En we zijn in Kanchanaburi!

Zou het weer niet passen dat ik net naast een ventje zit die aan het chatten is met een meisje die zo nodig eens haar borsten moet tonen op de webcam....:-s

Nu goed, vorige nacht was er ene om te vergeten. Het was veel te warm en het ongemak sloeg toe. Een zenuwbal ontwikkelde zich in mijn buik en is tot heden nog niet echt opgelost. Ik was doodmoe en elk deeltje van mijn lichaam snakte naar rust, maar mijn hersenen lieten het niet toe. Die rusten niet, die draaiden op volle toeren, allerlei doemscenarios passeerden de revue en mezelf toespreken hielp niet echt. Tot drie keer toe verliet ik mijn kamer en besprenkelde mijn hoofd en armen met water. Komaan Joke, verman jezelf!! En het vervelende is dat ik niet helemaal kan zeggen wat het gevoel veroorzaakt. Is het angst? Is het onzekerheid? Is het omdat mijn eerste dag zo moeilijk verliep? Of is het de eenzaamheid die toch lijkt toe te slaan...? Ik kan er niet echt een antwoord op plakken. Het gevoel komt en gaat, maar ik zou liever hebben dat het wegblijft!

om 8u werd ik voor de 32este keer wakker vanmorgen. Ik verplichtte mezelf (stel je voor he, ik he!!) om nog wat langer te blijven liggen want anders zou deze dag weer zo tergend lang worden. Belgie of een ander land, de dagen zijn te lang voor mij, zoveel is zeker! Uiteindelijk sprong ik toch uit bed en nam me een heeeeeeeeerlijk koude douche. Vandaag ben je in Kanchanaburi Joke, vandaag raak je er!! Sprak ik mezelf toe. Ik ging gaan ontbijten en ontdekte een nog zeer lege kho san road in vergelijking met de hectische drukte van vorige avond. De meeste toeristen lagen blijkbaar ook nog hun roes uit te slapen. Door de zenuwen kreeg ik mijn bord cornflakes en mixed fruit juice moeilijk binnen. Ik forceerde mij dan toch maar een beetje want gisteren had ik ook al bijna niets gegeten. Ondertussen bladerde ik in mijn boek en zocht naar de beste manier om in Kanchanaburi te raken. Manieren genoeg, maar de twijfel kwam zich al snel moeien: De trein? hoh, er zijn er maar twee per dag, zou je dat wel wagen?? Tegen dat je daar bent is ie mss al vertrokken.... De bus dan? Mja, de bus ja, maar dan moet je eerst in het busstation geraken met het openbaar vervoer want het is wel een eindje... Een minibusje dan? Boeken bij een agentschap? Is wel niet het goedkoopste he, je bent dan wel binnen het uur weg en je bent zeker dat je er vandaag nog staat. Maar een echte trotter neemt toch geen minibusje... Die waagt het toch met de gewone bus... niet?
Zekerheid en woessie? Of echte trotter en onzekerheid?

De woessie won en ik zat binnen het uur op een busje richting Kanchanaburi samen met nog een zevental andere toeristen. Bijna allemaal duo s behalve 1. En de meerderheid ging dan nog gewoon op daguitstap. Hoe dan ook, ik voelde me toch even niet meer alleen.
Tegen 13u stap ik uit het busje samen met de twee meisjes. Ze zien er nogal chique uit. Kortgebroekt, perfecte snit (die kennelijk niet onder de hitte lijdt zoals het mijne), bruine benen, gelakte rode teennagels, een brede zonnebril, plastieken sandaltjes,.... Hmmmm....
Aangezien ze ook op zoek gaan naar een hostel stap ik even met hen mee en wissel voor het eerst in twee dagen enkele woorden. Ondanks het feit dat onze wegen even later scheiden beland ik toch nog in hetzelfde hostel als dat van hen. Ik beloof mezelf een betere nachtrust deze nacht en ga voor een kamer met airco, stel je voor zeg! Prijzig, maar ah ja, boom in!
Ik was nog geen twee minuten uit het busje (en ik zweer dat ik niet overdrijf) en ik had al meteen 2 beten op mijn been... Wie de grote stad verlaat komt de beestje tegemoet!
In mijn kamer smeer ik mij (na wederom een heerlijke koude douche) helemaal in met deet en nog eens tropical dinge! Ondertussen heb ik er al een stuk of 20. Ik ben dan mss geen lekker ding, maar mijn bloed is een delicatesse! Ik zit hier nu dan ook als enige trotter met mijn bergschoenen, een lange broek en een hemd aan. Terwijl al de rest lekkertjes in shortjes, rokjes en luchtige t-shirtjes rondhuppelt. Ik lijk wel een nerd! Een zwetende nerd met een verfromfaaid kapsel!

Ik heb ondertussen wel al ontdekt dat tijd mijn vijand is. Het werkt nooit mee en het fluistert me stiekem in de oren hoe ik de uren eenzaam doorbreng. Ik begon met een tegenoffensief en wandelde helemaal tot aan de brug over de river kwai. Dit nam toch wel enige tijd in beslag waardoor de dag mooi passeerde en de tijd niet slooooooooooooop. Onderweg zie ik tal van toeristen, ze geven me het gevoel dat ik niet echt helemaal alleen ben, maar anderzijds ben ik er ook nog steeds niet in geslaagd om contact te leggen. Ook heeft niemand al contact met mij gelegd. Ik begin me stilaan sociaal contact ziek te voelen ofzo. Of bijzonder afstotelijk of iets in die aard, ik weet het echt niet meer. Als ik tijdens heel deze reis echt geen contacten leg ga ik in de psychiatrie!!! Anyhow de meeste mensen die ik passeer zijn met zn tweetjes, en wat zie ik toch bijzonder veel blanke oudere mannen hand in hand met jonge snoezige thaise meisjes.... Ik denk er maar stilletjes het mijne van.
Tijdens mijn wandeltocht naar de brug krijg ik overal foldertjes in mijn hand geduwd. Telkens bieden ze dezelfde toers aan, aan uiteraard, dezelfde prijzen... Ik pik er eentje uit zodat mijn dag morgen lekker gevuld is van smorgens tot savonds en ik mss hopelijk wat mensen leer kennen! Ook dit is niet bijzonder goedkoop, maar ja ik moet toch dingen doen en zien?? En mijn tegenoffensief naar de tijd verder doorzetten!
Ik vraag aan het meisje of er al andere mensen geboekt hebben, ik wil daar namelijk niet helemaal alleen zittten weet je wel. Ze kijkt me met een glimlach aan en kan niet zo goed antwoorden. Eventjes twijfel ik...maar wat ga ik doen? Een hele dag op mijn kont zitten? De tijd laten sluipen? Ik boek!

Ondertussen is het kwart na negen, ik heb voor het eerst sinds maandag nog eens deftig gegeten. Mijn zenuwbrok liet het niet echt toe. Gelukkig is die nu wat gaan zakken.
Ik vind het vreemd dat ik het zo moeilijk heb. Thuis is alleen zijn geen enkel probleem, integendeel. Maar ja, hoe alleen ben je thuis... Hoe alleen ben je ooit? Eigenlijk lopen hier zoveel mensen rond dat ik niet alleen ben. Maar ik kijk, zie hen en daar blijft het bij. Enkel de insectjes blijken contact met mij te willen.... Juij...! Het is nog maar dag twee dus ik wil mezelf zeker nog wat tijd gunnen, maar voor de moment weet ik niet of ik ooit nog zover op mijn eentje ga. Anderzijds voel ik nu hetzelfde als toen ik voor het eerst buiten europa ging, richting zuid amerika, of toen ik voor het eerst lange tijd van huis weg moest, op sneeuwklas (wat een hel voor het vertrek he mama :-D) Dit is ook een eerste keer en mss moet ik mezelf de tijd geven eraan te wennen en al het nieuwe te verwerken. Al die gevoelens. Ik zit hier maar met mezelf en mss vindt ik mezelf eigenlijk niet zo n bijzonder gezelschap? Hoe dan ook, ik moet hier door, ik moet het afmaken, alle kansen open laten en conslusies pas op het einde trekken. Iets in mij verlangt zo hard naar het leven van rondtrekken en andere continenten ontdekken, als ik thuis ben. Een ander iets in mij verlangt naar huis als ik hier ben. Die onrust binnenin die ik niet kan beschrijven of begrijpen brengt mij toch wat in de war. Het lijkt wel alsof ze mij wil ontnemen om echt te genieten.Innerlijke onrust... mss op te lossen met een verhaaltje Tijs? Moehahaha! (binnenpretje voor collegas) Het sarcasme blijft er wel in!Anyhow, het is niet zo eenvoudig als ik gedacht had, maar ik ben hier en ik spartel me erdoor! Het zou maar wat waardeloos zijn mocht ik hier zitten verkondigen dat ik me opper super de max lekker op mijn gemak voel terwijl dat nu niet echt zo is. Juist he? Dus voor degenen die mij een woessie vinden: ik doe het toch maar lekker en ik kan ook eerlijk zijn over wat ik voel en meemaak! Nah! ;-)

Ah ja, anderzijds hoe afgesloten kan ik zijn met al die leuke lieve ondersteunende reacties van jullie allemaal! Over een hart onder de riem steken gesproken!! Super lieve merci! Moest ik iedereen kunnen meebrengen naar hier dan had ik de tijd van mijn leven!!

Enfin kijk, ik brei er hier maar eens een eind aan zie! Misschien spring ik nog een bar binnen om iets te drinken, zoniet ga ik richting drijvende hut. Mijn kamer ligt namelijk op de river kwai! Jaja! En telkens als er een bootje passeert wiegen we heen en weer! Niet voor zeeziekers dus!

Doeme die jeuk toch!

Ale heel veeeeeeeeeel liefs

Betervoelende Joke!!

Moeilijk begin....

Tuuuuuuuuuuuuuuut.....de deuren van de trein richting luchthaven slaan dicht, ik zwaai naar Andy tot ik hem niet meer zie en plof mezelf en mijn rugzakken vervolgens neer in een zetel. Ik kijk in de ruit en ik zie mezelf, enkel mezelf....Een angstscheutje schiet omhoog: en en en?? je vindt het eng he?? Ik duw hem snel terug de kop in en vraag me af wat mensen nu zo juist afschrikt aan alleen zijn? Is het de eenzaamheid? IS het angst? En waarvoor dan precies?

