De moutainbiketocht
Hallo iedereen!
Met vermoeide benen, maar toch een pak zweet minder (en wie weet ook wel kilos!!) hebben we vandaag onze fietstocht beeindigd. Het was een ferme tocht, hier volgt mijn verslagje!
Dag 1: Luang namtha - Muang sing 58 kilometer.
Om kwart na zeven loopt de wekker af en deze nacht heb ik toch eens haanloos geslapen. Doch, het blijft veel te vroeg. Zoals gewoonlijk zijn SOfie, ik en Sven weer de laatsten terwijl de anderen al op hun ontbijt zitten te wachten. Na een stevige kop cornflakes met banaan en een orange juice gaan we naar de office, maken kennis met de gidsen en testen even onze moutainbikes uit. We krijgen nog een stinkende zweethelm voor op ons hoofd en met een tuktuk (bezemwagen) achter onze banden beginnen we aan onze tocht. Vandaag is het on road, dus enkel op de baan. Er reist bij mij meteen de vraag waarom het stuur per se zo llaag moet staan en het zadel zo hard is?? Waar zitten de voordelen?? Pe, misschien kun jij me helpen?? Enfin.het eerste deel van de weg is vooral op en neer. Haalbaar dus. Ik merk al snel dat ik hier NIET Joke Boonen ben en wel de enige zonder rijbewijs die dus noodgedwogen dagelijks alles met de fiets moet doen. Het blijft voor mij een mysterie waar mijn conditie is. Ik hoor zowat bij de staart van het peloton. Om de zoveel tijd stoppen we om een `tribe` te bezoeken. Dit zijn stammen in Laos. Zij hebben elk hun eigen gemeenschap met eigen klederdracht (zit hem vooral in de kleuren enzo). Overal zie je puppies lopen (so Sweeeeeeeeeeet!!) en kinderen. Die laatste volgen ons op de voet en onderzoeken ons van kop tot teen ( wie zijn die rare bleekscheten met hun machientjes??). Veel volwassenen zien we eigenlijk niet, die zijn gaan werken op de velden of zitten binnen in hun hutjes. Veel van de kinderen moeten zorg dragen voor baby broer of zus. Een echte onbezorgde kindertijd bestaat hier waarschijnlijk niet. Snel groot worden en verantwoordelijkheid dragen is de boodschap. In sommige dorpjes gaan we tochook de scholen gaan bezoeken, er wordt dus wel voor onderwijs gezorgd. De kinderen tonen ons graag hun schriftjes met oefeningen. Engels leren betekent hier ook meteen een volledig nieuw alfabet kennen, want hun tekens zijn niet gelijk aan de onze. Overal zie je wederom dezelfde houten hutjes met strooien dak op palen.
De puppies zijn zo zalig! Ik had er graag eentje meegenomen, maar ja....
In 1 van de dorpjes komen we wat winkeltjes tegen en kopen een red bull om weer wat energie op te doen. Daarna zetten we de tocht verder om eventjes later te lunchen, Ons eten staat mooi geserveerd in een leegstaand hutje langs de weg. Op de vloer liggen grote bananenbladeren met daarop ons eten: een aantal gebakken vissen, voor elk een pakketje rijst, mooi ingepakt in een bananeblad, mini banaantjes, een pikante saus, een bamboemengeling en groentjes voor de vegetariers. Hmmmmmmm... mooi geserveerd allemaal, maar ik krijg niet meteen water in de mond. De dode vis staart mij aan en ik beslis om enkel rijst met banaan te eten. Doch, de reacties van de anderen maken mij nieuwsgierig en Sven biedt mij een stukje vis aan, Een beetje wantrouwig neem ik het aan en steek het in mijn mond....toegegeven, het zicht was vies, maar de smaak is overheerlijk!!!!! Dus eet ik nu rijst met banaan en vis. Iedereen eet met zijn vingers want bestek is er niet. Na de maaltijd brandt de zon genadeloos hard. We krijgen niet veel spelling en na 10 minuten moeten we alweer op de fiets om verder te gaan. De daaropvolgende weg was AFZIEN!!!!!!! Het ging nu vaker bergop dan bergaf en ik kwam terecht bij de achterban. Ondertussen moest ik voortdurend visboeren laten! Zo snel vertrekken is toch niet zo een goed idee hoor!! Na enige tijd stopt Nancy ermee, ze had al gehyperventileerd en de hellingen werden echt wel zwaar. Na nog meer geklim en gepuf geeft ook Mia er de brui aan en vergezelt Nancy in de tuktuk. Dat maakte mij nu laatste. Ik begon werkelijk elk spiertje in mijn lichaam te voelen. But I refused to give up ( wat zou mijn broer dan wel niet zeggen???). Na een korte pauze vertrokken we weer, ik gaf mijn rugzak af aan de tuktukers. En we stegen en stegen en stegen!!!! Achter elke bocht kwam weer een nieuwe helling en mijn vitessen stonden voortdured op 1-1. Samen met Sofie en Sabine was ik nu de laatste. Ik weigerde om af te stappen en koesterde nog steeds hoop dat achter de volgende bocht een afdaling zou zijn. Ondertussen zette ook de regen een aanval in, het water kwam eerst langzaam, maar dan met bakken uit de lucht. Een beetje afkoeling was wel ok, maar dit werd er nogal veel. Enkele momenten later waren we drijfnat!! Ondertussen probeerde ik nog steeds met veel moed maar minder adem helling na helling te beklimmen. Maar toen ook na de tiende helling weer geen afdaling volgde gaf ik de strijd op en sprong van mijn fiets (sorry pe). Te voet wandelden we verder. Best, want het bleef maar stijgen. Drie kilometer lang, en geloof me, om dit al fietsend te doen is dat veel!!! Toen we eindelijk aan de top kwamen waren we kletsnat. De anderen stonden ons al op te wachten. Pffffffffff alles deed pijn!! Wat een inspanning! Maar nu was het tijd voor de beloning: een afdaling van 18 km lang!!!!!!! Met een pijnlijke kont en mijn blauwe poncho klom ik terug op mijn fiets. Daar gaan we.. WAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!!!! Geweldig!!!! Als een pijl uit een boog schoot ik met ongekende snelheid naar beneden!! Ik leek wel een vliegende smurf! Ik zoevde vier voorgangers voorbij en genoot van de heerlijke kick!! Woeeeeshhhh, hie komt roekeloze jokeeeeeeeeeeeeeeee!!!!!!!! Geen zorgen mama, ik hield mijn handen natuurlijk wel rond de remmen geklemd en remde waar nodig af. De baan was ook nat dus ik wou zeker niet onderuit gaan. Even moest ik stoppen omwille van een fietsprobleem wat van mij weer de laatste maakte, begeleid door de achterste gids. Ik crosste zo hard als ik kon om de andere toch in te halen en na een tijdje lukte dit ook! De zon kwam ondertussn terug te voorschijn en even later zag ik de groep staan. Toen ik afstapte voelde ik mij een wrak!! Amaaaai, dat afdalen is nogal intens! Je spant al je spieren op, leunt op je stuur en op je pedalen, klemt je handen rond de remmen. Pffffffff mijn vingers waren stijf, mijn rug deed pijn van steeds gebogen te zitten, mijn billen en benen voelden aan alsof al de spiere op hun einde waren en mijn kont, man man man, mijn kont!! Dat leek 1 grote dikke blauwe plek!5 kilometer later kwamen we kapot aan op onze overnachtingsplaats. Wederom bugalows en hutjes, maar zeer luxueus. Na een koude douche en een stevig avondmaal deden we nog een korte stadswandeling. Sofie, Malika en ik kochten chocolade, maar die beviels ons bijzoder slecht. De boodschap: vertrouw geen chocolade die niet van zwitserland of belgie komt!
Dag 2: Muang sing - chinese grens - Muang sing: 35 km
Omstreeks half vijf wordt ik wederom gewekt door een stomme haan. Ik begin die beesten steeds meer te haten en droom van Coq au vin! Het mormel blijft maar kraaien, oordopjes helpen niet, en ook mijn ipod is hier niet tegen bestand. Ik zucht, raap al mijn moed bijeen en stap naar buiten. Ondertussen raap ik een steen op, vastberaden op die slaaprover het zwijgen op te leggen!! Sorry voor de dierenliefhebbers, maar geloof me als je vier nachten na elkaar uit je essentiele slaap wordt gewekt, dan komt het kwaadste in je naar boven. Ik smijt de steen richting het geluid maar hoor niets. Gedurende 15 minuten blijft het stil en ik hoop....tevergeefs! Na heel wat gewriemel raak ik toch terug in slaap.
Een trieste twee uur later loopt de wekker af en met heel wat tegenzin sta ik op en kleed me aan. De tuktuk staat klaar om ons naar de ochtenmarkt te brengen. Een markt met voedsel en textiel waar verschillende `tribe` samen komen. We lopen er even rond en devrouwtjes klampen ons aan. Aangezien mijn andere broek nog nat is koop ikvoor een povere 2,5 euro een nieuwe. Daarna ontbijten we. Ik ben duidelijk niet de enige die last gehad heeft van de haan. Iedereeen zit er maar wat moetjes bij. Pol onze begeleider (eigenlijk Pon, maar Pol is leuker) wil echter al meteen van start gaan.
Even eenvoorstellingvan de gidsen:
Onze Pol: Pol is een best wel knappe jong uitziende Laotiaan. Hij is altijd vrolijk en speels, een beetje een sloeber zeg maar. Al zingend zigzagd hij over de baan. En zijn eerste vlaamse woordjes zijn: mooie dikke tetten (met dank aan Sofie en Dieter), deze evolueerden dan naar `mooie mensen` en vervolgens `mooie meisje. Hij kiest voor ons de meest modderige en putterige weggetjes. Blanke vrouwen met bruin haar vind hij mooi en hij heeft een boontje voor ons Sofie (hierover geen verdere details).
