afzien....

Dag iedereen

Het is mij weer gelukt. zit ik dan halverwege mijn verhaal, druk dan op een verkeerde knop en floep alles weg. En ik val hier al bijna van mijn stoel onwille van de duizeligheid. Ok, ik begin opnieuw dan maar. Zondag hebben we in Caruaz nog het marktje gedaan. We hebben ons daar een mooie typischedraagtas/doek aangeschaft en Sarah een typische hoed. Dat was oorspronkelijk ook mijn plan maar ik kreeg de hoeden maar niet over mijn hoofd. En grappig dat ze dat daar allemaal vonden! Geen hoed dan maar. Daarna gingen we onze valiezen halen en vertrokken we met de minibus naar Huaraz. Er kwam een rijkgevuld typisch peruaans vrouwtje naast mij zitten (we zaten op de achterbank) En daarnaast nog ene. Lekker geplet dus. En het was er al zo snikheet! Alsof dat nog niet genoeg was ging ze ook nog eens een tukje doen op mijn schouder, en rook ze overigens heeeeeerlijk..... Toen we uit de bus stapten was de zijkant van mijn broek lekker nat en klam...ik wens hierover niet verder uit te wijden....(twas wel geen pipi,maar het rook niet lekker). Dan zijn we op zoek gegaan naar onze vertrouwde busmaatschappij, maar die vonden we niet. Dan maar een andere die er ook deftig uitzag en die een stuk goedkoper was. Julio ceasar: Even later vonden we dan echter wel onze Cruz del sur maatschappij en boekten ons ticket voor de laaaaaaaaaange rit naar Cusco de volgende dag. Weer een stuk duurder, maar ja de serviceis er naar. In huaraz hebben we dan ook nog wat rondgetsjafeld en de marktjes gedaan. Ik heb mij daar dan wel een hoed gevonden die paste. Geen typische,maar een stoere leren cowbyhoed met incaprints. Sarah vond er neits aan, maar ik vond hem de max! Ja, wat moet ik doen, als mijn hoofd niet in de andere past?? S'avonds zijn we voor de verandering kip gaan eten (liefje, tis hier dus allemaal kip he) met voor de verandering frietjes... Ja ze kennen da hier ook, en nog geen beetje. We waren weer de attractie van het restaurant! Een halve kip was een beetje teveel eigenlijk, dus er bleef nog heel wat liggen in ons bord. Het is hier echter de gewoonte om de restjes mee te nemen naar huis. Dus plotseling stond er een oud vrouwtje naast ons die teken deed naar ons bord en vroeg of ze het mocht meenemen. We knikten uiteraard van ja! Daar zou ze nog wel enkele dagen van kunnen smullen. En als je zou denken dat haar zakje te klein was, vergeethet maar hoor, waar honger is is een weg! Ze kreeg het er allemaal ingepropt, er was zelfs nog plaats voor een paar frietjes! Best grappig. Tegen 9u45 zaten we op de bus en ontdekten waarom de prijs zo goedkoop was. Er zaten enkel mensen van de plaatselijkebevolking op de bus, we hadden amper plaats voor onze knieen en het was er ijskoud. Zucht... Wat een lange slapeloze nacht. Eenmaal in Lima aangekomen (5u30)waren we kapot en moesten we nog wachten tot 14u voor onze volgende bus. In de stad rondlopen met de rugzak leek ons een slecht idee, dus we vroegen aan de taxichauffeur of hij ons naar een hostal kon brengen waar we dan eventueel onze zakken konden laten staan tegen een prijsje.Hij bracht ons naar hotel Europe (jaja). En daar bleek een kamer voor twee personen slechts 1,25 euro meer te kosten dan we wilden geven om alleen al onze zakken in bewaring te laten. Een kamer dan maar he! Zo konden we nog een tukje doen! Heerlijk! Het hele gebouw leek wel een soort gevangenis, de kamers waren precies barakken met ijzeren deuren, maar er stond een bed!! Na een tukje gingen we nog eens op stap in Lima. Toen ik even later dan Sarah mijn hoofd buiten de deuren stak had ze een verrassing voor mij: CHOCOMELK!!!! Ongelofelijk, wat een innerlijke vreugde, wat een kado, wat een smaak, wat een....heimwee!!Ik mis mijn chocomelk!!! Enfin, daar heb ik van genoten. Nog even een stapje gezet in Lima en dan naar de bus! Onzs heerlijke luxueuze bus!! We passeerden de kuststreek, dus werden meteen ook geconfronteerd met de dorpjes die enkele weken geleden getroffen werden door de aardbeving.... Vreselijk dus. Heel wat huizen afgebrokkeld, overal stenen en tenten om in te wonen. Heel veel armoede. Triestig.