Tien minuten later arriveer ik in zaventem, het inchecken verloopt vlot, ik eet nog een hamburger en wandel richting gate. Ik kreeg een plaatsje aan het venster, joepie! Nog voor ik het weet arriveren we al in wenen en slenter ik door de gangen naar de volgende gate. Er staat een veel te lange rij, dus plof ik me neer op een karretje, de rij blijft echter lang, dus uiteindelijk besluit ik toch maar aan te sluiten. Het verloopt allemaal best vlot en voor ik het weet stijgen we alweer op, Naast mij zit een vriendelijke aziaat die af en toe een praatje slaat. Jammer van zijn stinkvoeten,,, We vliegen een negental uur en het grootste deel ervan lig ik te slapen, ale ja, wat je slapen noemt natuurlijk, half wakker, half slapend. Net zoals bij de vorige vlucht gaat het dalen zeeeeeeeeeeeer langzaam,met als gevolg dat ik nu nog steeds half doof ben aan mijn linkeroor, zeer vervelend want ik moet telkens aan de mensen opnieuw vragen wat ze net zeiden. Met een shuttle bus geraak ik zeer vlot in het centrum van bangkok. Nog vooraleer ik een paar stappen kan zetten word ik aangesproken en doorverwezen naar een toeristenpolitie. Deze heeft me allerlei info die ik dus met 1 oor probeer te verstaan, best moeilijk, als je weet dat ze ook nog eens gebrekkig engels praten en beide oren dus een must zijn!! Nu goed hij verwijst mij door naar een toeristen centrum/ Ik wordt in een tuktuk gedropt en daar gaan we. Eenmaal daargekomen word ik meteen vriendelijk naar binnen geleid en vraagt men waar ik heen wil en waar ik vandaan kom,.... Ik leg zo wat mijn plannen uit, namelijk dat ik graag naar Ayuthaya zou gaan met de trein of bus, vandaag nog, maar nee nee, zij gaat voor mij eens zeggen wat ik ga doen sie, eerst de floating market, en dan naar kanchanaburi en dan naar ayutthaya,...... Ik bedank maar zeg dat ik toch graag mijn volgorde wil behouden, waarop we prompt stopt met lachen, achterover leunt en alle intresse in mij is verloren. Ik stap dan maar op, vraag aan de tuktuk chauffeur om mij terug te brengen naar kho san road. Trotterbuurt van bangkok. Eerst blijkt dat nogal moeilijk, maar plots kan het toch, hij zet me wederom af bij een toerisme centrum dat niet zo ver van khao san ligt. Ik ga binnen en zeg meteen waar het op aan komt. Ik wil niets boeken, ik wil gewoon informatie over hoe ik in Aytutthaya kan geraken. Ik leg uit dat ik eigenlijk vandaag al daar had willen zijn. De man zegt dat ik dan maar meteen naar het treinstation moet gaan en richting Ayutthaya moet gaan, hup hup hup, ik kan het nog halen. Het wordt echter al donker en ik leg uit dat ik nu toch liever hier blijf overnachten. Nee neeeeee zegt ie, pak maar je trein!! Het duurt niet lang voor ik doorheb dat ook hij bijzonder sarcastisch bezig is, dus pak ik mijn biezen en vertrek ik. UIteindelijk bereik ik kho san road en neem het eerste hostel dat ik tegenkom, Het is goedkoop,,,, met alle gevolgen vandien. Ik heb er eigenlijk al spijt van, maar soit, hopen dat ik de nacht doorkom, en dan weg hier!! Ik heb alvast vuilniszakken gekocht om over mijn bed te trekken...juij!!

Het is dus nog niet echt van een leien dakje gelopen, Ik ben bijzonder moe op dit moment en hoop dat de dag snel voorbij is. Je kunt het waarschijnlijk wel merken aan mijn manier van vertellen ;-) Ik hoop gauw wat mensen te leren kennen. Ik krijg met mijn gsm tot geen enkel netwerk toegang, ik begrijp het niet maar vind het wel bijzonder vervelend!!

Goed ik sluit nu af! Hopelijk tot gauw allemaal, op betere dagen :-)

Liefs
Oh zo moe joke

Jos op avontuur pur sang!

Hallo iedereen!

Binnen een tiental dagen vertrek ik richting Thailand voor een kleine twee weken.
Onder het motto 'ik-blijf-niet-thuis-omdat-ik-geen-reisgenoot-vind' vertrek ik deze keer op mijn eentje, richting avontuur! Dit wordt dus jos op avontuur pur sang!

Aangezien het de allereerste keer is dat ik er alleen op uit trek ben ik natuurlijk wel een beetje zenuwachtig! Hoe zal alles verlopen? Zal ik het wel allemaal alleen kunnen regelen? Ga ik in de wc kotjes passen met mijn grote rugzak aangezien niemand er even op kan letten? Wat doe ik als er een hele grote spin in mijn kamer zit? .... Allemaal vragen waar ik hopelijk binnenkort een leuk antwoord op kan geven (ok, de situatie met de spin wil ik echt niet voor hebben!!).

Tijd dus om eens te checken of onze Jos echt wel haar vrouwtje kan staan!! Ik hoop dat ik jullie weer kan amuseren met de leukste en zotste anekdotes, maar dat wordt nog even afwachten.
De verhalenzullen er in elk geval zijn, net als de rijkelijke 'dt' fouten en de raarste typfouten.

Ondertussen tel ik af, met kriebels in mijn buik, vragen en zorgen in mijn hoofd, en vooralheel veel verlangen, naar warme zon, mooie natuur, (hopelijk) onbezorgde tijd, avontuur, ontmoetingen, plezier,.... Laat ons hopen dat die verlangens allemaal positief ingevuld worden (daar hoor je die zorgen in mijn hoofd!)!!

Ik hoop ook dat jullie weer allemaal aanwezig zullen zijn, net als de voorbije jaren, dat je een beetje kunt meegenieten en geregeld eens een berichtje na laat, wat je weet, dat vind ik fantastisch!!!

Tot binnen tien dagen!!!

Liefs
Jos pur sang!

De laatste dagen:Ubud, Lovina & Sanur

Eerst en vooral wil ik even een foutje uit mijn vorig verhaal rechtzetten. Ik heb niet mijn maag geleegd, ik heb mijn darmen geleegd (dank u Nele). Aan kotsen doe ik niet echt mee...hoewel... Bij deze staat dat dan ook weer recht! Onze excuses!

Woensdagochtend 8u30, de wekker loopt af. We kleden ons en gaan ontbijten. Vandaag staat er bananenpannekoek en mixed fruit juice op het menu. Zware kost zo vroeg in de ochtend, maar wel heel lekker. Hoe dan ook, de fruit juice blijft voor de helft staan en ook de pannekoek raakt niet op. Daarna gaan we met pak en zak op zoek naar een nieuw hostel, we kunnen hier namelijk niet langer blijven omdat de kamers gereserveerd zijn voor een groep.
Gelukkig hadden we gisteren al wat rondgekeken en vinden we meteen een nieuwe. De reuzemieren kruipen over de grond, maar voor de rest is alles ok, we hebben zelfs een bad....met koud water. Er restten onze nog een viertal volle dagen en die willen we toch graag gevuld zien. Voor we het goed en wel beseffen hebben we eenbeklimming vande `mount Batur gepland om 3u00 (snachts) met daaropvolgend een `sunset tour` om 14u. Over goed gevuld gesproken! We startten de dag zelf met een door mij aangevraagde souvenirshopping. Aangezien we onze fietsen al gehuurd hebben gaat alles behoorlijk snel en vlot. Ik verlaat de andere twee ( shoppen doe ik liever alleen, dan ben ik meer op mijn gemak) en vlieg met mijn fiets door de stad, van winkel naar winkel van kraampje naar kraampje. Stipt om 14u sta ik terug in de kamer volgeladen met zakken! Wat een zalige shopstad! Ik denk dat ik nu toch voor iedereen kadootjes heb, al plan ik in mijn hoofd alweer een korte shopping tijdens de uren dat we morgen in de hostel zijn,. Maar soit, daarna gaan we eindelijk op tocht!
Het is alweer een eindje geleden dat ik gefietst heb en ik vind het zalig! De hele heenreis is lichtjes bergop, het zweet rolt in druppeltjes van mijn lijf. We rijden langs een grote hoofdweg waar ongelofelijk veel winkeltjes zijn die ik nog niet ontdekt had. Ik kijk de ogen uit mijn kop en staar met open mond naar al het moois die ik zie staan. Houtwerk, mozaiekschaaltjes, spiegels, armbanden, oorbellen, lampen,.... Prachtig wat deze mensen allemaal kunnen maken! Want laat mij ook duideiljk zijn, je ziet hen wel echt aan het werk! Overal waar we passeren krijgen we een brede glimlach en een `hallooooo`! Sommigen vinden het ook bijzonder grappig om een stel bleekscheten te zien zwoegen op fietsen. Het zijn hier namelijk de brommers die heersen! Na een uurtje stijgen, een paar keer verkeerd afslaan en de weg vragen komen we eindelijk aan een prachtig uitzicht op de rijstterassen. Mooi mooi mooi!!!
Maar daarvoor moet je de fotos zien natuurlijk, hoewel jullie er waarschijnlijk toch wel een beeld van hebben. We worden meteen aangevallen door mensen die vanalles willen verkopen. Ze smeken echt en Sven bezwijkt. Daarna volgt de terugkeer. Heerlijk! Het uurtje die we nodig hadden om boven te raken wordt nu beloond door een leuke afdaling. We vliegen zelfs de brommers voorbij! Haha! Het zweet op ons lijf wordt meteen vervangen door regen, waardoor we een half uurtje later toekomen als drie verzopen kiekens. Maar het was leuk!