Dan hebben we nog Vong
Onze VOng: Vongs is de assitent guide en rijdt achteraan. Wij noemen hem `de lieven`. Hij is stil maar zeer behulpzaam, een echt stil water met diepe grond! Hij sluit achteraan de groep af en als je niet meer kan heeft hij je letterlijk een duwtje in de rug. Stiekem gaat onze voorkeur naar Vong ondat hij zo schattig en bescheiden is.
Tot zover de gidsen. We vertrekken dus,en een `aaaaaauw` gezucht gaan door de groep wanneer we gaan neerzitten op het zadel.Eerst een deel on road. De zon laat zich al meteen gelden en het wordt heet. Regenjassen gaan uit en zonnecremeetjes komen boven. En dan gaan we off road. Meteeen in de modder. We stappen af want de plassen zijn te diep en hier wil je niet op je smikkel gaan. We bezochten weer enkele stammen en kregen telkens een horde kinderen achter ons aan die snel wegfloepten wanneer de camera hun kant uit draaide. Tegen de middag kwamen we aan de chinese grens. Net daarvoor valt mijn ketting eraf. Maar als een echte `fietsbabe` keer ik mijn fiets ondersteboven en leg ze er moeiteloos weer op. Oleeeeeeeee!! Fotootje van de chinese grens en gaan eten. Het smaakt mij niet bepaald. Het bruine vlees is taai en als ik plots op een stukje gember bijt vliegt alles er terug uit en spurt ik naar mijn waterfles. Ik schuif het bord van me weg en eet voor de verandering rijst met banaan. De zon brandt genadeloos verder en ons gezicht en armen krijgen een kleurtje. En na een pauze gaan we weer op pad. Eerst nog even on road, dan weer off road en vervolgens terug on road. Ik lach mij te plettter met Sven die ook zelf toegeeft de `stoere men` uit te hangen maar telkens slipt of bijna omvalt te midden van een modderpoel. Maar eerlijke toegegeven, hij blijft moedig volhouden!! Na een laatste modderstukje komen we terug op baan en als bonus krijgen we weer een heerlijke afdaling. Samen met Sabine, Sven en DIeter rij ik op kop, want als het om een afdaling gaat, dan ben ik er als de kippen bij. Ik ga ook verwonderlijk beter naar de beneden dan de anderen heb ik de indruk. Na enkele kilometers raak ik toch achterop en als vierde arriveer ik terug bij de bungalows. UItgeput genieten we nog even van de zon, drinken een fruitshake, wassen ons en gaan vervolgens uit eten. We krijgen gewoonweg frieten als voorgerecht en we smullen als geen ander. Het eten is wel ok deze keer. Hoewel...als Sven van zijn lemon juice wil drinken ontdekt hij een honderdtal kleine stipjes in zijn glas....allemaal kleine miertjes!!!!!!!!!! Die zaten waarshcijnlijk in de suiker, en hij krijgt een nieuwe, mierenloos. Ik vraag aan Pol wat zijn lange pinknagel eigenlijk wil zeggen. Hij draait met zijn ogen en zegt dat het voor `beauty` is. Maar dat geloven we niet. Wanneer Sabine vraagt of het te maken heeft met religie klapt hij toe en zegt dat het een stomme vraag is. Mystery not solved! Na het eten gaan we naar een karaokediscotheek bar. Ambiance, en betere karaoke dan op de bus, maar toch nog steeds niet mijn ding!! Na een tijdje vertrekken de meesten en Malika, Dieter, Sofie en ik blijven nog achter met de gidsen. Het bier vloeit. Wanneer Pon een blauwtje loopt bij Sofie is de feestvreugde er eventjes vanaf voor hem. Maar hij komt snel terug. Tegen elf uur vind ik het wel voldoende en wandel alleen terug naar de bungalow, in de hoop een rustige nacht te beleven.
Dag 3: Muang sing - dorpjes, stupa - Luang Namtha: 30 km
De nacht verliep niet haanloos, maar ik smeet het zware kussen over mijn hoofd en dat dempte het geluid toch wat. Een ontbijtje en weer op de fiets. Vooral off road vandaag! En zeg wel! Op bepaalde plaatsen werden onze sandalen gewoon opgeslorpt door de modder!! Viieeeeeeees!! Mooie uitzichten, weer enkele dorpjes,... Tegen de middag gaan we eten. Onze gids is plotseling mijlenver voorop en na een tijdje niet meer te bespeuren. Wanneer we toekomen aan de eetplaats is hij al bezig met Sofie haar knie te masseren ( Zij deed vandaag niet mee want ze had ontzettend veel kniepijn en we hebben nog wel een week te gaan). Ik vnd het eerlijk gezegd een beetje onprofessioneel van hem, en hij daalt in mijn achting.
Het eten is mij weer te pikant, deze keer geen bananen, dus niet veel eten voor ons joke.
Na de maaltijd gaan we nog even een stupa bezoeken. Een helling van 1 kilometer vol van losse stenen. De meisjes smijten de fietsen aan de kant en wandelen. De jongens proberen toch, maar na vijf minuten geven ook zij de strijd op. Als we terug naar beneden gaan toont Pol ons een andere weg. Hij loopt al fluitend voorop en kijkt niet achterom. De weg blijkt een stromend riviertje te zijn die mega glad is. Mijn sympathie voor hem daalt nu tot een dieptepunt en ook Mia hoor ik vloeken. Eenmaal beneden heeft iedereen het wel gehad met de Pol. HIj hangt steeds de stoere vent uit en wil voortdurend opvallen, maar sinds gisterenavond is hij wel zijn professionaliteit verloren!! Iedereen is nu op en top voor VOng! Terwijl we zitten uit te rusten en de fooi bespreken verzet ik even mijn voet. Mijn dikke teen laat een verse bloedvlek achter, ik frons de wenkbrauwen terwjil de anderen in koor schreeuwen: Bloedzuiger!!!!!!!!!!!
Ik mep erop met mijn sandaal tot hij uiteen spat en mijn sympathie voor Pol is volledig verdwenen. We keren terug met de tuktuk naar Luang Namtha. Een rit van 2u. Door het gewiebel en het hongergevoel in mijn buik wordt ik wat misselijk, maar ik overleef het. Terug in de stad haal ik samen met sofie een pannekoek en een fruitshake. Na een heeeeeeeeeerlijke douche ben ik terug proper en gaan we eten. Mijn noedels zijn te gepeperd...wat verlang ik naar het belgische eten ( en ik ben de enige!). Maar ik eet het toch op. En voila, nu zit ik hier weer. Een beetje nerveus want eigenlijk sluit die vent hier al 43 minuten geleden, dus ik zal snel afronden.
Morgen op de bus en zondag naar het project vredeseilanden. Maandag verslag!!
Kaat blij dat alles in orde is met je!! Je zou het hier `wild` vinden. Nele doet da goed met de kindjes. Tante Marleentje, overwerk je neit he, Mamatje merci voor de computerinspanning, Gino tof om ook eens van je te horen, Pee je was de hele moutainbiketocht mijn motivatie (lief he), nichtje sara zo tof da je het hier ook leest, groetjes bij Milo!! Robin, merci voor het compliment, mss doe ik het echt wel eens, merci om te volgen!!!! En aan al de rest oook een dikke merci om te volgen en tot de volgende!!!!!!
Veeeeeeeeel liefs!!
Stijve Joke
Andytje, altijd zo trouw aanwezig, thx! Luv ya!!
Het trekking en kayakavontuur
Amai, hier ben ik alweer!!
Ik heb er vandaag net een hele dag busreis op zitten. Deze ochtend nog snel om mijn laundry geweest, want oh jee wat stinken mijn kleren, daarna een ontbijtje en vervolgens op de bus. Wederom een personenbusje waar we allen net in pasten, weer op de achterbank, en weer het flipperkast gevoel!! Deze keer duurde de rit iets langer en begon mijn hoofd toch stilletjes aan te protesteren tegen al dat gehobbel!! Net op tijd arriveerde de bus en kon ik weer eventjes rustig neerzitten. Er wachtte ons helaas nog een busrit van enkele uren. Nu op een gewone bus. Ik besloot om me deze keer vooraan te zetten zodat ik minder zo hobbelen. Ik koos een tweezit die nog vrij was, maar niemand wou bij mij zitten omdat 1 van de zetels voor mij naar achteren geschoven was. Fijn dacht ik zo dan heb ik genoeg plaats!!! Mja, beetje naief van mij natuurlijk want eventjes later kwam nog een gezinnetje de bus binnen en plofte,een letterlijk, viswijf zich naast mij neer. Ik kwam bijna onnozel, het leek wel of de vismarkt van brugge naast mij zat!!! Had die zich gewassen met een vis ofzo??? De stank was niet te harden en de chinese jongen die aan de andere kant van het gangpad zat duwde spontaan zijn pullover onder zijn neus! Ik hing met mijn hele hoofd uit het raam op zoek naar frisse lucht! Alsof dat nog niet genoeg was viel ze ook nog in slaap waardoor haar hoofd op mijn schouder viel. (Ik had meteen een flashback naar een busavontuur van vorig jaar!!) Ik duwde dan even mijn schouder in de lucht zodat haar hoofd er weer van zwiepte. En om er nog een schepje bovenop te doen reden we voortdurend op een baan met putten van ongeveer 1 meter breed en 1 meter lang! Jaja, het was me wel weer een ritje hoor! Enfin, ondertussen is het voorbij en wordt mijn bustrauma steeds groter. We zitten nu in Luang Namtha en vertrekken morgen op driedaagse moutainbike tocht (iets voor jou he pe!). Malika heeft voor ons een prachtig guesthouse geboekt en dat verzacht de pijn een beetje! Daarnet zijn we naar de indier gaan eten en ik heb het moeten doen met een deegpannekoek met kaas...zucht. Morgen een stevig ontbijt dus!
