Op avontuur in Jordanie!!

Hallo iedereen!!

Na lang verbljf in Belgie vond ik dat het wel weer eens tijd werd om het te verlaten. Daarom boekte ik mij een reisje naar Jordanie! Ik ging in mijn omgeving op zoek naar reisgenoten, maar niemand had tijd, geld of zin.... Dus dan ging ik maar eens zoeken op het internet naar iemand die wel op avontuur wou met mij! En ja, na een paar dagen had ik prijs. Sander de nederlander wou samen met mij op avontuur in Jordanie!! Een tijdje later besloot Sven (je kent hem wel van de laos en Indonesie avonturen) dat hij ookwel zin had om ook die richting uit te gaan en zo vervolledigde hij ons gezelschap! We maakten een ruwe planning,boekten een auto en verlangden met volle teugen naar 30 april!

Uiteraard wil ik weer keihard mijn best doen om mijn impressies, bedenkingen,avonturen,... met jullie te delen. Dus bij deze: welkom bij: Jos op avontuur in Jordanie!!

Onze reis start op 30 april ( gisteren dus) en eindigt op10 mei omstreeks 01u s nachts.

Enjoy it! I shure will!!

Dikke knuf
Jordaanse Joke

De jungle trekking in Khao sok en het afscheid

Om tien voor acht loopt de wekker af. Vooraleer ik vanonder mijn veilige muskietennet kom kijk ik eerst eens goed de kamer rond. Nergens geen ongewenste bezoekers? Nee? Ok dan! Ook de badkamer wordt eerst goed onderzocht vooraleer ik binnenstap om mij te verfrissen. Maar alles blijkt veilig. Na een ontbijtje, het opbergen van mijn grote rugzak en het afgeven van mijn vuile was (heerlijk die laundry service die bijna niets kost!!!) is het tijd om te vertrekken. We zijn met z'n viertjes: het leuke nederlandse hippie koppel Fokke en Susan, het amerikaanse meisje Kellyen ik!

We krijgen allen een kussentje en nemen plaats in de laadbak van de jeep. Ze rijden aan een behoorlijk tempo waardoor ik bijna de indruk krijg dat de huid van mijn gezicht beweegt. De puntjes van mijn haren prikken keihard terwijl de wind mijn kapsel helemaal naar de vaantjes brengt. Na een uurtje uitwaaien komen we eindelijk aan bij de ingang van het natuurpark. We betalen een ticketje en nemen plaats in de longtailboot. We hebben geluk dat het weer vandaag mee zit, want dit zou niet echt fijn zijn als de regen zich kwam moeien.

Gedurende een uur varen we over het water en krijgen we indrukwekkende landschappen te zien. De Limestone moutains schieten tot 200 meter boven het wateroppervlak uit en zijn prachtig!! Onze camera's klikken voortdurend en we zijn al helemaal in de ban als we plotseling een grote vogel zien zweven. 'Eagle' zegt onze gids Jai. Waauw, dit belooft! Na een uurtje varen beginnen mijn oogleden toch echt zwaar te worden en dommel ik af en toe in slaap. Gelukkig arriveren we een kwartiertje later bij onze verblijfplaats. Dej 'rafthouses'. Bamboo hutjes die in een lang platform op het water drijven en waar we dus de nacht zullen doorbrengen. Het bevind zich in the middle of nature! Tal van groepen zijn reeds aangekomen en zitten vrolijk in het water te ploeteren of maken een tochtje met één van de kano's. Er hangt een enthousiast druk sfeertje.

Jai brengt ons naar onze hutjes en Kelly en ik beslissen om er eentje te delen, waarom ook niet hé ja! Er liggen een drietal matrassen op de grond met een grote klamboe erboven. Het is best gezellig, maar heel primitief. We krijgen nu even de tijd om een beetje te ontspannen vooraleer het middageten wordt opgediend, daarna beginnen we aan onze trekking! Na lange tijd twijfelen besluit ik dan toch om een toertje te maken met één van de kano's. Vooraleer ik vertrek vraag ik toch nog al lachend aan kelly of ze mij wil komen zoeken mocht ik niet op tijd terug zijn. Het gaat echter veel vlotter dan ik gedacht had, ook al voel ik elk spiertje in mijn bovenarmen lijden. Tja, die armspieren genieten niet bepaald veel oefening....Maar soit, al bij al gaat het goed en ik ben op tijd terug voor het middagmaal. Het eten is heerlijk en niet pikant! Fieuw!