Ondanks de luxe busrit verging het ons niet goed. Algauw kwam de buik in opstand. En ik mocht nog Motiliumkes slikken, het ging niet weg. Sarah was er nog erger aan toe. Midden in de nacht vloog het weinige eten van die dag terug in een zakje. Gelukkig heeft mijn lichaam een hekel aan overgeven en vecht ze daar dan ook enorm tegen. Mijn misselijkheid bleef, maar ik heb tot nu toe alles binnengehouden. We reden langs ravijnen, met 10000 bochten en een hobbelige weg. Kun je jevoorstellen hoeveel goeds dit deed aan onze misselijkheid?
Daarbovenop was het nog eens snikheet op die bus! Schandalig! Echt twas daar bijna een sauna! Kun je je voorstellen hoeveel goedsDIT deed aan onze misselijkheid???
Gelukkig vond ik ergens nog twee zetels die vrij waren dus heb ik me daar dan geploft met de gordijnen open en mijn hand tegen de ruit geplakt om toch een beetje koelte te voelen!
Jaja, wat een hel. Jaja ik weet het, rondtrekken is afzien, ik weet het ik weet het, dus ik wil dat hier niet meer lezen he!!! Anyhow we zijn gearriveerd in Cusco nu. We hebben een gezellige hostal gevonden (bij een gezinnetje) eeeeeeeeeeen we hebben de eerste lama gezien! We mochten een foto trekken, maar daarna strekte het madamke haar handje wel uit ze! En we moesten alle twee betalen he, want we hadden beiden een foto getrokken.
Na een slaapke voor mij en nog een douchke zijn we nu dus onderweg om cusco een beetje te verkennen. Morgen trekken we eens naar Pisac, een dorpje niet zo ver hiervandaan, en overmorgen gaan we naar Aguas Calientes, het startdorp om naar Macchu Picchu te gaan.
Ik mis jullie allemaal en de luxe die voor ons 'vanzelfsprekend' is. Ik moet dringend eten nu want ik denk dat ik van mijn stokje ga gaan. Ik voel me nogal duizelig.
Hier in Cusco zijn er veel toeristen dus alles zal wel wat duurder zijn ook.

Enfin kijk, ik ga het hier eens afronden. Lieve mensen allemaal, merci om weer mee te leven/lezen. Tis een echt avontuur en ik vind het fantastisch dat ik jullie er af en toe van kan laten meesmullen. Al verlang ik soms wel weer naar ons gemakzuchtige leventje daar in Belgie. Gemakzuchtig in materiaal en diensten weliswaar, want het leven mag hier dan een stuk simpelder zijn, maar deze mensen kampen dan ook met heel wat minder grillen en problemen dan ons. Geen stress of depressies, geen achterstallige rekeningen, geen geklaag over futiliteiten,..... Heel wat stof tot nadenken. Maar nu moet ik echt eten of ik kan niet meer nadenken.

Heel veel liefs allemaal en tot de volgende!!!

Dikke knuf en kus!
Slappe Joke

PS:

- Pe, tijdens mijn wandeltocht dacht ik: komaan joke doorzetten, pe zou trots zijn op je! En voila sie! Hehehehe!!

- Robin, ik droom al van het toneel he... We vliegen erin als ik terugkom! Echt hoor!! Ik heb er zin in, we gaan ervoor vind ik zo!!

- Peperpeter, blij je ook eens te lezen!!! Tof da je ook volgt! Geen jenevers hier! Maar in Belgie vliegen we er nog es in he!

- Heyla Hilde, Frank, Luc en Silvina en kroost! Tof dat jullie ook mijn avonturen lezen! Heel leuk!

De bus....