Maar goed, tot zover vandaag, ik had jullie beloofd om te vertellen over de trekking en ondertussen ook het kayakavontuur. Dus, here we go!
We waren geeindigd in het primitieve eind van de wereld dorpje Muang Ngoi. Zoals reeds verteld hadden we een trekking geboekt de volgende dag. Omstreeks negen uur stonden we klaar aan de boot ( Sofie en ik een beetje te laat , mo ja...). Met twee boten vaarden we de rivier weer op en een half uurtje later werden we afgezet aan de kant. We trokken de (min of meer) jungle in en onderweg gaf de gids informatie over planten en bomen. In het begin stopte hij elke vijf stappen dus ik verloor eigenlijk al snel mijn intresse. De zon stond al hoog aan de hemel en het was zweten geblazen!! We wandelden en wandelden, kwamen onverwachtse watertjes tegen, waar we dan met veel geklungel droog probeerden over te geraken (wat dus niet altijd lukte). De paadjes waren mega slijkerig (Sven zakte na een kwartier al met heel zijn voet in een modderpoel) en er was een lage dichte begroeing, waardoor ons benen echt wel tussen de planten wandelden. Ik had er eerlijk gezegd al een raar gevoel bij. Zo tussen dat gras en die planten, dat kon niet anders dan beestjes opleveren. Op de grond zagen we een soort wormpjes die zich op een vreemde manier verplaatsten, hun ene uiteinde was stomp en het andere uiteinde was scherp. Ze stonden recht en lieten zich dan weer vallen, zo kropen ze verder. Na een poosje wandelen en klauteren en over/door riviertjes waden, stekte er iets aan mijn enkel. Ik stond stil, trok mijn broek op en.....BLOEDZUIGERS!!!!!!!!!!!! 1 dikke had zich vastgenesteld in de naden van mijn kous en begon al lustig te zuigen, een ander zat ik mijn kous, nog een ander op mijn broek, schoen,.... Ik vloekte erop los terwijl ik de vieze slijmerige beestjes met een -ieuw- gevoel van mijn kous en voeten rukte. En toen ging de bal aan het rollen... Iedereen begon zijn voeten te checken, en iedereen vond de vieze voze wormpjes met een stompe en een scherpe kant.....Na een nog moeilijker stroompje over te steken (met natte voeten als gevolg)kwamen we op een open grasveldje. Controle!! Iedereen begon nu serieus zijn schoenen en benen te checken.Langs alle kanten gingen broeken naar beneden. Ik was gelukkig save. Buiten de twee op mijn enkel was er nergens ene te bespeuren. Ik spande de touwtjes van mijn broek onderaan strak rond mijn bottienen. 1 van de meisjes stak haar broek af en ontdekte een bebloede onderbroek... Paniek all over natuurlijk! Je stelt je dan al snel de vraag: waar is dat beest heen, en wat moet het daar??? Sabine, nu toch wel de naam verpleegster waard, bleef koelbloedig en kwam direct helpen. Een freaky ervaring toch. Ik vroeg nog even luid: wiens idee deze trekking ook weer was??? Dieter floot onschuldig een deuntje...We wandelden verder met een toch wel ongemakkelijk gevoel. Ondertussen brandde de zon op onze armen en nek. Een uurtje later kwamen we terecht in het dorpje waar we zouden eten. Heel erg vreemd. Allemaal hutjes uit bamboe met strooien dakken. Ontzettend veel kindjes die ons tegemoet kwamen lopen om te zien wie die vreemde bleekscheten waren, versleten kleertjes, of helemaal geen kleertjes, honden, katten, kippen,... Een echt primitief bestaan. Je kunt je moeilijk voorstellen dat je leven enkel bestaat uit: de rivier, het dorp, en de bergen. En toch is dit leven veel eenvoudiger dan het onze. Geen rekeningen, geen stress, geen moeilijke keuzes, geen ingewikkelde relaties,.... Het is uiteindelijk al onze vrijheid en luxe waar we zo van houden die er ook voor zorgt dat het leven gecomliceerder wordt. Ik durf met zekerheid te zeggen dat deze mensen, in hun primitieve bestaan, kakkend waar het hen uitkomt, veel oprecht gelukkiger zijn dan ons. Het is natuurlijk maar een bedenking, en ik weet maar al te goed, dat ik dit leven nooit zou kunnen leiden, daarvoor ben ik al teveel luxe gewoon. Enfin, tot zover mijn bedenkingen. We hebben daar dus mogen eten bij de plaatselijke bevolking. Rijst (voor de verandering), boontjes en een soort maatlijdsoep. Niet slecht, maar ook niet bijzonder lekker ofzo. De kindjes van het dorp stonden allemaal te kijken naar ons. We trokken fotos en toonden het aan hen, zoiets hadden ze duidelijk nog niet vaak gezien want ze joelden er op los! Ook mijn zonnebril vonden ze maar een raar object. Na het eten en de laatste bloedzuiger controle (iedereen met bloedvlekken op sokken en broeken) begonnen we aan de terugtocht. Nog een forse wandeling en na twee uur eindelijk terug aan het bootje. We sprongen erin en vaarden langzaam weg. We keken nog een laatste keer met vermoeide ogen naar de jungle waar we zonet onze meest memorabele tocht tot nu toe hadden meegemaakt. Het leek wel het einde van een triller waarbij de overlevenden, na een vreselijke strijd,met een bootje terug naar de bewoonde wereld gebracht werden. Moe, maar toch voldaan arriveerden we terug in ons primitieve dorpje. Dat de douche nu ijskoud was en enkel een kraan in een kot omringd door vieze beesten interesseerde ons niet meer. Met veel plezier wasten we al het bont allegaartje van zweet, deet, zonnecreme en bloed van ons lichaam. En na een welverdiende maaltijd kropen we terug ons hutje in, op de harde matras, veilig onder het muskietennet (na eerst een grondige check up te doen natuurlijk!!!).
De ochtend kwam te snel en Sofie en ik waren weer te traag. Onze nachtrust bleef wederom niet gespaard van een vreselijk hanenconcert waar zelfs oordopjes niet tegenop konden. Enfin, het was tijd om te vertrekken. Sofie en ik vervoegden als laatsten de groep en we maakte ons klaar om terug te gaan naar Nong Khiaw....met de kano!!!! 1 van ons besloot om met de boot te gaan en kon zo waken over onze rugzakken, de rest lieten zich per twee in een kano glijden. En dan nu:
WELKOM BIJ HET PROVINCIAAL KAMPIOENSCHAP KANOVAREN!!!
Joke en Sofie glijden als eerste in het water en zetten de wedstrijd goed in, met enig geklungel en geklaag over pijnlijke armspieren (vooral door Joke) slagen ze er toch in om op een onhandige manier vooruit te komen. Malika stelt zich veilig door ervaren stuurman Dieter onder de arm te nemen, ook Hilde neemt geen risico en zet zich vooraan bij de gids. Sven en Dieter delen verder een kano en ook Sabine en Nancy. De tocht kan beginnen!!
Joke en Sofie zitten meteen op kop, ze klungelen zich verder maar worden al snel ingehaald door Hilde en de gids. OOk de kano van Malika en Dieter passeert, evenals de kano van de jongens. Enkel Nancy en Sabine zitten nu nog achter. Maar kijk eens aan, daar gaan ook zij!!
Joke en Sofie lopen een niet te overbruggen achterstand op. De gids stelt voor om de kano van de jongens te splitsen zodatze elk bij een jongen zitten,mar geen van beide partijen gaat hier bij akkoord! Wat eenmoedige spirit!!Gelukkig neemt het peloton een pauze en kunnen joke en sofie zich terug bij de groep voegen. Vol goeie moed gaan ze verder. Links links links, rechts rechts rechts, al zigzaggend raken ze traagjes vooruit maar slagen er toch in om nu bij het peloton te blijven. Tegelijkertijd krijgen Joke en Sofie een inval. Ze beslissen dat Sofie (achteraan) zal sturen en dat joke (voorin) gewoonlinks en rechtspeddelt.
Ongelofelijk dames en heren, wat een ingeving, en het werkt! Het klungelige zigzaggen is voorbij en de meisjes gaan aan een mooi tempo vooruit! Na nog even tegen een rots te botsen en over een stel takken te varen hebben ze de techniek onder de knie en lijken door een bovenaardse kracht vooruitgestuwd!!!! Ze steken alle andere deelnemers voorbij en zelfs de jongens moeten toegeven dat ze goed afgestemd zijn op elkaar!! Ongelofelijk! En dan komen de weergoden tussenbeide. De donkere wolken spuwen al hun regen naar beneden en nu wordt het pas echt een watersport! De deelnemers worden kleddernat maar gaan allen dapper voort. Plots moeten ze aanleggen aan de oever om een wild stuk rivier met de boot te overbruggen. De deelnemers stapten al bibberend in, de kanos worden opgeladen en na het wilde stuk rivier worden de kandidaten terug losgelaten. Joke en Sofie steken meteen van wal en gaan er in volle vaart vandoor. En dan is het beslist dames en heren, niemand kan hen nog inhalen, de lichte stroomversnelllingen trotseren ze makkelijk en na een uurtje is de eindstreep in zicht!! Al jubelend en met de peddel in de lucht gaan ze over de eindstreep. Ze zwaaien naar de boot die ondertussen al gearriveerd is, maar oh jee, oh jee, ze vergeten de stroomversnelling en varen gewoon verder!!!! Het wordt moeilijk om tegen te stroom in te varen, dus klampen ze zich vast aan de boten die er nog liggen. Ondertussen arriveren de anderen. De strijd is voorbij. JOke en Sofie zijn de winnaars!!!!!!!!!