We gaan `dineren` in een rustig afgelegen restaurantje. Even later zijn Sven en ik in een laaiende discussie terechtgekomen over het Boedhissme en de Islam. Ik als sterke verdediger van het eerste, hij van het tweede. Hij wil mij daarbijeventjes duidelijk maken dat het boedhissme geen religie is maar een levenswijze.....Menig een weten dat dergelijke discussie met mij niet altijd goed aflopen... We gaan dus nogal stilletjes terug naar de hostel en kruipen in bed. Er wacht ons immers een lange en vroege dag. We hebben onze slaap dus meer dan nodig. Maar daar steekt mijn malariapilletje een stokje voor.... Om de een of andere vreemde reden blijft hij ergens steken in mijn slokdarm (althans zo voelt het toch). Een ongelofelijke pijn gaat door mijn lichaam. Het pilletje lijkt te draaien en te keren, maar niet te zakken. Deze keer komen er wel kotsneigingen.... Maar helaas blijft alles waar het zit. Het komende uur breng ik boven de wc door, ineengekrompen van de pijn, voor de eerste keer in mijn leven hopend dat alles er terug uit komt. Ik denk meteen dat ik gestraft wordt door de Islam omwille van de discussie daarnet....Sven komt me te hulp en gaat wat koekjes halen, mss lukt het zo om dat pilletje weg te krijgen. Of mss eens mijn vingers in mijn keel? Helaas, niets lijkt te helpen. Na al mijn moed bijeengeraapt te hebben duw ik toch mijn vingers in mijn keel en na tien keer proberen komen mijn koekjes terug, maar niet het pilletje. Ik ben doodop en ga ten einde raad toch maar in mijn bed liggen. De pijn blijft, maar ik val toch in slaap. Buiten gaat een ongelofelijk onweer tekeer en half dromend vrees ik dat mijn gasten gaan wakker worden van de donder. Maar ik vind dat ik me er geen zorgen over moet maken want ik slaap in de andere bungalow.... Wanneer Sven in volle paniek recht schiet sus ik hem met een `kalm blijven, kalm blijven` en ga vervolgens weer slapen. Toch vreemd die droom-wakkerwereld.
Veel te vroeg gaat de wekker. Nog steeds met een vreselijk pijn maak ik me klaar en stap even later in de auto. Het is ongeveer half vier wanneer we aan de beklimming beginnen (!!). Na de eerste vijf stappen struikel ik en val op mijn neus (bij wijze van spreken) de gids komt mij meteen te hulp. Eventjes schiet een vlaag van ellende door me heen, maar die verdwijnt even snel als hij gekomen is. Ik sta terug recht pak mijn zaklamp en we gaan verder.
De tocht is niet bijzonder zwaar maar ook niet echt licht. Zeker niet om vier uur snachts, met een snijdende maag/slokdarm? pijn. Het pad ligt vol met stenen en je moet goed kijken waar je je voeten zet. Onze gids is echter super lief en bezorgd en stopt toch wel elke tien minuten om even op adem te komen. Al is dat iets teveel naar mijn goesting. Tijdens 1 van de stops verteld hij trouwens over de 5 religies in Indonesia.... Mijn oren spitsen zich en er verschijnt toch even een genietende glimlach op mijn gezicht wanneer ik de man `boedhissme` hoor zeggen. `Shut up` zegt Sven... Een geluk voor hem dat ik nu teveel pijn heb om uitbundig te reageren!
Omstreeks 6u bereiken we de top en zien wederom een prachtige zonsopgang die beetje bij beetje ook een fenomenaal uitzicht tevoorschijn tovert. De pijn verminderd beetje bij beetje en maakt plaats voor een scherp hongergevoel. Ik begrijp eigenlijk nog altijd niet echt wat er gebeurt is vannacht. Maar goed, ik kan weer een beetje genieten en na een ontbijtje wandelen we verder en zien we de drie katers van de vulkaan. De laatste uitbarsting is van 2000.
Daarna begint een afdaling van 2u waarin onze voeten geregeld wegzakken in het zwarte zand. De rest van de afdaling vind ik weer heel ambetant! Alleen bij fietsen is dat echt leuk!
De gidsen zijn echt mega grappig. Ze roepen en lachen naar elkaar, maken lolletje en zijn zo heerlijk vrolijk. Daarnaast zijn ze ook heel bezorgd en helpen ze waar ze kunnen! En zoals gewoonlijk, wanneer ze horen dat we van Belgie zijn, komen de Vlaamse woordjes boven. Wc, knalpot, handdoek, lekker, mooi kontje, goeiedag... Best wel grappig hoe snel deze mensen leren!! Dit is het eerste land waar ik op reis ga en ze zo goed vlaamse woordjes kunnen!! Als je iets zegt nemen ze het op als sponzen! Alleen hun gezang vind ik bijzonder irrantant! Niet enkel de taal is zagerig, maar ook hun stem! Maar soit tegen half tien zijn we eindelijk beneden en gaan we terug naar het hotel. Daar crashen we op bed, gaan we iets eten en vervolgens ga ik terug op souvenirjacht. Om 14u wacht onze volgende trip. Samen met twee koppels gaan we op tocht. Onze eerste stop is in een `monkey forest` waar het meisje van 1 van de koppels compleet uit haar dak gaat wanneer de aapjes dichter komen. Ze is doodsbang..best wel grappig eigenlijk! Wij daarentegen krijgen aapjes op onze armen en ons hoofd (met dank aan de gids die hen koekjes gaf). Zachte handjes! Mega cool! Onze volgende stop zijn de rijstvelden en de stop daarna een royal temple die ik maar een beetje saai vindt. Ondertussen heb ik een non stop honger gevoel. Maar dat is in ieder geval beter dan de pijn.
Tenslotte stoppen we bij `Tanah lot` een tempel die in de zee ligt. Het stikt er van de toeristen!!
Terwijl de meesten de tempel fotograferen staar ik met verbijstering naar de opkomende zee die wild tegen de rots pletst met daarachter de ondergaande zon! Prachtig! Terwijl ik eventjes in het ijle staar zie ik in mijn ooghoek een fotokodak die op mij gericht wordt. Een stel oudere jappen zijn ipv de tempel of de zonondergang mij aan het fotograferen.....Rare mensen toch...Wanneer ik het opmerk en glimlach komen ze ook om beurt nog eens bij me staan voor een individuele foto!! Wat ben ik hier populair!!

De volgende ochtend staat onze taxi klaar om ons nog eventjes voor een dag naar de andere kant van het eiland te brengen. De tocht gaat naar `Lovina`. Zoals altijd is de chauffeur super vriendelijk en lacht hij immer en naar iedereen! Hij zet ons af bij een hostel die door zijn familie wordt gerund. `is good is good` zegt hij. En ja, ok het is mooi en goedkoop dus we nemen het. En eventjes later hebben we onze namiddag, de volgende ochtend ende tripnaar Sanural geboekt. Na een middagmaal springen we in de auto en gaan we genieten van de heerlijke hot springs. Ja, mss een beetje raar om in zo`n warm land naar warmwaterbaden te gaan, maar toch, het is wel lekker. Mijn vieze afpellende rode vlekken rug ziet er niet goed uit en terwijl ik onder de straal warm water sta zie ik de velletjes voorbij drijven.... Na het zwemmen voel hij ongelofelijk perkamentachtig aan en trekt nogal tegen, gelukkig heb ik een cremeke bij en ik neem mezelf voor om niet meer aan de velletjes te trekken...

Onze volgende stop is bij een boedhisstische tempel. Ik merk nog eens op dat het boedhissme dus echt wel een religie is want dat mensen geen tempels bouwen, offers brengen en bidden voor enkeleen levenswijze!!! Sven probeert toch nog in de verdediging te gaan, waardoor mijn stem zich gaat verheffen en vervolgens zwijgt tot we terug zijn.

Na het eten wacht mij triest nieuws in mijn mailbox. Een goeie vriend heeft beslist om zijn leven te beeindigen. Het nieuws slaat in als een bom, uiteraard. En de realiteit geeft mij een klap in het gezicht. Enkele maanden geleden hadden we nog gepraat over mijn reizen, hij wou er alles over weten en zou mss zelfs eens meegaan... Ik kan het moeilijk begrijpen maar besef dat ik ook nooit zal weten hoe hij zich voelde toen hij deze beslissing nam. Mijn reis eindigt dus wel op een nogal trieste manier. Mijn gedachten zijn nu bij hem en alle herinneren flitsen door mijn hoofd. Ze verwekken een gllimlach bij mij, maar eveneens een fel verdriet. Na zoveel moois te hebben gezien en te hebben meegemaakt confronteert dit me toch wel weer even met de harde realiteit. Ik wou dat ikal dit mooisooit met hemhad kunnen delen. Ik ga hem missen.

De nacht is warn en kort en om half zes wordt alweer op de deur geklopt. Deze ochtend gaan we dolfijnen gaan `opjagen`. We sloffen naar het strand, stappen in 1 van de tientallen prauwen en gaan de zee op. Van zodra een vin tevoorschijn komt schieten alle bootjes zich daar heen. Van de ene kant naar de andere kant. Het is een ware jacht! En ja, we zien hier en daar dolfijnen door het water zwemmen en een tweetal onder hen maken een sprongetje. Mijn gedachten zitten echter ergens anders... Het nieuws van gisteren en de korte nacht hebben mij hoofdpijn bezorgd. Het wiebelende bootje, de zon en de ronkende motor achter mijn oor maken het niet veel beter! Daarna duik ik terug even in bed en tegen de middag vertrekken we naar onze laatste bestemming `Sanur`. Onderweg stoppen we nog even bij de waterval `Gitgit`.

En nu zitten we hier, onze laatste avond in Indonesie en dan terug naar het routine. Terwjil Sven nog een massage neemt, typ ik mijn eindverhaal.

Indonesie was een echt avontuur. Het is een van de reizen die mij het meest geraakt hebben. Op alle mogelijke vlakken. De natuur is adembenemend mooi en afwisselend. De mensen zijn vriendelijk en altijd vrolijk. En de cultuur is overal rijkelijk aanwezig. Ik zou het iedereen aanraden!! Ik voel mij weer een rijker persoon na dit prachtige avontuur.

Vooraleer ik afsluit zou ik ook nog even Sven en Nancy willen bedanken om dit samen met mij door te maken. Ze waren een heel leuk gezelschap en hebben ervoor gezorgd dat dit een onvergetelijk trip was!
En aan Sven: ik weet dat ik niet altijd de gemakkelijkste ben en dat ik vaak een `kruidje-roer-me-niet` was. Waarvoor toch wel een beetje sorry :-) Je stond er altijd als de eerste om te helpen! Ge zijt een toffe knul met het hart op de juiste plaats en een overdosis nonchalance! En by the way: het boedhissme is een religie ;-)

En dan natuurlijk nog een dikke merci aan jullie allemaal om mij steeds trouw te volgen! Bedankt voor de talloze leukereacties die mijn reis nog rijker maken!!
Zonder jullie aanwezigheid zou dit (mijn log)heel wat minder leuk zijn!! Dikke merci!!

Morgen hebben we onze laaaaaaaaaange vlucht terug naar het blijkbaar warne Belgenland. Kruis jullie vingers en brand een kaarsje dat we niet neerstorten he, dat zou een mottige afsluiter zijn!!

Tot gauw In real life!

Veel liefs

Tevreden (en ook wel wat trieste)Joke

De rode rug en Ubud

Hallo iedereen!