Hallo allemaal

Ndat ik hier net een half uur bezig gewest ben met een verhaal te typen en het vervolgens wou verzenden, is het verdwenen!! Mijn rode wangetjes gloeien een beetje harder nu!!
Ok, even opnieuw dan.
Geloof het of niet, maar ik kan nog lopen! Alleen de trappen af en opgaan is een beetje moeilijk. Gisteren na mijn verslagje hebben kreeft Sarah en kreeft Joke nog even zitten babbelen. Slapen lukte gelijk nog niet zo snel want het zijn hier feesten he. Ah ja, daarvoor kwamen we, maar we zijn er niet naartoe geweest... te moe! Het lawaai, de muziek en de communicerende honden werkten dan ook weer immens op mijn zenuwen!
Gelukkig waren er mijn oordopjes! Ze zijn hemels, bieden mij de ultime rust... ik denk dat ik verliefd wordt op hen. Deze morgen werd ik wakker door lawaai. Onze peruaanse vrienden hebben namelijk een krak in hun hoofd en vinden het normaal om s'avonds laat te feesten en s'morgens weer heel vroeg op te staan en....vuurwerk af te schieten!!!!
Daarnaast ligt onze kamer schuin boven een koertjemet een stel kippen en een gedesorienteerde haan die heel de dag kukeluuwd! Mij naasten weten dan ook hoe dol ik ben op dergelijk irriterende geluiden....!

Vandaag gaan we nog even genieten van de festiviteiten hier, en het marktje!!! Daarna nemen we de bus naar Huaraz terug om daar ook eens het marktje te doen (wat een droomdag voor mij!!).

Waarvoor ik nog even schrijf: er wachten onze twee zware minder rooskleurige dagen. Daarom wil ik nog even afscheid nemen want...het zal waarschijnlijk pas woensdag zijn tegen dat je mij weer hoort. Nee beste vrienden, ik duld geen tranen. Het zal snel voorbij gaan, geen verdriet.
Voor ons zal het waarschijnlijk echter wat langer duren want er wacht ons zomaar even een kleine 30 u bus... Ja ja tis echt waar!
Vanavond nemen we weer de bus naar Lima. Daar komen we dan morgenvroeg toe en nemen in de namidag de bus naar CUSCO!! De hoofdstad van de Inca's!! Vanaf daar begint ons grote Macchu picchu avontuur! Maar daarvoor moeten we echter eerst een 22tal uur bus doorstaan.
Dus ja, dat wordt zwaar en vermoeiend. We zullen ook stijgen in hoogte, dus dat beloofd.
We gaan ons daar gauw wat cocabladeren moeten anschaffen om op te chieken! Geen paniek mama, das hier de gewoonte. Dat wordt in grote hoeveelheden verkocht op marktjes enzo, en de plaatselijke bevolking kauwt er voortdurend op om de hoogteziekte tegen te gaan.

Maar goed ik ga afronden! Hoplijk lukt het nu wel om mijn tekst toe te voegen!! Anders ga ik uit mijn dak!
Lieve mensen, tot binnen enkele dagen! Blijven reageren!! Super tof!!

Heel veel liefs, een dikke knuf en kus!!
Peruvianse kreeft Joke

De tocht,,,,

Hallo lieve thuisblijvers!

Wat vooraf ging:

Joke en Sarah namen twee dagen geleden de bus naar Huaraz, een stadje meet naar het noorden van Peru, zo een beetje midden in de Andes. Na een lange, doch comfortabele rit arriveerden ze daar om 6 u s'morgens. Namen daarop een minibusje naar Caruaz en zochten een hostel. Nadat Sarah contacten gelegd had met de plaatselijke bevolking werd ons een gids aangeboden om de volgende dag een bergtocht te maken. We stemden toe en ontmoeten hem s'avonds in het hostel. We zouden de volgende dag om 6u(!!) vertrekken en tot ongeveer 5-6u (!!) s2avonds wegblijven. Aangezien we een wandeling van 4-5u gepland hadden twijfelde Joke een beetje. Doch Sarah antwoorde hierop: Sig, we zijn jong he!! Dus Joke stemde toe.
Na een nacht met oorstopjes in mijn oor, en de goesting om een paar van de honderden straathonden die er rondlopen en s'nachts zo nodigmoeten communiceren,dood te schieten stond ik veel te laat op, genoot mijn eerste warme douche, en was toch nog op tijd. Even later stopte de taxi met onze gids en twee Australiers die ook zouden meewandelen.

Eerste en laatste hoofdstuk

Met het laatste beetje energie dat mij nog rest (al lijkt het woord 'energie' ook niet echt toepasselijk) vertel ik jullie over mijn moordende dag. Mijn lijf is dood. Mijn geest werkt nog een beetje, en mijn vingers zo te zien ook.
We hebben vandaag 12u gewandeld!! Ik heb mijn limiet bereikt en ik ben erover gegaan.
En ik heb de tol mogen betalen!

