Het Kawah Ijen avontuur

De volgende ochtend, nu al vrijdag, om half vijf gaat de wekker... Dit wordt een gewoonte....
Aan de balie krijgen we ons ontbijt en als een stel sardienen kruipen we in de auto. Eddy is onze gids, een guitige jonge kerel! De weg is zoals gewoonlijk een ramp, maar deze keer is het echt niet te doen! De weg ziet er uit alsof er elke vijf meter een meteoriet heeft ingeslaan!! De putten zijn diep en groot dus de chauffeur moet iedere keer heel langzaam rijden, met als gevolg dat de rit zeeeeeeeer traag gaat.... Na een half uurtje stoppen we in een dorpje om touwen te kopen zodat de rugzakken van de duitsers op het dak kunnen en er meer plaats is om te zitten. Ik maak er gebruik van om nog wat water te kopen en ga een winkeltje binnen. Plotseling staat een breedlachende vrouw naast mij met haar hand omhoog (om te zwaaien). We verstaan elkaar maar half maar ik begrijp toch dat ze vraagt of we naar de Kawah Ijen gaan. Ik knik van ja en schenk haar ook een stralende glimlach. Ik betaal, bedank hen en ga naar buiten. Ze zwaaien nog eens. Wat een zalige mensen toch!!!!
We zitten langer dan gedacht in de auto en omstreeks 8u arriveren we aan de ingang van het vulkaangebied. Onze tocht kan beginnen.... En ze begint meteen fel, want we stijgen met 75 procent volgens de gids!!! Zweten en puffen geblazen!! Nancy overweegt even om terug te gaan maar bijt toch door. Tijdens een korte pauze komen we een eerste zwaveldrager tegen. Het mannetje ziet er niet meer al te jong uit en is best wel tenger. Op zijn schouders draagt hij een stok waarvan aan beide uiteinden een mand hangt met daarin grote stukken zwavel, het weegt 55 kilo..... Ik ben onder de indruk en vraag aan de gids of ik hem iets mag geven. We overladen hem met koekjes en wat centen. De man is zeer blij en dankbaar.
Deze mensen werken dagelijks in de dampende krater van de vulkaan waar ze het zeeer schadelijke zwavel uit de wand halen. Wanneer dit eruit komt is het vloeibaar en rood. Eenmaal afgekoeld kleurt het fluogeel en is het hard. Dan klimmen ze uit de krater die zeer steil omhoog loopt om vervolgens nog eens 5 kilometer naar beneden te lopen en daar hun Zwavel te verkopen voor 700 roepies per kilo (13.500 roepies = 1 euro!!!!!!!) Ze verdienen gemiddeld 2.5 euro per dag, 100 euro per jaar voor dit keiharde, ongezonde werk. Ik ben echt geraakt door dit te zien.
Terwijl we verder wandelen komen we er nog tegen, en allen zeggen ze goeiedag en lachen ze. Ongelofelijk is dit, ongelofelijk!!! Na anderhalf uurtje komen we aan de top van de krater. Het uitzicht in fenomenaal!! Langs de wanden zie je gigantische zwavelwolken opstijgen en liggen grote gele zwavelblokken. In het midden van de krater ligt een groot appelblauwzeegroen meer. Prachtig!!! De wind zit goed en blaast de dampen de andere richting uit, dus we kunnen afdalen in de krater tot bij de werkers. De afdaling is steil en je moet uitkijken dat je niet wegglijdt. Na een half uurtje zijn we eindelijk beneden. We worden super hartelijk onthaalt. Twee ventjes komen naar mij, schudden mij de hand, stellen zich voor en vragen mijn naam. Hun wimpers zijn geel van de zwavel. De ene noemt zischzelf casanova, de sloeber!
Lang konden we echter niet blijven want plotseling keerde de wind en kwamen de vreselijke zwaveldampen genadeloos onze richting uit. Alle toeschouwers vluchten weg (behalve die gekke duiters). Ik duwde mijn pull voor mijn mond maar het hielp niet, de dampen gingen er los door en benamen mij de adem. Bah vreselijk! Ik haastte me weg en klom terug naar boven. Tot ik besefte dat ik eigenlijk geen goeie dag gezegd had tegen de werkers. Dus ik draaide me om, zwaaide en riep luidkeels `Byebyeeeeeeee`!!!! Ze zwaaiden terug.
Het omhoog klimmen was super vermoeiend. De zon kwam terug tevoorschijn en de beklimming was steil. Na heel wat gezweet en gezucht kwam ik eindelijk boven, waar Nancy en de gids ons zaten op te wachten (waren niet meegegaan). Nancy had ondertussen kennis gemaakt met de oudste zwavelwerker. Hij was 55 jaar en zijn schouder was volledig naar de knoppen!!!!! Hij had beeldjes gemaakt uit zwavel en stelde ze tentoon. Ik at een stevige, welverdiende boterham en toen na een half uurtje de duitsers ook eindelijk boven kwamen (net op tijd want de dampen werden donker en dat was niet goed zei de gids) zetten we onze wandeling verder. Ik wou nog even de beeldjes bekijken, maar onhandig als ik ben stootte ik er eentje omver en brak er een stukje af.... Ik vroeg het ventje meteen hoeveel het kostte, doch hij nam het uit mijn handen, schudde zijn hoofd en wou dat ik het beeldje nam die niet gebroken was.Hij meende het echt en ik was wel wat ontroerd door zoveel oprechte vriendelijkheid. We namen afscheid en wandelden verder naar de top van de krater waar het uitzicht nog mooier was. We konden aan de andere kant ook de kustlijn en de zee zien. Eddy liep steeds verder en riep overenthousiast: `Loooook look coastline, coastline!!!!!!` Blijkbaar kan je deze niet altijd zien omwille van de wolken. Vandaar zijn enthousiasme. We eindigden aan een ruine van wat ooit een huis moest zijn. Daar genoten we van het heerlijke uitzicht en de zaaaaaaaaaalige stilte!!!!!!!!!!! Ik legde mij neer terwijl de anderen een praatje slaan... En ja, ik viel in slaap....
Tijdens de terugweg komen we `casanova`met twee collega`s tegen, ze komen net terug van beneden waar ze hun zwavel hebben afgezet en gaan nu terug naar de krater om nieuwe op te halen.... `Jokeeeeeeeeeee` roept hij enthousiast en met een immer lachend gezicht. Ze duwen ons (sven en ik, Nancy is al beneden) zwavelbeeldjes in de hand, maar ik bedank en zeg dat ik er al eentje heb. ` Nooo, it`s for free, it`s for you!! roepen ze. Ik ben verrast en bedank hen driedubbel. Dan wandelen we verder naar beneden, met het schildpadje op onze hand, alsof we een plateau zouden dragen. Even zijn we stil. Ik ben echt echt diep ontroerd! Er ontstaat een krop in mijn keel en ik word voor de verandering heel emotioneel. Mijn stem verliest volledig zijn kracht als ik praat en de zinnen die ik maak zijn nogal onsamenhangend. Ik draai me nog een paar keer om en zwaai wild enthousiast naar de ventjes tot we uit het zicht zijn.Heel de weg naar beneden praten Sven en ik over wat we net allemaal gezien en meegemaakt hebben. Sven herhaald de zinnen die hij hier zo toepasselijk vindt: ``Daar alleen ist leven mooi, daar alleen ist leven goed, waar men stil en ongedwongen alles voor elkander doet.``Hij heeft gelijk, dit past hier. Toegegeven er zitten uiteraard heel wat charlatans tussen, maar de meerderheid zijn prachtige mensen.
Ik ben echt geraakt door de oprechte vriendelijkheid en de warmte van deze mensen. Het is onvoorstelbaar. Hun goedhartigheid is met geen woorden te beschrijven. Je moet het voelen, je moet het meemaken. Hun warme lach, hun vriendelijkheid, hun behulpzaamheid,...
Ze werken hier keihard, worden slecht betaald, ze hebben geen eten, noch bescherming tegen de schadelijke dampen, maar ze lachen, ze lachen immer!!!!!!!!!
Ik voel me warm vanbinnen, vervuld van geluk door deze kleine dingen die ik net meemaakte.
Het maakt me aan het denken en brengt me terug op de essentie van geluk, van menselijk contact. Iedereen zegt hier goeiedag tegen elkaar, ze schenken je een warme vriendelijke glimlach. En niet alleen omdat we toeristen zijn. Ik loop hier bijna non stop te glimlachen omdat zoveel menselijke warmte mij gelukkig maakt, omdat het me raakt! En op die momenten is niets meer waard. Niets van onze luxe kan mij ditzelfde gevoel geven. Het is onbeschrijfelijk, maar wel hoe het zou moeten zijn in het leven.

Even later op onze afdaling komen we nog een mannetje tegen. Hij doet teken naar ons om te vragen of we eten hebben. Sven en ik stoppen meteen en gooien onze rugzak open om koekjes te geven. De man is tevreden en schud ons de hand.
Wederom zijn we stil. `Wat moeten we hier nu weer mee?` zegt Sven. En weer slaat hij de nagel op de kop. Deze dag is zeer mooi en warm op alle vlakken, maar ook keihard confronterend. Al deze situaties roepen tal van emoties op die je dan ook weer een plaats moet kunnen geven en dat is niet altijd eenvoudig. Het zijn echt levenservaringen. Zaken die je echt doen nadenken, zaken waardoor je weer beseft waarom je ZO graag op reis gaat. Deze dag was niet alleen rijk aan prachtige natuur, maar ook rijk aan ervaring.
Ook als we beneden komen verteld Nancy ons de mooiste verhalen over de bezorgdheid en oprechte intresse van de ventjes die haar de hele tijd hebben vergezeld.
Wat een mooie mensen!!!!!!!

