Verse kiekjes!!
Hoi iedereen!!
Gezien we pas om 23u15 de bus nemen heb ik heel wat tijd gehad om hier op de computer van de hostal wat nieuwe fotos te plaatsen! Het ging echter niet zo vlotjes en het was met veel gefoefel. Ik weet dus niet of jullie een bericht gekregen hebben dat er nieuwe fotos zijn, bij deze nodig ik jullie uit om even weg te dromen bij mijn fotokiekjes. Ik kan nu eindelijk gaan vertrekken naar mijn bus!!
Veel plezier en tot gauw!!
Dikke knuf en kus
De fotojos
La serena en het reservaat!!!
Hallo hallo iedereen!!
Hier ben ik alweer! Na onze paar dagen rust in San Pedro de atacama hebben we dan toch besloten om nog een beetje verder te reizen. Zondag hebben we nog een beetje genoten van het zonnetje en s'avonds sprongen we op de bus richting La Serena, een stapje (15u!!) dichter bij Santiago. De bus was op en top luxe! Er hingen koptelefoon voor als er een film speelde, we kregen een kussentje (en dit werd onder ons hoofd gelegd!), we werden toegedekt met een dekentje, de stoelen gingen lekker ver achterui, we hadden een benensteuntje, we kregen een doos met koekjes en een drankje, we hebben 3 films gezien (engels ondertiteld)..... Pure luxe! Zeker als je terug denkt aan onze 'bus' avonturen in Bolivia!! Dit leek wel even de hemel voor ons. Sarah was dan ook na drie kwartier al vertrokken en werd pas de volgende ochtend terug wakker. Ik heb mooi twee films bekeken en ben daarna ook in slaap gesukkeld. Het is de eerste keer dat ik zolang en goed geslapen heb op een bus!! 9/10 voor de bussen in Chili.
Toen we aankwamen in La Serena was het mooie zonnetje van de voorbije dagen wel nergens meer te bespeuren, integendeel, het leek even alsof we al terug in Belgie waren!
Rond 11u arriveerden we in La Serena. Het is een grote, nogal westerse stad. Blijkbaar de studentenstad van CHili! Maar daar hebben we eigenlijk nog niet zoveel van gemerkt.
We kwamen terecht in een wederom heel gezellige hostal, met maar liefst 3 reizende Belgische meisjes. Twee meisjes die samen reisden en eentje alleen. Leuk om nog eens je eigen taal te kunnen spreken!! Nadat we onze boel hadden afgezet hebben we een toertje gemaakt in de stad. In de hostal hebben we een keukentje dus gingen we op zoek naar een supermarktje om wat inkopen te doen. En man, in wat voor supermarkt kwamen we hier terecht!! Het leek wel alsof we in de makro liepen! Zooo groot!! Waaaaaaaauw!! Een supermarkt en allemaal lekkere dingen!!!! We waren in ons nopjes en kochten heel wat lekkers! Door hier in Chili te zijn hebben we al een stap gezet naar de westerse wereld. Het doet wel eens deugd, maar het is wel jammer dat hier niet meer zoveel onderscheid is met ons Belgie. We wandelden terug met onze boodschappen en hebben een heerlijke maaltijd klaargemaakt, ale, Sarah heeft een heerlijke maaltijd klaargemaakt. S'avonds niet veel meer uitgestoken en niet te laat in bed want de volgende dag.....gingen we naar een natuurreservaat!!! Ok, dan nu top of the bill!!! Vandaag zijn we dus naar eilandjes in de Pacifisue ocean geweest waar pinguin, tal van vogels en zeeleeuwen en zeehondjes en zo, in het wild leefden!! Echt super de max!! We zaten in zo een klein laagje motorbootje met 4 bankjes waar we telkens met 3 op zaten. Het water spatte in de boot en op ons. Plotseling legde de bestuurder zijn motor stil, hij wees een eindje verder.....Vinnen!!!! DOlfijnen!!!!!!! We zaten midden tussen de dolfijnen!! We gingen hen achterna met het bootje en de bestuurder maakte tjilpende geluidjes, en daar kwamen we tevoorschijn, zeker wel een stuk of 6!! Ze zwommen over de golven en sprongen zelfs door de lucht!! Dit was wederom praaaaaaaachtig!! Fantastiscg gewoon!! En wat een geluk hadden we, want het was al 2 weken geleden dat ze nog dolfijnen gezien hadden. Dit was gewoon onbetaalbaar mooi, zoiets tovert een glimlach op je gezicht. Die beestjes, machtig gewoon!! Dit is een stuk beter dan boudewijnpark dolfinarium!!! We gingen hen een paar keer achterna en ze passeerden echt ons bootje. Super! Vervolgens vaarden we verder naar de eilanden, daar konden we dikke vette luie zeeleeuwen en zeehondjes zien die lagen de bakken in de zon. Of die aan het vechten waren met elkaar. De max die beesten!! Nog een beetje verder zagen we humboldt pinguins, kleine koddige pinguins, niet groter dan 40cm!! Super cool! En pelikanen, die waren er ook! Echt de moeite vandaag!! We hebben dan nog even op een eilandje een beetje rondgewandeld ook. Het strand en de zee zagen er tropisch uit, moooi wit zand met een aansluitend blauwgroene zee. Zoals in de films ahja!! Daarna hebben we nog een heerlijke maaltijd gekregen (voorgerecht, hoofdmaaltijd en dessert!! We betaalden ook wel genoeg!!). En nu zitten we terug in de hostal.
Morgen gaan we verder naar Valparaiso, een stadje aan de zee, op een uurtje van Santiago.
Hoewel ik steeds verder ben van jullie (zowel in tijd als in plaats) kom ik ook steeds terug dichter bij jullie (het nakende vertrek). Ik geniet nog van de mooie laatste dagen, maar verlang ook stiekem om jullie allemaal terug te zien. Chili is een land met een vriendelijke bevolking, maar tevens een rijk/duur land met niet al teveel cultuur vind ik. Het neigt zeer sterk naar het westen en dat is wel jammer. Het mooiste deel van Chili ligt ook in het zuiden (patagonie) en daar hebben we helaas de tijd niet meer voor. Maar ooit kom ik daar wel terug!
Zo, heel veel groetjes en heel veel liefs voor jullie allemaal!!
Ik breng nog eens een laatste verslag vanuit valparaiso of santiago en vanaf dan krijg je al mijn verslagen life!!!!
Een dikke knuf en kus en veel liefs
Pacifique zoute joke
Salar de Uyuni en San Pedro de atacama
Hallo iedereen!!
Ik had jullie donderdag al een verslag van mijn natuuravontuur beloofd, maar het is een beetje later geworden. Hoe dan ook, nog even een lekkere dosis avontuur om de nieuwe werkweek weer te starten...Hihihihi!! Ok, de krachten van de natuur hebben mij werkelijk uitgeput, maar mijn hoofd zit vol dus het is tijd om het even te legen en te delen met jullie! Here we go!
Ik was geindigd in Uyuni, het gezellige chillstadje. Terwijl we op internet zaten kwam Daniel de la suisse tegen. Die jongen die we in Copacabana hadden leren kennen en waar we dan nog in La paz mee hadden afgesproken ook. Echt heel grappig en toevallig! Zijn twee reispartners lagen alweer in hun bed de plaatselijke programma te bekijken (saaie meiden!!). Dus wij hebben Daniel zijn avond wat rijker gemaakt en zijn met zn drieen naar de 'extreme fun bar' geweest. In het begin was er geen mens, maar even later kwamen er nog twee fransmannen binnen en die begonnen een dobbelsteenspelletje met de barman. Na een tijdje nodigden ze ons ook uit, en ah ja, waarom ook niet he!! Het werd dolle dolle pret!! Het was een beetje een drankspelletje, maar gezien het feit dat sarah en ik krap bij kas zaten hebben we met kleine slokjes van ons pintje gedronken. Toen we 21 smeten (de hoogste worp) kreeg de verliezer een drankje van de barman (vodka met appelcider). Een van de fransmannen verloor als eerste, hij kreeg de beker in de vorm van een penis voorgeschoteld, en daaruit moest hij drinken.... Hij kwam er werkelijk slecht van!! Hilarisch!! Maar even later was het gedaan met lachen want ik verloor als tweede en daar kreeg ik een beker in de vorm van een vrouwelichaam met de beentjes open, en ik moet jullie niet vertellen waar precies ik moest drinken nietwaar..... Lol! De beker was goed gevuld en ik kreeg het niet op dus ging hij even de tafel rond. De avond was super plezant, maar het werd ook veel later dan gepland, en een beetje minder sober dan gepland. Nadat we om 2u nog eens met zn vieren (fransmannen waren al vertrokken) luidkeels 'Bohemian rhapsody'van Queen haddenmeegezongen werd het echt wel tijd om afscheid te nemen. We zeiden de barman goeienacht, gaven de Daniel nog een knuf en begaven ons richting hostal om de volgende morgen te beginnen aan ons natuuravontuur. De ochtend kwam vroeg en een dafalgan vergezelde hem....