Na een dertig minuten lange rit over een baan die je eigenlijk geen baan kan noemen, maar een stoffen weg met stenen zo groot als vuisten en kinderhoofdjes, kon onze taxi niet meer verder. We hadden al moeten uitstappen omdat de auto zo laag hing dat hij niet over een verhoging in de weg raaakte. Tientallen stenen haddende onderkant al bewerkt en er sleepte al iets ter hoogte van de voorband....
Enfinm we stapten dus uit en begonnen aan onze 'tocht'. Nog vol goeie moed, en met de bibber want het was ijzig koud. Na een tijdje stappen kregen we warm en werd de bibber vervangen door zweet. We stegen, we stegen, we stegen,....
Sarah liep op kop, ik erachter, en onze gids en de autraliers liepen gezellig te babbelen achteraan. Waar die meid in godsnaam de adem haalde, ik weet het niet.
De hoogte had al gauw zijn gevolgen: droge mond, droge keel, hoofdpijn,....
Sarah had als eerste last van al deze zaken, er kwam zelfs nog eens misselijkheid bij. Zolang we stilzaten ging al goed, maar dan kregen we natuurlijk ook weer snel koud, en dat is niet goed. We maakten een klein spannend stijl ommetourtje om even naar een plaatsje te kijken waar mensen beenderen lagen van voor de inca's!! Immens oud dus.
We gingen steeds hoger, en Sarh kreeg het steeds moeilijker. De australiers daarentegen wandelden omhoog alsof ze de trappen op gingen. En ik slofte erachter.
Sarah had redelijk wat achterstand, en de gids bleef bij haar. Dus ik volgde de Australiers maar, al heeft me dat veel ommetourtjes bezorgt! Op een bepaald moment waren we weer neig aan het klimmen en zaten we op een top. Even uitrusten dacht ik zo. Tijd voor een slokje pepsi en een droge sandwich (veel meer hadden we niet). Plotseling vertrok het koppel weer, maar ik dacht dat Sarah en de gids wel nakwamen. Niet dus!Ik was hen gevolgd, maar dat bleek niet de weg te zijn. Toen ik op mijn gemak hen achterna slenterde, was er niemand meer in zicht..... Sjiiiiiiiiiiit! Een paniekscheut! Mijn slenterpas veranderde in een lichte looppas! Gelukkig zag ik plots het hoofd van dat meisje, maar het was toch lopen geblazen!
Fieuw, wat een opluchting, even een adrenalinestoot! Vervolgens gingen we verder, ik weer achter dat koppel, Sarah een eind achter ons. We zaten heel hoog, op de punt van een stompe driehoek in 3d. Achter mij niemand te zien. Tot ik plots naar beneden kijk waar een grote open vlakte was. En jahoor, daar liepen ze! Het was zeker 500 meter naar beneden en er was nergens een pad, oh jee... De Australiers zagen er geen graten in en wandelden verder tot we op een bepaald punt besloten om naar beneden te gaan.. Hupla hopla, door de takken, de cactussen, over de stenen en de watertjes. Wat moest ik mijn best doen om dit marathonduo bij te houden, de longen sprongen bijna uit mijn lijf. Overal krassen op mijn benen, stekkers in mijn billen.... ole, wat een avontuur!! Maar uiteindelijk is het hen, en dus ook mij gelukt en waren we terug bij Sarah en de gids. Voor we de laatste klim van 2u begonnen, die ons naar een meer zou brengen, namen we even pauze. Sarah was kapot. En bij mij begon de hoofdpijn toch een klein beetje te dagen. Ma de pauze zetten we de laatste zware klim ( van 2u!!) in.
Ik weer achter mijn australiers he ja, en Sarah op het gemak, want zij had er eigenlijk geen moed meer in, ze was echt ziek. Mijn hoofd begon te kloppen, de slagader in mijn nek ging al een gek tekeer. Het was de eerste keer dat ik hem zo snel vond. De hoofdpijn ging ook bij mij niet meer weg, maatr verergerde. IK moest steeds vaker rusten. Na een poosje kwam onze gids tevoorschijn. Sarah had beslist om te stoppen en ter plaatse te wachten tot we terugkwamen. 'One down' zei mijn Australische vriend. Was ik de volgende?
Het stijgen was vreselijk. Mijn hart klopte in mijn hoofd, als een vreselijke technobeat, als tijdbom die op ontploffen stond. Het was een kwestie van mijn minuten of mijn hoofd ontplofte en al mijn hersenen spatten eruit. Ik kon niet meer. Op het moment dat ik van plan was om ook te blijven zitten zei de gids me dat het echt niet meer ver was, en trok het Australische meisje me recht. Ok dan maar.... Ik denk dat de Peruvianen niet zo goed zijn in het inschatten van tijd, want het bleef verdorie maar duren! Steeds stijgen, steeds weer die technobeat, en hij werd alleen erger. Toen ik het een tweede keer wou opgeven zei hij weer: Not far, 20 minutos.
Jaja, tuurlijk, domme geit die ik ben. Het was toch wel een half uurtje. Ik kreeg zijn wandelstokken en raakte achterop, naar uiteindelijk ben ik er geraakt.
Mijn vingers waren worstjes (van de hoogte en de druk) en mijn hoofd een technoparty.
Het meer was mooi, het uizicht ook, de wind sneed. Die Australische rakkers die trouwens al 7 maanden aan het rondtrekken waren en die duidelijk onverñoeibaar waren wilden nog hoger.
Of ik meeging? Vergeet het maar! Nadat ik een halve dafalgan codeine had opgelost in het beetje water dat me nog reste vertrokken we weer. Ik naar beneden, zij naar boven.
Slik, als ik de weg maar terugvond... Ik had een kleine beetje de piepers... was als ik een verkeerde weg nam, wat als ik Sarah niet vond, wat als ik mijn voet verstuikte of flauwviel, wat als de anderen een andere weg naar beneden namen....??!! Met mijn gelukseendje in mijn rugzak (wostje ;-) ) en mijn moosachat beschermengel hanger rond mijn nek ( mamatje) ging ik heel zachtjes naar beneden. Gelukkig is mijn orientatie best ok, na een klein uurtje zag ik de kleurige muts van Sarah!!! Woehoe!!! Die Zat daar al 3 u te schimmelen en kon er niet echt mee lachen dat de anderen nog langer wegbleven. Maar wat konden we doen? We zaten midden in de Andes, tussen de bergen... Dus ja wachten he. We legden ons op de harde grond en deden een tukje. Mijn hoofd stond nog steeds op ontploffen boemboem, boemboem, boemboem...ik was een zombie. Ma twee uur en half kwam een 'OLA!!' ons wekken. De gids! En de australiers! Fieuw, ik zou vanavond in mijn bed liggen! De afdaling was een marteling. Al nam mijn hoofdpijn wel af (gelukkig!!), ze werd genadeloos vervangen door pijnlijke knieen, pijnlijke bilspieren, pijnlijke voeten en slippertjes (op de lossestenen, met mijn voetjes he liefje ;-))
En ze bleef maar duren. Sarah was terug in orde en moest blijkbaar haar trein halen want deze keer liep zij kilometers voorop, en ik tjaffelde achteraan. Anyhow, tegen dat we in de taxi zaten was het donker. We kwamen, alle vijf doodop, rond 7u terug in het dorp.......