We kruipen terug in de auto en rijden nu richting waterval. Na een eindje komt plots een indringende stank de auto binnen, gevolgd door rookwolken. ` I think there is something wrong with the car` zegt 1 van de duitsers. De chauffeur zet zich aan de kant en we stappen uit. En jawel hoor, een ongelofelijke rookpluim stijgt omhoog van de banden. Blijkbaar is er iets mis met de remmen...de remmen, die hier zo onnoemelijk belangrijk zijn.... Onze chauffeur gaat op zoek naar water om het af te koelen en even later zitten we al terug in de auto. Ik maak me niet al te veel zorgen eigenlijk, komt wel goed!
Niet veel later arriveren we bij een dorpje. Enkele kinderen stormen op ons af en roepen: foto foto!!!! Gemakkelijk als ze het zelf aanbieden toch??? Ze vinden het knettergek wanneer je hen de foto toont. We wandelen een heel stuk naar beneden en komen bij een kanjer van een waterval terecht! Schitterend mooi! Het water valt in massa naar beneden en ik merk op dat je toch wel morsdood zou zijn mocht je daarin terecht komen! Het stukje natuur vind ik echter wel wonderbaarlijk. De omgeving heeft een zeer tropisch sfeertje. Na wederom een reeks fotos gaan we terug naar boven. Sven en ik lopen achter op de groep omdat ik nog een foto wou, en tegen dat we boven komen zijn ze spoorloos. Onze chauffeur staat er echter wel en lacht ons tegemoet. Vooraleer we hem iets kunnen vragen komt een bende jolende kinderen op ons afgestormd. `Money money? Pen pen?? foto foto foto!!!!` roepen ze. Dat laatste geven we ze graag, al beginnen ze ongevraagd op knopjes te duwen. Plotseling bedenkt er eentje om `candy` te vragen. Ah ja, dat hebbben we wel he ja!!! Terwijl sven zijn rugzak opent en zijn koekjes tevoorschijn haalt komen er nog meer kinderen opons af. Wanneer hij begint uit te delen bestormen ze hem! Het is net of je een zakje kruimels tevoorschijn haalt op het san marcoplein !!! Niet te doen!! Aangezien alle aandacht uitgaat naar sven kan ik rustig de brave kindjes een fruitella geven. Maar algauw hebben ook de anderen het door. Pech, mijn pakje is op...
Ze blijven echter wel achter ons aan lopen met een lieve glimlach en de vraag om een foto. Ook al zijn ze een beetje onstuimig, toch vind ik ze bijzonder schattig en lief!!! En mooi, wat een prachtige kids!! Sven en ik wandelen de richting op die de chauffeur ons aanwijst, we slaan wat steegjes in en komen midden in het leven van deze mensen terecht. Ze zijn allemaal even aangenaam verrast als ze ons zien, kindjes zwaaien en vragen om een foto, ouderen lachen ons toe en zeggen hallo. Uiteindelijk komen we op een plantage terecht, maar daar zijn de anderen in de verste verte niet te bekennen. Dus besluiten we om terug te keren naar de auto, waar we Nancy aantreffen, ook reeds aangevallen door de kinderen. Even later komen ook de anderen toe, blijkbaar zijn ze ergens afgeslaan om een grot te gaan bekijken. Jammer, maar niets aan te doen! We rijden door naar een hostel in het stadje waar we nog iets drinken en vervolgens afscheid nemen van de duitsers die hier nu blijven.
Ik ben bekaf, uitgedoofd. Toch slaagt Sven er nog in om de smeulende as weer te doen oplaaien wanneer hij over een meisje praat als `da ander`. Mijn feministische haren komen recht te staan en ik ga in de strijd! De fransen begrijpen even niet wat er aan de hand is tot Nancy hen verduidelijkt: ` Dont worry, they do it all the time, its normal`. Vervolgens kon ik tot rust en val even in slaap. De vreselijke putten in de baan maken me echter al gauw weer wakker en met een beetje muziek doorsta ik de laatste terugkerende rit.

Eenmaal terug in het hotel gaan we nog even met zn allen rond de tafel zitten en slaan nog een babbeltje met eddy. Hij vraagt meteen onze emailadressen om ons toe te voegen op facebook. Plotseling begint ons verbrande velletje tevoorschijn te komen. Onze armen, nek en hals staan bloedrood!! Ik versta er niets van, zoveel zon was er niet en ik had me toch ingemeerd?? Ik gloei als een kachel en wanneer ik mijn drie kwart broek omhoog trek zie ik dat ook mijn benen een rood kleurtje hebben. `Oh nice` zucht ik. Of beter, belachelijk! Nu zijn mijn benen dus rood van halverwege mijn enkels tot net onder mijn knieen... kun je het je voorstellen.... Mja best wel lachwekkend. Enfin, na onze afscheidsbabbel bedanken en betalen we de eddy en gaan elk naar onze eigen kamer. We eten nog snel iets samen met de fransen en nemen dan ook van hen afscheid want zij vertrekken hier morgen al. Als dagaflsuiter ga ik nog even naar het internetcafe. Ik zend enkele mailtjes en lees jullie leuke en talrijke reacties die mijn glimlach nog een beetje breder maken. Deze dag was al geslaagd, maar als ik jullie lees, dan wordt het nog beter! Na een uurtje wandel ik terug naar het hotel. Ik voel me voldaan, ik voel me gelukkig!

En na een verfrissende douche kruip ik met een tevreden gevoel en een Indonesische glimlach, moe maar voldaan in mijn bedje!!

Liefs

Glimlachende Joke

PS:

- Nele zus: sorry voor de vele dt fouten, ik ben daar echt een klungel in, mss moet je mij maar
eens bijles geven als ik terug kom!! Dikke kus aan de kindjes en groetjes aan de
GIno he!!
- Robiiiiiiiiin: Super dat je weer van de partij bent!! Jij ergert je waarschijnlijk ook aan mijn
talrijke dt foutjes niet?? Geen Surabaya gedaan, dus geen Johnny gezien :-)
- Chris collega: zo de max dat je ook volgt!! Je voelt de kriebels waarschijnlijk wel terug komen
he ;-) Groetjes aan Nestje 1 en hopelijk gaat het al beter met je hand!!
- Truikie: Merci voor Yes alvast he ;-) Wens Joyce heel veel succes van me! En thx om mee te
lezen!
- Sofietje page: Zo leuk dat je ook meeleest!! Maak je geen zorgen, ik geniet met volle teugen!

De Bromo!

Het vervolg....

Omstreeks half vier s`nachts wordt op de deur geklopt. Tijd om op te staan. Met toch wel wat moeite sleur ik mezelf uit bed en ga me verfrissen. We zitten ietwat meer in de bergen waardoor het een stuk kouder is. Het frisse water doet mij dan ook rillen, maar toch voelt het heerlijk aan. Tegen vier uur zijn we allen klaar en stappen de jeep in. Nancy voorin, sven en ik in de koffer op een klein bankje die verticaal tegen de wand staat. Het is nog pikkedonker en ondanks de zwakke lichten weet onze chauffeur precies wanneer hij een bocht moet nemen. De rit zelf is vreselijk. Niets of niemand kan hem tegenhouden, aan een ongepaste snelheid voor op een baantje in de bergen, passeert hij alle voorliggers! Links of rechts, het maakt hem niet uit, als hij maar voorbij kan! Mijn hoofd en buik geven aan dat dit nieeeeeeeet ok is, zo vroeg in de ochtend, zonder te eten, en al het gedraai en gehobbel. Pffffffffff... Ik doe mijn ogen toe om de bochten die hij neemt niet te moeten zien, maar het baat niet. Net op tijd stopt hij en laat ons uitstappen, we zijn gearriveerd op de berg Penanjakan. Overal staan er jeeps en een massa mensen, toeristen en locals, wandelen naar boven. Het is er ijzig koud en met mijn tshirt en twee truien sta ik toch nog te bibberen. Ondanks het feit dat hier langs alle kanten jassen, mutsen en handschoenen aangeboden worden sla ik het toch vriendelijk af. Na een paar minuten komen we bovenaan de berg. Daar is een groot uitkijkpunt met banken en een omheining. Het staat er behoorlijk vol, maar we vinden toch nog een plekje en klauteren omhoog. Wat voor ons ligt kunnen we nog niet zien, want alles in nog heel erg donker. Dus we wachten en wachten... Beetje bij beetje kleurde de hemel van zwart naar donkerblauw, lichtblauw, paars, roze, rood, geel.... Prachtig! Maar de zon neemt lekker haar tijd. En samen met die zonsopkomst kwamen de prachtige vulkanen voor ons tevoorschijn. Een ongelofelijk spektakel. Naast de voorste vulkaan lag de Bromo, een krater die voortdurend witte rook vrijlaat. Het uitzicht is fenomenaal en onze kodak klikt aan honderd in d`uur!! Hier ga ik weer veeeeeel te veel fotos van hebben! Naarmate de zon steeds meer naar boven kwam werden niet alleen de kleuren aan de horizon, maar ook de kleuren van de natuur mooier.Prachtig!! Onze gek rit werd rijkelijk beloond! Na er toch wel een uurtje te hebben gestaan zijn we echter helemaal verkleumd. Onze handen kunnen amper nog bewegen en ook mijn tenen voelen slecht aan.
We kijken nog een laatste keer naar dit fenomenaal staaltje natuur en dalen vervolgens de trappen af om weer in onze jeep te kruipen. De man stopt geregeld eens en zegt dan: Foto! foto!!
En gelijk heeft hij, de uitzichten zijn super! We hobbelen verder naar beneden, over de vlakte, naar de parking voor de Bromo. Vanaf daar moeten we nog een uurtje wandelen tot we aan de top van de krater komen. We worden omringd door locals die ons hun paardje willen verhuren en naar boven brengen. Sommigen lijken we struikrovers, ze dragen een muts over hun hoofd die enkel hun ogen laat zien. Freaky.... Het geeft een beetje een woestijngevoel. We slenteren naar boven want de beklimming is best wel vermoeiend. En dan komen we uiteindelijk aan de trap met 250 treden die ons naar de top brengt. Tegen de laatste trappen begint de geur van zwavel onze neus binnen te dringen. Het ruikt naar eitjes vind ik...We wandelen langs de krater terwijl deze rustig verder rookt. Op een bepaald moment wordt de geur zo indringend dat ik toch even mijn pullover voor mijn mond moet houden, al helpt dat niet echt veel. Het pakt echt op de adem!
Na wederom een 40 tal fotos beslissen we dat het voldoende is en Sven en ik maken rechtsomkeer. Nancy is ondertussen al een tijdje terug gekeerd.
We nestelen ons terug in de jeep en worden door de chauffeur afgezet in Ngadisara waar we,zoals afgesproken, op een andere taxi gezet worden. Even is er nog discussie over de prijs, want het was de bedoeling dat onze vorige chauffeur met het budget dat we hem gegeven hadden ook deze chauffeur betaalde. Hoe dan ook, we zaten erin! We herhaalden verschillende keren dat we wel meteen wilden vertrekken, want het is hier de gewoonte te wachten tot het busje vol is.... Maar goed, nadat er nog twee toeristen instapten vertrokken we... en stonden na tien minuten weer stil....om nog wat toeristen op te halen. Terwijl ik mijn geld tel om sven te betalen staat er plots een ventje naast mij met uitgestoken hand, hij knikt met zijn hoofd. Ik geef Sven zijn deel en steek snel mijn portefeuille terug weg, vooraleer ik eventueel nog zou kunnen bezwijken wordt het ventje aan de kant geduwd door een toerist die wil instappen... En even later vertrekken we.... om na vijf minuten weer stil te staan om NOG wat toeristen op te halen.... Er is ongeveer wel al een uur verstreken wanneer we eindelijk effectief vertrekken naar onze bestemming!!!
De rit is duurt een anderhalf uur en ik dommel in slaap. Als we dan eindelijk toekomen stappen we over op weer een andere bus die ons naar Jember brengt. Ook daar val ik in slaap....
En tenslotte, na wat onduidelijkheid in Jember arriveren we met nog een tussenbusje uiteindelijk in Bondowoso. Volgens mijn boek moet hier een goed hotel zijn met verschillende prijsklassen. We stappen uit de bus en als bij toverslag staan er drie Bejaks voor ons die klaar zijn om ons met pak en zak naar het hotel te voeren die wij in gedachten hadden... Blijkbaar bekend hier.... We nemen er elk ene want met al die bagage is dat wel nodig! Het is wel leuk om in zo`n karretje te zitten! Ondertussen zie je ook nog eens van alles! Zoals een kindje die zijn vinger naar je uitsteekt en vervolgens keihard begint te schaterlachen... Mja...