Jaja, wees maar fier op ons he zeg!! We hebben wij da goed gedaan!!! Daarna zijn we al bibberend in een cafeetje gaan zitten en is Malika een hostel gaan zoeken. We belanden weer in hutjes zoals de vorige, maar deze keer zijn de gaten in de muren nog groter.... Na een heerlijk avondmaal en een internetbezoek (zie vorig verslag) gaan we richting strooien hut. Sofie en ik doen weer onze grondige check up. Alles lijkt veilig. Plotseling horen we dieter vanuit de hut naast ons roepen: oh nee een spin in onze badkamer. Over nieuwgierig storm ik binnen en zie het meest lelijke grote beige monster dat ik ooit gezien heb!!!! Ik slaak een kreet en al het haar op mijn lichaam komt recht. Tot zover ons veilig gevoel.... Ook deze nacht werd weer verstoord door gedesorienteerde pluimvee en de ochtend was vroeg en moe.
Zoals reeds gezegd gaan we morgen op moutainbike en zal ik dus enkele dagen niets kunnen laten horen. Maar met dit verhaal zijn jullie wel even zoet.
Tot gauw!!!
Joke Boonen!!
Ps: Helene, hier is het lekker warm, is er zon, en heb ik chocomelk in doosjes.... Jij lust trouwens geen nesquick! Martine brengt mij wel een verse doos mee,,,, Ik ben ondertussen al bijna negerbruin....
- Patrick, merci voor het compliment, tof dat je volgt!
- Liefje, geen zorgen, ik red me hier wel, ben ik taaie tante he, maar lief dat je bezorgt bent!!! Liefs en groetjes thuis
- Kaat, leef je nog? Ik heb gedromd da je dood was en ik hoor je al zolang niet meer, alles ok he toch??
- Wostje, ook steeds aanwezig, super lief!! Love you!!
- Mama en papatje, geen zorgen,me ok! liefs!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Het primitieve leven
Koekoek allemaal!
We zitten weer in de `beschaafde wereld` sinds enkele uren, dus het is weer tijd om het een en ander te vertellen want de laatste dagen zijn we toch wel actief geweest!
Goed, we waren geeindigd in Luang Prabang. Daar ben ik de ochtend van vertrek samen met Sofie nog naar een internetshop geweest om mijn verhaal door te sturen naar ma en pa, die er verder voor zorgden dat het gepost werd ( waarvoor dikke merci mam en pap!!!!). Het internet was de avond ervoor in panne gevallen dus we konden niets meer doen.Na mijn verhaal te hebben doorgezonden deed ik iets wat je in dit land beter niet doet, ik croste terug naar het hotel omdat ik al een beetje te laat was voor de bus. Met als gevolg dat ik zweette voor dood!! Het was nog niet zo warm hoor, maar lopen is hier echt niet aangewezen! Maar ik bedenk nu pas dat ik vergeet om de dag ervoor te vertellen. Ok hier gaan we
Onze tweede dag in Luang Prabang
We hadden beslist om naar de watervallen te gaan kijken. Er is een grote en er is een kleine. Bij de kleine is er de mogelijkheid om olifanten te zien en een toertje te doen. Sabine, sofie en ik leken meer voorkeur te hebben voor deze, de anderen voor de grote. We dachten er nog eens goed over na en ik knutselde een dagje in elkaar waarbij we beide watervallen konden gaan bezoeken. Toen ik dit nieuws aan Sabine bracht, zagen de anderen het dan ook wel zitten om wat vroeger op te staan en ze beiden te doen. Zo gezegd zo gedaan. S`morgens met zn allen in de tuktuk richting `Tad Sae`. We reden een half uur en moesten vervolgens overstappen op een bootje. Het landschap was prachtig! Toen we aankwamen zag ik al meteen de olifanten! Woehoe, wat een sensatie!! De waterval was prachtig, hij liep echt tussen de bomen en was opgebouwd in trappen. Heel mooi, enkelen van ons gingen er ook in zwemmen. Even later kwam een olifant met een ventje erop, hij ging zich wassen in de waterval en verdween helemaal onder de waterstroom terwijl de man zijn rug schrobde. Leuk om te zien! Daarna deden ze ook nog kunstjes en kregen we de kans om ze even te strelen. Ontzettend ruwe huid, zo`n beest! En terwijl ik zijn slurf wou strelen greep hij mijn vingers vast en was ik ze bijna kwijt!! Sjit zeg, zoveel kracht dat er in zo`n slurf zit!!! Ik heb verder mijn vingertjes ver weg van de slurf gehouden... Om 12u stapten we terug in het bootje, kropen we vervolgens in de tuktuk en reden we richting grote waterval. De rit duurde redelijk lang en om de tijd wat de doden zette de man wat muziek op (was weer geen toeval dat de box net voor mijn neus hing he). Zo van die typische melige slows (boyzone, whitney houston, celine dion...) en we keelden mee, waardoor hij de muziek nog een beetje luider zette :-s
Eenmaal aangekomen bij de waterval werden we omringd door een dorp met stalletjes om te eten, de vrouwen ervoor smeekten ons bijna om naar hun standje te komen. We pikten er eentje uit want het was tenslotte al 13u en we hadden nog niet gegeten, en het vrouwtje giechelde van geluk. Het eten was goed en ik voederde ook de katten en de hondjes die kwamen smeken. Na het eten gingen we op stap. Eerst kwamen we bruine beren tegen (achter draad natuurlijk), heel koddige beertjes eigenlijk. En terwijl we steeds verder en hoger wandelden kwamen we bij stukken waterval om tenslotte bij een ontzettend hoge en mooie waterval te eindigen. Prachtig!! Fotos langs alle kanten natuurlijk! Sofie en ik moesten hoogdringend water aflaten dus trokken we de jungle in op wczoektocht. Tegen dat we verlost waren van ons overbodig water wandelden we verder omhoog. We kwamen nog eens terecht bij een watervalletje, maar het was niet zo bijzonder en verder was de weg afgesloten dus wandelden we terug. De anderen hadden ondertussen een duik genomen in de eerste waterval. Ze waren zich al terug aan het aankleden en niemand zat nog in het water dus hield ik het dan maar bij pootje baden. Jammer want ik had er wel eens even in willen plonsen.Terug in het dorpje gingen we iets eten aan de kraampjes. Dit keer een belegd broodje met kip en een pineapple shake die roze uitsloeg (en dit door het enige stukje drakenfruit die erin zat!!!!!). Vree lekker allemaal, maar meer dan genoeg!!! En dan was het shoptijd!!!!!!! Met zn allen naar de kraampjes en ons eens volledig uitleven. Jaja, mijn portefeuille werd er wat lichter en mijn rugzak wat zwaarder.... Schone dingetjes he! Sjaaltjes, tasjes, doeken, zakjes, sieraden,....noem maar op, en allemaal vree schoon!!! Mja, ik was wel bankroet daarna :-s Afdingen was de boodschap, en kom, het lukte ons wel nog!! Om al dat shoppen even door te spoelen gingen we naar de Hi.VE bar. DE jongeren en blijkbaar ook toeristenbar in stad. Het was er net Halloweenparty en het zat erboemvol. We ontmoeten de vader van het hollandse gezin en hij vergezelde ons ( grote onbeschaamde mond wel hoor die hollanders!!!). Ik dronk een wijntje die in de verste verte op wijn trok en we babbelden er lustig op los over relaties en wie hoeveel lieven al gehad had en blablablabla... Tegen 12u hebben ze ons letterlijk buitengekuist. De andere wilde toeristen gingen nog naar de bowling want blijkbaar is dat de gewoonte na sluitingsuur. Dan gaat iedereen nog naar de bowling en spelen de gasten tegen de staf. Naar mijn mening wordt er eigenlijk gewoon massaal gezopen, maar soit, wij pasten en huppelden terug naar onze hostel. De volgende ochtend kun je bovenaan lezen.
We namen de bus richting Nong Khiaw waar we met een boot naar Muang ngoi gingen. Het was een gewoon passagiersbusje, maar als je denkt dat dit dan toch wel ok moet geweest zijn, dan zit je er weer helemaal naast! We leken wel een bal in een flipperkast!! De chauffeur was zoooooooo roekeloos en de rit overhobbelig! We zwierden gewoon alle kanten uit! Halverwege de rit riep Malika dat de chauffeur moest stoppen. Mia op de achterbank begon lichtjes te kokhalzen dus het was tijd om te wisselen. Ja inderdaad, ik vloog op de achterbank en voelde mij werkelijk een springbal. De helft van de tijd vloog ik bijna in de nek van degene voor mij en ik had er spijt van dat ik mijn sportbeha niet had aangedaan!!!!!!! Gelukkig heb ik een sterke maag en bleef alles mooi zitten ( en gelukkig had ik ook geen tijd gehad voor een ontbijt....). Mijn hoofd en mijn rug begonnen wel wat te protesteren, maar ik overleefde de rit gunstig! Ik had wel mijn zakje met geld en paspoort laten liggen :-s Gelukkig had Malika het gevonden anders zat ik neeeeeeeeeig in de puree!! Daarna sloften we met pak en zak naar de boot, Daar moesten we even wachten en ik legde mijn hoofd tegen de leuning om een tukje te doen. Dat vonden de Laotianen echter bijzonder grappig en zonder dat ikme ervan bewust was begonnen ze tewijzen en te lachen. SOfie gaf mij een stootje en dus hield ik mij maar wakker. Even later(veel later dan gepland) vaarden we het prachtige gebergte in. Beide kanten waren ontzettend mooi! Hoge bergen vol bomen, heel tropisch! De bank was echter hard en de rit lang. Wim, Sven en ik begonnen in slaap te dommelen. Na een groot uurtje arriveerden we in Muang ngoi. DIt is een zeer primitief dorp. De trotter omschrijft het als `het einde van de wereld`, en daar heeft het wel iets van! Er staan allemaal hutten, er is enkel electriciteit tussen 18u en 22u ( maar meestal valt die veel vroeger uit), er rijden geen autos of brommers,.... Ge zit afgesloten van de rest van de wereld eigenlijk! We logeerden in hutjes waar enkel een bed met een vliegenet stond, heel romantisch eigenlijk, maar ook nogal beestig...letterlijk!!! Iedereen dus mega paranoia! OOk de sanitaire voorzieningen waren nogal...primitief. Een franse wc, een kraantje, een betonnen bak met water,... De mensen van het dorp zelf wassen zich aan een kraantje te midden van de modderige weg. De vrouwen met een sarong rond zich, de mannen in ondergoed. Wij krijgen nog een kotje, gelukkig. Als je zo tussen de bergenleeft zitten er natuurlijk ook lekker veeeeeeeel beestjes, en blijkbaar heb ik het lekkerste bloed van de hele groep want zelf met lange kleren aan ben ik nog degene die het meest gebeten wordt!!!!!!! Helaas mamie, ik sta inderdaad al vol met beten. Malika houdt in de gaten dat ik geen malariaverschijnselen krijg, maar geen zorgen tot nu toe voel ik me jeukerig kiplekker!!