Het was een ervaring maar ik heb echt mijn limiet overschreden. We hebben 12u gewandeld enwezaten op 4200 meter hoogte aan het meer. Dat is niet echt gezond om dit als 'belg'zomaar zonder oefening te doen.
Dat heeft mijn lichaam me wel duidelijk gemaakt!!
Mijn wangetjes gloeien (verbrand...) en mijn spieren zijn oververmoeid. Ik weet niet of ik morgen nog zal kunnen lopen.... Ik heb mijn plicht gedaan: mijn relaas aan jullie. Het is nu echt tijd voor bed.

Oh jee, mijn tijd zit er bijna op, en Sarah vraagt zich waarschijnlijk al af waar ik blijf!
Mama, laat je adem nu maar los, ik heb het overleefd.
Lieve mensjes allemaal, bedankt voor de berichtjes wederom!! Heel heel fijn, jullie hebben me nog doen lachen op deze vermoeide avond! Keep going!

Ik duik erin!

Heel heel veel liefs aan al mijn trouwe lezers!
Dikke knuf en kus
Jo(s)ke

- Inge wostje moatje, je eendje zorgt voor me, ik probeer je gauw es te mailen!! Ik heb ze gelezen, hou je taai meid! Love you to!!

- Roos heel leuk dat je zo geintresseerd bent!! En bedankt voor de bijdrage, super lief!!

- Liefje, bedankt voor je berichtje. Heel lief, was ik blij mee!! ¨Miss you love you!!