We gingen richting het kantoor waar we verwacht werden en ploften ons daar tussen de andere reizigers op de grond. Terwijl we wachtten keken we rond en vroegen ons stilletjes af met wie we de komende dagen een jeep zouden delen. Het wachten duurde veeel te lang, en een uur later dan het opgegeven uur konden we eindelijk onze rugzakken op de jeep laden en vertrekken. Onze reisgenoten: Jens en Sandra (een dertigers koppel, heel rustig en vriendelijk) en Hamza en Rebecca (een jongerietwat onrustiger koppel die steeds in discussie kwam, zij van Australie, hij van Marokko, wat verklaard......) en niet te vergeten onze chauffeur Donato. Hoe dan ook, aardige mensen allemaal!!
Onze eerste stop was bij een treinkerkhof. Even snel uit de jeep voor enkele kiekjes en dan hup er weer in en richting zoutvlakte!!! De jeeps stoven over de weidse vlakte, de een na de ander, het leek wel alsof we in een rally zaten, echt de max! Ik keek even naar de kilometerteller want we haalden een redelijke snelheid, maar die werkte niet.....
Een half uurtje later kwamen we op de zoutvlakte! Salar de Uyuni! Immens groot, immens weids, immens wit, immens waaaaaaauw!!! Eerst vond ik het vreemd want het leek helemaal zo wit niet, eerder een beetje bruinig, maar toen ik mijn zonnebril van mijn neus duwde schetterde het sneeuwwitte oogverblindendezout in mijn ogen!! Niet normaal, zooo wit, en zo sterk. Rondlopen zonder zonnebril was dan ook nogal moeilijk. Er lagen overal bergjes zout, en als je daar tegen leunde was het echt pijnlijk. Zo scherp, zo hard dat dat zout is. Heel maf!
We reden verder en stopten even later aan het zouthotel. Zoals je leest: een hotel, volledig bestaand uit zout, zowel vanbuiten als vanbinnen. Bijzonder. We maakten enkele grappige foto's en ik had de lol van mijn leven met de zelfontspanner op mijn camera!!
Tegen een uur of twee stopten we aan Isla Del Pescado. Een eiland op de zoutvlakte volledig bestaand uit cactussen! Ze noemen het eigenlijk het viseiland, omdat het van boven gezien de vorm van een vis heeft, maar net zoals bij het titicacameer die de vorm van een puma zou moeten hebben, herhaal ik:ze hebben veel fantasie die bolivianen.... Daar nuttigden we ons middagmaal. Goed verzorgd: vlees, rijst, patatjes, broodjes, ketchup (jipieeeeee), tomaatjes, cola, watermeloen,.... Jaja, het was in orde. We gingen op zoek naar Daniel, maar als je het lot wil dwingen, dan komt er niets van, dus we kwamen hem niet tegen. Na het eten beklommen we het eiland, wat een inspanning! Zo na je middagmaal, al die trappen op, op zo'n hoogte (want we zaten wel weer op een hoogte van 4000 en zoveel)!! Pffffff, blazen geblazen!!! Maar het was wel de moeite, zoveel grote dikke en hoge cactussen! Er zat er zelfs een tussen die 1203 jaar oud was, en hij groeit elk jaar 1 cm.... Kun je je voorstellen hoe hoog die was??
Na het eiland nog even de tijd om enkele 'special effect' fotos te maken op de zoutvlakte en dan terug de jeep in. Het was een zalig gevoel om zo over die zoutvlakte te vlammen!! Overal wit rond je, stralende zon, blauwe hemel, haren in de wind... Coooooooool! Een tijdje later stopten we op onze eerste overnachting. Er waren nog een heleboel andere groepen ook. We sliepen per groep in een kamer (met zn zessen dus). Aangezien het nog vroeg was speelden we wat spelletjes met onze reisgenoten. Na een uno of drie had ik er genoeg van en verliet het gezelschap. Gezien ik al bij al toch een beetje een eenzaatje ben zonderde ik me even af en zette een stapje in de nabije natuur, met gezelschap van mijn trouwe ipod!
Rond acht uur was het eten, weer mooi verzorgd: soep,kip, bloemkooltje, rijst, patatjes,....
Ik bleef nog even aan tafel zitten met het duitse koppel en nam de kans om nu ook eens een beetje te socializen (de andere waren al weg, Hamza en Rebecca hadden weer een dieptepunt). Terwijl we volop aan het babbelen waren begonnen er kleine gevechtjes in mijn buik plaats te vinden. Doch ik negeerde ze en stelde mijn wc bezoek nog even uit. Eenmaal in de kamer snelde ik naar de wc, maar het zou niet bij een eenmalige bezoek blijven....
Ik dook in bed met de gedachte dat slapen het beste medicijn is... Maar slapen heb ik die nacht niet veel gedaan eigenlijk! Het was regelrechte oorlog in mijn buik! Kanonschoten en messteken alover, en ik maar heel tijd naar de wc lopen om de slachtoffers te lozen!! Het werd een hel van een nacht! Ik deed geen oog dicht, en ik was al zo moe van de nacht ervoor....
S'morgens trilde mijn lichaam van al de inspanning (hoewel ik eignelijk niet veel inspanning moest doen). De oorlog leek min of meer voorbij, maar wat er overbleef was een vreselijk slagveld. Pffffff... Mijn reisgenoten waren zo vriendelijk en begripvol en lieten mij weer vooraan naast de chauffeur plaatsnemen. Wat zou een hobbelige rit nu leuk worden....
Hoe dan ook, na een paar uurtjes was het slagveld opgeruimd en waren alle slachtoffers weg.
Ik kon weer rustig ademhalen en de glimlach kwam terug op mijn gezicht. De tweede dag hebben we vooral Lagunes bezocht. Grote grote meren tussen bergen en volkanen, met wilde flamingo's op!!!!!!!!! Prachtig prachtig. Wederom een prachtig kleurentafereel. Blauwe, zelfs rode meren, bergen met gele, rodeen groene kleuren. Echt super mooi. En zonder dat je het beseft zit je drie dagen in the middle of nowhere. Je rijdt gewoon drie dagen door ongerepte pure natuur. Ongelofelijk, dit is niet te vatten. Dit is zo groots, zo weids, zo mooi! Als mensen zijn wie hierin zoo klein en nietig.