We kregen we een stortbuitje over ons hoofd tegen 17u, waardoor de wegen lekker drassig werden. We schuilden bij een soort geimproviseerd cafeetje en Sofie en ik bestelden een banana pancake. Het duurde ontzettend lang en terwijl de anderen al gingen avondeten zaten wij nog te wachten. De pancake was echter geen platte pannekoek zoals wij ze kennen, maar eerder een 5 centimeter dikke cake zo groot als een bord!!!! We mochten het gelukkig meenemen zodat we ook nog wat plaats konden houden voor ons avondeten. Na het eten settelden we ons aan de grote tafel bij de hutjes en speelden het spel weerwolf. Een soort rollenspel waarin iedereen een kaartje krijgt met een rol, de weerwolven moeten dorpelingen vermoorden en zij moeten proberen ontdekken wie dit is door elkaar te ondervragen. Een vree tof spel, maar ik werd altijd als eerste verdacht en op de brandstapel gesmeten :-(
Na een derde spelletje gingen we allemaal richting hutje. Sofie en ik controleerden ons bed van beneden tot boven, van links naar rechts, van voor naar achter, om zeker te zijn dat er geen beestjes zaten. Ag en toe klikten we nog eens de zaklamp aan toen we een vreemd geluid hoorden. Maar we beleefden een rustig nacht. Tot plots, een concert, een hanenconcert!!!!!!!! Een gekakel van jewelste!! Ik klikte mijn zaklamp aan om te checken of het al ochtend was, maar nee hoor, het was kwart na drie!!!!!!!! Ik verwenste de gedesorienteerde stronthanen en propte mijn oordopjes diep in mijn oren! Omdat ik moe genoeg was viel ik snel weer in slaap.
De volgende ochtend stonden we vroeg op om op trekking te gaan. Een trekking in de `jungle`, waar we zeer primitieve dorpen gingen bezoeken. Een ideetje van Sven en Dieter die eigenlijk al een hele tijd een trekking willen gaan doen. Hoe dat verlopen is vertel ik je de volgende keer, want nu sluiten ze hier. Geloof me, het was one hell of a trekking!!!!!!!
Saluukes allemaal, merci om te volgen en tot gauw!!!
Paranoia Joke (spinneeeeeeeeeen!!!!!!)
Ps:
- Nele werk, tof dat je ook eens bent komen piepen!!!! Groetjes aan de rest he!!!
- Nele zus, leuk dat je nog tijd vindt om af en toe mijn avonturen te volgen en eens te reageren!! Dikke kus aan mijn metekindje en nieuwe nichtje!
- Robin, misschien ben ik tegen februari al verlost van mijn karaoke trauma ;-)
- Liefje, tof dat je telkens meevolgt en een berichtje nalaat! Superlief! Love you!!
karaokebus
Rechtstreeks en life vanuint Luang Prabang. De mooiste stad in Laos. Maaaaaaaaar...waarschijnlijk ook de (hopelijk)ellendigste reisweg... Vorig jaar liet ik jullie kennis maken met de vibratorbus, dit jaar wil ik jullie de karaokebus introduceren. En geloof me, het bloed stijgt alweer naar mijn hoofd als ik eraan terug denk. Hier gaan we...
Na mijn lange relaas te hebben neergetypt twee dagen geleden kwamen we terug samen met de groep. Zoals verteld, was het plan om naar de ondergaande zon te gaan kijken. Nu ja, de wolken hebben daar een wolkje voor gestoken. Nog iets gedronken en gegeten (no spicy please!! No spicy!!)aan de rand van de Mekong, enkele overlevingsinkopen gedaan en daarna toch wel onze eerste volledig afgewerkte rit in de tuktuk! Richting busstation. (even korte pauze om mijn hemd weer aan te doen want ik krijg jeuk :-s). De bus zag er goed uit, groot comfortabel, fris maar niet koud,...een beetje zoals de goeie bussen in Peru. ``Ooooh cool, er zijn teevees op de bus`` zegt Malika. ``Cool? Kweet nie ze, als je dan wil slapen en die boxen boven je hoofd spelen nog, ben ik daar nie zot van`` is mijn niet zo enthousiaste antwoord. Enfin soit, tegen een uur of 8 springen we op de bus enik plof mij neer naast Sofie. We vertrekken en de tv schiet aan. In de bagagedragers boven ons hoofd staan om de meter dikke boxen geinstalleerd, en verdomme die werken veel te goed. Krijgen we een film, nee hoor, we krijgen typische laotiaanse karaoke. Dit wil zeggen: Melige filmpjes over liefdesrelatie die stuk lopen, gespeeld door bijzonder melig slechte acteurs, gezongen met de intonatie van een MEKKEREND SCHAAP!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Laotiaans, is zeer scherp van klank, laat mij even proberen: schraap jullie stem, knijp je neus dichten zing volgende zin: kwaaaaa neeeeeeeeee paaaaaaaaaa kniiiiiiiii goooooooooo knooooooooo sung maaaaaaan fa li keeeeeeee. En wat denk je? Klinkt het aangenaam om een lange tijd naar te luisteren?? NIET DUS!!!!!!!!!!!!!! Weet je nog hoe je als kind soms chinees probeerde te praten? Ewel ja, dat zou dus wel eens kunnen kloppen he! Het zal in elk geval wel een of andere aziatische taal geweest zijn. Hoe dan ook, het eerste uur is een mens nog rustig, ge tettert een beetje met je gebuur (die dan zo luid lacht dat de Laotiaanse vent schuin voor ons voortdurend omkijkt en zich ongemakkelijk begint te voelen
Maar zetten wij dit ding uit s nachts? Nee natuurlijk niet, waarom zouden we? Dolle pret toch???
Ik probeer mijn oordopjes, tevergeefs, ik probeer mijn Ipod, TEEvergeefs (insider voor wostje!!). Het gemekker lijkt alleen maar luider te klinken, ook Amy Macdonald is hier niet tegen opgewassen. En dan stijgt het bloed mij langzaam naar het hoofd. Mia begint ook lichtjes zenuwachtig te worden, Maliki kijkt eens met een scheef oog, juist Sofie ligt rustig te maffen, met dank aan haar Touristil pilletje. Anyhow, de uren passeren, we stoppen een paar keer, de bus heeft een keer panne, ik loop wel 12 keer weg en weer om de wc deur te gaan dichtdoen aangezien de mensen dit niet kunnen en het op en toe slaan van de deur + de stank mij alleen maar nerveuzer maken.En ooooooooooooh, aftiteling, de dvd is ten einde, een sprankeltje hoop is tezienin onze ogen, ik probeer met een ``juiiiiiiiiiiij`` kreet duidelijk te maken dat ik blij ben en..........een nieuwe dvd begint.....EN DAT KARAOKE GEJENGEL BLIJFT MAAR DOORGAAN!!!!!!!!!!!!! Met een luide `` Mo how zeg, da meen je nu toch niet he!!!!!!!!!!!!!!!!`` probeer ik mijn bloed even te laten zakken, helaas.
Stilaan beginnen de anderen ook in te slapen. Malika, Dieter en ik blijven echter wakker. Omstreeks 12u zie ik Dieter naar voor wandelen. Ik weet niet wat hij gaat doen, maar vijf minuten later raap ik al mijn moed bijeen en ga vragen ``if the television will keep playing all night??`` Dit met de juiste geirriteerde intonatie. Hij kijkt me aan, loopt naar achteren komt terug en zet hem neer. Hmmmm, ik stel mijn vraag nogmaals en hij antwoord: ``Yeah yeah``. Met rollende ogen ga ik terug naar mijn stoel en mompel nog even `` joy!``. Dieter was blijkbaar hetzelfde gaan vragen, en we merken nu toch dat het geluid wat stiller gezet wordt. Yeeeeeeees!! En jawel, enkele minuten later vliegt de tv uit! Woehoe! Een vreugdekreet ontsnapt mij! Ik denk dat ik dan het komende uur toch even geslapen heb. Maar om 2u (!!!!) vonden onze Laotiaantjes het blijkbaar nodig om toch even weer een muziekje in te lassen en dit betekende voor mij meteen het einde van mijn nacht. Sofie lag ondertussen lekker verder te ronken, enige jaloezie kleurde mij groen. Ondertussen had Sabine haar stoel naar achter geschoven en vonden mijn benen ook absoluut geen correcte houding. Toen ik Dieter op de grond zag liggen waagde ik mij ook een poging, ik strompelde het trapje af en met veel moeite en opflakkeringen van misselijkheid (wc was in de buurt) slaagde ik erin om Andy zijn poncho (dank je liefje) uit mijn rugzak te peuteren. Ik spreidde hem open over de grond en ging er languit op liggen. Mja, nie slecht, maar ook niet echt goed, nogal hard laat ons zeggen. En ja de wegen zijn hier nu ook niet zo spectaculair dus ik moest al zorgen dat ik niet wegrolde.