Na vijf minuutjes arriveren we in het `Palm hotel`. Onze mond valt open en we vragen ons af of dit wel klopt. Het hotel is gigantisch en super chic!!!!!!Heel voorzichtig lopen we naar de chique balie en bekijken de prijslijst... voor nog geen acht euro hebben we een kamer voor 3 met ontbijt!!!!! Dit vindt je nooooooit in Europa!! Het hotel is prachtig en heeft een gigantisch zwembad (yes!!!) en een restaurant. Onze badkamer is voorzien van een douche, een normale wc en een lavabo! We hebben zelfs een tv! Schittereeeeeeeeeeeend!!
Aan de ingang komen we een frans koppel tegen die vraagt of we morgen ook de Kawah Ijen willen beklimmen en of we mss samen een auto kunnen huren? Het lijkt ons een fantastisch plan en we spreken af om 18u in hun kamer.

We zijn nog geen tien minuten in onze kamer en het lijkt al of er een bom ontploft is.... Maar daar trekken we ons niets van aan, er is maar 1 iets wat we nu willen doen: Zwemmen!!!
Wat ons echter meteen opvalt is dat er geen enkele vrouw in bikini of normaal zwempak in het zwemad zit.... Ofwel hebben ze een soort duikpak aan, ofwel zo`n ouderwets zwempak met een broekje en mouwen.... we zitten hier in een moslimland weet je wel.....
Nancy en ik houden dan toch ook maar ons topje aan, maar oh jeeeeeeeee wat een bekijks hebben we!!!!! Niet normaaal! Geen boze blikken hoor, nee integendeel, nieuwsgierige lachende blikken. Het mag dan wel allemaal volgens hun geloof maar oh wat kijken ze toch wel graag....!!Een paar uren later zijn we verfrist gedoucht EN hebben we onze uitstap de volgend ochtend naar de Kawah Ijen vulkaan geregeld! We vertrekken de volgende ochtend om 5u (voor de verandering eens vroeg opstaan...) samen met het frans koppel en een stel duitse venten.
We delen een auto en de gids, wat lekker goedkoop uitkomt! Na nog een gezellig etentje (wat er al snel terug uitkomt :-)) in het restaurant met de fransen en een internetje kruipen we in bed.

Om het verhaal niet te lang te maken splits in het in twee en laat ik jullie later vandaag mijn avontuur op de Kawah Ijen lezen. En geloof me, het is de moeite waard!!!

Tot gauw!!

Liefs
`Palm hotel` liefhebber Joke
xxxxxxxxxx

We leren ons lesje.....

Hallo met zn allen!

Hier ben ik er weer! Deze keer vanuit een andere locatie en met weer een reeks avonturen!

Lets go! Onze tweede ochtend in Jogyakarta startte om 6u30, begeleid door een hels gekrijs! Het leek wel alsof iemand door tien mensen tegelijk gekriebeld werd. Ik zuchtte even en deed een poging om terug de slaap te vatten, het was immers veeel te vroeg! Een kleine twee uurtjes later werd ik opnieuw gewekt deze keer door hamergeklop....Grrrrrr!!! Het zou weer niet raar zijn dat dit net mij overkomt! Nancy en Sven bleven rustig verder knorren, maar voor mij was het te laat, ik stapte uit bed en glipte de badkamer in waar een heerlijke koude douche mijn veel te warme lichaam afkoelde! Fantastisch dat koud water!

Wanneer ook Nancy en Sven wakker en klaar waren gingen we gaan ontbijten. Een lekker omeletje met een smakeloos sinaasappelsaptje. Het plan voor vandaag was om Yogya te gaan ontdekken en onze eerste stop was het paleis van de sultan. We wandelen door Malioboro street en werden wel 1000 keer gevraagd of we geen bejak (een soort riksja) wilden nemen. Langs alle kanten vroeg men van waar we kwamen, welk land, wanneer hier toegekomen,... Ze zijn wel heel erg geintreseerd die Javaantjes! Na ontdekt te hebben dat mijn kodak inderdaad geen oplaadbare batterijen wil maar enkel nieuwe en liefst zware (snob!) besloot ik om hem meteen te verkopen als ik terug in Belgie ben! Doeme! Ook bleek ik mijn zweethanddoek te zijn vergeten en het wa ondertussen middag en dus snikheet. Enfin niets aan te doen. Na een flinke wandeling door de drukke avenue arriveerden we bij `the sultan palace`. Bij het betalen van ons toeganskaartje kregen we ook meteen een gids, de Roy! Hij legde ons in alle geuren en kleuren uit hoe de klederdracht werkt, wat bij welke ceremonie hoort, wat de geschiedenis was,....Hij vertelde ons ook dat hij binnen de muren van de sultan woontomdat hij ten dienste staat van de sultan, met als voordeel dat hij geen taksen of huur moet betalen. `Sultan is good men` aldus Roy. We waren al snel rond want het grootste gedeelte van het paleis mochten we niet zien omdat dit de verblijven van de sultan zijn. En de sultan daarvoor EN de sultan daarvoor,.... Ondertussen werden we steeds meer omringd door kinderen die op schoolreis waren en die deze vreemde grappige wezens nu toch wel eens van dichtbij wilden zien. Ze giechelden en trokken stiekem fotos. Best wel grappig! Roy vertelde ons ook over de batik en hoeveel nepverkopers er zijn die veel te veel vragen en waarvan de kwaliteit op niets trekt.... `Coca cola batik` dit omdat het water bruin kleurt wanneer je het wast en dat mag niet... Er ging al snel een belletje rinkelen bij ons en een onderlinge blik bevestigde dat we alle 3 het zelfde dachten. Rudi heeft ons belazerd! De man lachtte even toen hij hoorde waar we onze batik gekocht hadden...Hij regelde voor ons een koets naar een echt batik atelier, waar je zowel werken van de studenten, de meesters als de profs kon kopen. Eenmaal daar kregen we een prijslijst in onze handen geduwd....Onze ogen werden zo groot als theeschoteltjes. De duurste batik, gemaakt door de profs, waren nog goedkoper dan hetgeen Nancy betaald had. En ook ik had een pak teveel betaald voor mijn batik. De stoom kwam uit onze neus en oren!! Nadat Sven eindelijk twee batiks gekocht had (voor een eerlijke prijs!!) wandelden we terug naar de hostel. Ik pakte mijn zweethanddoek, sven dropte zijn aankopen en met grote stappen baanden we ons een weg naar Rudi`s atelier, klaar om hem eens een lesje te leren!!!!
We kwamen aan en werden meteen hartelijk ontvangen: `Aaaaah my friends`. Hij wou nancy een hand geven maar ze weigerde en ik zei hem dat we even moesten praten. En daar gingen we!!! We vertelden wat we ontdekt hadden, ik zei dat ik teleurgesteld was, dat we hem vertrouwden en dat hij misbruik gemaakt had van ons `toeristen`. Dat we best wel begrepen dat hij een beetje meer vraagt maar dat het dubbele van de prijs gewoon onaavaarbaar was. Nancy begon te trillen van woede en zei hem dat hij een dief EN een leugenaar was. Ik probeerde rustig te blijven en (zoals het hoort voor iemand in de sociale sector) probeerde hem duidelijk te maken hoe we ons voelden bij dit hele voorval. Hij ontkende alles en zocht steeds uitvluchten, al trokken die eeeeeecht op niets. Onze bewijzen waren keihard! Eigenlijk vond ik het wel een beetje mottig dat we dit moesten doen, ik voelde me er echt niet goed bij om hem zo hard aan te pakken. Ook al heeft hij ons echt belazerd, mss ben ik daar wel een beetje een woessie in.
Ik zei hem ook dat ik het niet leuk vond en jammer dat het op deze manier moest. Na een laaaaaaaange discussie over het al dan niet terug krijgen van geld, gingen we dan toch akkoord om gewoon nog een batik te kiezen.We kregen (na alweer wat discussie) wat we wilden en vertrokken daarna met een laatste handduk uit zijn atelier. Hij vroeg ons nog even hoe het zat met de trip naar tosari.... Tja dan kon hij natuurlijk op zijn buik schrijven, maar dat zeiden we niet. `We`ll come back later`.Dat was de laatste keer dat we Rudi zagen....
Het was eigenlijk wel een goeie les voor ons... koop nooit iets op de eerste avond, ga altijd vergelijken, vertrouw niet blindelings ook al zijn ze nog zo charmant EN vooral AFDINGEN!!

Al een stuk opgeluchter gingen we verder de stad in. Onderweg naar de volgelmarkt kwamen we Roy tegen. Hij zou voor ons kijken of hij een rit kon versieren naar Tosari. We spraken af om 18u aan het paleis. Na wat weg en weer geloop kwamen we eindelijk terecht op de vogelmarkt. Het eerste wat we zagen waren Fluo gekleurde eendjes :-s Blijkbaar was dit om kado te geven aan kindjes op een feestje. Voor we het goed en wel beseften gleden we weer in de handen van een andere jonge javaan, Atam (of zoiets). Hij toonde ons het winkeltje van zijn broer waar er slangen (dikke!!), gekkos, schorpioenen, leguanen,.. verkocht werden. Hij leidde ons door heel de markt en toonde ons de vreemdste vogels en diertjes. De markt kwam uit op het waterkasteel van vroeger. Dit is nu helaas een ruine zonder water. Toen we helemaal bovenop stonden had een een uitzicht over Yogyakarta. Atam zei dat hij ons nog de ondergrondse moskee ging tonen, de zwembaden van de sultan en dan de uitgang. `En maak je geen zorgen` zei hij `ik moet geen geld, ik ben immers op weg naar huis`. Sven al direct weer helemaal overrompeld door de vriendelijkheid vroeg zichzelf af of hij toch niet een bedankingsfooi moest geven. Nancy praatte hem dit uit het hoofd....
In de ondergrondse moskee toonde hij waar er gebeden werd en vertelde ook een beetje over zichzelf. Hij toonde de fotootjes van zijn twee kindjes en zijn vrouw. Hoe ze samen op de hogeschool hadden gezeten en dat hij daarna is gaan reizen maar toen hij terugkwam was ze al samen met iemand anders. Hij is dan weer gaan reizen en toen hij terugkwam was ze weer vrij en zijn ze getrouwd, lief toch!!!! Vervolgens gingen we via zijn huis over de muren gaan kijken en zagen de zwembaden van de sultan, of althans, wat ooit een zwembad was..... En tenslotte kwamen we terecht in zijn batikatelier............................... Had ik het niet gedacht................
Maar geen probleem, coole gast, toonde ons het 1 en ander, en toen we zeiden dat we echt door moesten gaf hij ons nog wat tips en leidde ons uit het doolhof van straatjes en steegjes. We namen afscheid en hij wenstte ons nog een goeie reis! Sympathieke kerel!!
Aan het paleis van de sultan stond Roy al op ons te wachten en na wat weg en weer gebel kon hij voor ons een prive car naar tosari regelen! Alright! Time to eat! Want we rammelden van de honger, het was van onze brunch geleden dat we nog iets hadden gegeten. Of nee, ik had ondertussen nog wel een boterhammetje met choco verorberd.
We gingen naar een restaurantje in de buurt en toen ik daarna nog even de kraampjes wou doen kwam ik tot de constatatie dat ik te laat was en iedereen al aan het opdoeken was! Doeme again! Daar gaan al mijn prulletjes die ik wou kopen!!
Niets aan te doen, nog even centen afhalen en dan richting bed. En daar komt `Doeme!!` nummer drie van vandaag.... mijn visa werkt niet meer (teveel foute code geprobeerd....) en er is bijna nergens maestro. Het is ondertussen half elf en morgen moeten we om 6u op....
Nancy en Sven gaan richting hotel terwijl ik op mijn eentje voor de zoooveelste keer de Avenue `Malioboro` afloop op zoek naar Maestro. Ook nu ben ik nog steeds een attractie, krijg ik 100 vragen om een Bejak te nemen en ook 200 `hellooooo`s`. Al zeg ik geregeld goeiedag terug, toch loop ik over straat met een blik van `laat mij met rust ik ben gevaarlijk` en mijn zwitsers zakmes in mijn hand gekneld... Belachelijk? Mja, best wel, want deze mensen zijn eignelijk heel vriendelijk. Maar hoe dan ook, het blijft een grootstad. Helemaal op het einde nabij het paleis vind ik een bank die mij het geld geeft waar ik zo lang naar op zoek was. Het ene deel steek ik in mijn buikzakje, het andere deel steek ik in mijn reeds rijkelijk gevulde bh. Kwestie van veilig te spelen he!!! Daar zullen ze het wel niet zoeken. En dan wandel ik het heeeeeeeeele eind terug. Klaar om aan de nacht te beginnen, die helaas behoorlijk slapeloos verloopt.....