Deze keer breng ik jullie verslag vanuit Ubud in Bali! Gisteren verlieten we gili trawangan om tegen de avond onze laatste bestemming te bereiken. Maar vooraleer daar over te vertellen gaan we terug naar het moment na mijn laatste verslag.

Zaterdagavond, we hadden onze tweede dag paradijs achter de rug en gingen s`avonds nog eventjes genieten van de feestelijke sfeer. Overal toeristen die de lol van hun leven maken.
De volgende ochtend sliepen we uit tot elf uur, namen een lekker ontbijtje en gingen toen op wandel. Het was de bedoeling om rond het eiland te wandelen, maar na een half uurtje vond ik het toch eventjes tijd om een duik in de zee te nemen. Zo gezegd zo gedaan. We placeren ons op de gratis strandstoelen, in de schaduw weliswaar, en springen even later de zee in. Het water voelt heerlijk op mijn zwaar verbrande rug! Na een beetje weken nestel ik me terug op mijn zetel en verdiep me verder in mijn boek. We bestellen een verse fruitsalade met ijscreme...Mmmmm!!
Niet veel later val ik op mijn buik in slaap en wanneer ik wakker wordt heb ik een prachtig verticaal bamboemotiefje op mijn lichaam. De hitte steekt weer op dus duiken we nog eens in het water en pas daarna gaan we verder met onze eilandtoer. De zon brandt genadeloos en ik probeer zoveel mogelijk van mijn lichaam te bedekken met mijn sarong. Mijn huid heeft namelijk echt eventjes genoeg van de zon!! Hoe verder we wandelen hoe rustiger het wordt. Hier en daar komen we nog een hostel tegen of zijn er mensen volop bezig met een nieuwe hostel te bouwen. Binnen tien jaar kun je dus rond heel het eiland logeren, zoveel is duidelijk!
De kalmte is zalig en het lijkt me heerlijk om samen met je lover in 1 van deze meer afgelegen bungalows te verblijven (andy hiiiiiiiiint ;-))!
In een tweetal uurtjes zijn we erin geslaag om terug in het drukke deel van het eiland te belanden. Het zweet gutst alweer van onze lijven dus duiken we nog maar weer eens in de zee.
Mijn rug laat steeds meer merken dat ze niet tevreden is met mijn gesnorkel van gisteren. Bij elke beweging trekt ze hard tegen en schiet de pijn door mijn lichaam.
Wanneer we gaan eten wordt het niet veel beter. Ondertussen hebben Sven en ik al een nieuwe spuitbus aftersun gekocht die hopelijk wat meer verdoving brengt. Het eten is heerlijk, maar niet veel later geef ik het al terug aan de wc. De pijn is namelijk zo fel dat ze op mijn maag slaat. Harde tante als ik ben besluit ik toch nog om iets te gaan drinken en belanden we in het hippe cafe rudi`s waar we met een geamuseerde glimlach de mensen volgen die net mushrooms gegeten hebben en de lol van hun leven hebben! Na haar pintje vertrekt Nancy naar het hotel. En een half uurtje later wandelen ook Sven en ik terug langs het strand, maar wanneer we bijna aan de hostel komen schiet het hem net te binnen dat we helemaal niet hebben betaald!! Je kent me of je kent me niet, maar ik voel me meteen ongelofelijk schuldig en zit ermee in dat ze ons gaan opsporen! Ik besluit om morgen een andere weg te nemen naar de haven en er ZEKER niet te passeren!! Sven lacht me uit....
De nacht die volgt is vreselijk (ik word waarschijnlijk gestraft omwille van het niet betalen!) hoe ik ook lig, alles doet pijn, de minste beweging zorgt voor een pijnscheut. Alsof dat nog niet genoeg is moet ik toch wel een drie keer die pijn in het toilet gaan lozen.Wat een ellende. Die glimlach van de voorbije dagen is nu wel erg ver te zoeken.

De volgende ochtend vertrekken we richting Bali. Ik draag mijn grote rugzak op mijn buik en we nemen een andere weg! Het gehobbel van de boot maakt mijn maag niet veel gelukkiger, maar ik houd alles in. Wanneer we echter, terug op Lombok, wachten om op de bus te stappen spurt ik naar de wc om daar een volgende portie pijn te lossen. Tijdens de busrit zit ik voortdurend vooruitgebogen want zelfs tegen een zetel leunen kan ik niet. Ik begin te denken dat dit echt geen gewone zonnebrand is en maak me hevig zorgen. Ik stuur alvast een sms naar mijn apotherassistent zus die me te hulp schiet.Op de ferry naar Bali worden we overstelpt door mensen die ons vanalles willen verkopen! Wanneer de zoveelste man passeert die te luid `Naaaaaaasi` roept reageren we alle drie, onafgesproken, met een even luide `Noooooooooo!!!`. Iedereen schiet in de lach, het ventje ook, maar hij is snel weg! Even later komt een madameke naast mij zitten die teveel wriemelt waardoor ze naar mijn `pijn` teveel tegen mijn rug schuurt!! Dus ik leg me op de grond op mijn rugzak en val in slaap. Vier uur later arriveren we eindelijk in Bali, na nog eenwc stop voor mij, springen we op het busje die ons naar de eindbestemming Ubud brengt.
Ubud is een prachtige stad met veel cultuur en ook wel veel toeristen. Na ingecheckt te hebben gaan we onze lege maag vullen (die van mij is echt wel leeg, aangezien ik hem ook voor het eten nog eens geleegd heb). Terwijl we genieten van onze maaltijd horen we enkele oudere venten aan een tafeltje verderop nogal oneerbiedig praten over `dutch` en `Belgium`. Ze noemen het Nederlands een soort , hoe was het ook weer: `marteling van de keel`? Mijn chauvinistische stekels gaan rechtop staan en met een dreigende blik en samengeknepen oogjes kijk ik hun richting uit. Ze zijn echter teveel in hun gesprek verwikkeld om op mij te letten. Als ik even later mijn eten alweer af sta aan de pot kom ik de man tegen die de liefelijke woorden uitsprak. Hij blijkt zeer sociaal want schud mij meteen de hand (ieuw pipi!!, vraagt mijn naam en vanwaar ik kom. `BELGIUM` zeg ik zeer nadrukkelijk.
Na nog een tweede stormloop naar de wc kan ik toch eventjes rustig blijven zitten en schuift hij bij aan onze tafel. Ik vraag hem of hij `dutch` werkelijk zo`n vreselijke taal vindt?? `Natuurlijk niet, het was maar een grapje, daar kunnen we toch wel tegen, my apoligies!`. Bernard, zo heet hij, woont al 36 jaar in Ubud, heeft al heel wat van de wereld gezien, is oorspronkelijk van Londen, reporter en vindt mij ongelofelijk knap. Ik doe hem herinneren aan een vroegere vriendin van hem, Morgane... Hij wil zelfs, `gewoon voor de fun`, mijn emailadres. Ik krijg nog een paar fascinerende blikken en daarna verdwijnt hij.
Ik ga die avond nog een paar keer mijn maag legen en op aanraden van mijn reisgenoten neem ik dan toch een imodium voor ik in bed kruip. Mijn rugpijn is ondertussen gelukkig al een stuk verminderd en dat maakt me echt blij!
De nacht verloopt rustig en zonder schijterij! Al denk ik dat ik vandaag toch wel de 50 muggebeten overschreden heb... Ik zit dus voortdurend te krabben. Mijn rug heeft de strijd opgegeven en maakt mij het leven terug een stukje aangenamer.
Vandaag zijn we Ubud gaan verkennen. We hebben eigenlijk vooral geshopt (marktjes, winkeltjes) moet ik eerlijk toegeven....het is hier werkelijk een paradijs voor mij!! Wat een zalige spulletjes! De solden in Belgie kunnen mij gestolen worden, de dingen kosten hier evenveel en zijn veel mooier!! Na onze honderden aankoopstops komen we eindeiljk aan in Monkey forest. De aapjes lopen en zitten overal op onze weg. Mega grappig! Nancy gaat uit haar dak!
Ik draai met mijn ogen wanneer ik een amerikaanse tuttebel zie schreeuwen omdat er een aapje aan haar rok hangt. Even later doe ik de schrik van mijn leven op wanneer er een aapje op mijn rug klimt...Mja, geen verder commentaar...
S`avonds zijn we naar een `kecak fire and trance dance` geweest. Heel bijzonder, een beetje raar, maar wel eens de moeite om te zien. De klederdracht is prachtig en op het einde liep er een vent verschillende keren door een brandende stapel kokosnoten. We kwamen dus met een reeks zwarte stippen terug buiten.
Morgen gaan we een fietstochtje maken naar de prachtige rijstvelden! En daarna, mja dat zien we nog wel. Zondag nadert met rasse schreden.....

Veel liefs en bedankt voor alle reacties!

Muggenbobbel Joke

Ps:

- Chris collega: onze nachten zullen reisgevuld zijn ;-)
- Kaat: Merci voor de ondersteuning he! En een dikke proficiat met je diploma! Ik heb een strak
bruin lijf op de post gedaan maar vrees voor de houdbaarheidsdatum als hij aankomt ;-)
- Wostje: gaat je feestje niet door?? Ale komaan creativiteit!! Dat lukt je wel! Ik wil helpen!
- Inge D: Breughelfeest goeie opkomst?? Moet een fantastisch team organisatoren geweest
zijn :-)
- Nele: ik dacht nu echt dat jij een hele nacht had zitten wenen, met da Gino naar graspop is
enzo he.... Hoewel...;-)
- Truikie: Venten hier voor jou en al ;-) Goed rapport voor Joyce??

Het paradijs...!

Zo hier zijn we wederom, rechtstreeks en live vanuit `het paradijs` ook wel de `gili islands` genoemd. Maar vooraleer jullie te doen watertanden gaan we even nog een sprong in de tijd maken en starten waar ik geindigd was!

Woensdagavond 10u, na een lang verhaal op het internet lopen we nog even een gezellig cafeetje binnen waar een nog gezelliger bandje aan het spelen is. De zangeres heeft een stem waaraan Beyonce niet kan tippen. En de muzikanten zijn al even goed! Zalig! We blijven toch wel een tijdje want `marina cafe` (demarginale dancing voor one hostel)is open tot ongeveer 3u, dwz dat ik niet voor drie uur in slaap val. En zo geschiedde het...De oordopjes deden een poging, Lady Linn deed een poging, maar geen van dees beiden kon mijn in slaap krijgen. Alleen de heerlijke stilte om 3u bracht mij in een diepe slaap die voor de eerste keer duurde tot 11u de volgende ochtend.....