Enfin soit, we arriveerden s'avonds op onze tweede verblijfplaats aan Laguna Colorada. Een lagune die een rode kleur heeft (door de algen erin), wederom omringd door prachtige kleurrijke bergen. Maar wel ijskoud!!! We zaten hier weer op een hoogte van weet ik veel hoe hoog en dat voelden we maar al te goed, vooral tegen de avond. Ik at niet teveel, uit voorzorg, en na het eten bleven we nog even kaarten (wederom een strijd tussen Hamza en Rebecca!!). Toen we daarna naar buiten gingen was het ijskoud, maar o jee wat een prachtige sterrenhemel!! Ik stapte naar de richting van het meer en het leek net alsof ik de kosmos instapte! Ooooveral gloeiendestipjes. Fantastisch! Was het niet zo koud geweest dan had ik daar nog even blijven zitten, maar helaas.... We kropen allen in bed, lekker diep onder de dekens, ik enkel in mijn slaapzak (die me heeeerlijk warm hield). Het was vroeg ochtend. We gingen nu geisers gaan bezoeken, maar die spuiten alleen smorgens vroeg, dus we moesten vroeg uit de veren (5U!!!). Maar het was super de moeite! Dit is gewoon te raar!! Gaten in de grond waar stoom uit spuit, wel vier meter hoog!!!!!! Echt niet te vatten!! Er waren er nog een heleboel, grote brede putten met een soort slijk in die brobbelde, en grote blazen die openspatten. En daar kwam dan natuurlijk ook stoom uit. Dat moet echt kokend heet zijn! Het stonk er wel overal naar zwavel.... Bijzonder, echt bijzonder. Daarna richting laguna verde en laguna blanca. Weer een beetje hetzelfde als de anderen. KLeurrijke bergen, mooie blauwe meren,..... Prachtige natuur. Vervolgens was het eindelijk tijd voor ons ontbijt!!! En daarna richting San Pedro in Chili. Een bus nam het over van de jeeps. We bedankten Donato, gaven hem onze laatste bolivianos, en zwaaiden Bolivia uit. Op naar Chili!!! En trouwens, tante Marleen, iedereen spreekt Chili hieruit als Tjielie....HIhihhi tja.....
Aan de grens was het zeer streng, geen fruit mee, geen cocoblaadjes, geen zuivel, controle van de rugzakken..... En dan kwamen ze eindelijk terecht in San Pedro de atacama. Een heel droog stadje, beetje zoals Uyuni en Copacabana. Veel toeristen, en echt opt gemak. Hostals met achtertuintjes of koertjes met hangmatten en keukentjes, stoeltjes en tafeltjes... Gezelliiiiiiiiiig!!! En stralende zon!! Blauwe hemel en stralende zon!!!Chili is echter een pak duurder dan de voorbije twee landen, dus nu slapen we in een dormroom (een slaapzaal) samen met 7 anderen. Maar tis wel ok, ik heb mijn oortjoepjes mee he....! We hebben besloten om hier een kleurtje op te doen (kwestie dat jullie toch zouden zien dat we naar Zuid amerika op reis geweest zijn he) en wat uit te rusten. Gisteren hebben we een namiddagexcursie gedaan naar Valle de la lune. Mooi, maar een beetje een aardrijkskunde uitstapje. We zitten nu in de atacamadesert. De droogste woestijn op aarde, zelfs droger dan de sahara!!! Je moest stevige stapschoenen aandoen, maar slimme jos dacht dat ze het wel zou redden met haar Tevasandaaltjes. En ja, da ging wel, maar het snijdende drogezoutzand heeft wel voor enkele mooie wondjes op mijn voetjes gezorgd. Mja niets aan te doen: Overal waar we liepen, het zand, de rotsen waar we door en tussen liepen bestonden uit zout. Echt bizar. Deze plaats had zoveel duizenden jaren geleden volledig onder water gestaan. Af en toe vielen er ook zoutrotsblokken naar beneden...maar dat hebben we gelukkig niet meegemaakt. Als je heel stil was kon je het zoutconcert horen. Een gekraak van jewelste, alsof alles elk moment kon instorten. Een combinatie van het zout en de zon. We zijn de dag geindigd in valle de la lune, de maanvallei. Daar zijn we gaan kijken naar de zonsondergang. Mooi, maar niet bijzonder spectaculair, en massas veel volk. We hadden trouwens ook weer twee chileense vrienden gemaakt op de excursie. Ik kreeg zelfs een hand om uit de auto te stappen ( alsof ik dat nodig heb....zo een die hard als ik, die bergen beklimt en al.... en dan een hand nodig om uit de auto te stappen zeker....), ik heb deze uit beleefdheid maar aangenomen. Ook boven hadden ze een plaatsje tussen hen twee vrijgemaakt, maar Sarah en ik zijn ons eigen plaatsje gaan zoeken.
Vandaag waren we dan van plan om een plezieruitstapje te maken, namelijk: gaan drijven in Lagune de Cejar. Een lagune waar er zoveel zout in zit (ahja de zoutwoestijn hier he) dat je gewoon gaat bovendrijven. Deze lagune komt na de dode zee..... Het water was echter ijskoud, maar als je je voeten naar beneden duwde was het kokend heet!! Weer het werk van die vulkanen!!We bleven grappig drijven in het water, maar het zout beet in elke wond, enop elk geirriteerd stukje huid. Het was dus niet echt een fraaizicht als ik eruitwam. Mijn billen stonden helemaal in rode vlekken en alles pikte zo verschrikkelijk!!!De busrit was weer heel hobbelig, ons lichaam werd zo van links naar rechts geslingerd dat ik me voelde als een grassprietje in de grillige avondwind!!! Ambetant!! We gingen nog enkele dingen gaan bekijken in de atacamadesert en eindigden voor de verandering bij een lagune waar we als enige naar de zonsondergang keken. Ik verliet de groep en wandelde een eind verder, tot aan het water. De ondergaande zon weerkaatste op het water en het was echt prachtig!!!! Er was in de verste verte niets te horen buiten de wind die in je oren fluisterde. Geen mensen, geen motoren, geen insecten, geen vogels,.... Alleen de wind en het kabbelende water. Het ontroerde me.
Dit was zooo moooi, zo ongerept, zo puur,..... De kleuren, de geuren, de stilte,.....waauw!
De bergen op de achtergrond kleurden paars blauw en rood. De natuur is de beste uitvinder van kleuren. Echt. Ik werd er stil van.
Hoe dan ook, ik moet jullie laten want het is hier 10 uur en de mensen willen sluiten. Ik heb me moeten haasten, maar ik hoop dat jullie er toch weer van hebben kunnen genieten.
Morgen nog een dagje San Pedro en dan richting la serena: Daar gaan we naar een dieren reservaat in de zee. Later meer!!!
Heel veel liefs!!
Dikke knuf en kus!!
Stille Joke
De vibratorbus, Uyuni en Potosi
Hallo iedereen!!
WAARSCHUWING: DIT IS EEN ZEER LANG VERHAAL, MAAR TIS WEL DE MOEITE DENK IK. HOE DAN OOK, ALS JE TOT HET EINDE WIL LEZEN, NEEM EEN KAN KOFFIE EN EEN PAK KOEKEN EN EEN UURTJE DE TIJD. DANK BIJ VOORBAAT VOOR DE INTRESSE!
Hier ben ik weer zie! Vooraleer ik aan mijn driedaagse natuuravontuur begin toch nog even een verslagje van de voorbije dagen. Goed, we waren geeindigd in het aard paradijs Coroico. Daar hebben we nog veeeeeele vrienden gemaakt toen we aan een kraampje op straat zaten te eten. Ze kwamen plots rond ons staan, ze waren zeker wel met een stuk of 10! Johnny, freddy, max, erik,.... De rest kan ik me niet meer herrineren. Daar zaten ze dan, rond onze tafel, rustig, starend met hun grote mooie ogen...een stuk of tien lieve hondjes die aan het wachten waren tot er een stukje eten op de grond zou vallen. Aangezien we een goed hart hebben, hebben we dan ons bord een beetje gedeeld met hen. Dat kippeboutjeafbijten tot op het bot isniets voor mij. Best wel grappig, ze vechten niet ofzo, nee, als je een stukje naar Freddy gooit dan eet die het op en blijft de rest rustig zitten. Enfin, omdat ik een beetje te vriendelijk was tegen Johnny dacht hij meteen een nieuw bazinnetje gevonden te hebben en volgde ons vervolgens overal waar we heen gingen. Leuk, zo hadden we meteen een bodyguard! Hij heeft ons zelfs vergezeld totaan de hostal!Het deed dan ook pijn aan mijn hart dat we hem moesten achterlaten....even een minuut stilte........................................ Ok
De volgende ochtend deed ik een vreselijke ontdekking: de kleine bloedstipjes op mijn armen en benen van de vorige dag waren uitgegroeid tot echte jeukende beten!! Toen we het dorpje gingen verkennen had ik mijn sandalen en kuitbroek aangedaan. Slecht idee dus. Toen we terug in de hostal waren ontdekte ik overal op mijn benen en armen dat er kleine bloedstipjes waren. Net alsof iemand er met een naald had ingeprikt. Die dag had ik er niets van last van, maar de volgende morgen..... Aaaaaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhh!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ik ging meteen naar de apotheek om een zalfje. Het vrouwtje gaf mij een anti-allergie zalfje... Tijdens het terugkeren zaten we naast de chauffeur. Blijkbaar mochten we niet slapen omdat we daar zaten. Mja... gezien het feit dat ik geen spaans versta heb ik toch een tukje gedaan. Het uitzicht was weer prachtig, en we konden de dodenweg zien... volledig leeg... blijkbaar zijn er niet veel mensen meer die zich daar nog op wagen nu er een nieuwe weg is... pffff de bangerikken!!