De volgende ochtend om 6 u worden we gewekt. Klaar voor onze lange rit naar Tosari. We nemen plaats in een prachtige met leder beklede (vanbinnen he) 4x4, met heerlijk ongezonde airco. En ook al rijden we in een kanjer van een auto, de rit blijft een op en neer gehobbel! Toegegeven, het ligt aan de banen die wel eens een nieuw laagje asfalt kunnen gebruiken, maar hoe dan ook, ik pleit voor...CitroEn!!! Het verkeer is 1 grote choas, gek hoe deze mensen er door geraken. Er wordt voortdurend getoeterd want dat is de manier om voorbij te steken of om duidelijk te maken dat je een manoever uitvoert. Als je wil voorbijsteken en er komt toch plots een tegenligger in volle vaart ga je gewoon weer rustig rijden en achter invoegen. Brommers slaan hun oooooooveral tussen. Gekte!!! Aan de kruispunten wordt je aangevallen door mensen die dingen verkopen of schrik je je een hoedje wanneer er plotseling een plumeau langs je ruit strijkt om die op te poetsen!! We stoppen 1 keer omdat de chauffeur moet eten en gaan vervolgens weer verder. Omstreeks 15u30 komen we, na heel wat haarspeldbochten en forse hellingen aan bij onze hostel. Gisteren had ik gebeld om een kamer te reserveren. Het ging een beetje nerveus, maar het is gelukt! Een vriendelijke man ontvangt ons een binnenkoer waarrond al de kamertjes liggen. Op een paar minuten hebben we ook meteen onze rit voor de volgende ochtend naar de `bromovulkaan` geregeld.
We ontdekken dat de man blind is en ik word meteen weer `zochte`. Kan daar niet tegen he, word daar emotioneel van!! Wat ben ik toch een woes...
Nadat we onze basas hebben afgezet gaan we op verkenning in het kleine dorpje. Langs de weg scheuren brommers omhoog en omlaag, ik als felle brommerfan loop voortdurend met mijn vingers in de oren. Grrrrr...! Zowel de kindjes als de volwassenen zijn nieuwsgierig naar ons bezoek en zeggen met een brede glimlach vriendelijk goeiedag. Hartverwarmend!!!!! Het tovert meteen zelf een brede glimlach op je gezicht!
We stoppen bij een winkeltje waar we ook meteen iets eten. Het is lekker, maar te pikant dus ik geef een deel aan sven die niet genoeg had aan zijn ene bordje. En terwijl de zon achter de prachtige bergen verdwijnt beginnen de moslims hun gebed..... Jammerlijk gemekker stijgt uit over heel het dorp, want ja, bidden doen we niet alleen voor onszelf, we zetten ook nog eens luidsprekers op onze moskee zodat iedereen kan meegenieten (= lijden!!!!!). Wat een irritant ergerlijk geluid!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ik kom er bijna onnozel van! Gelukkig komen we net toe aan de hostel en begint een anderhalf uur durende discussie over de prijs om onze de volgende dag, na het vroege vulkaanbezoek, naar de volgende stad te brengen. Nancy voert het woord en onderhandeld gelijk een professional! Ik kruip stilletjes weg en laat Nancy en Sven verder doen. Is het hun gebrekkige koddige engels, hun knipperende ogen en korte knikjes, hun brede glimlach of de combinatie van dit alles die de aziaten zo onschuldig doen lijken voor mij?? Ik weet het niet, maar ik kan echt mijn stem niet verheffen tegen deze mensen. Ik ga al snel akkoord met wat ze voorstellen, ook al weet ik maar al te goed dat ze niet zo onschuldig zijn als ze eruit zien.Hoe dan ook, Nancy heeft dat goed gedaan en de deal is geregeld! Om kwart na negen kruipen we in bed, buiten is het voor de verandering leeeeekker fris, dus glijd ik mijn slaapzak binnen zodat ik klaar ben voor de wekker die ons deze nacht om 3u30 wekt.....

To be continued....

Liefs, groetjes en knuffels

`Zochte` Joke

Ps:

- Sofie, super dat je volgt!!! Jammer dat je er niet bij bent!! Tot gauw es he!
- Joke leuk dat jij er ook weer bij bent!!
- Gregstje, volgende avontuur samen met jou??
- Wim, Succes met je examens! Tof da je toch even tijd hebt om mijn stories te lezen!
- Dominique en Leah, ok merci en mss komende jaren een verhaal vanuit de Filipijnen?
- Inge alias `ma`, tof da je je `dochter` volgt! Geef kevin ervan langs he ;-)
- Wostje Parijs??? Niet beginnen gelijk ANdy he
- Andytjeeuh, me lieftje, trouwe lezer, denk a je!!!
- Veerle leuk da je ook weer van de partij bent!! Groetjs a de baby ,-)
- Mams en paps immer aanwezig, no worries, alles goed hier! Bedankt voor alle hulp van buitenuit :-)

Hoe het allemaal begon.....

Hallo iedereen!

Hier ben ik dan eindelijk, rechtstreeks vanuit Yogyakarta! 25 uren reizen doorsparteld, hitte doorstaan, bijna omvergereden, der op gelegd, maar vooral genietend en relaxed!

Hoe het allemaal begon...

Vrijdagavond omstreeks 20u begin ik traditionelerwijze met volle goesting aan mijn laatste Belgische maaltijd, zijnde frieten met stoverij op zn mamas! Met een buikje rond en dus een reserve voor de komende drie weken neem ik afscheid van Andy en mama en papa lief. Zwaai zwaai kus kus, hou je goed, doe geen domme dingen, ga niet scheef,.... En we zijn vertrokken. De eerste halte bevindt zich in zwalm. Samen met tante Marleen en Ignace doorkruisen we een prachtig stukje Belgie waarvan ik me afvraag of het nog steeds Belgie is??? En na wat zoeken arriveren we ten huize Nancy! Ik word gastvrij onthaald door haar ouders en tegen 11u maken we ons dan toch maar klaar om in bed te duiken, we moeten er immers al om 4u uit,om tegen half vijf naar Parijs te vertrekken. De eerste paniek ontstaat wanneer ik mijn buiktasje (met het o zo waardevolle paspoort en noodzakelijke vliegticket in) niet terug vindt... Mijn wangen kleuren en voelen zo rood alsof ik al een week in Indonesie geweest was.Maar gelukkig na even zoeken vindt ik het terug, kleurtje weg. De nacht was kort en saai. Ik kon de slaap niet vatten en sven lag te snurken als een loeiende koe (ja het klonk echt zo!). Gelukkig was het snel 4u en kon ik vlotjes uit bed, richting Parijs, al slapend in de auto! Wonder boven wonder worden we net afgezet op de plaats waar we moeten zijn! Juiste terminal, juiste hall! Maar wel veeel te vroeg. Dus wandelen we nog een beetje rond en vergaap ik me aan al die mannen in kostuum (piloten, paras, mariniers,...). Na een tijdje ploffen we ons neer aan een tafeltje. Ik beslis om hier nog snel wat euros af te halen, en daar komt meteen de tweede paniek: geen enkele kaart wil mij geld geven en ik ben klaarblijkelijk de code van mijn visa vergeten :-s Slik! Wat ben ik toch een kluns!! Meteen een sos berichtje naar de mama die voor mij de bank checkt en me geruststeld dat alles wel in orde komt! Wat zou ik toch doen zonder die twee lieverds!

Om 12u stijgt het vlieguig eindelijk op! Ik hoop dat we niet neerstorten en ben anderzijds laaiend enthousiast dat ik aan het venster zit!! Als een klein kind duw ik mijn neus tegen de ruit om alles onder me te kunnen zien! De omgeving van Parijs is veel groener dan ik dacht. Een lappendeken van akkers en weiden spreidt zich onder ons uit. Het is werkelijk bizar hoe recht evenwijdig die allemaal lopen! Alsof ze met een latje werden afgemeten! De vlucht duurt lang, heeeeeeeeeel lang. Ik bekijk twee films, val een paar keer voor onbepaalde tijd in slaap en doe een poging om wat muziek te luisteren diemoeilijk boven het zware geruis van de motoren te horen is. En af en toe druk ik nog eens mijn neus tegen het raam, ook al is het donker buiten. Soms zijn er lichtjes beneden,soms helemaal niets. Ik staar naar de sterren en de maan en dan plots... zie ik een rode schimmige bol niet ver van de maan. Zonder veel nadenken volledig in de ban van wat ik denk dat Mars is stoot ik Nancy wakker en zeg overenthousiast: Nancy nancy, kijk daar, machtig, MARS!!! Daar die rooie bol, daar naast de maan!!! Nancy reageert met een povere, niet overtuigde `mjaaaaa...`. En enkele seconden later valt mijn frank...het is het lampje van het `nonsmoking` symbool die weerkaatst in het venster en door het dubbel glas wat floe wordt. Tja...jammer he ja.... kan iedereen overkomen hoor.

Hoe dan ook, tegen 7u s ochtends komen we eindelijk toe in Taipei. We slenteren het vliegtuig uit en ik ben blij dat we toch deze vlucht al achter de rug hebben. Omstreeks 10u15 vertrekt onze volgende vlucht naar Denpasar Bali. We ploffen ons ergens neer en ik bestel een bananemilkshake die veel te zwaar is. Sven doet er nog een schepje bovenop en besteld EN een vruchtenshake EN een kom noedelsoep, die hij natuurlijk weer bijzonder lekker vindt! Of wacht er zaten toch wat te weinig kruiden in geloof ik. En we zitten, kijken, observeren, staren, luisteren, doen de rare taiwaneese stemmetjes achter, en vooral we wachten. Terwijl we naar de gate wandelen kan ik het niet laten om even gebruik te maken van het gratis internet. Het valt mij tevens te binnen dat ik mijn machinetje van netbanking mee heb en daar mss mee kan ontdekken of ik de juiste code van mijn visa nog weet. De eerste code....is FOUT! Er resten mij nog twee kansen, dus ik ga ervoor en tik mijn laatste mogelijk code in. Als het deze niet is, dan weet ik het echt niet! De code is....CORRECT!!! Woehoeeeeeeeeeeeee! Toch wel een lastje valt van mijn schouders en ik ben klaar voor de volgende 5 uren op de vlieger.