Wanneer ik uit bed kom kan ik het niet negeren, mijn benen en billen (niet mijn poep, maar mijn billen, of bovenbenen of dijen zoals sommigen het noemen) geven mij een flinke afrekening voor de vulkaantrekking. Ik kan amper van trapjes stappen. Gedurende de hele dag komt er om de zoveel tijd een `aaauw` uit mijn mond. Stijf, stijf, niet te doen! Nog nooit meegemaakt! Enfin ja, we hadden toch besloten om het die dag rustig aan te doen, dus het kwam nog goed uit (goed??). We startten de dag met een brunch en gaan vervolgens in Sengiggi stad wandelen. Dit bestaat voornamelijk uit 1 straat maar soit, het is er best gezellig!
Na een nieuwe sarong ( paars met gekkotjes) te hebben aangeschaft, de zoveelste milkshake naar binnen te hebben geslaan en mijn gsm inde zee te laten vallen,wandelen we terug, ploffen ons op het strand en duiken de zee in! Zaaaaaaaaaaalig!! We kunnen gewoon de grond zien, de max! Op het laatste nippertje beslis ik toch nog om een serie `zonsondergangfotos` te gaan trekken en samen met sven cross ik over het strand om nog op tijd te zijn. Terwijl we daar zitten te wachten tot hij wegzakt worden we nogal onsubtiel gefotografeerd. Zonder enige schaamte komt een indonesisch meisje zich tussen ons zetten en slaat haar armen over ons. Dan moet ze ook nog eens van elk een individuele foto hebben waarbij ze stevig haar handen rond mijn hoofd slaat... Mja... Ik zal me maar gecharmeerd voelen zeker...? Even later komen er ook nog twee jongens die elk om beurt eens tussen ons willen zitten voor wederom, een foto. Bizar volkje toch.... Maar beter dit dan dat ze ons uischelden he!
Na een fisse douche genieten we van een maaltijd in onze homestay. Ik zie op mijn gsm een vreemd icoontje staan die ik niet kan thuisbrengen/ Sven stelt voor om hem even uit te zetten. Dus ja, ik doe dat he! En....hij wil niet meer aan! Nu heeft Sven mijn gsm naar de vaantjes gehaald!!! Die duik in de zee heeft er natuurlijk niets mee te maken..... Sven toch!!
Enfin, om jullie even gerust te stellen: ik heb hem toch weer aangekregen! Pfieuw! Chance voor sven niewaar....;-)
Na het eten volgt hetzelfde tafereel van de avond ervoor. Oh met deze kleine nuancering dat we eerst gratis cocktails zijn gaan opdrinken in een bar die ons daarvoor een kaartje had gegeven. Naart schijnt is het dan de bedoeling dat je nog iets eet ofzo...? Dus om toch ietwat beleefd te zijn bestellen we 1 fruitsalade....voor drie. Jah, we hebben geconsumeerd he??!
Daarna terug naar ons gezellig `papaya` cafe, wederom met een bandje en net nog op tijd om tijdens de laatste minuten van het happy hour een cocktail te bestellen die ik vervolgens dubbel krijg!!

De volgende ochtend worden we te laat wakker, maar toch nog op tijd om onze shuttle naar `Gili Trawangan` te gaan. Omstreeks de middag arriveren we daar en laat mij vrij te zeggen:
THIS IS PARADISE!!!!!!! Prachtige zon, parelwitte stranden, palmbomen, strakke bruine lijven (sorry andy, maarje zou er trouwens perfect tussen passen ;-)) een appelblauwzeegroene zee, restaurantjes en cafeetjes langs het strand, cocktails,...Woehoe!!! Heerlijk! We vinden al snel een hostel, gaan iets eten en nestelen ons op het strand om vervolgens weer een heerlijke duik in de zee te nemen!! `s avonds genieten we van een lekkere pizza en leren we twee australiers en kijk eens aan, een Belg kennen. Terwijl ik tegen `spoon` (de australier) praat ontmaskerd Tom (de belg) mij al snel als nederlandssprekende.... Ze vertellen mij meteen de laatste nieuwtjes: Yasmine is dead! And also Michael Jackson! Ik wist het dus al wostje :-) Maar toch fijn dat je me op de hoogte houdt!!! Uiteraard wil ik dit weten!!
Enfin, terwijl sven in bed kruipt maken Nancy en ik er een vrouwenavondje van en gaan op stap met bovenstaande heren. We krijgen zelfs een gratis cocktail van spoon, die het eventjes later toch wel voor bekeken houdt ` I`m off the head` zegt ieen ik kan het alleen maar bevestigen. Dus dan sla ik een praatje met tom een knappe doch bizarre belg... hij vindt bvbdat het geweer uitgevonden is om kinderen en katten neer te knallen...voor de rest een knappe kerel.....:-s
Hoe dan ook, het was wel eens fijn om met andere mensen kennis te maken! Maakt uiteindelijk toch ook een groot deel uit van je trip niet?

Zaterdagochtend 5u, de kraaiende hanen rukken mij uit mijn slaap en doen mij naar mijn oordopjes tasten.
Zaterdagochtend 9u, het slapen is leuk, maar het is toch wel snikheet
Zaterdagochtend 9u30 ik kruip uit mijn bed, neem een zoutdouche, spring in mijn bikini en wandel richting snorkelboot.

VANDAAG ZIJN WE GAAN SNORKELEEEEEEEEEEEEN!! Je weet wel, met zo`n glazenbodem boot waardoor je alle visjes kan zien! Ik smeer nog snel de bovenkant van mijn rug in want die is gisteren al slachtoffer geworden van de zon! Ik bedek ze dan ook zoveel mogelijk.
En dan komt onze eerste plons in het water! Lekker! Al is het wel eventjes wennen aan dat gesnorkel. De duikbril zit veel te strak en duwt mijn neus omhoog (en blauw) en met de snorkel ga ik te diep waardoor ik prompt een slok vies zeewater binnen krijg. Ik trappel gelijk een zot om boven te blijven, sleur zoveel mogelijk lucht in mijn longen en hoest het uit!
Pffffff..dit is wennen!! Maar goed na een kwartiertje heb ik het toch door en geniet ik van een prachtige onderwaterwereld! Ongelofelijk, ik zie alle visjes uit `finding nemo` en nog zoveel meer!! Ze zwemmen langs prachtige koralen en hebben kleuren die blinken als de zon! Praaaaachtig!! We maken een drietal stops en ik geniet met volle teugen van als het moois dat ik te zien krijg. Ik lijk wel terechtgekomen in een aflevering op national geographic!!! Maar nee, ik maak dit ECHT mee! `s Middags stoppen we op `gili air` ( er zijn drie eilandjes: gili meno, gili air en gili trawangan) waar we iets eten en bekomen van al de pracht die we net zagen. Ik moet wel toegeven, het is vermoeiend! De druk op je hoofd van die spannende duikbril, het voortdurend trappelen of zwemmen en dan nog eens keihard door je mond ademen. Tijdens de terugtocht zit ik erbij als een geslagen hond. Maar dan een tevreden geslagen hond :-)

Eenmaal terug op het eiland rustten we even uit op de hotelkamer en gaan dan nog een eind rond het eiland gaan wandelen. Ik wil namelijk NOG een reeks `zonsondergang` fotos maken!!
We passeren hetplaatsje van de surfers waar zalig grote golven naar het strand rollen. En even later komen we aan een stuk zee waarvan de eerste 100 meter volledig in laag water staat. Ik wandel erdoor en zie wederom prachtige koralen met kleine zeewondertjes. Ik vind schelpen waar je als kind altijd van droomde, maar enkel kon kopen in de winkel tegen belachelijk hoge prijzen. Dus ik ben blij als een kind en verzamel een prachtige collectie!! Ergens wel een beetje met een gemengd gevoel want eigenlijk wil ik de schatten van de zee niet afpakken. We zien een prachtige schelp met daarin een bruinwit gestipte slak met een lange snuit en ook zeesterren die eigenlijk meer op zeezonnen gelijken en kleine krabjes en visjes en prachtige koralen en een ongelofelijk dikke vette slak die vooruitkruipt en.... wauuuuw!!!!!! Gili is wauw en ik geniet ervan!!
Ik kan jullie ook met de nodige pijn en een vertrokken gezicht zeggen dat ik eindelijk een kleurtje heb..... MIjn immer lijkbleke rug is bloedrood, en enkel de plaats waar mijn bikinbandjes zitten herrineren nog aan hoe het voorheen was. Ook mijn rechterbil heeft het zitten en bloost rood van mijn knie tot aan de rand van mijn zwemshort.... Ik keer hoe dan ook niet wit terug. Al verlang ik er naar dat het rood snel wegtrekt.

Tot gauw! Veel liefs en merci voor jullie reacties, love it!!!

Liefs

Pijnlijk rode doch tevredenJoke

Ps:
- Wostje: Super dat je zo nieuwsgierig meevolgt!! Ik ben woensdagavond wel vrij, vrijdagavond
ga ik naar cactus. Merci om mij op de hoogte te houden van het wereldnieuws!! You know
me!! Lof joe!!
- Patrick: merci voor het complimentje, wederom!! Mss volg ik je raad wel eens op! Jij mss
geen kennissen die mij kunnen helpen...??
- Andytje: je zou hier echt moeten zijn!! Samen zou dit zaaaalig zijn!!! En je zou kunnen surfen
naar hartelust! En in de zee plonsen!!
- Connytje: tof dat je zo trouw meevolgt! Ik ben blij dat je ervan geniet!! Tot gauw es!
- Heleeeeeeeeeene!! Super leuk om jou hier te lezen!!! Ik heb je foutje al snel gevonden! Blij dat
alles goed gaat met je!! Vond heel erg jammer dat ik niet bij de bbq kon zijn, maar ik ga zeker
op je nieuwe uitnodiging in!! Geniet van je reisje ook!! Super tof je te horen!!
- Gregstje: zo maf dat je altijd volgt en een reactie nalaat, vind echt fijn! Alles goed met je? Al
bezig met de verhuis??
- zusjes: trouw aanwezig! Jullie zouden toch ook wel genieten ze! Toch es overwegen!! En Kaat,
diene `sukkelaar` op mijn appartement zal wel niet zo vaak alleen zitten peis kik.....;-)

De Rinjani!!