- Aan al de rest. mijn tijd is op, ik moet verzenden of ik ben het kwijt!!

Op avontuur in Lima!

Hallo allemaal!!

Eerst en vooral: Heel erg bedankt voor jullie leuke reacties, dat doet mij echt deugd!

Vanmorgen ben ik spontaan(!!) rond 7u wakker geworden. Ja, ok ik geef toe, mischien was het omdat sarah naar de wc ging. In elk geval, ik ben al wakker sinds dan, en zonder een tussentukje! Na ons sober ontbijt van twee toasts en vreselijk smaakloze melk (zonder nesquick!!!) zijn we naar het centrum van Lima getrokken. Eerst hebben we nog eens de 'pacific ocean' bewonderd, maar er hing nogal veel mist over. Ma soit, die zee heb ik dan ook weer gezien he. Veel water ja.

Hopla, met de microbus naar het centrum. Eerst zaten we op de verkeerde, maar ze waren zo vriendelijk om ons gauw te laten uitstappen en meteen een andere bus aan te wijzen. Een kramikkelig busje waar een man of 20 op kan en waar je met je knieen tegen de zetel voor je zit. Heel druk verkeer, iedereen wringt zich zomaar overal tussen en pinkers worden vervangen door getoeter. Sarah en ik. een levende attractie!! Af en toe kwamen er mannen op de bus om iets te verkopen, en telkens ze ons zagen gingen de wenkbrauwen in de lucht en werd de 'ola' heel zwoel!! Als ze ons zagen zitten zwaaiden ze zelfs al van ver! Vooral Sarah loopt in de kijker met haar donkerblonde lokken en blauwgroene ogen. Eens in Lima hebben we eerst het hoofdplein bezocht. Zoals overal met een stadshal en een kathedraal enzo. Mooi, maar niet bijzonder. We werden meteen aangesproken door de toeristenpolitie die ons uitleg gaf en vroeg of ze konden helpen. Heeeel vriendelijk!! We hebben ook de eerste bergen gezien, beetje aan de rand van Lima. De hemel was grauw, en op dit moment van het jaar hangt er een dikke mist over Lima. Plotseling hadden we een marktje ontdekt!! Jipieeeeeee, een marktje!! Kom Sarah, omkeren, dat wil ik zien! Sarah zucht even, maar gaat vervolgens uit haar dak. 'Een lama!! Onze eerste lama!!': We versnellen onze pas en.....Tis een lamapop!! Hahahhaa!
Enfin, op het marktje was nog niet veel open dus dan zijn we iets gaan eten.
En lieve Andy. het was niet pikant! Patatjes, en rijst, groentjes (die we uit voorzorg niet opeten, snif, en ik die zo graag groenten eet,...) en een stuk vlees, redelijk taai. Lamavlees volgens mij, maar daar wil Sarah niet van weten. Het was lekker, en bijzonder goedkoop. Oh, even een boodschap aan de mannen onder ons. kleine flessen bier zijn hier 620 ml en kosten ongeveer 0.75 eurocent!!! En Andy, nog steeds geen zin om naar Zuid amerika te komen...Hihihihi!! Ze smaken doorgaans niet slecht vind Sarah.
Na ons middagmaal zijn we onze busrit voor vanavond gaan reserveren. We vertrekken, zoals eerder vermeld richting Cordillera Blanca. Je moet het maar eens googlen.
We rijden vannacht gedurende 8 uur en komen rond zes uur deze morgen toe. Dan is het waarschijnlijk al middag bij jullie. We gaan naar het dorpje Cuaraz en daar beginnen morgen feesten!! Oleeeeee!! We plannen daar een tweetal dagen te blijven en daar naar Cusco te trekken.