Het gaat gelukkig snel voorbij en ik slaap vooral veel. De vermoeidheid begint nu echt wel te komen. Zondag om 15u15 komen we dan eindelijk toe in Denpasar. Sven maakt gebruik van de amerikaanse vrienden die hij maakte op de vlieger om vervolgens naar voor te glippen in de rij bij `visa on arrival`. We moeten namelijk voor half vijf onze tickets naar Yogyakarta gaan betalen, anders zijn we ze kwijt. Het lukt! En wat lukt nog meer: ik kan geld afhalen met mijn bankkaart! Jipieeeeeeeeeeee!! Het zonnetje lacht ons tegemoet, alsook de mensen. We halen een fris drankje, ploffen ons neer in de schaduw en voor de verandering, wachten we. Onze vlucht heeft vertraging en vertrekt pas om 7u ipv 18u20. De tien minuten op de vlieger blijken toch een uur te zijn en ik zit naast een Aziaat die het ook wel nodig vind om mijn ruimte in te pakken en dus zijn ellebogen tot ongeveer 20 centimeter voorbij MIJN leuning te leggen!! Daarbij horen nog wat denegrerende blikken die mij niet aanstaan. Grrrrrrrrr...!! Ondertussen toont de televisie bloopers met blanke mensen... Om kwart na acht en kwart na zeven plaatselijke tijd is het eindelijk zo ver, we arriveren in Yogyakarta!!!! Het is dan zondag 19u30 plaatselijke tijd, en we vertrokken zaterdagochtend om 4u30... Eindelijk zijn we er!!!

Snel een taxi gevonden, even moeten zoeken en vergelijken voor een hostel omdat degene die we wilden vol zat, en tenslotte neergeploft op bed in een deftige maar ooooo zoooo warme kamer! We beslissen om nog eventjes op stap te gaan en worden zonder we het zelf goed en wel beseffen naar een batikatelier gebracht. Aan de muur hangen allemaal schilderijen die op een speciale stippelmanier en met wax gemaakt werden. Heeeeel mooi! Rudi de gastheer ontvangt ons met open armen, geeft ons thee en verteld ons over het proces om tot dergelijke eindresultaten te komen. We luisteren en kijken vol bewondering terwijl we van ons theetje nippen. Blijkt ook dat de Rudi nederlands kan praten en dat hij een tante Gerda heeft in Holland! Meer nog, Nancy lijkt op tante Gerda en ik lach al tante Gerda!! `Gesellig toch` zegt Rudi. Vermoeid als we zijn laten we ons meeslepen in de gastvrijheid van Rudi. Algauw heeft hij ons een batik verkocht ( Yes, i`m guilty... ma nancy ook!) en is hij bereid om ons overal naar toe te brengen. We veranderen onze planning en beslissen om er morgen meteen in te vliegen en de tempels van Borobudur en Prambanan te gaan bezoeken. Rudi zegt dat hij happy is als wij happy zijn.... We blijven langer dan gedacht in het atelier, maar het is best gezellig en wat is hij vriendelijk!!! Het is half elf als we er weg geraken. Nancy en ik gaan nog snel wat inkopen doen in de supermarkt voor de volgende dag en daarna kruipen we allemaal vers gedoucht maar alweer zwetend in ons bed.

Om tien voor 5 wordt op de deur geklopt. Met wallen tot aan mijn kin kom ik uit bed. We maken ons klaar, smeren wat stuutjes met choco (jajajaja!!!), trekken de deur achter ons dicht en ontdekken vervolgens dat niemand de sleutel heeft... Rudi zegt dat we ons geen zorgen moeten maken, ze hebben wel een dubbeltje. Vervolgens begint hij te onderhandelen over de prijs die we afspraken voor een rit binnen enkele dagen. Ik heb hier helemaaaaaaaaaal geen zin in en we zeggen dat we wel zullen zien. Eerst vandaag. Dus gaan we op baan, in het drukke chaotische verkeer. Als eerste bezoeken we Borobudur. Een gigantische buddistische tempel. Mooi, mooi mooi!!! De souvenirverkopers plakken aan onze kont en we worden soms meer bekeken dan Borobudur. Het is algauw acht uur en de zon schettert al alsof het 12u s middags is. Als we het goed en wel gezien hebben trekken we verder. We stoppen bij een kunstenaar die poppen maakt uit leder. Heel bijzonder en een ongelofelijk werkje. Het lijkt wel kant. Sven is onder de indruk en schaft zich ene aan. Vervolgens gaan we naar een zilveratelier, net als bij het vorige krijgen we ook daar de uitleg over het proces. Intressant en wederom, wat een werk!! Juwelen...jah, daar gaat mijn tweede aankoop, een prachtige zilveren armband...

Rudi stelt nog even voor om naar een atelier te gaan waar ze sarongs verkopen maar we besluiten dat het nu wel goed geweest is en gaan rechtstreeks naar Prambanan. Prambanan is een hindoeistisch tempelcomplex die eigenlijk gebouwd is om te concurreren met Borobudur. Een tijd geleden was er echter een zware aardbevinf waardoor er heel wat vernietigd werd. Enkele tempels stonden dan ook nog in de stellingen. Het is knal op de middag en bijgevolg snikheet! We hebben het al snel gezien en vluchten de schaduw in, waar we genieten van een heerlijk windje en ondertussen ook DE attractie zijn voor de plaatselijke bevolking. Sommigen trekken stiekem fotos, anderen vragen ons met enige verlegenheid of we op de foto willen met hen. Dan ben ik wel geen bekende Vlaming in Belgie, hier ben ik een attractie!!!!!

Vermoeid maar voldaan kruipen we terug in de auto en rijden naar de hostel. Blijkt dat er geen reserve sleutel is en de mensen moeten hemel en aarde bewegen om ons toch binnen te krijgen... Dit gaan we geen tweede keer voor hebben...hoop ik toch...

Even verfrissen en Yogya in. Een drukte en ongelofelijk veel kraampjes (oh i love it)!! We laten ons weer meelokken naar een batikatelier en ontdekken er tot ons groot ongenoegen dat we belazerd zijn door nonkel Rudi!! Die speciale prijsjes zijn helemaaaaaaaal niet speciaal!! Grrrrrrrrr.... We beslissen om het er eens goed in te peperen straks! We zijn dan wel toeristen, maar geen geldmachines! Ondertussen probeert de man ons toch nog iets te verkopen, zijn prijzen gaan ongelofelijk laag! Maar ik beheers me en probeer vriendelijk uit te leggen dat ik er al ene heb en dat ik naar mijn budget moet kijken. Als we wegwandelen blijft hij ons achterna roepen: 20 euro!! Sven zegt dat ik eens 10 moet proberen (we kwamen van 60). Dus ik roep: 10!! En krijg je zeer spontane antwoord `go to hell`! Ik verontwaardigd he ja! En kwaad op de Rudi me al zijn praatjes! We concluderen dat we als een stel Naieve toeristen lekker in de val ziijn gelopen van de locals, maar leren er ook ons lesje uit!!

Zo zo, ondertussen zitten we in de andere travellerswijk en hebben we goed gegeten. Morgen verkennen we Yogyakarta en vragen we ons zot tot we de beste prijs gevonden hebben om overmorgen in Tosari te raken, van waaruit we een vulkaan beklimmen!

Ik Moet het hierbij laten want Sven en Nancy zitten al even op mij te wachten.....

Veeeeeeeeeeeel groetjes aan iedereen!! Merci om mij te volgen en laat gerust een reactie achter he!! Tot binnenkort!!

Veel liefs!!

Er-op-gelegde Joke

Indonesia, here i come!!!!!!

Hallo allemaal!!!

Eindelijk is het weer zo ver! Komende zaterdag omstreeks 11u20 ben ik in de wolken!

De keuze ging dit jaar naar het prachtige Indonesië. Samen met tweeSven en Nancydie ik vorig jaar leerde kennen tijdens mijn trip naar Laos vertrek ik terug op avontuur. We kozen ervoor om de eilanden: Java, Bali en Lombok eens van naderbij te bekijken. Foto's en reisgidsen beloven ons alvast prachtige adembenemendelandschappen. Ik ben dan ook razend benieuwd!

Uiteraard laat ik jullie allemaal een beetje meegenieten door geregeld mijn reislog te voorzien van onze spannende avonturen! Ik hoop dat jullie weer even talrijk aanwezig zijn als de voorbije jaren!!

Nog enkele dagen hard werken en dan kan de ontspanning beginnen! Hoewel, ontspanning... met ons bomvolle programma zal het waarschijnlijk wel een hééééél actieve reis worden!

Hopelijk tot gauw allemaal!!!

Groetjes Joke

De Gibbon experience en het afscheid

Hoi Hoikes!!