Enfin, eenmaal in La Paz haasten we ons naar de busterminal om daar tickets te boeken voor Potosi. Toen we daar toekwamen kregen we echter te horen dat de weg naar Potosi versperd was door blokkades. Er gingen dus geen bussen die kant uit. Zucht, wat nu gedaan? Dan maar rechtstreeks naar Uyuni, en van daaruit naar Potosi (ligt maar een drie uur van elkaar). De laatste bus vertrok echter binnen de 5 minuten en had nog wel twee plaatsen, de volgende bus was de dag daarna om 15u30..... Gezien de rit naar Uyuni 13.5 uur duurt en we nog niets gegeten hadden zag ik het niet echt zitten om al meteen terug op te stappen. We beslisten om de rit van de volgende dag te boeken en nog een nachtje in La Paz door te brengen.
Ik was doodmoe, maar heb die nacht geen oog dichtgedaan! De beten op mijn benen waren moordend!! Ze hebben mij quasi heel de nacht wakker geworden. Het was echt vreselijk!! Zo jeuken, niet te doen. Ik moest mijn benen buiten mijn slaapzak leggen, maar je kunt je wel voorstellen dat dat op een hoogte van 3800m best wel koud is! Toen ik de volgende dag naar de apotheker ging om misschien een beter zalfje te krijgen gaf die mij exact hetzelfde. Ok, dan maar een beetje geduld hebben zeker? Gelijk een toeristische idioot rolde ik mijn broek op tot aan mijn knieen. De jeuk was echt ondraaglijk, zeker als mijn broek er dan nog es over wreef, en het kon mij eigenlijk niet schelen dat ik er belachelijk uit zag. Hier kent mij toch niemand!
Na de laatste souveniertjes aangekocht te hebben namen we een taxi en ploften ons op de bus richting Uyuni, met tussenstop in Potosi. Buiten een ander engels koppel waren we de enige toeristen en hadden dus weer heel wat bekijks. Zucht.
Onze rit was goedkoop, maar we bevonden ons in een echte oude krammikelige boliviaanse bus. Schuin voor ons zat een gezinnetje van vier die twee zetels deelden.... Voor ons zat een typisch bolivaans dametje met een bolhoedje. De hoed staat echt op hun hoofd, en het is mij een raadsel hoe deze er niet voortdurend afschuift! Terwijl ik mij er lichtjes aan erger omdat ze mij het zicht beperkt, realiseer ik mij dat tradities en klederdracht bij ons tot een minimum herleid zijn, beter nog, zo goed als onbestaand zijn. Toegegeven, we hebben nog wel enkele feestdagen, maar voor hoeveel mensen betekenen deze meer dan een vrije of dubbelbetaalde dag? En hoeveel mensen hebben wel geen hekel aan de kerstperiode en verlangen alleen maar dat deze zo snel mogelijk voorbij is? En waarom, om terug in het alledaagse stramien van werken en slapen te vervallen? Waarzijn onze eigenheid en tradites gebleven? Wat stelt het westen meer voor dan luxe? Dan durven we onze afgestompte gecivilizeerde maatschappij 'ontwikkeld' en 'hoogstaand' noemen... Maar waar zijn al onze waarden? We wanen onszelf meer en beter dan andere culturen , maar ons verleden en afkomst hebben we grotendeels de rus toegekeerd. We werken leven en sterven in een kleurloze maatschappij die voornamelijk gericht is op het vergaren van luxe.
Pas op, ik maak er even goed een deel van uit en ik draai er in mee. Maar er even afstand van nemen geeft je de kans om ze te analyseren , om te vergelijken. En te beseffen dat wij met al onze luxe niet noodzakelijk een rijker leven leiden dan de mensen hier, die op materieel vlak veel minder bezitten. Maar uiteindelijk zijn het dan ook niet die dingen die het leven rijk maken. Het hangt er vanaf waar je je prioriteiten legt. Waarden zijn voor ieder van ons, van maatschappij tot maatschappij, van mens tot mens. Maar ik denk dat mens nog maatschappij het recht heeft zich verheven te voelen boven een ander.
Ok, dit even tussendoor, de bedenkingen die ik mij maakte door het zien van de bolhoed....
Terug naar onze meest memorabele rit.... In Oruru stappen we over op een andere bus, deze bracht ons dan eindelijk naar Uyuni, (in totaal duurde de rit 13.5). De bus die we nu te zien kregen was oud, versleten, vuil, krotterig, de zetels waren versleten en er was nauwelijks beenruimte.... J I P I E... Schuin voor ons zaten twee oudere vrouwtjes die giegechelden als een stel pubers. Het meest ergelijke was dat ze dan ook nog met ons aan het lachen waren en daarbovenop nog eens recht in ons gezicht keken ook. Nee, ze kennen geen schaamte die bolivianen. Sarah hoorde dat ze al spottend zeiden 'Oh lala ik ben op reis in Bolivia' en vervolgens proesten ze het uit. Overjaarse pubers! Ik doopte hen Janine en Francine en op onze beurt maakten we grapjes over hen en gierden het uit.
De rit was een hel!! Tussen Uynui en La paz bestaat geen baan, enkel een zanderige hobbelige weg met putten en stenen. De overheid boycot de aanleg van een weg omdat de toeristen meer binnenlandse vluchten zouden nemen.....
Hoe dan ook, we bevonden ons in een... op hol geslagen vibrator, koning Albert, een shaker, een epilepsie aanval... noem het zoals je wil, maarhet wasgeen bus!!!! Heel ons lichaam werd door elkaar geschud en praten ging alleen op een hakkelende manier. Slapen zat er voor mij niet in dus tuurde ik maar door het venster, de duisternis in. De hemel werd af en toe verlicht door bliksemflitsen en dat vond ik wel fascinerend!! Nu ja, na een tijdje heb je het ook wel gezien. Sarah zocht een andere vrije tweepersoonszit en ging zich daar gaan leggen. Zo hadden we een beetje meer plaats beiden, doch slapen zat er nog steeds niet in voor mij. Daarvoor waren de zetels te oncomfortabel en werden we teveel door elkaar geschud. Minuten gingen voorbij, het was stil in de bus, tot plots: 'Dedoeme, er is er ene met mijn schoenen weg, er gaat hier niemand van de bus voor ik ze terug heb he, djuuu!!!!!' Sarah was wakker..... Door al het gebibber waren haar schoenen een ommetje gaan maken.... Ze kwam terug bij mij zitten en bond haar schoenen vast.Het was ijskoud in de 'bus'!! Ik had al mijn pulloversaan + het draagzak/dekentje rond mijn lichaam gedrappeerd.En alsof dat nog niet erg genoeg was vonden Janine en Francien het nodig om nog even een venstertje open te zetten. Ze konden waarschijnlijk de stank van hun eigen lichaamsgeur niet meer aan (want oh jee wat hebben deze mensen een geurtje!!!!!!!) maar vergaten daarbij dat niet iedereen 30 pullovers en rokken boven elkaar aan had!!!!!! Ik zakte nog wat dieper weg onder mijn dekentje, trok mijn muts wat verder over mijn oren en spande mijn sjaal extra hard aan.Gedurende een lange tijd bleef ik naar het venstertje staren in de hoop dat het zou dichtgaan, helaas.... Doch een uurtje later werd het ook de man achter hen teveel en duwde hij het venstertje dicht!! Gracias senor. En we hobbelden verder. Het landschap was vlak, we leken wel in dewoestijn terecht gekomen te zijn. We zaten in de rally Paris Dakar!! Dat was het!! Het landschap was niet meer dan een eindeloze vlakte met zand, bosjes gras en rotsen.Na een tijdje gaven mijn geest en lichaam de strijd op en viel ik in slaap. Toen ik een uur of twee later mijn ogen weer opende keek ik recht naar een grote stralende ster. Eerst dacht ik nog dat het een weerkaatsing was van een lichtje in de 'bus'. Maar niets was minder waar. Waauw, zo'n mooie grotester had ik nog nooit gezien. We waren nog steeds 'on the road' (road???) en in de verste verte was er geen bewoonde wereld te bekennen. Weer viel ik in slaap. Af en toe verlieten mensen de 'bus'. De weidse vlakte in...wat kwamen die hier in godsnaam doen?? Struikrovers gokte ik.