Het valt hier echt goed mee. De mensen zijn zeer vriendelik en behulpzaam. We worden wel echt mega aangestaard en bijna alle venten zeggen goeiedag maar ze zijn niet opdringerig. Zelfs de politie is uiterst vriendelijk. Ondertussen heb ik ook mijn eerste peruviaanse aankopen gedaan! Een typische muts met flappen en een wollen trui. dit alles voor een kleine 7.5 euro!! Het is hier zooo goedkoop! Ik ben hier blijkbaar wel de enige die met zo'n muts op mijn kop rondtjaffelt. De plaatselijke bevolking lijkt het best grappig te vinden. Wijzelf hebben ons ook wel kromgelachen wanneer sarah mutsen aan het kiezen was. Ze kon maar niet beslissen welke kleur haar het beste paste. Ook het meisje aan dat kraampje kreeg al de lachkriebel. Enfin, Sarah heeft dan maar twee mutsen gekocht, (nadat ze bij een ander kraam ook al ene gekocht had omdat ze niet meer durfde weggaan want ze had er zoveel gepast en ik had daar zo hard staan lachen) en ik een muts en een pull. Dat madammeke vond ons blijkbaar wel sympathiek want we kregen nog gratis een sleutelhanger!! Daarna was het wel genoeg en zijn we eens gaan proeven van de plaatselijke drank. pisco sour. Een alcoholisch drankje met eiwit,limoen,rietsuiker,... en nog t'een en t'ander. Fris, smaakt een beetje naar Moquito vond ik.
Maar het steeg toch snel een beetje naar ons hoofd, en vervolgens was alles zo grappig!!
Ondertussen is het buiten al donker, en het is pas kwart na zes. Binnen een kleine 4 uur hebben we onze bus. Das een overnachting in een hostal gespaard. Hopelijk kan ik een beetje slapen en doet het mijn rug niet teveel kwaad. We gaan nu eerst nog onze rugzakken ophalen in de hostal (waar ik vanmorgen met mijn elegantie twee glazen heb gebroken terwijl ik mijn zak in de bar plofte...). En daarna nog snel iets eten voor we onze lange rit beginnen.

Zo, genoeg verteld voor vandaag! Als jullie dit lezen dan zal het waarschijnlijk alweer dag zijn, wij komen een zeven uur achter he. Een lekker stukje cultuur/avontuur voor bij of nahet ontbijt om jullie hersenen te voeden of te prikkelen!

Nogmaals super merci voor de reacties! Broers en zusjes, mam en pap, vriendjes en vriendinnetjes (tis gelijk de intro van bassie en adriaan!) tot de volgende keer maar weer (hahahaha)!!

Dikke kus en knuf!

Veel liefs
Jo(s)ke

Persoonlijke boodschappen:

Ma en pa. mama proficiat met je computervooruitgang! Ziejewel dat ik je jong houdt he!!! Papa..hou het in de gaten he!

Peter. Ik ga mee om te masseren naar zuid afrika, ist goed? Wens Ayko een dikke duim van mij!

Trui en Nele: Leuk dat jullie aan me denken en meeleven! Geef Thorben en Joyce een dikke kus van me!

Chrisje. Tis een jaartje extra, maar tis opt gemak. Ik vind het wel niet leuk dat je me weer moet na apen (moptje he scheete)! Ge komt er toch! Lief dat je bezorgt ben! En jij ook me beste moatje he!

Tomme: Tof da je ook meevolgt, hou je me ookop de hoogte van de clubuitslagen ;-)

Koen en kaat: Merci ook voor jullie berichtje! Doe veel groeten aan de zoons he daare!! Kaat moet ik een bruintje voor je meebrengen? Of voor Koen? Hihihihi!!

Tot later iedereen!!

Eindelijk in peru!!

Hallo Belgenmensen!

Na een ellenlange, saaie vlucht zijn we eindelijk in Lima toegekomen!! Het vliegen ging voor mij echt tergend traaaag!! En plotseling begon ik mij te realiseren dat ik een maand weg ging zijn, en kromp mijn maag ineen. De laatste zes uren heb ik dus met een knijpend zenuwachtig, onrustig gevoel gezeten. Even dacht ik. Jeetje, waar ben ik nu toch weer aan begonnen??