De dag waarop iedereen wapen en zwaard neerlegt is de dag waarop ons grote gibbonavontuur begint! Dinsdag 11 november om 9u stappen we het kantoortje binnen en zetten ons neer om de veiligheidsvideo te bekijken. Er wordt ons getoond wat moet en wat niet mag. We zien mensen zweven op ongelofelijke hoogtes en ook onze wenkbrauwen gaan lichtjes omhoog. Na de video stappen we samen met nog twee britten in een veel te kleine pick up tuktuk (de britten hangen er als het ware uit) en rijden ons avontuur tegemoet. De rit duurt lang. Na ongeveer twee uur op de gewone baan stoppen we bij een klein winkeltje. Dit is ons laatste contact met de beschaving voor we de wilde natuur ingaan dus ik schaf mij nog een rol wc papier aan. Daarna rijden we weg van de grote baan en nemen een stijl weggetje naar beneden. Naar onze grote verrassing wacht onderaan een stuk rivier op ons. Geen probleem voor de chauffeur die er met gemak doorrijdt. Vervolgens wacht ons een uur aardeweg met stijle hellingen en diepe afdalingen, met putten en plassen, maar dat hebben we ondertussen wel al allemaal gehad nietwaar...
Omstreeks twaalf uur arriveren we in een klein dorpje waar onze expeditie start. Een tiental anderen komen net terug van hun driedaagse en brengen ons een beetje op de hoogte van het reilen en zeilen. En dan gaan we van start. De zon doet haar best maar al snel zitten we tussen de bomen en de begroeiing van de jungle. We wandelen stijl naar boven en overal hoor je gepuf en gezucht. Ik pomp en zuig mijn longen vol en leeg, pfffff wat een inspanning. Na een klein uurtje wijn we gearriveerd aan de kitchen. We krijgen een verfrissend kopje water en doen onze harnassen aan (ge kent da wel, van die broekjes waar je moet inkruipen als je aan muurklimmen doet ofzo, met van die musketons). De gidsen vragen ons om de groep op te delen. Een groep van zes, een groep van vier en een groep van twee. De britten gaan uiteraard met zn tweetjes en naargelang de volgorde waarin we staan verdelen we onze groep in twee. De komende twee dagen deel ik een boomhut met Sven, Dieter en Malika. We zitten in de verste berghut en vertrekken als eerste. Na een paar honderd meter klimmen komen we aan de eerste kabel...Spannend....Na Malika klik ik me vast. De adrenaline begint langzaamaan door mijn lijf te stromen. En hup daar ga ik! Fiiiiiiiieeeeeuw, wat een zalig gevoel! De eerste kabel eindigt in boomhut 1 (voor de andere zes van onze groep) en meteen start er een lange nieuwe. De gidsen geven ons niet veel tijd om bang te zijn en zeggen gewoon dat we moeten doorgaan. En daar glijd ik weer. Ik durf al even rond me te kijken en wat ik zie is prachtig, maar ook erg diep...!!
Ik zweef op een kleine 150 meter boven grond en boomtoppen, omringd door natuur, wat een kick!! Na deze kabel wacht ons weer een stukje wandelen (= klimmen), vervolgens twee kabels, en weer een stukje wandelen. Nu komen we aan de voet van de boom waar zich in het topje van de kruin boomhut 2 bevind. We zwaaien de britten uit en wandelen weer verder. We zitten echt wel ver van de anderen. Na een klein half uurtje komen we aan een nieuwe kabel, en jawel, deze leidt naar onze stulp!!! Eén voor één glijden we de hut binnen. Het uitzicht is fenomenaal!!! We zitten hoog boven de boomgrens en hebben een prachtig weids zicht over de jungle en de bergen!!! We hebben dan wel ver moeten wandelen, maar dit is meer dan de moeite waard!!! De hut zelf is super gezellig. Het is een groot platform met twee dubbele bedden, een tafeltje met stoelen, een badkamertje (afgeschermd door enkele gordijnen), een een gootsteen waar bekers borden en bestek staan. We hebben een frigobox vol eten, kaarsen, wierook tegen de muggen, handdoeken,... Alles wat we nodig hebben om drie dagen te overleven. De gids verteld ons dat er straks iemand komt met het eten en gaat er vervolgens als een zwierend aapje weer vandoor. Daar zitten we dan, met ons viertjes, een gezellige boomhut en een adembenemend uitzicht! De max!! Na eventjes te genieten kruipen Sven, Dieter en ik terug in onze broekjes en gaan nog enkele zwierritjes maken. Na de tweede kabel schud ik, met bijhorend piepend geluid, even alle adrenaline van mijn lijf. Sven en Dieter kijken me even vreemd aan en vragen zich af wat ze nu net gehoord hebben. Joke, die zo'n geluidjes maakt??? Ze beweren dat mijn imago (welk imago??) hierbij nietig verklaard wordt en vinden het wel grappig om de 'bevreesde' Joke te zien (ik?? bevreesd?? komaaaaan....). Omdat hun tempo net iets te hoog ligt slenter ik op het gemak een eindje achter hen aan. Wanneer ik te lang uit zicht ben checken ze geregeld: 'joke?? Jokeeeeeeeeuh?' en dan antwoord ik: 'Yooooooooo' en wandelen we weer verder. We gaan helemaal terug naar boomhut 1 om de anderen even goeiedag te zeggen. Die hebben ondertussen al het avondmaal verorberd. Na een korte babbel wensen we hen goeienacht en zwieren en zwoegen terug naar onze hut. Tijdens het laatste stukje wandelen zie ik langzaam de zon zakken en alsof er plots mieren in mijn gat zitten jaag ik de jongens op om toch zeker de zonsondergang niet te missen!!! Sven struikelt en blijft ook nog eens hangen aan een doornenstruik dus Dieter neemt de leiding over.. (LOL!!!!). We zijn net op tijd terug om de prachtige oranje bol achter de berg te zien glijden; Praaaaaaaachtig!!! Deze plek zorgt voor adrenaline en ultieme rust tegelijk. Hetgeen je voelt wanneer je staart over het weidse landschap van de jungle is gewoon...kalmte, vrede, één zijn met de natuur. Het zou fantastisch zijn mocht je zo gewoon af en toe hierheen kunnen komen om tot rust te komen. Een boekje lezen, een babbeltje slaan, samen naar de ondergaande zon kijken en luisteren naar het geluid van de natuur. Zalig. Na het verdwijnen van de zon worden we al snel overvallen door de duisternis. Malika heeft onze hut vol kaarsjes gezet en we maken er een gezellige boel van.
Het gevarieerde en 'lekkere' eten blijkt Sven toch niet zo goed te bevallen. Hoewel we alle vier een rommelende buik hebben is hij degene die ons een prachtig concert heeft vanop de wc pot!! Dieter en ik liggen strike!!! Arme Sven (toch bedankt voor de achtergrondmuziek)! De dag eindigt met een immodium, een paniekerende Malika die steeds beestjes voelt in bed en het dagelijkse gekibbel tussen Sven en Dieter over de rommel op het bed en wie het meeste deken heeft. Oh ja, ik vergeet even onze nachtelijke gasten voor te stellen. De ratten. Van zodra het licht uit was en wij veilig onder de vliegenetten lagen kwamen zij snuffelen en knabbelen aan alles wat intressant bleek. Raar gevoel om zo omringd te zijn door knaagdiertjes, maar ik viel al snel in slaap want het slingeren en de adrenaline hadden mij moe gemaakt.

S'morgens om half zeven komt de gids afgeslingerd. Ons uitzicht op de jungle is nu volledig toegekt door een deken van wolken. Best wel mooi. We kleden ons warm, eten een koekje, drinken een ovaltineke en glijden naar beneden. Het is ontzettend koud, maar na vijf minuten wandelen trek ik mijn trui al uit. Het is de bedoeling om gibbons te gaan zoeken, we wandelen stilletjes in het woud en kijken om ons heen. Op een bepaald moment blijft de gids staan en kijkt rond. Hij fluistert dat hier vroeger gibbons zaten, maar zover ik kan zien zijn die er nu niet meer. We blijven vijf minuten staan en keren dan terug naar boven en naar de hut. Resultaat: geen gibbons en vijf bloedzuigers (Grrrrrrrrrrrrrrrr...!!!!!!!). Terwijl we wachten op ons ontbijt leg ik mij terug op bed. In de verte beginnen de gibbons hun concert. Een vreemd, zeer hoog gezang die start als een sirene en eindigt als een kermisspelletje die je gewonnen hebt. Heel eigenaardig, maar wel mooi. Terwijl ik geniet van hun gezang dommel ik lichtjes weer in slaap. De anderen volgen. Een klein uurtje later worden we gewekt door een nieuwe gids. Hij brengt ons ontbijt (ontbijt??): rijst en groentjes en ooooh patatjes! Daarna gaan we op tocht naar boomhut vijf. Deze staat een eindje verder in de jungle. We wandelen weer een behoorlijk stuk en zwieren over afgronden. Boomhut 5 heeft ook een prachtig uitzicht, maar is een vreselijk vertrekpunt. Gewoon een gat in de omheining waar je dan vanaf moet springen. Ik voel de adrenaline in elk stukje van mijn lijf. Met een krop in de keel en de ogen dichtgeknepen spring ik de afgrond in. Brrrrrrrr!!! Maar eenmaal vertrokken voelt het zalig aan en is alle schrik weg. In het terugwandelen komen we de anderen tegen, terwijl wij ons haasten om te lunchen in hun boomhut zijn zij nog onderweg naar boomhut 5. Geen haast dus. We komen terug aan onze hut en spreken af met de gids dat we straks wel komen lunchen maar dat we toch graag op de anderen willen wachten. Ik beslis om eventjes op adem te komen en te genieten van de rust. De anderen drie gaan al op weg naar boomhut 1 om nog wat weg en weer te zwieren. Terwijl ik geniet van de rust, mja...dommel ik terug in slaap natuurlijk. Ik vertrek alleen en hoop dat ik het op mijn eentje red en niet ergens naar beneden donder. Wanneer ik net uit de boomhut kom gezwierd komen de andere 8 uit het struikgewas tevoorschijn. Samen keren we terug en ze zeggen toch wel heel blij te zijn dat ze niet zo ver zitten als ons. Ik bekijk het anders: wij hebben het mooiste zicht en de meeste calorieverbranding. Eenmaal toegekomen in hut 1 zitten Malika, Sven en Dieter ons al op te wachten met een pittig verhaal. Eén van malika haar kabels is losgekomen (degene met het rolletje die moet glijden) waardoor ze enkel nog aan haar veiligheidkabel hing te bengelen. Gelukkig waren er net gidsen in de buurt die haar hebben kunnen helpen. Jaja.... De adrenaline en het kloppend hart bleven dus aanwezig bij mij, en nog meer bij Malika. We aten hetzelfde als altijd en daarna vertrokken we terug naar onze hut. Ik bracht nog eventjes een bezoekje aan de britten. Kwestie van alle hutten toch eens gezien te hebben. Tijdens de terugweg kwam ik Dieter en Sven weer tegen, we werkten het concept 'the big brother experience' uit en waren zo al snel terug aan ons huisje, net op tijd om weer te staren naar de ondergaande zon. Terwijl aan de ene kant van de hut de lucht prachtig oranje kleurde kon je aan de andere kant reeds de mooie volle maan zien staan. Hij was prachtig! Zo stralend en zo rond, zo rond als....ik weet het niet, niets is zo perfect rond als die maan. Wat een eenvoud, wat een pracht! En zo viel de avond weer snel, terwijl ik samen met Sven alle televisieseries overliep en de jongens hun (stiekeme) nieuwsgierigheid omtrent de 'roddels' in de groep beantwoorde. Pas op, geen negatieve dingen hoor want we hebben echt wel een toffe bende en de sfeer zit goed! Sven ging weer op de pot zitten, liet Dieter en ik nog eens goed lachen en vervolgens gingen we allen slapen.

Wederom een vroege dag. Geen van ons nog zin om gibbons te gaan opsporen dus bleven we liggen. Daarna maakten we onze zakken klaar en vertrokken naar boomhut 1 om te ontbijten. Dit was onze laatste voormiddag in de jungle. Ik weigerde dit keer om te ontbijten omdat het eten me nu eeeecht wel beu werd. We kregen nog een kleine bonus en zagen toch even een gibbon in de boom zitten. Ver weg, maar toch dicht genoeg om hem even te zien. We waren het er allemaal over eens dat het een leuke ervaring was geweest maar dat ze de naam toch moesten veranderen in: 'The wild life experience, 'The jungle experience', 'the rat experience', 'The zipline experience'.... Whatever, maar niet de gibbon experience want de nadruk ligt zo op diene gibbon terwijl je er eigenlijk toch bijna geene ziet en het veel meer gaat om het rondzwieren en de jungle waarin je leeft. Na nog een laatste kabelzwier namen ze afscheid van ons onvergetelijk avontuur en gingen te voet en vervolgens met de jeep terug naar het stadje. Daar namen we de boot naar Thailand en de 5u durende bus naar Chang Mai. Sven en ik babbelden en lachten ons door de rit heen, van slapen kwam niet echt veel in huis. Eens in Chang Mai moest het busje zich door de drukte heen wurmen want er was een festival aan de gang die nogal sterk op de gentse feesten leek (maar dan religieus). Malika versierde een guesthouse met zwembad en we brachten nog snel een bezoek aan de nachtmarkt. Dieter en ik werden helemaal gek toen we de burger king zagen. Terwijl Sven en Malika aan het socializen waren met locals, snelde Dieter naar de burger king. 'Niet zonder mij Dieter, niet zonder mij' schreeuwde ik en snelde hem achterna. Ik had hem nog nooit zo snel zien lopen. Aan de deur van de burger king viel hij op zijn knieen en aanbad het fastfood restaurant zoals de aziaten Boedhha aanbidden. Met nooit eerder gekende smaak smulden we van de hamburgers die we bestelden en zo konden we met een gerust hart en een voldane maag gaan slapen.