Maar beste mensen, er kwam een einde aan deze rit, jawel! Ondanks de hoofdpijn en de stekende keelpijn kwam ik levend, maar met een karaoke afschuw uit de bus. Iedereen zag er eerlijk gezegd vreselijk uit, maar Malika, Dieter en ik hebben echt wel minst geslapen.
Luna prabang is heel mooi, de stad ligt in de bergen en das prachtig. De stad lijkt eigenlijk 1 grote markt. Overal staan er kraampjes met eten, kleren, stoffen, zakjes, sjaals,.... Ja inderdaad, als ik hier vertrek zal mijn portefeuille wat lichter zijn en mijn rugzak wat zwaarder...
Malika zocht ons een hostel terwijl wij een welverdiend ontbijt namen. Daarna zijn we gecrasht.
Sofie en ik hebben tot 3u geslapen, Malika ook. Daarna zijn we de heuvel Phousi gaan beklimmen. Van daaruit hadden we prachtig uitzicht over Luang prabang en keken we hoe de zon langzaam achter de bergen verdween. Prachtig he. De temperatuur is hier nog steeds warm, maar al iets draaglijker omdat we in de bergen zitten. Vanavond hebben we op de avondmarkt gegeten. Inkopen doen en dan aan tafel gaan zitten. Mega gezellig en best lekker. We ontmoeten een nederlands gezin en een stel Belgen. En na een drankje ben ik nog even de avondmarkt gaan bezoeken en nu zit ik hier he. Morgen gaan we op excursie. Waarschijnlijk ga ik olifanten zien!!! En watervallen waar we even kunnen zwemmen. Cool he. Want ja, tis hier zo heerlijk warm he dat een plonsje int water heerlijk zal zijn..... Hehehhehehhe!!! Soit, ik ga afronden.
TOt gauw!!!
Veel liefs!!
Anti karaoke Joke
Ps:
- Freya, zend maar eens door naar Sliss :-)
- Helene (sorry hier geen toetsen metaccentjes op de e) merci voor je berichtje!!!! Doe iedereen daar veel groeten van mij!! En pas op, misschien kom ik wel bruiner terug zodat jij er toch maar flets kleurigzal uitzien.....Be prepared ;-)
- Wostje, ik trek volop fotos!
NOta:Internet heeft hier een dag plat gelegen, daardoor is het nu al een dag verder en vertrekken we weer. ik heb dit nog snel kunnen regelen maar nu moet ik echt door. Volgende dagen zit ik in een verkeer,electriciteits, internetloos dorpje, dus het zal tot binnen enkele dagen zijn!!!
Laos: Vientiane
Sabaidee allemaal!
Hier ben ik er weer mee! Vandaag proberen we een verslag in hogeschoolstijl! Hier gaan we!
Objectief verslag
Onze tweede dag in Bankok spraken we af om 10u30. Als ontbijt at ik een eitje en dronk een chocolademelk met veel ijs. Vervolgens wandelden we door Bangkok. We liepen door een grote markt met vanalles en nog wat. Hersenen, darmen, vissen,... lagen open en bloot op tafel. Nancy verloor er haar ontbijt... Vervolgens passeerden we grote straten met winkels en veel toeristen. Onze bestemming was het koninklijk paleis. Heel veel goud en edelstenen, letterlijk schitterend. we bezochten ook enkele tempels waar we zonder schoenen en met bedekte schouders en knieen binnen moesten. Veel boedhha overal. Na het middageten (lange dikke slijmerige rijstnoedels met kip) brachten we nog een bezoek aan de liggende boeddha. Een complex waar ook nog heel wat tempels zijn en waar dus een Boeddha in goud ligt van 25m lang. Daar werden we verrast door een stortregen. Toen de regen wat ophield vertrokken we naar het hotel, ongeveer nog een uur en een kwarier. Plotseling begon het weer te regenen en uiteindelijk kwamen we kletsnat in het hotel terug. Onze visums werden geleverd en we namen de bus richting station. Vanavond zouden we met de nachttrein richting Nong khai gaan om daar dan de grens met Laos over te steken. De bus kwam echter in een file terecht en Malika begon al een beetje zenuwachtig te worden. Al bij al haalden we de trein mooi op tijd en hadden we zelfs nog even om inkopen te doen. De trein vertrok een uur te laat... De bedden bevonden zich in lange rijen tegen de wand. Eentje onderaan, eentje bovenaan. Wij lagen allemaal bovenaan. Sven en Dieter zagen er kakkerlakken... Omstreeks 9u vertrok de trein. Na een kort bezoek aan de bar gingen Mia, ik en Sofie terug naar onze bedden. Tegen 11u kroop ik in mijn lakenzak. Onderaan tegenover mij lag een wild snurkende man (Grrrrrrrrrrrrrrr) die ik zelfs door mijn oordopjes kon horen. Om 12u werd ik gewekt door mijn luide reisgenoten die terugkwamen van de bar. Om 3u werd ik wakker van de honger en ben ik chips beginnen eten en pepsi beginnen drinken, toen moest ik plassen. Tegen 4u15 sliep ik terug in. Tegen 7u kwam de politie aan mijn been schudden ze wezen naar mijn rugzak en zeiden: Shake your bag, wat achteraf dus blijkbaar: CHECK your bag bleek te zijn. Ik toonde mijn rugzak en mijn paspoort maar het was dat niet wat ze wilden, dus vertrokken ze weer. Ik hoorde later dat iemand zijn rugzak gestolen bleek... En om 8u ben ik dan maar opgestaan want een half uur later zouden we toekomen... We arriveerden omstreeks 10u... Snel iets gegeten en na het bestijgen van een tuktuk die dan toch te duur bleek zijn we naar de grens van Thailand gewandeld. Warm weertje, blakende zon, zweet al over. Stempel op de paspoort, bus in, over Friendship Bridge gereden, bus uit, stempel op de paspoort en in Laos! Nieuwe bus genomen richting VIentiane (hoofdstad). De bus zat boemvol dus ik zat dubbelgeplooid met mijn voeten voor mij in de lucht door het venster... Bij het aankomen wandelden we richting hostel. Warm, blakende zon, zweet all over. De hostel had maar 7 plaatsen meer en Malika ging op zoek naar een andere voor de 3 die overbleven. Ze vond 1. Luxuezer, met tv en airco. Door middel van een nummertje kiezen mochten er drie naar daar. Ik was er niet bij, dus ik deelde samen met Sofie een kamer in de hostel. Na een douche gingen we met de groep Vientiane gaan verkennen (ondertussen ging Malika de bustickets voor de volgende dag regelen). We wandelden langs de Mekong en in de stad zelf. We waren net te laat om de zon te zien zakken in de Mekong. Daarna gingen we eten in een backpackers restaurant. Ik koos sticky rice (reis die zo plakt dat je ze in bolletjes moet rollen) met kip en groentjes. Het was moordend pikant en na een kleine hap liet ik het dan maar staan. De anderen hebben het opgegeten. Ik heb dan nog een Mushroom burger besteld. Niet pikant. Malika moest toch een beetje lachen met de situatie. Na de rekening te betalen, die helemaal niet klopte en waarvan slechts 2 van mijn vijf dingen opstonden gingen we nog even iets drinken aan de Mekong. Ik bestelde verse cocosnoot en kreeg dus een cocosnoot war de bovenkant van gesneden was met een rietje in. Malika zei: straks lust ze het weer nie wi. Ik lustte het niet. Maar voor de gezondheid heb ik er toch wat van gedronken. om 23u gingen Malika, Sofie en ik nog even op internet maar na een kwartier vlogen we weer buiten. Tenslotte was de dag voorbij en kropen we in bed. Sofie en ik hebben nog wel een uur liggen babbelen en vielen dan als een blok in slaap. En dan vandaag. We stonden op om 9u. Sven en Dieter huurden een brommer (eigenlijk eerder een crossmoto type) en namen Sabine en Hilde achterop, wij namen de bus, richting Buddhapark. Een groot park met allemaal boedhhabeelden in gewapend beton. Een zonderling wou hier het Hindoeisme en Boeddhisme verenigen, zo verteld de trotter. Heel veel beelden dus. Na een wandeling en veel fotos keerden we terug. Sven en Dieter nu met Sofie en Nancy achterop. Malika en ik met een bus later aangezien we nog fotos aan het trekken waren en de bus misten die de anderen reeds namen. Eens terug in Vientiane gingen we op zoek naar een bank waar Malika meer dan 700000 Kip kon afhalen. Vonden we niet. En ongeveer aan het begin van dit verslag stapte ik de internetshop binnen.