Het is dinsdagochtend en voor de verandering wordt er om 5u op de ruit geklopt. Ik heb amper geslapen aangezien onze hostal voor het `Marina cafe` ligt en daar wordt gekweeld tot 3u s`nachts... Je kunt je voorstellen hoe zeer ik daar van hou.... Hoe dan ook, ik spring uit bed, neem nog snel een doucheke en laat onze slapende Nancy achter. Zoals gewoonlijk moet ik weer een tiental minuten wachten op Sven die nog niet klaar is. Wanneer hij eindelijk zover is springen we in de auto en daar maken we kennis met Teresa ( een blonde dokterstudent uit Tsjechie) en Karin (een blonde dokterstudent uit zweden). Jaja ik was omsingeld.... De rit was weer hobbelig en draaierig en algauw moest Karin eventjes de auto uit om iets te lossen. We stopten ook nog eens aan een moskee omdat onze chauffeur even moest bidden.
Ik kreeg het behoorlijk moeilijk, mijn lijf en mijn geest waren doodmoe,en ik kon niet slapen want de bochten en putten maakten me steeds weer wakker. En straks begon de trektocht, dat beloofde... Rond half acht komen we aan bij een soort restaurantje en daar krijgen we ons eerste ontbijt, een bananenpannekoek! Lekker, maar het vult wel enorm!! Daarna reden we weer een stukje hoger en zo kwamen we aan de ingang van het nationaal park waar de vukaantrekking begon. We ontmoeten onze gids en er kwam nog een koppel bij (franse en een engelsen) die uiteindelijk onze groep vervolledigden. Het gezelschap: Karin de zweedse, Teresa de tjechische, Jessica de franse, een roste engelsen waarvan ik zijn naam eigenlijk niet weet en sven en ik.
We vlogen er meteen in, de gids gaf een stevig tempo aan, het zweet begon rijkelijk te vloeien en ik raakte al snel achterop. Bij de eerste stop bonkte mijn hart in mijn keel, jeetje dat beloofde een zwaaaaaaaaaare trek te worden!! Vanaf de eerste stop stonden er telkens bordjes met daarop de km tot de volgende stop. In `Pos I` was onze tweede pauze en die liep over 1 kilometer. Maar 1 kilometer winkelstraat is helemaal anders dan 1 km regenwoud ze!! Amai, de hele weg ging stijl omhoog, met boomwortels en trappen, met losse steentjes en zand! Liters zweet gutsten uit mijn lijf! Jajaaaaaaaa, Joke wou de Rinjani doen, tuurlijk!
Ik liep telkens een heel stuk achter op de rest van de groep, maar het was van groot belang dat ik dit op mijn eigen tempo deed, want er wachtte ons die dag 8km wandelen en ALLES steil omhoog. Dus daar liep ik dan, of ja, daar slenterde ik dan, op mijn eentje door het regenwoud. Telkens als er een pauzepost was kwam ik terug even bij de groep, maar zodra we weer startten viel ik af. Af en toe begon ik te `lalalala` en of te `pampidam`en om mezelf toch even te herinneren aan de luchtigheid van deze excursie. Tegen de middag bereikten we `Pos II` en daar kregen we ons middagmaal. Onze dragers en tevens onze koks (dikke pluim voor hun prestaties want zij liepen dit hele eind met een bamboestok met aan weerskanten propvolle manden over hun schouder) maakte het eten klaar. Lekker basic! Takken verzamelen, vuurtje stoken, enkele stevige dikke takken in de grond om de pan boven het vuurtje te zetten, groentjes snijden, waterkoker erop, eitjes erin,.... Fantastisch!! We kregen een bord soep met verse groenten en noedels erin! Enkele sneetjes verse ananas en een mandarijn als dessert.
We kregen het al snel koud wat uiteindelijk zaten we hier al op een redelijk hoogte. Door al de inspanning en de mijn zwetende lijf in deze koude kreeg ik al snel barstende koppijn. Heel ongepast tijdens dergelijke trekking.... Maar ik ging natuurlijk zonder morren door. De volgende trek was 2.5 km lang en dat is echt een lang stuk zonder pauze!! Onze tsjechische babbelzieke barbie (sorry ze noemde zichzelf ook zo, maar buiten haar blauwe ogen en blonde haren heeft barbie er niet veel aan....) droeg ballerina`s (!!!!) en begon na een tijdje toch ook wat achterop te geraken. Sven wachtte mij ook geregeld op, lief toch he? En zo liepen we toch wel een tijdje met z`n drieen achteraan. Vond ik wel minder comfortabel want ik kon nu niet meer `lalala` en.
Bij `Pos III` verlieten we eindelijk het regenwoud en kwam de zon ons terug tegemoet. Terwijl ik even een eindje verder afdaalde om een plasje te doen zag ik enkele aapjes in de bomen slingeren. Nog nooit dergelijke ervaring gehad als ik naar het toilet ging!!!! Als ik klaar was riep ik sven en samen bewonderden we de lollige wezentjes die van boom tot boom slingerden om de vruchten uit de bloemetjes te halen. Ze waren zooooooooo dichtbij en ik kon ze prachtig op foto nemen!!! Fascinerend! Ik had er toch wel enkele uren naartoe kunnen staren! Maar helaas, we moesten weer verder. Nu kwam het ruwe stuk, onder de blakende zon, maar met een steeds fenomenaler uitzicht! De hellingen waren nu nog steiler en gladder want de steentjes zorgden ervoor dat we steeds uitgleden! Pffffffffffff... afzien! Ik sprak met mezelf af om telkens 50 stappen te zetten en dan even te pauzeren, in die 50 stappen zaten zeker wel 10 uitschuivers, maar goed, ik ging vooruit....traag...maar vooruit. Ik trok me geregeld op aan grassprieten en kwam op het keigoede idee om met een grassprietje een beetje zweet van mijn gezicht weg te wrijven... ik heb nu dus een snee in mijn gezicht... Tjah, al doende leert men zeker.... Omstreeks 17u kwamen de tentjes in zicht en bereikten we eindelijk de rand van de vulkaan. Het uitzicht was adembenemend!! Aan de ene kant was alles groen, kon je in de verte de vulkaan van bali zien, zag je de zee en staarde je op een prachtig wolkentapijt waarin de zon weerspiegelde. Aan de andere kant zag en hoorde je de brullende vulkaan aan het meer waaruit grote witte wolken kwamen. Nog een heel eind boven de rand torende de Rinjani, waar we helaas niet op konden vanwege de dampen van die ander. Terwijl ik met volle teugen genoot van de ondergaande zon en alle prachtige kleuren die daarbij tevoorschijn kwamen ( jaja er wacht jullie weer een reeks zonsondergang fotos!!) maakten de koks/dragers ons avondmaal klaar.
Even later konden we `aan tafel` gaan. Onze koks zaten aan de andere kant met uitzicht op de vulkaan. Ondertussen was de zon al een eindje gaan slapen en maakte de duisternis, beetje bij beetje zijn intrede. En met deze duisternis kwam plotseling ook de brandende lava van de vulkaan tevoorschijn. Deze hadden we nog helemaal niet opgemerkt omdat er teveel licht was. We zagen en hoorden de vulkaan pruttelen en de oranje brei uitspuwen, die vervolgens traag langs de wanden naar beneden stroomde. Het zicht was fenomenaal!! This is a once in a life time opportunity!!!!!!!!!!!!!! Wie kan zeggen dat hij ook zijn avondmaal nam met zicht op een spuwende vulkaan??? Daar zaten we dan, met zn allen op een rijtje, met ons bordje nasi goreng met kippebil en kroepoek te genieten van dit natuurwonder! Het werd al snel heel donker en de lava werd steeds feller. Ook de sterren kwamen nu in enorme massa tevoorschijn! Wat een pracht!! We zagen hele groepen bijeen.
Andytje dit is een ervaring die ik toch wel met jou had willen delen!! Het was nog mooier geweest als jij daar naast mij gezeten had!!
Dit zou ook een super leuke uitstap zijn om eens in een weekend te doen met vrienden! `Ey, gaan we dit weekend de Rinjani doen? Wie zorgt voor de bbq? wie neemt de tent mee? Zorg jij voor het kampvuurje??` Daar kan sun parks niet tegen op!!
Enfin na nog wat gebabbel en wat genieten van het uitzicht besloten we toch maar in onze tent te kruipen. Het was immers beerekoud! Sven had tijdens het kakken mijn zaklamp leeg gemaakt dus het moest nu allemaal met een miezerig straaltje. We kropen in ons tentje en wikkelden ons elk in onze slaapzak. Ik had gelukkig mijn eigen slaapzak mee want ik slaap niet graag in dingen waar andere mensen al in gelegen hadden.... Mja.... Ik gebruikte dus de andere als extra matje want hetgeen we kregen was veel te dun!
De nacht was koud en hard! Wederom geen al te goeie rust dus! En om 6u was het alweer dag. Toen ik wakker werd lag ik diagonaal in de tent ipv de verticale positie waar ik de vorige avond mee gestart was. Hmmm.... We konden helaas niet genieten van de zonsopgang omdat deze achter de Rinjani zat. Het is dus normaal de bedoeling dat je opstaat om 3u om de rinjani te beklimmen en dan de zonsopgang te zien.. Jammer! Hoe dan ook het uitzicht bleef prachtig! De kleuren aan de horizon waren super en het landschap werd beetje per beetje verlicht door de zon. Nu zagen we ook de grote zwarte vlek lava die de vulkaan had uitgespuwd (en nog steeds uitspuwde). Megaaaaaaaaaa! Ons ontbijt bestond weer uit een heerlijk verse bananenpannekoek en werd vergezeld door enkele aapjes die in de bomen aan het spelen waren. Enkel Sven en ik leken nog gefascineerd door de beestjes.
En goed om kwart voor acht begonnen we aan de afdaling. Onze lieve gids zorgde zoals een goeie herder voor zijn schaapjes en verzamelde stevige stokken voor ons. Want die steile beklimming van gisteren, werd nu een steile afdaling.... En we vertrokken! Ik liep meteen vooraan en gaf goed chette! Hoe zeer ik mezelf er gisteren ook van probeerde te overtuigen dat het helemaal niet erg was om de laatste te lopen, des te meer genoot ik er nu van om ver voorop te zitten! Jaja, mijn competitieve geest valt niet te ontkennen....! Ondertussen blakerde de zon en ging het zweet weer zijn gangetje. En alsof dat niet genoeg was zorgde elke uitschuiver voor een adrenalinestoot waar ik het nog wat warmer van kreeg! Ik vroeg Sven om niet te dicht achter mij te lopen, als hij uitgleed zou hij me immers meepakken. `Maar ik val helemaal niet op mijn kont hoor` zegt hij en nog voor hij zijn zin heeft afgemaakt glijdt hij met een gilletje en een harde ploef op zijn kont gevolgd door een stofwolk! `Juist ja` merk ik droogjes op. Het afdalen gaat een stuk vlotter dan het stijgen gisteren, maar na een eerste stop loop ik helemaal niet meer voorop en hoe langer hoe meer begint de afdaling mij te vervelen! Steeds maar door die knieen, struikelen over boomwortels, tot 6 keer toe mijn voet omslaan, pijnlijke voetzolen.........Aaaaaaaaaaaaaaargh!!!!!! Na 3u heb ik er echt wel genoeg van, maar de volledige afdaling duurde toch de volle 5u. Die laatste 2 uren heb ik mezelf echt vooruitgesleept. De `lalallalala`s van gisteren werden nu vervangen door een paardachtig gepuf, ongeveer elke 10 minuten. Het was mij zooooooo beu! Onze babbelzieke tsjchische ballerina schoen dragende barbie begon ook een beetje op mijn zenuwen te werken eigenlijk. Kon ze nu maar eens haar snater houden voor 5 minuten!! Ja, een mens wordt prikkelbaar na zo`n tocht he...
En om 13u30 arriveren we eindelijk terug aan de post waar we begonnen zijn! Jeeeeeeeeeej!
Ik voel mij benen haast niet meer! De rit terug naar ons stadje wordt gevuld met getater door barbie en Jessica (die blijkbaar ook half tsjechisch is). Wat een gekweel zeg! Zo`n rateltaaltje, het lijken wel metrailletes die afgaan! Gelukkig brengt mijn ipod redding.
Om 16u komen we terug in het hotel en ontmoeten we Nancy die ons ook de wildste verhalen verteld! Ze was bijna getrouwd! Aanbidders met hoopjes!! Ontmoeten met de locals!! Enz....
We zijn allemaal voldaan en tevreden en vieren dit met een heerlijke milkshake gevolgd door een lekkere duik in de zee!!! Onze eerste!! Het water is zaaaaaaaaaalig!! Het lijkt wel een lauw badje, heerlijk!!
Morgen hebben we nog niets gepland, maar ik verwacht toch wel een rustig dagje. Daarna gaan we naar de paradijslijke Gili eilandjes! Aaaaaaaaaaah vacation, i love it!!