Enfin, toen ik voor de tweede keer mijn ogen opende was het landschap nog steeds hetzelfde, en de ster stond er ook nog steeds. In de verte zag ik de silhouetten van enkele rotsen tegen de opkomende zon. Ze zat nog heel diep, maar ze was aan het ontwaken. Dit wou twee dingen zeggen: het was bijna ochtend, en we moesten dusbijna arriveren!!!!! Ik verheugde mij al op een prachtige zonsopgang, nu mocht de rit nog even duren. Helaas pindakaas, plotseling kwam een ventje uit de bestuurderscabine om onze ticketjes te scheuren, DIT wou zeggen dat we er bijna waren. Oh nee en Oh jaaaa! Vreemd, er was nog steeds geen bewoonbare wereld te verkennen, of toch...? Plotseling kwamen we terecht in een lange brede straat met huizen die platte daken hadden. 'Als dit de stad Uyuni is, dan eet ik mijn schoen op! zei ik tegen Sarah.
Pech voor mij.... Het was Uyuni... Bij gebrek aan ketchup heb ik dan toch mijn schoen niet opgegeten. Toen we van de bus stapten kwamen we in de diepvries terecht!! Mijn koude voeten waren op slag ijsblokjes klaar om in een cocktail te doen. De bus naar Potosi (ons plan was om meteen door te reizen....) was binnen2 uur volgens de ene en binnen 3u volgens de ander... No way!!!! Er bestond geen mogelijkheid dat ik hier nog zolang ging zitten vervriezen. Tegen dan was ik dood. Klappertandend slofte ik over de straten (mijn voeten plaatsen zich al spontaan naar binnen) op zoek naar een hostal. Sarah vond dat ik nu geen 'die hard' meer was, maar ik vond vooral dat het koud was en dat ik warm wou hebben. Ik slofferde naar de eerste hostal dat ik zag en belde aan. Er was een kamer vrij en het was betaalbaar. Sarah stemde dan ook toe. Mijn slaapzaaaaaaaaaak!!!!!! This was heaven!!
Enfin kijk, we besloten dan om te blijven die dag en genoten nog van een stralend zonnetje en voor het eerst tijdens onze reis:een terrasje!! Een verademing na zo'n vreselijke rit! Uyuni is best gezellig. Het lijkt een echt typisch woestijndorpje. Lange brede straten, alles vlak, huizen met platte daken, warm overdag, koud s'nachts.... hoe dan ook best gezellig! Echt chillen!!
Helaas toen we gingen informeren voor een rit naar Potosi bleek die 6u te duren ipv 3u en vertrok ze enkel om 19u en om 10u. ALs we nog een beetje van potosi wilden zien moesten we dus die avond terug vertrekken...wat deden we onszelf aan??? En ja hoor, we deden het onszelf aan. De rit was even erg, nog erger zelfs!! De bus was kleiner, alsook de beenruimte en het stonk er nog erger!!!! En maandag moesten we deze nog eens terug nemen!!! AAAAAAAAAAAhhhhhh!! Na welgeteld 7.30u en niet 6u, kwamen we zondag aan in potosi. Omstreeks 3u snachts. Terug in bed en s'morgens vroeg op om een uitstap naar de mijnen te regelen. Potosi is een stad met ontzettend onbeleefde mensen. Niet te doen. Echt geen leuk plaatsje vonden we beiden. In de namiddag gingen we met ons tweeen naar de mijnen. Er werd niet gewerkt en er was niemand anders mee... Tja niets aan te doen. Hoe dan ook, de mijnen waren eigenlijk vreselijk. ALs je bedenkt dat hier dagelijks 10000 mensen in miserabele, donkere omstandighedenwerken, een maximumleeftijd van 40 halen en voortdurend worden blootgesteld aan schadelijke stoffen (asbest oa)..... Ongelofelijk....
Ze werken aan een snertloontje en proberen daarbovenop nog eens zoveel mogelijk te werken om zoveel mogelijk geld te verdienen voor de familie... Heel de familie werkt trouwens in de mijnen, mama, papa, zoon, dochter,..... het werd is wel verdeeld, maar toch.... triestig.
Ik was voortdurend naar de grond aant kijken om die te verlichten en dus niet over stenen te struikelen. Wandel ik dan toch niet in volle vaart tegen een ijzeren buis zeker!!! Knal met mijn hoofd!! Was het een strip dan zou mijn hoofd nog even verder gezinderd hebben!! Amai amai, best dat ik een helm aan had. Nu soit, ons bezoek aan Potosi was niet veel meer dan dat. Deze morgen zaten we dan ook weeeeeeeeeeeeeeeeer op de vibratorbus (nee ik ben er niet verslaafd aan). Eindelijk konden we eens het landschap zien, en het was echt wel de moeite waard. Helaas zat de bus deze keer propprop vol en scheen de zon a volonte....gevolg: het was er snikheet, en de bolivianen verdampten nog meer dan anders!! Daarbovenop moest onze chauffeur ook nog geregeld eens toeteren en dat duurde dan ongeveer een 15 seconden. Ik kwam er knalonnozel!!! Toen we eindelijk terug arriveerden in het rustige Uyuni (waar overigens eens niet voortdurend getoeterd wordt!!!!) stond mijn tolerantievermogen op nul en had ik de binnenkant van mijn kaken bijna kapotgebeten. Gelukkig kon ik mij in het hostal al verfrissen en zorgde en frisse geur en frisse kleren ervoor dat mijn humeur weer beter werd. ENfin ja, hier zitten we nu, terug in Uyuni, nog wat inkopen gedaan, beetje gewandeld en nu nog eentje gaan drinken. Morgen vertrekken we op excursie. En donderdag eindigen we in Chili. Wie al benieuwd is voor wat we allemaal gaan zien, dan moet je maar eens volgende dingen intypen op google: Isla de pescados, salar de uyuni, laguna verde, laguna colorada,.... Dan kan je een beetje mee genieten vanuit Belgie. Maar kijk ik moet nu gewoon afronden want deze mail slaat echt alles!!! Proficiat aan degenen die tot hier gekomen zijn. Voor degenen die niet tot hier gekomen zijn: ik begrijp het.
Ale, iedereen, tot latertjes, donderdag waarschijnlijk. En blijven reageren he!!!!
Dikke knuf en kus
Terug tolerante joke
Copacabana, La Paz en Coroico
Hallo iedereen!!
Gezien er de vorige keer al hier en daar paniek was omdat het langer dan twee dagen geduurd had voor ik weer iets liet weten, probeer ik nu een beetje vroeger te zijn. Waar waren we geindigd.....Her name was Copa, copacabanaaaaaaaaaa! Juist ja, Copacabana!
Na de mail zijn we lekker iets gaan eten in een restaurantje. Het heeft niet lang geduurd om te kiezen want we kregen een blaadje voor een gratis drankje in ons hand geduwd, en een klein koddig kindje nam mijn hand vast en trok me al naar de deur. Ja, een mens wordt er 'zoachte' van. Heel gezellig eettentje, met een klunzige ober die steeds de verkeerde dingen naar de verkeerde tafels bracht. Best grappig!! Daarna was het tijd voor een drankje natuurlijk!