De volgende dag sliep ik lekker uit, nam eindelijk een douche en ging nog even de innerlijke mens gaan sterken in de pizza hut. Daarna vertrokken we naar de nachttrein. Deze had twee uur vertraging (olééé...). De rit was lang en saai. Ik begon eindelijk te lezen in het boek dat ik al twee weken meesleurde. Rond half zeven kwamen we toe in Bangkok, slenterden langs de straten tot we een guesthouse vonden om de bagage te droppen en vertrokken na een goed ontbijt richting shoppingsmarkt! De markt was gigantisch groot! Je had er werkelijk alles: eten, kledij, massa's beesten (gaia zou knettergek komen hadden ze dit gezien!!), planten, juwelen, eetstandjes,.... De eerste twee uur kwam ik onnozel. Ik wist begod niet waar ik steeds liep en weer uitkwam. Ik had ogen te kort en mijn zintuigen gingen in overdrive. Ik had eigenlijk wat anders verwacht want de goederen waren mij net een beetje te westers. Maar soit na een paar uur wandelen vond ik wel wat dingen die mij aanstonden. Ook eenmaal terug aan het hotel bleef ik de kraampjes aflopen en liet ik mij door een madameke op straat verleiden tot het kopen van een armband. De anderen moesten toch even lachen toen ze mij met 3 grote rugzakken naar de taxi zagen waggelen. En dan was het richting luchthaven. We checkten in (mijn rugzak 24 kilo, 4 kilo teveel dus, maar gelukkig compenseerden de anderen hun rugzakken dit een beetje) en namen afscheid van Malika die hier nog tot februari rond reist.

Na 1 lange saaie vlucht en 1 minder lange en saaie vlucht arriveerden we in Zaventem.
De meesten onder ons werden verwelkomd door familieleden of vrienden. We namen afscheid van elkaar en gingen terug elk onze eigen weg.

Het is raar om terug in het koude en grauwe Belgie te zijn. Al weet ik wel dat ik alles al snel terug zal gewoon zijn. Je kunt niet anders dan direct weer meedraaien in het hele circuit. Het is voor mij altijd een beetje afkicken nadat ik 3 weken dag in dag uit in groep geleefd heb. Ik vond het een fijne reis en heb me echt goed geamuseerd. Merci aan mijn groepsgenoten die ervoor zorgden dat ik mezelf kon zijn en volop kon genieten van deze trip. Het is mij allemaal goed bevallen (ok, behalve het eten dan). Laos is een prachtig authentiek en puur land. Alles is nog zo ongerept. De natuur, de cultuur, de mensen,... Maar ik vrees dat daar stilletjes aan ook verandering in zal komen. Soms heb ik mijn twijfels bij de westerse hulp die wij hen aanbieden en vraag ik me af of het niet beter is om hen alles verder op hun manier te laten doen. Zoals zij het kennen, zoals zij het gewoon zijn, op de manier waarop ze Laos tot een ongerept puur land houden. Maar goed, dat is alleen maar mijn mening.

Bedankt aan iedereen om zo trouw mijn avonturen te volgen. Ik hoop dat jullie er evenveel van genoten hebben als ik!! En hopelijk tot gauw, voor een nieuw avontuur in een ver tot nu toe onbekend oord.

Veel liefs!!

Belgische Joke

Even een geruststelling

Hey everybody!!!

Hier ben ik weer, levend en wel en met nog meer muggebeten!!! Ze komen er werkelijk voortdurend bij, zelfs terwjil ik hier zit te typen.

We zitten hier nu alterug in Thailand en alles is goed verlopen op de gibbon experience. Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik mijn hart nog nooit zo bewust heb voelen kloppen en dat de adrenaline in elk hoekje van mijn lichaam te voelen was, maaaaaaaar het was super mega de max en toch wel het toppunt van de reis!! We zweefden op zeker wel 150 meter boven de jungle en dat geeft toch wel een ferme kick. Malika, Sven, Dieter en ik deelden treehouse 3, die een prachtig adembenemend zicht had overde jungle.De anderen zaten in treehouse 1 en moesten een stuk minder wandelen dan ons. Ik ben dus weer bijzonder sportief geweest, jawel. Over het eten valt niet veel te zeggen, Sven was dan ook de enige die echt enthousiast was, maar dat is geen garantie. Enfin, ik heb nu echter niet zoveel tijd om alles uit te doeken te doen. Ge kent mij, eens ik begin te vertellen kan ik niet meer stoppen he! Binnen een klein anderhalf uurtje, stappen we de (17u durende!!!!!!!!!!!!!!)nachttrein op richting Bangkok om daar onze laatste dag al shoppend door te brengen (also hoogtepunt!!)!! En dan kom ik terug naar het koude Belgie, jawel! Ik veronderstel dat ik niet de volle 13u ga shoppen dus ik ga zeker mijn best doen om mijn zwieravontuur nog even te posten.

Bedankt voor al jullie zorgen en reacties, maar als een echte `jane` heb ik dit toch mooi overleefd ;-)

Tot Morgen!!!

Veel liefs

Joke Jane

Ps:

- Vinod: eindelijk een reactie!! Blij toch iets van je te horen! Wens roos veel sterkte van mij. btw, je loopt hier precies overal rond, volgens mij ben je thais.

- Conny: leuk dat je mij meevolgt op mn avontuur en ik ben blij dat het voor wat verstrooing zorgt! Hou je goed he! We drinken nog eens een sangriatje bij ma en pa en dan kan ik je ook alle fotos tonen! Veel goeie moed! Liefs!

- Ineke: merci voor je reactie! Sofie heeft het ook overleefd! Maar ze voelde zich niet zo lekker, maar dat verteld ze zelf wel. Ze verlangt nu toch al stilletjes terug naar ons Belgie.

- Aan al de rest, merci voor de reacties en het trouwe volgen!!!!!!!!!!

- Robin, no worries, Don carlos still alive en kicking!! Maar, door dat zwieren ben ik mijn tekstkennis kwijt....nu moet ik helemaal opnieuw beginnen....Pffffffffffffffff...;-)

Het project

Hallo allemaal!

Ondertussen zit ik op exact dezelfde stoel als eergisteren. Toen kwamen we rond de middag toe in houay yai. Een stadje die tegen de grens met thailand ligt. Als we hier de Mekong oversteken zitten we dus in een ander land, maar dat is pas voor donderdag.

Eergisteren namen we rond 8u smorgens een personenbusje naar Houay Yai. De man vertrok met ons en vooraan nog een kindje, hij maakte duidelijk aan Malika dat hij haar(het kindje)nog ergens moest afzetten. Vijf minuten later maken we een eerste stop, kindje blijft aan boord en er komt nog een grasmachine bij. Tien minuten later maken we nog een stop, meneertje moet even onderhandelen met wat mannen. Vijf minuten later, NOG een stop, grasmachine eruit, kindje eruit, dikke madam met nieuw kindje erin + nog een jongen. We krijgen er nu stilletjesaan genoeg van en willen allemaal richting bestemming. Maar neeeeee, eerst nog een stop aan het busstation (waar we net de grote bus richting Houay Yai, die we niet namen omdat we dachten er niet tijdig te geraken, zienvertrekken). Jongen stapt uit, kindje vooraan en meneer slaat nog een babbeltje..... Raar volkje hoor die Laotianen. En uiteindelijk VERTREKKEN we echt! De rit is voor de verandering een weg en weer gewiebel van links naar rechts. Ik probeer een dutje te doen maar mijn hoofd rolt voortdurend van de ene naar de andere kant. Ik begin lichtjes geirriteerd te raken. Eventjes later voelt Nancy (op de achterbank gezeten) zich niet goed. Het busje stopt en enkele stappen uit, alsook het kindje, die meteen haar soyamelkje er terug uit kotst. Bij wijze van recyclage komt een varkentje aangehuppeld en likt lekker alles op, Dieter komt onnozel. We stappen weer in, Nancy gaat vooraan zitten, Malika komt op mijn plaats en ik verhuis naar de achterbank in de hoop daar een betere positie te vinden om een tukje te doen. Het lukt min of meer, maar niet genoeg, en eenvermoeideJoke die niet kanslapen....mja dat zorgt meteen voor een off day. Tegen de middag komen we eindelijk toe en het is er weer snikheet. We strompelen naar de guesthouse maar daar verdubbelen ze de afgesproken prijs en doen alsof ze helemaal niets weten van een reservering. Terwijl wij in de schaduw van de bomen liggen met een zak chips gaat Malika op zoek naar een nieuwe guesthouse. Ze vindt er ene midden in de stad, dus nog een kwartiertje sleuren met pak en zak. Wanneer we toekomen ploffen Sofie en ik neer op bed en ondanks de smeltende warmte vallen we voor de twee volgende uren in slaap. Ja, ik heb een slaappartner gevonden (in de zin van: iemand die ook graag slaapt he...)!!! Om 16u staan we op, slenteren door het stadje, drinken een fruitshake, gaan terug naar het hotel en vallen weer in slaap. Om 18u30 hadden we afgesproken om te gaan eten, dus ja, we moesten onze luie kont nu echt wel opheffen. Voor de verandering eet ik rijst met kip en groentjes. Eventjes later in het internetcafe vliegt alles terug in de wc pot. Na een heerlijke nacht, waarin ik voor het eerst mijn slaapzak over me moest leggen en zonder hanengekraai, staan we weder op omstreeks 7u45.