Zo, hardwerkende in Belgie verblijvende mensen, ik brei er eens een eind aan ;-) Merci voor al jullie reacties en ook gewoon om mij te volgen!!

Tot gauw!

Liefs
Rinjani Joke

Ps:

- Obscuur figuur: Sven wil maar niet toegeven dat jullie troetelnaampje voor hem `koetje` is! Lief
zeg!
- Jean-Hubert: Vele groetjes van Sven en merci om mee te volgen!
- Kwijlende zus: dit alles zou zoooooooo iets voor jou zijn! Je zou met volle teugen genieten! Het
is hier inderdaad prachtig op heel wat vlakken! Misschien moet je toch goed nadenken om es
mee te gaan met mij.....
- Ma en pa: geen zorgen he! Avontuuuuur he!! Ge kent je `roekeloze` dochter toch ;-)
- Wostje: ik ben vergeten wat je geschreven hebt, sorry! Maar je was wel de eerste! Altijd leuk
om een berichtje van je te krijgen!
- Thomas: Yoooooooo welkom! Tof da je ook eens komt piepen!
- Andy: Ja, wat is ontstuimig? ;-) Lof ya!
- Saar: Reizen, zeker doen! Keer meekomen met mij he ;-)

Het brommeravontuur en de ellenlange oversteek

Na al onze zware uitstappen besluiten we eens een dagje te rusten. Uitslapen, dat is het plan!! ...En om negen uur worden we gewekt door een bende pubers aan het zwembad. ` Ey moeten jullie niet op school zitten` roep ik uit. Sven en nancy wijzen me erop dat het zaterdag is en ik leg me erbij neer, letterlijk en figuurlijk.
Het uitslapen is voorbij... We nemen ons ontbijtje, Nancy gaat aan het zwembad liggen en Sven en ik trekken de stad in. Hallo`s en nieuwsgierige ogen langs alle kanten. We stoppen bij een supermarktje en ik schaf me toch wel, tegengesteld aan deze reis, een flesje hair conditioner aan. Door al die zon en warmte voelt het namelijk aan als een baal stro.... We lopen verder langs enkele marktjes en kopen wat fruit. Ik laat me inde zak zetten wanneer ik een kilo druiven koop en 40 000 roepies (3 euro en hier echt duur!!) betaal ipv de 14 000 die ik verstaan had.... Mijn fout... Maar ja druiven zijn hier ook niet echt het gangbare fruit denk ik.
Sven besluit om den eddy te bellen en naar de watervallen te gaan. Ik sla af bij het internetcafe en typ er mijn avonturen neer. Ik ben juist op tijd klaar om als een gek naar het hotel terug te spurten en te zeggen dat ik mss toch ook wel meega! Het zou een half uurtje rijden zijn met de brommer. Terwijl ik mijn zak maak denk ik toch nog even na of ik wel zou meegaan. Het zit namelijk zo, als ik niet meega, dan mis ik altijd vanalles, als ik meega dan gebeurt er meestal iets waardoor ik vind dat ik beter niet was meegegaan. Maar kom avontuur he gasten!!! Dus ik ga mee en spring vanachter bij sven op de brommer! Ik twijfel nog even of ik niet beter bij Eddy spring, maar `ik geef sven een kans`. En kom, het moet gezegd, na een beetje geschok af en toe heeft hij het wel onder de knie en doet ie da goed.
We stoppen nog een tweetal keer voor benzine en om eddy zijn band op te pompen en dan zijn we vertrokken. Zaaaaaaaaalig! De wind in mijn haren en prachtige landschappen!! Goed idee Jokeeeee, goeie beslissing! We passeren echt de typische aziatische plaatjes. Rijstvelden, rijstterassen, palmbomen, vulkanen, bergen,... We stoppen een paar keertjes voor een foto. Eddy wacht ons ook telkens op als we wat achter zitten.
Zo gaat het goed, zo gaat het beter en nog een kilometer!!!!! Tot plots de mooie asfalten weg zich omtovert tot een vreselijke baan met diepe putten en verraderlijk scherpe stenen. En alsof dat nog niet voldoende is gaan we plotseling super steil omhoog. Maar echt super steil!! Ik slik...maar al bij al doet sven het nog goed. Een enkele keer stap ik af om even een stukje te voet te doen omdat Sven keihard probeert vooruit te geraken maar in `neutraal` zit.... Dan komt ook de eddy in problemen. Hij raakt niet echt vooruit en valt ook geregeld stil op een steile helling. Na nog een panne stap ik af en wandel vooruit, de brommers protesteren en noch Sven, noch eddy zijn behendig genoeg om met iemand achterop deze steile hellingen te overwinnen. Meteen schieten alle locals te hulp!!!
Ik stap op bij een local die ons volgens eddy tot de waterval brengt. Het gaat een stuk vlotter maar ik kijk toch geregeld achter me om te zien of sven nog wel volgt. Na een laatste helling slaan we een pad in.Het struikgewas schuurt langs mijn benen als we erdoor rijden, we verlaten nu volledig de bewoonde wereld en rondom ons is alleen nog natuur te zien. Het pad is echt niet makkelijk en anderhalve meter naast ons is de afgrond. Het is ondertussen 5u, we vertrokken om 3u30... Binnen een uur gaat de zon onder... Plotseling stopt mijn chauffeur. Sven arriveert ook en we wachten tot we eddy vanachter de bocht zien komen...maar hij komt niet... Hier staan we dan. De man verstaat geen woord engels, sven zijn benzinetank is leeg en de zon glijdt langzaam achter de bergen. Na even wachten laten we de brommers achter en wandelen we de richting uit die de local aanwijst. Tal van filmachtige doemscenarios duiken in mijn hoofd op. Ik ben niet bang, ik ben niet in paniek, maar ik ben niet helemaal op mijn gemak ook. Na tien minuten wandelen komen we bij een miezerig watervalletje. De natuur is heel mooi, maar we maken ons eerder een beetje zorgen over de terugweg straks. De man geeft aan dat de andere waterval nog een stukje verder is, maar we willen geen risicos nemen en maken rechtsomkeer. De tijd tikt genadeloos verder... We wandelen terug tot de brommers (die gelukkig niet weggehaald zijn door mensen die ons willen achterlaten zoals in mijn filmachtige doemscenarios) en we kruipen er terug op. Sven kan nog heel even, maar niet ver meer. De terugkeer op het wegeltje verloopt moeilijk. De man maakt een slipper en ik kan er gelukkig tijdig afspringen. Met een scheve glimlach kruip ik er terug op en plotseling in de verte duikt den eddy op!! `Where were you??` breng ik uit. Met een brede smile toont hij zijn kapotte ketting... Tja, daar kan hij natuurlijk niets aan doen. Hij zegt dat hij ons nog achterna gelopen is maar we waren al te ver. Oh neeeeeeee, binnen een half uur is het pikkedonker....
Enkele mannen in de buurt ontfermen zich direct over ons en eddy. Ze nemen ons mee naar een van hun huizen en daar gaan ze met een 5tal man aan de slag om de ketting terug vast te maken. Ook voor benzine wordt gezorgd! Sven maakt eddy duidelijk dat hij niet van plan is om in de donkerte die steile hellingen af te dalen. Even wat weg en weer gepraat tussen de locals en op een mum van tijd is beslist dat wij teruggevoerd worden achteraan op de brommer. Amai, wat een evidentie??
En wederom sta ik versteld van deze mensen. Zonder vragen, zonder moeite, zomaar spontaan staan ze klaar om jan en alleman uit de penarie te helpen, ook als heel hun avond daardoor wordt ingenomen. Wat er ook gebeurt,ze zullen er alles voor doen om het in orde te brengen voor je. Ze zijn er voor elkaar,maar even goed voor jou!Bewonderingswaardig!! Deze reis is steeds meer een openbaring!!
Ondertussen worden wij uitgenodigd in de woonkamer van de gastheer. Een grote zo goed als lege ruimte, maar toch voorzien van een grote tv, super woofer boxen en een karaoke installatie,,, hilariteit!!!!!! Terwijl sven en ik praten over de dingen des levens en de verdere planning van onze reis doen de mannen buiten in het stikkedonker hun best om de brommer te repareren. Het duurt toch wel zeker drie kwartier en ik begin nu wel wat zenuwen te krijgen. We gaan naar buiten en zien hen aan het werk met een mini zaklampje. Gelukkig komt sven aangesneld met zijn hoofdlamp die voor heeeeeel wat meer licht zorgt! En dat zorgt ervoor dat het werk vlotter gaat. Helaas blijkt de ketting plots te lang en moet er nog een schakeltje afgeprutst worden. Nog een kwartier verstrijkt en dan kunen we eindelijk vertrekken. Sven achterop bij ene, ik achterop bij de andere (mijn vorige chauffeur) en Eddy op zijn eigen brommertje. Sven vertrekt als eerste, maar de mijne wacht tot Eddy in gang schiet, en wat blijkt...dat lukt niet. Vanbinnen begin ik lichtjes lastig te worden, het wachten eist zijn tol bij mij...
Uiteindelijk schieten we toch in gang, sven al een heeeeeeeel eind voorop, en ik als laatste.
Het brommertje van Eddy heeft er echt geen zin meer in en valt voortdurend stil. Als we voor de zoveelste keer stoppen (want mijn chauffeur is niet van plan om hem in de steek te laten, best mooi toch...) heb ik zoveel zin om hem aan te spreken maar ik weet ook dat hij er niets aan kan doen. En na tien keer `Eddy!!` in mezelf gezegd te hebben, floept het er plotseling echtuit vooraleer ik het goed en wel besef. Ik schrik even van mezelf maar maak mij zin af en zeg hem dat hij echt iets moet doen want dat we anders om 12u nog niet thuis raken. Hij knikt en blijft lachen. De afdalingen zijn ongelofelijk steil!!! Ik moet mij met heel mijn lijf tegenhouden en mijn kont doet zeer van de inspanning. Sven blijft af en toe langs de baan stilstaan met zijn chauffeur om te wachten tot we hem inhalen. Na heel wat geklungel zijn we eindelijk goed op weg. Sven had al voorgesteld dat de twee ons naar het hotel zouden brengen en dat eddy daarna maar met ons komt afrekenen, maar ze laten hem niet in de steek. Ze blijven hem telkenstrouw opwachten. Snif wat een naastenliefde! Eigenlijk is de terugrit zalig. Het motortje rijdt heel vlotjes en de baan is weer zacht en goed. Aan de hemel verschijnen duizenden sterren en de wind speelt met mijn haar. Ik lach met het domme avontuur! Gelukkig dat we het allemaal een beetje kunnen relativeren :-) Om 8u arriveren we eindelijk aan het hotel. We spreken af met eddy dat de anderen ook een deel van het geld krijgen omdat ze toch wel heel erg hard geholpen hebben. Hij knikt enthousiast, maar pruilt een beetje wanneer hij door heeft dat dit van het totaalbedrag afgetrokken wordt en hij dus minder krijgt. Doch wanneer ik hem vraag of het ok is stemt hij er volledig mee in. Wat een lieverd toch!! We nemen nu definitief afscheid van hem en hij herhaald nogmaals dat hij ons zal toevoegen op facebook (heeft ie net gedaan zie ik :-)). Na een goeie maaltijd en een laatste internetje gaan we moe maar tevreden terug naar het hotel. Ik geef Sven een speelse duw en zeg met een brede glimlach `jij altijd met je stomme ideetjes!!`