Copacabana is zooo gezellig en er zitten heel wat toeristen, en dat zorgt ervoor dat de sfeer nog leuker is vind ik. Trekkers onder elkaar. Alle bars waren 'cosy' ingericht met zeteltjes, houten wanden, kaarsen, gekleurde lichten, leuke muziek,.... Echt de max! Een boliviaan sprak ons aan en nodigde ons uit om het cafetje binnen te gaan. Op het terras maakten we kennis met Kristof en Huran. Twee gasten uit Engeland die ook samen aan het reizen waren. Zij leerden ons Daniel kennen, een zwitsers die samen met twee meisjes aan het reizen was ( maar die sliepen al....) en ook Bradley, een geflipte Londenaar die mij verkondigt heeft hoe te leven.
Binnen was het heel gezellig, er speelde een groepje (ale, een jamaicaan en een meisje)wat muziek, en het cafeetje was goed gevuld. De avond was tof! Eindelijk eens een leuke avond waarop we wat andere mensen leerden kennen. Ik viel zelfs in de smaak van de braziliaan die daar werkte en kreeg als het ware gratis drank!!! We konden echter niet communiceren want hij sprak spaans en ik engels. Na een babbeltje met Daniel en een babbeltje met Kristof volgde een babbeltje met Bradley.... Een kerel van 39 uit london. Was ondertussen al 11 maanden aan het reizen, en als je het mij vraagt meer zat dan nuchter. Heeft de hele avond tegen mij zitten ratelen/roepen/spuwen, over het leven. Dat je positief moet denken, dat als je al die positieve energie de wereld instuurt, dat deze naar je terug komt. En dat als je ergens in gelooft, maar echt in gelooft, dat je het kan bereiken. Zolang je er maar in gelooft. Ik probeerde te discussieren maar dat was zinloos, hij bleef maar praten. En ondanks het feit dat hij best wel een punt had, veraadde zijn gedrag en zijn gebrek aan inbreng van een ander, zijn bekrompenheid. Zijn theorie was mooi, prachtig, zal ik zeker niet vergeten, maar er zaten gaten in, en daar was hij het levende bewijs van. Zo stelde hij me plotseling voor om een lijntje cocaine te snuiven (geen paniek mama, ik ben goed opgevoed, ik heb vriendelijk bedankt), en als hij zo gelukkig is, dan heeft hij dit toch helemaal niet nodig? Enfin, de anderen hadden al allemaal medelijden met me, en draaiden eens meelevend met hun ogen.
'We will meet again' zei Bradley 'believe me'. Juist ja, tuurlijk vent, tuuuuuurlijk. Als het echt te laat was (half twaalf) vertrokken we samen met Huran en Kristof naar onze hostal. Bleek dat zij daar ook verbleven, en dan nog wel de kamer naast ons! Huran ging de volgende dag ook naar La paz en besloot met ons mee te gaan S'morgens vroeg. Zo hadden we toch een bodyguard voor in de grote stad!! De ochtend kwam veeeel te vroeg. We zaten op een busje met de plaatselijke bevolking, en oh jee, deze mensen kennen echt geen zeep of tandpasta! Wat een geurtje, en wat een mooie tandjes.... En met al hun rokken boven elkaar kreeg ik nog af en toe eens een stoot als ze passeerden. Lekkeeeeeeeer! Na een viertal uurtjes rijden en een overzet kwamen we in La paz. De tweede hoofdstad van Bolivia. Een drukke stinkende stad, maar wel omringd door prachtige bergen. Er rijden miljoenen auto's, allemaal half versleten en allemaal stinkend als de pest. Geen kleurrijk schouwspel als bij ons, maar enkel witte, grijze soms bruineoude bakken die zich door te stratenjagen, en hun claxon gebruikenipv verkeersborden of regels.Eerst naar de hostal, dan iets eten, en vervolgens.....SHOPPEN!!!! Ja ja! Eerst naar de witches market. Daar worden allerlei stenen en talismannen, kruiden, zalfjes, zelfs lamafoetussen en kikkers (dood) verkocht. Speciaal sfeertje... En ja, shoppen he dus!! Mijn zak is ondertussen 5 kilo zwaarder...slik.
S'avonds hadden we afgesproken met Daniel (uit zwitserland) en die bracht nog een meisje mee die hij had leren kennen (ook van Zwitserland). Clara, 21 jaar en vier maand alleen op schok door Zuid Amerika. Dat is iets anders he mama!! We zijn met zijn vijven (Sarah, Huran, Daniel, Clara en ik) gaan eten in een gezellig restaurantje en hebben daarna nog een stapje gezet in de plaatselijke partytent. En je gelooft nooit wie we tegen kwamen op straat en daarna nog eens in de partytent..... Good old Bradley!! Ik kon mijn ogen niet geloven. Hij keek eens en glimlachte. Hij had dit voorspeld gisteren!! Dit was zo bizar, zooooooo bizar!! Zo'n grote stad en toch komen we elkaar tegen. Niet normaal. Nu, het was gezellig in de Mongo's, tot hij erbij kwam en de alcohol naar binnen goot als water. Daar hadden we weer de Bradley van gisterenavond, gelukkig zat ik er deze keer niet naast. Pech voor Huran aswell. Ik babbelde een beetje met de Daniel. Fan van metal, dus we hadden ook meteen een onderwerp om over te praten. Ik zag hem ook af en toe afkeurend zijn hoofd schudden als hij naar Bradley keek.
Toen het echt wel tijd voor bed was (half 1) en Bradley nu echt te ver ging (begon Huran uit te lachen met zijn geloof) besloten we er een eind aan te maken, namen afscheid en gingen terug richting hostal. 'I'm fucking happy men, fuck you men, fuck you' riep de alom gelukkige Bradley nog. Zijn vriendin was er ondertussen ook vanonder geknepen en had al meermaals op een geergerde manier met haar ogen gerold. Arm kind....maar ja, het is haareigenkeuze natuurlijk....ze was dan ook blond ahja....(moptje he....).
EN deze morgen, voor de verandering, weer op de bus! Richting Coroico... Death ride....
Maar maak je geen zorgen mamatje, we hebben de nieuwe weg genomen, die is minder gevaarlijk. Praaaaaaaaachtig uitzicht!! Al zou ik graag ooit eens terugkomen en de dodenroute met de moutainbike doen (pe, ik dacht aan jou als compagnon??), door de prachtige bergen, richting aard paradijs. Want Coroico is een stadje boven in de bergen, in de natuur, met appelsiene bomen, bananebomen, hostals met zwembad, grote vogels die rondzweven, veel groen, prachtig uitzicht,... kortom, super he!!! Wel klein, niet zoveel te doen, Beetje uitrusten dus vandaag. Morgen terug naar La paz en dan richting Potosi.
Zo, het is wel weer genoeg geweest voor vandaag. Straks iets eten en de plaatselijke pubs bezoeken, en wie weet weer nieuwe trekkers leren kennen.
Bolivia heeft iets speciaals, een aantrekkingskracht. Het is een arm land, en men heeft er zoveel vooroordelen over, maar ik vind het een uitdaging! Meer dan Peru. Ik zou hier dolgraag nog eens terugkomen en meer tijd maken om de schatten van dit land te ontdekken. Want ik weet dat ik maar 1 honderste zal gezien hebben van wat Bolivia te bieden heeft.
Nu goed, ik moet er een eind aan maken. Het zal zijn tot binnen enkele dagen zijn denk ik. Geen paniek mam en pap, als ik in Potosi ben laat ik iets weten, dat zal waarschijnlijk vrijdag zijn.
Dag iedereen, en tot de volgende!!
Heel veel liefs!!
Dikke knuf en kus
Jeukerige Joke (over jeuk!! Beten!!)
Puno, the floating islands en Copacabana!!
Hallo allemaal!