Subjectief verslag
De tempels en het paleis in Bangkok waren de max! Echt super mooi en indrukwekkend. Hoge torens, heel veel goud en edelstenen, vree speciaal! En al die boedhhas... Ge kent mij he, of niet, maar ik vind dat prachtig en nu kan ik ze hier eindelijk eens allemaal zien! Vooral die lange boeddha was echt geschift! 25m lang, das een eind hoor! Ik was al blij dat er daarna wat regen viel maar euh teveel is gewoon teveel he, we waren echt drijfnat! Toen we de voormiddag door dat marktje liepen voelde ik me toch ook wel even ongemakkelijk worden! De stank was echt niet te harden! Jakkes! En ja, Nancy kon het niet meer aan he, voor ze het goed en wel besefte vloog haar ontbijt er weer uit. Recht voor het kraampje van een vent, die er niet echt mee kon lachen... Ik heb toen wat later een fruitsapje gekocht aan een kraampje, amai zeg, zo vers en lekker, en zoet naturlijk! Voor we op de nachttrein stapten heb ik me nog even bevoorraad. Pepsi, water, chips, kaaskoekjes, chocoladekoekjes, een champignonbroodje en twee verse ananasen (heerlijk hier). Of ik ga vermageren hier? Mmmmm ik weet het niet... De nachttrein zelf was wel eens een ervaring, maar het zou niet voor elke week moeten zijn ze! Zo een gewiebel heel de tijd! Ze kwamen wel onze bedjes mooi opmaken en brachten zelfs het eten naar je toe. Uiteindelijk was er niet zoveel te doen want in de bar was het snikheet en werden we weggestuurd omdat de plaatsen beperkt waren en wij niets wilden eten. Enfin ja... Ik dacht dat ik goed ging slapen want de nacht ervoor had ik door de warmte niet echt veel geslapen en nu was ik dan ook doodmoe EN er was airco in de wagon, dus ja... JAh, niets is minder waar he. Eerst wakker van het lawaai en dan omdat ik honger had. Ja, ik kon er echt nie meer van slapen, ben ik dan maar chips beginnen eten en pepsike gedronken he. Laos en Thailand zijn trouwens pepsilanden, ze hebben wel cola, maar pepsi slaat de klok (slaat de klok?). En dan diene vent onder mij aan de overkant. Twas precies een varken jong, en dat ging dus gewoon door mijn oordopjes he!! Ongehoord! En tenslotte ligt een mens dan te tukken en komen ze aan je been schudden! Shake your bag, ik verstond er eigenlijk echt niets van, ze hebben het gewoon opgegeven omdat ik almaar dingen deed die ze niet vroegen. We hebben dan toch nog wel 2u op de trein gezeten voor we toekwamen. Het zicht was wel mooi, maar uiteindelijk viel ik zittend weer in slaap... Eens toegekomen werden we weer overvallen door de warmte! Pfffffff tis hier echt wel warm ze, ik vraag mij dan af hoe dat is in het warmste seizoen!! We hebben dan gewandeld/gezweet naar de border. Stempeltje alhier stempeltje aldaar. En voila, we waren in Laos he! Meteen wat kippen afgehaald, jaja er wordt hier betaald met kip! En dan de bus op, miljaar zat ik daar even dubbelgeplooid! Al onze rugzakken moesten erin en die vent wou natuurlijk niet dat we daarvoor zitplaatsen gebruikten. Eenmaal in Vientiane wandelden we naar een hostel. Pfffffff laat mij even in herhaling vallen: Zweeeeeeeeeeeeeeeeten! Ik was blij dat ik eindelijk op mijn kamer zat! Sofie en ik lag languit op ons bed geploft lekker onder de ventilator. Na een verfrissend doucheke hebben we de stad wa verkend. Mooi, rustig voor een hoofdstad. En amai diene Mekong, das nogal een rivierke jong! We zijn zo op een erf gan wandelen met tempelkes en daar zaten monikken. Stiekem wat fotos getrokken, maar blijkbaar mocht het wel. En dan ja, onze fameuze avondmaaltijd! Ze moeten daar niet keer bijschrijven dat pikant is zeg! Tsssssss... Kzat kik daar gelijk een schaptje. Begint er daar dan nog een optredentje met van die melige engelse slowliedjes. Zielig wi! En Malika maar lachen! Heb dan een champignonburger besteld he. Mens wil dan eens het plaatselijke eten proeven en eindigt dan met een soort hamburger die te groot is om in mijn mond te krijgen en frietjes! Ja, er bestaan dingen die te groot zijn voor mijn grote mond ja! En dan de rekening, die klopte langs geen kanten. Ik moest 76 0000 kip betalen en hij vroeg maar 32 000. Ik wist eerst niet goed wat te doen maar iedereen adviseerde dat ik het maar gewoon zo moest laten. Dus ja, met een ietwat onzeker en ongemakkelijk gevoel heb ik dat dan ook maar gedaan. Ai ai ai slecht voor mijn karma! Ma ja kijk, ze moeten maar beetje beter kijken he. En dan diene kokosnoot! Das toch ok niet echt mijn ding ze! Raar smaakje. Enfin kom, zo heeft Mailika toch een lollige avond gehad
Nog enkele weetjes:
- Ik pas hier helemaal aangezien veel mensen hier enkel een lange pinknagel hebben. Hmmm iets zegt me dat ik dit al vermeld had....
- De muren zitten hier vol met gekkotjes! Echt de max! Gisteren zag ik een mega dikke en grote zitten, maar ik denk niet dat dat nog een gekko was. Enfin, zo moet ik altijd aan Kaat en Gino denken he! Kaat jong, gij zou da mega vinden!
- Laos is een tikkeltje duurder dan Bangkok maar al bij al valt het natuurlijk nog steeds meeega goed mee
- Brommers brommers, oooooooooveral brommers!
- Ik ging nog een facial massage laten doen maar helaas door mijn lange relaas zal het niet meer lukken want binnen half uur hebben we afgesproken om met zn allen naar de zonsondergang op de mekong te gaan kijken. Ja, ideetje van mij. GIng het sowieso doen ze, met of zonder groep. Ma kijk,, nu gaan we allen.
Ale, ik ga nu maar eens afsluiten he zeg! Sorry dat het weer zo lang was ze! Vanavond nemen we de bus naar Luang prabang. Daar blijven we 2 dagen dus dan laat ik nog wel eens weer een bericht na.
Bedankt voor jullie reacties trouwens!!! Super fijn!! Blijven doen!
Tot gauw allemaal! Veel liefs!
Laos Joke
ps: Mama en papa, geen zorgen he, ik ben niet roekeloos hoor. Maar, kmoet kik toch beetje trainen voor als ik helemaal alleen op reis ga he......
Bangkok!!
Hello iedereen!!
Hier ben ik met mijn eerste reisverhaal, rechtstreeks vanuit Bangkok! Ok, even een beetje terugspoelen Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
Zondag ontdeed ik mij van mijn juwelen en wisselde die voor mamas musachatberschemengel. Ik genoot nog van een laatste portie frieten met stovers, miste mijn geplande trein omdat ik mijn kodak in de auto vergeten was maar kwam alsnog mooi op tijd toe op zaventem (en dan nog wel in gezelschap van mijn reisbegeleidster). Wemaakten nog eens allemaal kennis metelkaar ensloften enkele uren later op het vliegtuig. Het eerste uur was een ware hel aangezien een peuter 1 of andere aanval kreeg waardoor ze de stembanden uit haar lijf krijste (dat wordt logo later....). Aaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhhhh, wat een start! Ze hield het echt ontzettend lang vol, ik dacht al dat ze mss ontvoerd was ofzo. Enfin, uiteindelijk heeft ze zichzelf in slaap gekrijst, pfffffffffffieuw! De rest van de vlucht hebben we gekeken naar de incredible hulk..... Eens in Instanbul stapten we over op het volgende vliegtuig. En bij deze mijn: eerste vaststelling: Turkish airlines is de max!! We hadden elke een tvtje waar je spelletjes op kon spelen, of de vlucht volgen of een film kijken. En we kregen een kussentje en een fleecetje en dan nog een kadootje ook!! Een klein tasje met kousen, een tandenborstel, een schoenlepel, oordopjes en zo een ooglapje (je weet wel, om te slapen). Ik was meteen laaiend enthousiast en bedacht dat ik bij het uitstappen zou kijken wie zijn tasje had laten liggen om dan ook mee te pakken (ja, heb ik ook gedaan ja)!! Het eten was ook wel ok. We kregen dan nog een flesje water en bij onze maaltijd kregen we zo een yoghurtpotje maar met water in
Soit, na een aanvaardbare vlucht landen we omstreeks 13u (7u voor jullie) in Bangkok. Maliki (reisbegeleidster)regelt een taxi voor ons en zodra we buiten de luchthaven komen overvalt ons een doefe warmte. Het leek net alsof we een subtropisch zwembad binnen stapten. Ik begon stokstijf staand spontaan te zweten!!! De busrit was wel een eindje. Bangkok is zo 1 van die typisch hoofdsteden. Torenhoge gebouwen, autobanen, druk verkeer, veel stank, grote contrasten tussen rijk en arm,..... Je kent het well! Djeezus, enkele thaise pubers gaan hier in hun rateltaaltje helemaal uit hun dak tijdens een computerspelletje: aaaaaaaaaheeeeee, ahoeeeeeeeee. Sorry, dit dus even tussendoor, terug naar de chronologie. De busrit dus. Ja, een beetje een roetsjbaan, zeker als je achteraan zit. Tijdens de rit zie je de gekste dingen! Mensen die met hun gezin op 1 brommer zitten, taxis in alle fluokleuren, Barbie heeft hier zelfs haar eigen fluoroze taxi! Te grappig voor woorden! Mensen die langs de autosnelweg staan te vissen (in een rivier waar volgens mij toch geen gezonde vissen kunnen inzitten, ma soit). Hoe dan ook, ge kent mij, ik ben in slaap gedommeld! Even later kwamen we bij het hostel toe, gezellig en eenvoudig. Kamers verdelen, ieder met twee op de kamer, ik bleef als laatste over met sven dus delen wij een kamer (geen zorgen liefje, ik kleed mij om in de douche). Grrrrrrrrrrr ik ga er hier algauw een paar in de time out rumte zwieren als het er hier nie wa rustiger aan toe gaat!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Na wat verfrissen hebben we (er komt hier net een behoorlijk schaars geklede vrouw binnen
Even een samenvatting dus: De reis is goed verlopen en devlucht was niet zo tergend lang. De groep is een aangename bende waar het wel tof mee zal worden! Ik voel mij vree op mn gemak eigenlijk. Bangkok is goed voor even, maar niet te lang. Het is een drukke stinkende stad. We zien geregeld wel mensen met maskertjes op in het verkeer. Langs de weg zie je desondanks toch nog redelijkwat groen en ook om de zoveel tijd een klein tempeltje.Morgen gaan we een grote tempel gaan bezoeken, met de liggende boedhha! De tempels die ik onderweg al zag zijn echt indrukwekkend! Echt chic!En de winkeltjes zijn de max!! Maar het zal wel een plakkerige vakantie worden, pff warm, warm, warm!!