De volgende ochtend doen we het rustig aan. Dit wordt een hele dag reizen, dat weten we, maar niemand heeft zin om zich op te jagen. Toen Sven en ik gisteren nog iets dronken in het hotel vroeg de barman waar we heen wilden. We legden uit dat we naar Lombok gingen, maar dus eerst Bali moesten passeren. Hij gaf ons meteen wat uitleg over de volgens hem beste weg. Plotseling begint een vrouw aan een tafeltje mee te babbelen met hem, en ook het andere tafeltje mengt zich in het gesprek. Algauw zijn ze ons met 6 man aan het helpen. De max!!! Ach, gewoon fantastisch, ik moet het jullie al niet meer uitleggen hoe dit voelt nietwaar?
Tal van opties en mogelijkheden worden ons aangereikt en als we hen even later hartelijk bedanken en doorwandelen worden we ook nog eens aangeklampt door een ander tafeltje die het gesprek gehoord had en ons ook nog wat info wil geven. Magnifiek :-)
Hoe dan ook wondag omstreeks half twaalf verlaten we het hotel. Om twaalf uur brengt ons een bus naar Situbondo, een uurtje rijden. In Situbondo brengt ons een bus naar Banyuwangi, een drietal uur rijden. Tijdens die rit passeren we een groot bos waar plotseling een heel nest apen uit springt en over de weg loopt! Machtig!!
Eenmaal in Banyuwangi neemt we een minibusje naar de ferry. En daar doen zich de eerste problemen voor en beseffen we dat we eigenlijk de moeilijkste optie gekozen hadden. En dat het advies dan Eddy het beste was geweest... Hij had ons aangeraden terug naar Jember te gaan om daar een bus te pakken die ons rechtstreeks naar Denpasar (hoofdstad Bali) bracht. Nu stonden we aan de ferry en alle bussen naar Denpasar zaten natuuurlijk stampvol..... Na een tweede bus besloten we om zelf op de ferry te wandelen. Geen probleem zo bleek. Volgens Sven zouden er bij aankomst massaal veel bussen richting Denpasar rijden.
Het boottochtje was zalig. Die lekkere wind, het prachtige uitzicht, de zon achter de bergen... Aaaaaaaah, wat moet een mens nog meer?
Toen we van de boot afstappen begon ons tweede probleem. We vonden helemaaaaaaaaaal geen bus! Ze verwezen ons naar het busstation maar daar zou er pas ene komen om 1u s`nachts. En het was nu acht uur..... We liepen wel honderd keer weg en weer en vroegen iedereen om hulp. Enkelen stelden voor om een auto te charteren, maar dat was veel te duur.
Uiteindelijk bracht een man ons naar een plaats waar de bussen van de ferry rijden. Hij zou ervoor zorgen dat we op ene raakten. En we wachten, en wachten... De eerste ferry had geen bussen mee, maar bij de tweede ferry hadden we prijs. We renden naar de bus! Hij leek door te rijden, maar de man bleef er op kloppen en uiteindelijk ging de deur open, een paar seconden. Snel erop, neerzitten, die vent betalen en dan was hij weg. Spoorloos..... Nancy en ik keken even naar elkaar en vroegen ons af of hij nu met onze centen was gaan lopen? Maar blijkbaar heeft hij woord gehouden want niemand kwm ons nog om geld vragen. Hoe dan ook, we zaten erop! Richting Denpasar!!! De bus was ongelofelijk maf, hij scheurde langs de weg als een gek!! We werden van links naar rechts gesmeten! Wat een `schurdigaard`!
Alle ramen stond open en het werd er veel te koud, niet echt goed voor mijn reeds bestaande hoest.... Gelukkig schoot sven met te hulp en gaf me zijn kw. Daar zat ik dan, met die kw over mijn hoofd geslaan gelijk een nonnetje ineengedoken. De rit duurde 3u. Toen we aankwamen in Denpasar was het 12u.... Meteen stapten we in een minibus die ons richting Padangbai bracht waar we de overzet naar Lombok hadden.
Eens in padangbai merkte ik op dat Sven zijn lederen pop verdwenen was.... Het moest er eens van komen, hij was ze vergeten op de vorige bus.... Hij kon zichzelf wel voor het hoofd slaan!! We werden er door een vriendelijke man op de ferry gezet en eenmaal erop verdween ook hij even plotseling als hij gekomen was. Vier uur boot en dan zijn we eindelijk op het juiste eiland! Er wordt ons een kamer aangeboden maar ik vind ze er maar wat muf uitzien, dus we beslissen om op de banken te slapen. We nemen elk onze eigen bank, ik wikkel me in mijn slaapzak, zet mjin rugzakken recht voor me en voor ik het weet beland ik in een diepe slaap.....
Precies vier uur later word ik wakker. Ik open mijn ogen en zie een prachtig landschap voor me. Als een pijl uit een boog schiet ik recht en roep met een hese stem: `Waaaaaaaaaauw!!`
IK word al verliefd op Lombok bij dit eerste zicht!! Na nog een laatste rit in de auto arriveren we om 8u maandagmorgen in Sengiggi. We zijn bijna 24u onderweg geweest en dus doodop!! We hebben amper geslapen en hebben overleefd op frisdrank, chips en koekjes. Maar....WE ZIJN ER!!! En het ziet er ongelofelijk paradijselijk uit! Zon,zee strand, palmbomen, vulkanen, groen,.....!Ons hotel ligt aan de zee. Wanneer we het open restaurant binnenlopen worden we meteen benaderd door een amerikaan die net vertrekt. Hij geeft ons al de informatie die we nodig hebben en waarschuwt ons voor een kleine kale gast die nogal aggresief wordt als je de trekking niet bij hem boekt. Later blijkt dat Sven zich toch heeft laten benaderen door hem, maar alweer helemaal vergeten was wat de amerikaan had gezegd..... Tssssssssss...!!!
We hebben nog een dutje gedaan, heerlijk gegeten, gedoucht, een massage genomen (pijnlijk, kietelig, maar het doet wel deugd!!) en morgen vliegen we er dus alweer in!! Sven en ik gaan morgen de Rinjani beklimmen. Een tweedaagse vulkaantrekking. Helaas kunnen we niet naar de top omdat er teveel giftige dampen vrij komen voor de moment. Om 5u30 vertrekken we en er wordt ongeveer 8u per dag gewandeld. Daarna is het echt een tijdje rust hoor!!!!

Zozie, jullie zijn weer geupdate! Ik moet er nu echt vandoor want het is hier nogal kostelijk voor internet!!

Veel liefs!

Felle reiziger Joke

- Wostje: aan jou had ik nog niets gezegd he. Tof dat je ook weer zo trouw meevolgt! Hou je moed erin voor de bouw he!! Lof joe wi!!
- Tante marleentje: We gaan er toch ook eens samen moeten invliegen he!
- Kaat v Koen: wat zijn je zondagen toch ook super spannend!! ;-)
- Nonkel Jan: merci voor je leuke reactie. Ja ik maak er graag de tijd voor omdat ik het zelf ook super plezant vind om alles wat ik meemaakeens neer te schrijven. Nu, maar vooral ook voor later he.En gelukkig heb ik een zeer goed geheugen! ;-)
- Patrick: Je bent er ook weer!! Super cool!! Merci voor het complimentje! Fijn fijn!! Als reiziger herken je waarschijnlijk ook veel van wat ik schrijf!! Drinkt een goe jeneverke voor mij he!
- Joyceke: Lief dat je meevolgt!! Succes nog met je examens he! Daarna een welverdiende vakantie! En wie weet kunnen we ooit eens samen reizen ;-)