Tis al even geleden, maar hier ben ik weer. We zijn deze morgen toegekomen in Copacabana. Zowat ongeveer het eerste stad voorbij de grens van Bolivia. We hebben dus afscheid genomen van Peru en zitten nu in Bolivia. Na ons Machu Picchu avontuur hebben we nog even genoten van een warmwaterbad in Aguas Calientes (=warme wateren). Heerlijk gewoon!! Natuurlijke warmwaterbronnen. het water komt ook de grond en zou op de een of andere manier verwarmd worden door vulkanen ofzo. Echt relaxatie ten top! Daarna terug de trein naar Ollantaytambo, vervolgens een prachtige emotionele rit in de koffer van de taxi (met overigens de meest prachtige uitzichten) om dan terug te stranden in Cusco. Omstreeks een uur of 10 zaten we op de bus richting Puno, onze laatste halte in Peru, gelegen aan het Titicacameer.
De busrit was redelijk kort en een kleine zes uur later arriveerden we al. Snel een hostal gezocht en in bed gekropen. Eindelijk eens uitslapen, al begon de nacht pas om 5u voor ons....
De volgende dag hebben we een beetje Puno verkend. Niet bepaald mijn favoriete stad eigenlijk. Ik vond het een beetje grijs, veel straten, veel drukte, veel getoeter... En een plotselinge kloppende hoofdpijn, gevolgd door...mja...schijterij he!! We waren s'middags naar een heel goedkoop eettentje geweest, maar volgens mij was het eten er ook naar. Sarah moet een beetje besparen en heeft dus ten volle genoten van het eten. Maar ja, mijn buik is een beetje zindelijker he... Tja, dat hebben we dan ook gehad he, nietwaar? Dat moet je gewoon meemaken als je hier op reis gaat, toch...? Enfin ja, ik ben dan maar in mijn bed gekropen.
Sarah is dan nog een beetje alleen op stap geweest en was terecht gekomen in een zaal waae ze net een show aan het geven waren, met traditionele dansen en kledij enzo. Ja, dat heb ik dan dus wel gemist, maar kom, op dat moment was mijn bed de liefste (ale, anders ook eigenlijk). We moesten er s'morgens immers, voor de verandering, weer vroeg uit voor onze excursie naar de floating islands. Dit zijn eilanden gemaakt uit riet die drijven op het titicacameer. En daar leven de mensen dus daadwerkelijk!!
Enfin dus s'morgens vroeg uit de veren, opgehaald door de taxi, en hup de boot op. Een boottochtje op het hoogste meer ter wereld. En het is een gigantisch meertje!! De naam titicaca betekent:grijze puma. Dit omdat men vond dat het meer de vorm van een puma heeft (moeten echt heeeeeeel veel fantasie gehad hebben) en omdat het water grijsblauw is.
Eerst brachten we een bezoek aan de floating islands dus. Best wel grappig en bijzonder. Dit zijn dus echt platvormen uit riet gemaakt waarop mensen in hutjes leven. Het grappige is dat ze ook wel tv en dvdspelers hebben in hun primitieve hutjes.... Deze werken op zonne-energie.
Vervolgens kregen we de kans om eens mee te varen op zo'n soort gondelboot uit riet. Ge moest er wel voor betalen, maar kom, we zijn maar 1 keer in Peru he. Deze bracht ons dan naar een volgend eilandje. Soortgelijk. Deze eilandjes zijn wel redelijk op toerisme gericht, maar ik denk dat de andere eilanden eigenlijk veel echter en traditioneler waren. Maar we mogen ze niet allemaal kapot maken met ons toerisme he. Vervolgens wachte ons een boottocht van 2.5u om naar het eiland Taquile te varen.Aangezien de zon heerlijk scheen, hebben Sarah en ik ons op het dak geploft. Eerst zaten daar nog wat mensen, maar naarmate de boot sneller ging (al was dat echt nog traag!!) dropenze allen af en gingen weer beneden zitten(overdekt). Wij bleven als echte die hard zitten, volledig ingeduffeld, en vielenzelfs in slaap.Eindelijk kwamen we dan aan op Taquile. Dit was een echt eiland waren ook mensen op leven. Het eilandheeft maar een diameter van 5.4 kilometer. Maar iswel best mooi. De mannen dragen er mutsen die ofwel volledig rood zijn = getrouwd, ofwel half rood, half wit = vrijgezel. Bij de vrouwen hetzelfde, maar dan met pullovers. We wandelden over het eiland, van de ene naar de andere kant (1.2 kilometer) en namen dan de boot terug naar Puno. Weer 2.5/3u. En weer vanboven he!! Al waren er nu al heel wat wolken opgekomen en was het een stuk frisser.. Doch de twee die hard bleven als enige over op het dak. Toen we dan tegen het einde van de rit (vaart) naar beneden moesten was iedereen gelijk aant lachen met ons dat we daar zolang hadden op gezeten. Wat zijn we toch die hards!! Even mijn neus snuiten nu.......
Goed, na een gescheiden maaltijd (sarah wou weer pizza, maar ik iets anders) gingen we nog een Pisco Sour drinken om ons Peru avontuur af te ronden. We Gingen in een bar gaan zitten met best wel leuke muziek en kregen zelfs nog een pisco gratis!! Na een uurtje of twee gingen we in de gietende regen (we waanden ons even weer in Belgie) richting hostal, maakten onze rugzakken klaar en kropen in bed om smorgen fris Bolivia binnen te rollen.
En voila, een tiental uur geleden wandelden we de grens over en kreeg ik weer twee stempels bij op mijn internationaal paspoort. Jipie!! Nu zitten we dus in Copacabana, een klein gezellig stadje aan het Titicacameer (de kant van Bolivia dan). Tis precies of we zitten aan de zee.
We hebben hier vanmiddag een beetje rondgestrompeld, iets gegeten, hoeden en sjaaltjes gekocht,..... Ik heb de kathedraal ook gezien. Heel chic, versierd in mozaiek precies. Sjiek wi.
Ik ben ook eens binnen geweest, en daar moest het uiteraard stil zijn, maar mijn schoenen piepten gelijk een varken die geslacht werd.... Mja niets aan te doen.
Het is hier overigens heeeel goedkoop!! Tien Bolivianos = 1 euro. Ik heb vanmiddag namelijk voor 2.2 euro een omelet met champignons, frietjes en groentjes gegeten + een halve liter cola! Sarah voor slechts 50cent! Maar wel aan een kraampje op straat. Daar had ik echter niet zoveel zin in na mijn schijterij avontuur in puno.... Dan liever een beetje meer betalen.
En morgenvroeg vertrekken we naar La Paz (voor slechts 1.5euro!!), de hoogste stad ter wereld!! Het is zo een beetje de tweede hoofdstad van Bolivia, het is de stad waar de regering zetelt. We gaan daar niet te lang blijven want grootsteden zijn niet al te veilig, dus ja... Nog een keer goed shoppen daar, jipie!!! En de volgende dag gaan we naar Coroico, al dan niet via de dodenroute.....Spannend!! Ma kijk, ik ga eens afronden want alles is hier goedkoop behalve internet natuurlijk!! Nu zijn jullie in elk geval weer een beetje op de hoogte he!! Foto's zullen voor later zijn.
Tot gauw lieve iedereen!!
Dikke kus en knuf
Boliviaanse Joke
Machu Picchuuuuuuuuu!
Hallo iedereentjes!
Hier het langverwachte verslag over ons bezoek aan het wereldwonder MACHU PICCHU!
Gisteren stonden we weer veel te vroeg op want we moesten dringend naar het station om een ticketje te boeken als we de komende dagen nog wilden vertrekken. Die avond vertrekken was ons streefdoel, maar dat leek een illusie als je de plaatselijke bevolking hoorde. Enfin ja, met veel moed en gekruiste vingers daarheen. Het was zeer druk in het station, ahja, iedereen wil daarheen he! De dame deed heel erg haar best voor ons. Eerst was het pas mogelijk om vrijdagochtend te vertrekken en zondag terug te keren.... Dat was dus een gigantisch tijdverlies. Maar na enkele telefoontjes lukte het haar toch om ons die avond een rit aan te bieden, met terugkomst op vrijdagnamiddag. Dit koste echter een 33 dollar duurder (80 in totaal)... Mij ging het eerlijk gezegd niet aan. Voor die ene keer dat ik naar Machu Picchu ging mocht het wel eens iets kosten, en liever geld dan tijd. Zo gezegd zo gedaan, Sarah ging akkoord. Jipie, de tickets waren in ons bezit! So far so good! We ruimden ons boeltje op in de hostel, zetten onze rugzakken in bewaring en trokken nog es stad Cusco in. Of moet ik zeggen. de winkeltjes...