Vandaag gaan we naar het project van de vredeseilanden. De verantwoordelijke heet Stuart Ling (maar ik heet hem stuart little) en hij komt ons ophalen aan de guesthouse. We schrikken even als we een blanke man ipv een local zien. Hij is getrouwd met een Laotiaanse en woont hier ondertussen al 12 jaar. We wandelen naar zijn kantoor en krijgen een voorstelling van het project. Gezien de warmte, de vermoeidheid, en mijn beperkte concentratievermogen draaien mijn ogen af en toe weg en hoor ik de helft niet van wat verteld wordt, maar twas wel intressant ze.... Na de uitleg springen we in een pick up die met een afdakje is omgebouwd tot een tuktuk. We rijden wederom door putjes en op hobbelige banen tot een ingestorte brug beslist dat we niet verder kunnen. Waarschijnlijk werd dit veroorzaakt door een verzakking, sinds augustus blijkbaar al, maar ze beginnen er nu pas aan te werken omdat het regenseizoen nu voorbij is. De laotianen zijn ijverig bezig met een nieuwe brug te leggen en met een beetje goeie wil kunnen we erover wandelen en aan de overkant een nieuwe taxi nemen. Zo gezegd zo gedaan. Na een tweede deel hobbelen komen we toe in een klein dorpje. Stuart stelt voor om eerst iets te eten en dan de speedboot te nemen. Nog steeds moe, sloffer ik naar de bank en plof me neer. We krijgen voor de verandering; sticky rice, pikante saus en een soepje met vooral groenten. Mijn gemoed bereikt een dieptepunt. IK HEB HONGER EN IK BEN DIE SMAKELOZE PLAKKENDE RIJST MET GROENTENSOEP STRONTBEUUUUUUUUUUUU!!!!! Ik eet amper iets en alsof dat nog niet voldoende is moet ik ook nog eens 9000 kib dokken. Ik neem meteen mijn voorzorgen en koop een tros bananen, een pak koekjse en nog een pepsi. Met een zo goed als lege maag strompel ik richting bootstation. Daar zit de hele groep op zijn poep, te wachten, tot de zeldzame kapitalistische laotianen ons een eerlijke prijs geven die past in het budget van kriskras. Stuart helpt niet echt genoeg naar onze goesting, hij kan onderhandelen voor zichzelf, maar niet voor ons zegt hij, ferm he... Ondertussen begin ik mij de kwaliteit van deze dag en activiteit af te vragen. Het is bijna drie uur, we moeten nog 20 minuten op de speedboot en dan nog 2u wandelen voor we in het dorp komen, tegen dat we aankomen, is het donker!!! Wat kunnen we daar dan nog gaan doen?? Enfin soit, na enige tijd komen we op een prijs waar Malika niet echt mee akkoord gaat, maar die echt wel de eindprijs is. We stappen in de bootjes en voor het eerst die dag verschijnt er een brede glimlach op mijn gezicht. De speedboot is zalig!!!! De snelheid, je haren in de wind, de zon op je snuit, en het prachtige filmlandschap waar je tussen vaart!!! Fantastisch!!! Mmmmmmmmmmmm, dit mag wel even blijven duren van mij!! Helaas na twintig minuten is het hoogtepunt van mijn dag voorbij en beginnen we aan onze twee uur trekking. Het is warm, maar het wandelen gaat vlot. Plotseling voel ik een steek onderaan mijn voet, je weet wel, die holte aan de binnenkant van je voet. Ondanks het feit dat ik besef dat ik gebeten ben negeer ik de pijn en wandel gewoon door. Even later komen we aan een riviertje die we moeten oversteken. Terwijl de rest van de ene naar de andere steen springt gooi ik een blik op mijn voet. What the f***ck!!!! Weer een bloedzuiger!!!!! Ik begin te denken dat ik haute cuisine ben voor de insecten hier!! Ik ruk het vieze beest ervan en laat het bloed rusten stromen. Uiteindelijk doet de beet niet echt pijn, maar tis gewoonvies! Tegen 17u arriveren we in het dorp, de mensen bekijken onsnieuwsgierig. Iedereen is nu toch wel doodop en heeft honger. Ipv bij de mensen thuis te verblijven gaan we naar een grote chalet die eigendom is van het project. We placeren onze vliegenetten en gaan eventjes later op het balkonnetje zitten. Daar hebben de laotianen voor ons al een kruik met wijn klaar gezet. Iedereen zit in een grote kring en lurkt 1 voor 1 aan de rubberen rietjes. Niet slecht moet ik toegeven!! Een goed half uurtje later wordt de tafel (grond) gedekt. Het eten arriveert en we krijgen voor de verandering: Sticky rice, pikante saus, pikante groentesoep met stukken dode kip (die ze speciaal voor ons geslacht hebben) engemalen resten van kip gemengd met chili en.... (helemaal niets voor mij, dus ik luister niet meer). ZUCHT!!! Vooraleer we beginnen bedankt Stuart nog even de groep Laotianen en tijdens zijn Lao gebrabbel denk ik plotseling te horen: we like condoms. Nog vooraleer het echt doordringt zie ik Dieter die naast mij zit met een ruk zijn hoofd naar mij draaien, ik kijk hem aan en we proesten het uit! Blijkbaar was ik niet de enige die het gehoord had. Terwijl we al een tik kregen van Nancy omdat we zo onbeleefd beginnen lachen tijdens zijn speech schudden we beiden stilletjes verder. Man man man..... Enfin goed, daarna is het tijd om toe te tasten he, maar voor mij bestaat de maaltijd alleen uit een beetje smakeloze rijst en een onrijpe banaan. Ook nancy eet al lang niet meer met enthousiasme, we fantaseren uitgebreid over de Belgische keuken en echt, je kunt gewoon niet geloven hoe zeer ik verlang naar ons eten: gevarieerd en NIET pikant!!!!!!!!!!!!!!!!!Terwijl Dieter rustig zit te kauwen op een stukje kip zegt Nancy plots: Ey, gij hebt de bek vast. Dieter haalt het stukje uit zijn mond en kijkt recht in de ogen van een kip. Ale ja, 1 oog, want de andere kant van zijn kop had hij al opgezogen. Nancy en ik liggen kreupel van het lachen maar Dieter kijk maar een beetje sipjes en ook zijn eetlust is voorbij. Daar zitten we dan alle drie: twee aan het dromen van een heerlijke belgische boerenkost en 1 hard zijn best aan het doen om zijn maag op zn plaats te houden. We kunnen ons natuurlijk niet inhouden om er nog een schepje bovenop te doen! S nachts heeft Dieter het stukje opgepeuzeld kippenhoofdje dan toch teruggeschonken aan moeder natuur.... En zo, zat onze avond er min of meer op. Tegen 21u30 kropen we in bed. Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz
1u30: jeuk aan mijn linkerflank Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz
zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz3u45: Brrrrrrrrrrrrr Koud koud koud!! Eventjes het dekentje op mij liggen, mmmmm lekker warm! Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz
zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz4u45: jeuk aan mijn rechterflank zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz
zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz 6u15: piem pam poempidoem poempoedoempoem: de wekker loopt af. Pffffffffffff we blijven alle vier liggen en ik druk op snooze. Negen minuten later gaat de wekker weer af. Mia staat op, Sabine volgt, Sofie en ik blijven liggen. Ik vraag me af hoeveel ik zou missen als ik gewoon blijf slapen, maar ik besluit om flink te zijn en stap met een- Ik sta niet graag op! - gemekker uit mijn bed. Buiten is het nog heel erg koud. We wandelen stijl omhoog ( en dat voor zo een vroeg uur) om de rijstterassen te gaan bekijken. We wandelen door begroeide paadjes die onze broeken kletsnat maken en Nancy verdwijnt heel even in de gracht maar komt met een luid gelach terug boven. Het uitzicht is mooi, we kijken uit boven de wolken, maar de rijstterassen zijn... mja goed om eens te zien, maar nu ook weer neit zo spectaculair. We hadden eerder verwacht om mensen te zien werken op de velden, niet dus... Een beetje teleurgesteld keren we terug en krijgen ontbijt voorgeschoteld. Voor de verandering: STICKY RICE(!!!), een pikante groentenmengeling en toch wel eens een eitje. Daarna moeten we per se nog even een dorpje gaan bezoeken over de rivier. Eerlijk gezegd heb ik er genoeg van en wil ik gewoon terug keren. Ondertussen hebben we al dorpjes genoeg gezien!! Maar ja, iemand daar wil ons nog vis geven (zucht ook dat nog). Het is wel vriendelijk maar een beetje ferm tegen mijn zin ga ik gaan neerzitten op het tapijt (ook wel tafel) en eet toch enkele stukjes vis van het visje die ik daarnet nog zag spartelen en vervolgens levend boven het vuur zaghangen. Sven en Dieter krijgen even later van de gastheer nog een vissekop aangeboden, wat een voorrecht toch.....hahahahhahhahahhahahaa!!!Het eten hier steekt mijn ferm de keel uit moet ik eerlijk toegeven. Het smaakt me al lang niet meer en ik verlang naar een stevige smakelijke patat en een lekker stuk vlees! Enfin goed, veel later dan gepland en tevens pitje middag starten we onze 2u durende wandeling terug. We wandelen het dorp uit en passeren een kindje met een puppy in zijn armen, hij kijkt ons aan en zijn ogen groeien, vervolgens begint hij te krijsen en te wenen. Kom, ik weet dat mijn kapsel niet zijn topdagen beleeft, maar zoooo erg zie ik er nu ook weer niet uit hoor. Sabine enSofie staan wezenloos te kijken en hetjongetje bolt het al huilend af.En we wandelen en we wandelen, non stop in de broeiende hitte. Gelukkig lopen we nog geregeld onder wat bomen en struiken. Na wederom een heerlijke speedboot tochtje en een pick up tuktuk rit van 2u komen we terug aan in ons stadje. Wat kan een douche toch heerlijk zijn!! Vanavond heb ik nog eens deftig gegeten! Loempias en frietjes!!!! Het is duidelijk dat er nog zijn die het aziatische eten beu geraken. HOe dan ook, mijn buik vind zelf dit niet meer ok en ligt nogal geregeld in de knoop met zichzelf.

Ik vond het project tot nu toe 1 van de saaiste activiteiten. Enkel de kippenkop, de wijn, de uitzichtenen de speedboot waren nog wel de moeite.

Morgen gaan we naar de Gibbon Experience. We kregen vandaag een contract die we moeten ondertekenen. Daarin stond dat we op 150 meter (of meer)hoogte zullen zitten en dat de kabelbanen (death rides) minimum 1000 meter lang zijn......... Daarin stond ook nog dat ze niet verantwoordelijk zijn voor: versleten of niet goed werkend materiaal, risicos,materiele schade, ziekte, emotionele of psychische traumas, dieren, wonden, of de dood,............ Mja....het beloofd een spannend ijzingwekkend avontuur te worden. We zitten toch al allemaal een beetje met de poepers!! Duim voor ons dat de kabels allemaal goed in orde zijn en dat ik geen val maak van 150 meter hoogte, want ja, niemand is verantwoordelijk en het contract is ondertekend...

Goed, ik maak hier een einde aan mijn verslagje enlees jullie HOPELIJK (!!!) vrijdag terug.

Heel veel liefs

Beu gegeten Joke

PS:

- Patrick, tof dat je zo geniet van mijn verhalen!! Geniet in mijn plaats extra van die aperitiefhapjes!!

- Bettina: Chic dat je zo trouw meevolgt! Groetjes aan Lisa he!

- Mama en papa van Sofie: Merci voor het compliment! En vele groetjes terug van Sofie! Ze is het eten ook al een beetje beu

- Neeftje Luc: Ik treed in jou voetsporen he ;-) Die reiskriebel heb ik toch van de Lietaers hoor! Misschien kunnen we ooit nog es samen op stap! Groetjes a Sylvina en de kids!

-Gill: Merci voor je bericht en dat je meevolgt!

- Isabel: blij dat ik je nachten wat kan amuseren. Groetjes a het team he!

- Veerle: Ik had al altijd appreciatie voor verpleegsters hoor!

- Zusjes: Dikke kus en knuf!! Kaat succe met examens!

Tot de volgende allemaaal!! En duimen he!!!!!!!!!!!