Het dalen deed dit alles niet veel goed en ik stak voor alle zekerheid het kotszakje van op de vlieger in mijn buideltasje... Op de luchthavan hebben we een tijdje staan wachten op de valiezen, gelukkig kwamen ze dan uiteindelijk, na een 20tal spannende minuten toch tevoorschijn!! En dan was het voor serieus! We kwamen nog maar in de hal en er hing al een taxichauffeur aan ons kleren. Sarah, assertief gelijk altijd wandelde rustig door en sloeg een babbeltje. Mja... uiteindelijk zijn we dan toch bij die mens in de taxi gestapt. Nadat we eerst 100 onderlinge blikken had gewisseld, en zijn voorruit hadden gecheckt op 'veilige' stickers,...
De man zelf schoot ervan in de lach, wij dus ook. Hij zei dat het wel veilig was, en dat klopte.
Amai, amai, schurdige chauffeurs hier, en een orkest van toeterende autos!! Spannend hoor!
Mijn buik ging uit zijn dak, slik, en mijn motilium zat in de koffer, gelukkig had ik nog altijd het kotszakje in mijn buideltasje zitten. Wat een rit! Wat een verkeer! Wat een stank hier in Lima!!
Enfin het zakje bleef zitten. De eerste hostal bleek duurder dan in Sarah haar bijbel (lonely planet) aangeduid stond. De chauffeur bleef vriendelijk en zeer behulpzaam, maar hij wou duidelijk dat we gauw eens ergens belanden. We hebben er dan in toegestemd dat hij ons naar een hostal bracht die hij kende. Zeer vriendelijk ook weer, maar niet echt goedkoop.
Enfin ja, we mogen niet te zindelijk zijn de eerste nacht. Dan zijn we even iets gaan eten, en lieve Andy, het was NIET PIKANT!!! Ah ja, twas een pizzake! Ook de man van het restaurantje was mega vriendelijke en deed alle moeite om onze dollars te wisselen. Sarah is al helemaal ingepalmd door de 'schattige peruvianen': Ze zijn inderdaad heeel vriendelijk, maar ik blijf op mijn hoede. Morgen kijken we om een bus te regelen naar een stukje centraler Peru. Om daar een gigantische bergketen te gaan bezichtigen en bewandelen. Cordillera Blanca.
Mijn spaans is bijzonder rampzalig niet bestaand eigenlijk.

Ik weet nu al dat ik jullie allemaal echt ga missen zeg! Maar ik geloof erin dat de mooie natuur en de vriendelijke mensen mij daardoor zullen helpen. En ik verwacht reacties he!!! Jaaaaaaa joepie reacties!! Smsen gaat niet, zelfs niet met sarah haar supergesofisticeerde gsm laptop.
Met een pay and go kaart ben je hier niets. Helaas, ik ga van mijn gsm verslaving moeten afkicken.

Zo, ik ga het erbij laten, je hoort mij terug als ik wat meer beleeft heb! Nu weten jullie toch dat ik veilig ben gearriveerd he!!

Heel veel liefs en ik mis jullie al! En mijn rug doet al pijn, hopelijk overleef ik dit een volle maand!

Dikke kus en knuf
Joke

Test test test test

Hallo hallo allemaal! (Dit is een test, dit is een test, dit is een test, dit is een test,...)

Binnen een, nu toch, kleine week zit ik aan de andere kant van de wereld (alé, als alles goed gaat hé!!!). Jullie hebben bijna allemaal al een mailtje gekregen om het bestaat van deze reislog mee te delen, en bij deze merk je dan ook hoe het zou moeten verlopen als ik een nieuw avontuur heb achtergelaten hé!

Volgende week woensdag omstreeks 17u30, land ik in Lima, de hoofdstad van Peru. Daar zullen we waarschijnlijk een paar dagen doorbrengen. Van daaruit gaan we normaal gezien rechtstreeks naar Cuzco, de hoofdstad van de Inca's!! Maar omdat de rit niet minder dan 20u(!!) duurt, zou het best kunnen dat we nog ergens een tussenstop maken, als we iets vinden dat de moeite waard is natuurlijk. Vanuit Cusco gaan we UITERAARD de klim naar Macchu pichhu maken! Toch wel één van de toppunten van onze reis denk ik. Als we daarna terug in het dorpje komen kunnen we genieten van enkele natuurlijke warmwaterbronnen... Yeah baby! Schijnt zalig te zijn, al schijnt ook dat ze enorm naar rotte eieren ruiken (zwavel..). Vanuit Cusco zou ik graag nog enkele stukken incavallei gaan bekijken, maar we zullen wel zien hoe dat allemaal verloopt. Daarna gaan we richting Arequipa, de tweede grootste stad van Peru. Naar het schijnt een stuk minder druk dan Lima, en ook een stuk mooier. Na dit bezocht te hebben gaan we al een beetje meer richting 'grens Bolivia', en bezoeken we waarschijnlijk Puno, om dan vanuit Puno naar Copacabana te gaan en zo richting Bolivia. Maar niet vooraleer we het hoogste meer ter wereld hebben bevaren!! Het Titicacameer!!! Enfin, dit zijn zo een beetje de plannen voor de eerste anderhalve week. Meer uitgebreid nieuws krijg je van 'Joke Stubbe rechtstreeks vanuit Peru, voor het thuisfront'.

Tot 'van de andere kant van de wereld'!!!

Jo(s)ke!!
xxxxxxxx