Een paar uur later namen we een taxi naar het busstation, want we hadden dan wel een rit voor die avond, maar we vertrokken niet uit Cusco en moesten nog even 2u met de bus. De heilige vallei in. De heilige vallei omvat een 4/5 tal dorpjes waar telkens incaruines te bezichtigen zijn. Aguas Calientes is de laatste en leid naar Machu Picchu, daar zou de trein ons naartoe brengen. We zijn er weer in geslaagd omeen busje te nemen waar enkel peruvianen op zaten, maar kom, t'was dan welweer goedkoop.
Terwijl we stonden tewachten kwam een oud verrimpeld vrouwtje aan mijn mouw trekken. Ze kwam bedelen.Ik schudde van nee, maar ze kwam nog enkele keren terug. Ik had het hier wel moeilijk mee. Ik had erg veel medelijden met het vrouwtje. Haar handen en voeten waren zwart van de vuilte, en ze zag erzeer arm en onverzorgd uit. Enerzijds voelde ik me schuldig omdat ik haar niets gaf, anderzijds wist ik dat 1 sol (0.25Cent) of meer haar nietuit haar ellendezou helpen. Een pensioengerechtigde leeftijd bestaat hier niet, zelfs hetwoord pensioen kennenze hier niet.Confronterend en hard.
De busrit was adembenemend mooi, maar hobbelig, en eigenlijk wel een beetje lang. Sarah zat al een beetje met de poepers dat we de trein niet zouden halen. Maar we hadden tijd zat.
Ruim een uur op voorhand arriveerden we in Ollantaytambo, het dorpje waar de trein op ons wachtte. Daar leerden we ook 2 chilenen en een fransman kennen. Zij namen spontaan de rugzakken van ons over en droegen die tot in onze kamer in Aguas Calientes. Jaja, t'zijn precies gentlemens daar in Chili! Dat beloofd!
Vriendelijke gasten, en ze spraken engels! Wat een verademing om eens te kunnen communiceren! In ons hostel (dat we op voorhand hadden geboekt) was geen plaats meer voor hen, dus ze zochten en vonden elders een kañer. De rit op de stoomtrein duurde een kleine 2 uur. Toen deze omstreeks 10u ariveerde in Aguas Calientes was het een echte stormloop. Er stond een hele rij mensen van hostels met bordjes waar namen opstonden. En ja hoor, Sarah haar naam stond er ook ergens tussen.
We gingen nog snel iets gaan eten met de chilenen want het was ondertussen alweer een kleine 8 uur geleden dat we nog iets hadden genuttigd! Voreerst hadden we beslist om met zn allen vroeg op te staan en naar boven te wandelen. Avontuuuur!! Maar plotseling begon dit te veranderen, en dat vond ik niet zo leuk. Ik wou echt graag wandelen, we zaten al zo vaak op de bus. Maar ja, wat doe je als iedereen zwart zegt en jij bent de enige die wit verkondigt...? Plooien he. Uiteindelijk hadden we ook niet veel keus want blijkbaar moest je een ticket kopen op voorhand, en het bureau ging maar om 5u open, en als we dan nog moesten vertrekken dan zouden we de zonsopgang missen. Tja, met de bus dan maar zeker.....
Vroeg uit de veren dus (kwart voor vijf!)voor een ticketje van nog eens 15 euro (lang leve die laatste studentenkaart!!) en een busrit van een klein halfuurtje. Spanneeeeeeeeeeend!!!!
Het werd stilaan licht, maar er was nog geen zon te zien. We arriveerden Machu Picchu, uitstappen, ticketcontrole en plotseling was het daar, dook het op uit het niets: de eeuwenoude verborgen stad van de inca's, een wereldwonder, een lust voor het oog, een stad tussen de wolken: Machu Picchu!
Mijn adem stokte even, dit was fantastisch, dit was ontroerend, dit was....Waauuuw!!
Helaas trakteerden de Incageesten ons op een lekkere indiaanse douche van ongeveer anderhalf uur..... Geen zon te zien dus, maar wel massas mysterieuze wolken die elk om beurt de stad verstopten en weer te voorschijn lieten komen.
Deze jongedame, helaas iets te positive minded, had geen jas of regenponcho mee, want het zou toch wel niet gaan regenen!!! Mja....niet dus he. Gelukkig hield mijn dikke wollen trui heel wat regen tegen, maar ik kreeg het al snel koud. Maar wie trekt zich daar iets van aan als ie op Machu Picchu zit??? Doorbijten dus, het zou wel stoppen met regenen.
Het was prachtig, ook al ontbrak de zon, deze plaats was magie. We trokken door de 200 fotos!!
We liepen boven de stad, in de stad, rond de stad,.... En we beklommen de bergen erachter. Je weet wel, als je een foto van Machu Picchu bekijkt, dan zie je daar een grote berg achter (WaynaPicchu), en ook een kleintje (huchuypicchu). We hebben die beiden beklommen!! Gekkenwerk!! Een uur lang mega stijl stijgen langs een smal paadje. Klimmen en klauteren op handen en voeten, langs kabels en touwen. Geflipt! Maar wat een adrenaline ( en ademtekort!!)!
Helemaal boven op de top zagen we eerst alleen maar mist en wolken. Maar wie geduld heeft wordt beloond, en ja hoor, af en toe kregen we de kans om Machu Picchu te zien, en snel vast te leggen op foto!! Want ja, de wolken zijn snel en genadeloos he. Prachtig prachtig prachtig! Wat een natuur!! En daarna de afdaling, wederom compleet zot! Hoe die Inca's dat deden, ik weet het niet, volgens mij waren dat aapjes ofzo. En alsof dat nog niet genoeg was hebben we dan ook nog eens die kleine berg beklommen, maar daar was niemand buiten ons. Creepy hoog! Enfin, al bij al hebben we daar een 7tal uur doorgebracht. Na nogmaals alles 10 keer te fotograferen gingen we terug. Deze keer wel te voet! Man man man, die natuur. T'was gelijk gorilla's in de mist! Ik wou dat ik al enkele fotos kon tonen, maar het lukt me hier niet. Ik doe mijn best om dat morgen in Cusco te regelen. Dat ik jullie een beetje kan laten meesnoepen!
Volgend jaar wordt een bezoek nog duurder (150 dollar ingang, en dan nog es een trein van rond de 80 dollar) want Machu Picchu is nu officieel benoemd tot 1 van de 7 wereldwonderen he... Dus ja, waarom niet nog meer geld uit slaan??
De wandeling terug was vermoeiend maar mooi. Ik denk dat ik wel een 500tal trappen gedaan heb vandaag!! En geen kleintjes! Wat hebben die Inca's toch met trappen??
Rond een uur of 5 kwamen we al strompelend terug in Aguas Calientes. Ik hunker naar mijn bed, mijn lichaam hunkert naar rust. Wat een inspanningen weer! Maar het was het echt waard.
Ontroerend mooi!
Zo lieve mensen, tot zover mijn Machu Picchu avontuur, 1 van de hoogtepunten van mijn reis.
Ik ga mij een douchke pakken want oh jee wat ben ik vuil en bezweet! Mijn pull is trouwens nog mooi gedroogd, mijn stoere cowboyhoed daarentegen is slachtoffer geworden van de regen. Hij is al zijn stevigheid en vormkwijt en lijkt nu meer op een slappe safarihoed. Snif, hopelijk hersteld hij gauw. Morgen gaan we nog eens een bezoekje brengen aan de warmwaterbronnen en keren dan terug naar Cusco. Daar vertrekkenwe s'avonds naar Puno, gelegen aan het titicacameer,de laatste halte voor Bolivia! Hopelijk tot morgen voor fotos!!
Heel veel liefs!!
Dikke kus en knuf
Slappe cowboyhoed Joke
Ps: oh ja, we hebben daar ook lama's gezien in Machu Picchu! De max he die beesten, da loopt daar gewoon rond. En we hebben er ook hollanders gezien! Loopt er ook gewoon los. Hihihihi!