Oh en nog een grappige ontdekking: velen hebben hier enkel een lange pinknagel! Ben ik aangepast of wa?!!
Oei, ik zie de anderen passeren, Sven zal wel zijn kamer binnen willen!
Ale, zo zijn jullie toch al een beetje op de hoogte! Het volgende verslag zal vanuit Laos zijn!!
Heeel veel liefs aan allemaaal!!
Plakkerige Joke
PS: We hebben hier te maken met een qwerty toetsenbord, dus gelieve mij mijn typfouten te vergeven!
PSS: Nog een geluk dat ik mijn verhaal gekopieerd heb want twas weer allemaal weg plots!!!!!
PSSS: de schaars geklede vrouw zit hier nu naast mij te chatten met van die geile internet jongens (die niet weten dat wij hen hier allen ook kunnen zien op de webcam) en ze heeft zonet eens haar borsten tegen de camera geduwd en zich omgedraaid om eens met haar kont te schudden
Nieuw avontuur
Hallo allemaal!
Binnen een kleine week is het zover: ik vertrek naar Laos!! Zoals tijdens mijn vorige avontuur zal ik nu ook proberen om mijn verhalen en bedenkingen geregeld neer te typen en met jullie te delen. Het zou dan ook fijn zijn mochten jullie terug van de partij zijn om mij te volgen en af en toe een berichtje na te laten!
Ik vertrek zaterdag 25 oktober tot 16 november. Samen met negen anderen ga ik een rondreis maken in Laos, een van de minst toeristische en authentiekste landen in Azië. We landen in Bangkok en gaan via de 'friendship bridge' over naar Laos. Daar gaan we steden bezoeken, op 2 daagse moutainbike tocht, 3 daagse jungletocht, een project van de vredeseilanden bezoeken,....
Enfin, ik zal mijn best doen om hier geregeld een verhaal na te laten om jullie op de hoogte te houden en even te laten wegdromen van de dagdagelijkse routine.
Nu rest mij alleen nog af te tellen tot zaterdag!
Tot lees!
Liefs Joke
Santiago,The end....
Hallo iedereen!
Even vervolgen waar ik laatst geindigd was. We zaten dus in La serena en namen savonds de bus naar Valparaiso. Daar kwamen we smorgens toe. Een grote drukke stad die beetje bij beetje aan het ontwaken was. Het nadeel aan deze stad is dat hij op heuvels ligt..... Je gaat dus voortdurend straten omhoog, straten omlaag. We regelden een taxi naar een hostal, die zette ons gewoon aan het begin van de straat af, en toen we daar aankwamen bleek de hostal vol te zitten. Zucht! Het was zes uur smorgens, het was al warm, de straat ging stijl omhoogen de rugzakken waren zooo zwaar!! Anyhow, we vonden een andere hostal, konden een slaapzaal regelen voor een redelijke prijs, en we doken meteen nog es onder de slaapzak. In valparaiso verbleven we anderhalve dag. De eerste dag zijn we aan het strand gaan zitten. We zaten net aan een steiger waar de vissers al de resten van hun vis terug in de zee loodsen, met als resultaat dat er heel wat meeuwen rondvlogen, maar ook prachtig grote pelikanen, en ook zeehondleeuwen (ale, die vlogen niet echt rond natuurlijk, die zaten in de zee)!! Megacool! Af en toe kwam hun hoofdje zo boven water om eens een kijkje te nemen. Ze kwamen echter niet op het strand, al zaten ze echt niet ver. Ze waren waarschijnlijk een beetje angstig ofzo. Hoe dan ook, een leuk zicht. Ik heb mij daar dan een tukje gedaan in de zon, en na de zonsondergang zijn we teruggekeerd. De volgende dag nog een wandeling gemaakt en de bus naar Santiago genomen, de kookbus!! Het was er zooooo warm, ik kwam er onnozel van, ik ben dan maar uit frustratie mijn koekjes beginnen opeten. Eenmaal in santiago, kwamen we in een mega drukte terecht. De voetpaden liepen boemvol, en wij daartussen met onze rugzakken. Meer dan ooit op onze hoede want een van de vorige belgische meisjes die we ontmoet hadden was 2u na aankomst in santiago al bestolen...dus ja....we waren gewaarschuws. En een gewaarschuwd vrouw is er twee en in ons geval dus 4. We konden een taxi regelen en reden door de gekke drukte van de stad richting een hostal. Maar....het speet haar verschrikkelijk, ze sloot op zondag...we waren vrijdag!!!!!! Gezien het feit dat het al donker begon te worden zijn we het eerste beste hotel binnengestapt, en daarbij ook meteen een film van quentin tarantino...slik.
De kamers waren goedkoop maar o jee, waar waren we terecht gekomen?? Dit moet het meest louche versleten hotel van de stad zijn! De kamer brokkelden af, de dekens zagen er uit alsof zemaandag niet gewassen waren, de mensen die er rondliepen...bizar, de badkamer was vuil en de mensen wisten kennelijk niet hoe in de pot te plassen en hoe te sjassen,.... Freakyy!!!! We besloten er een nacht te blijven, en smorgens op zoek te gaan naar een andere leukere hostal om de laatste nacht door te brengen. We gingen nog snel even eten en om watdrank om de avond te vullen. Sarah keek in haar boek en vroeg zich af of we niet in hotel Nuevo waren terecht gekomen. Volgens de beschrijving in de lonely planet onveilig en belangrijk om je spullen weg te steken. Eenmaal buiten richte ik mijn hoofd op en keek naar het uithangbord boven de traphal.....-Hotel Nu.vo- ..... Oh my god!! Ik tik op Sarah haar schouder en wijs ernaar, haar ogen worden zo groot als theeschoteltjes..... Al bij al best grappig! Na iets te eten en een fles pisco aangeschaft te hebben, sluiten we ons op op de kamer, barricaderen de deur met onze rugzakkenen hangen sarah haar alarm errond. Niemand komt hier binnen zonder dat er een loeiharde sirene afgaat!! We zijn de nacht goed en wel doorgekomen, en de volgende ochtend meteen op zoek gegaan naar een nieuwe hostal. Die hebben we gevonden. Alles vol, maar toch nog een slaapzaal vrij, en tzijn deftige. Heel gezellige hostal, maar ook niet goedkoop. Maar soit we zitten goed nu. Vanmiddag nog rondgestjafeld in Santiago en nu stilletjes aan uitbollen met wederom een fles pisco!
Zo, het zit er bijna op voor mij. Morgen zitten we op de vlieger. En trouwens, we zijn nu net te weten gekomen dat deze nacht het zomeruur van start gaat.... Best dat we nu in de goeie hostal zitten of we hadden onze vlucht nog gemist!!!
Als jullie dit lezen is het zondag en ben ik maandag terug in Belgie (als alles goed gaat!!). Velen zijn benieuwd hoe ik er zal uitzien en hoe veranderd ik zal zijn. Eerlijk gezegd denk ik niet dat een maandje reizen een andere joke van mij zal maken. Ik ben nog steeds dezelfde persoon die jullie een maand geleden een goeie reis wensten. Ik ben quasi niets vermagert, ik ben nog steeds verslaafd aan chocomelk, ik ben nog steeds veel moe, ik ben nog steeds traag, ik raak nog steeds geirriteerd door aanhoudende eentonige geluiden, ik hou nog steeds van toneel, ik wil nog steeds verder reizen, ik verlang nog steeds naar jullie, ik hou nog steeds van de westerse luxe...Blablabla...
Maar ik heb mezelf wel verrijkt door deze reis te maken, ik heb nieuwe landen leren kennen, ik heb nieuwe culturen leren kennen, nieuwe mensen, ik ben massas sproetjes rijker,ik heb mezelf een stuk beter leren kennen, ik heb prachtige natuur gezien, ik heb nagedacht en stilgestaan bij vele zaken,..... Ik ben een rijker persoon geworden. Kortom ik ben een fantastische ervaring rijker en dat kan niemand mij ooit nog afpakken!!
Ik vond het super dat jullie allemaal zo geintresseerd waren in mijn avonturen en deze op de voet gevolgd hebben. Bedankt daarvoor en nog meer bedankt voor de leuke reacties!!
Een speciale merci aan mijn (schoon)broers en (schoon)zussen die hier zoooooooo talrijk berichten hebben nagelaten!! De max! Vond ik echt tof!! De rest van het avontuur krijgen jullie live, met een fotoreportage!!
Zo ik ga mijn rugzak gaan organiseren (dat wordt een ramp!!)en nog een fles pisco achterover kappen met Sarah!
En oh ja, sarah mocht je dit ooit lezen, bedankt voor de toffe reis!! Bedankt om alles te vertalen,bedankt om zoveel te regelen!Bedankt om deze ervaring met mij te delen!!Twas de Max!!!
Veel liefs en tot gauw iedereen!!
Dikke knuf en kus
Verrijkte Joke
PS Aan iedereen dieniet weet wat te doenmaandagavond, ik kom omstreeks 18u20 aan in zaventem!! Kom mij gerust ontvangen he!!! Hoe meer zielen hoe meer vreugde!!
En nog een ps, willen jullie allemaal keer aan mij denken dat de vlucht goed verloopt en dat we niet neerstorten in een zee en opgepeuzeld worden door haaien of ontploffen ofzo? Een kaarsje, een schietgebedje, allemaal welkom! Alvast bedankt!!