Een uurtje later is het tijd om te beginnen aan onze trekking. Het meerendeel van de groepen zijn nu al vertrokken en wij blijven bijna als laatste over. Fokke, Kelly en ik hebben allen gesloten schoenen aan. Ik zelfs mijn bergschoenen. Jai fronst en vraagt of we niets anders mee hebben? Kelly heeft nog wel flipflops en ik krijg zijn maat 41 sandalen, Fokke moet het echter doen met zijn sportschoenen. En dan vertrekken we. Als de boot aanmeert moeten we al meteen in het water plonzen want de boot raakt niet tot aan de kant. Ik ben Jai eeuwig dankbaar dat ik zijn sandalen mag gebruiken als ik zie hoe drijfnat Fokke zijn schoenen er nu uitzien. Dit hadden mijn bergbottinen nooit oveleeft!!! Kelly moet het zelfs eventjes op haar blote voeten doen aangezien de volgende tien minuten bestaan uit het ploeteren door slijk en slijkwatertjes. Ze zou haar flipflops anders wel eens kunnen kwijt raken... Wanneer ik telkens met mijn voeten in de vieze smurrie wegzak bedenk ik mezelf dat veel mensen hier geld voor betalen en probeer zo mijn opgetrokken neus te ontspannen. Nog geen vijf minuten later komen we aan een riviertje... Time to swim zegt Jai doodleuk. En ja hoor, hier wandelen we niet door, daarvoor is het te diep. Dus daar gaan we, met kleren en al in het water en zwemmen naar de overkant. Wanneer ik aankom en we allemaal staan te druppelen besluit ik ietwat gelaten: 'I hate wet clothes'. De komende twee uur wandelen we verder in onze natte kleren. We klauteren over boomstammen, onder boomstammen, ploeteren door slijk en watertjes, struikelen over stenen en boomwortels,..... Een echte avontuurlijke trekking dus! Ondertussen geeft Jai ons geregeld wat uitleg over bomen, dieren en de communisten die zich jaren geleden schuil hielden in dit natuurgebied. Het is allemaal best interessant, maar ik moet toegeven, hoe hard hij ook zijn best deed, veel van zijn engels gaat aan mij voorbij. Na een tweetal uurtjes komen we aan bij de grot. Een gigantische grot die we gedurende veertig minuten hebben doorkruist om er aan de andere kant weer uit te komen. We krijgen alleen een zaklamp en trekken naar binnen. Het is er werkelijk pikkedonker. De hoge plafonds zijn bedekt met vleermuizen en op de gigantische rotsblokken binnenin zitten de raarste en vieste.....SPINNEN!!!!! Ik huiver! Gelukkig zijn ze behoorlijk rustig en bewegen ze niet al te veel, anders was ik misschien wel eens snel uit die grot verdwenen. We volgen het waterloopje die al snel een waterloop wordt. Het ploeteren door water is niet eenvoudig, omdat het zo donker is kun je niet zien hoe en waar de stenen liggen. Het is dus voortdurend voelen waar je je voeten moet zetten maar dat lukt niet altijd even goed. Ik glijd verschillende keren uit of zet mijn voet verkeerd waardoor ik bijna val. Op sommige plaatsen moeten we ook echt gaan zwemmen omdat het water te diep is. Ik troost mij met de gedachte dat er onder water toch zeker geen spinnen zitten. Maar ik blijf maar uitglijden en struikelen, waarbij mijn lamp geregeld onder water verdwijnt, ik lijk wel een klungel! Het is een wonder dat ik er zonder schrammen ben vanaf gekomen! Claustrofobisch mag je hier in elk geval ook niet zijn want we bevinden ons toch af en toe in zeer nauwe ruimtes. Het is in elk geval ongelofelijk spannend en avontuurlijk!!! Soms vraag ik me wel even af wanneer we terug het licht gaan zien?? Maar na een veertigtal minuten door het water en over de stenen ploeteren is het dan eindelijk zover en kruipen we door een spleet terug naar buiten! Amai wat een tocht! Ik besluit dat deze trekking bij mijn lijstje 'waardige trekkingavonturen' mag toegevoegd worden en besef ondertussen ook dat elke reis er eigenlijk wel al ene gehad heeft. In zuid Amerika de trekking door de andes tot 4000 meter. In Laos de trekking met de bloedzuigers. In Indonesië de trekking naar de vulkaan. En nu deze! Daarom heb ik besloten om er tijdens elke reis een traditie van te maken!!! Zweten, afzien, vuil worden en toch genieten, dat zijn de voorwaarden!

Hoe dan ook, eenmaal uit de grot lassen we een korte pauze in. Eventjes bekomen en terug aan het daglicht wennen. Onze tweede gids verrast ons plotseling met een ring. Hij heeft er voor elk van ons eentje gemaakt uit rotan. Gewoon, toen hij aan het wandelen was, terwijl wij onze ogen dubbel en dik nodig hadden om toch te zorgen dat we niet onderuit gingen! Super maf die natuurmensen! Ik ben wel erg blij met dit leuke kadootje en ondertussen prijkt hij nog steeds aan mijn vinger! Nog een dertigtal minuutjes wandelen vooraleer we terug aan de boot zijn! Daar gaan we weer. Met mijn zevenmijls sandalen gaat het toch niet altijd even makkelijk, ik ben dan wel blij dat ik mijn bottinen niet aan heb, toch is dit ook niet optimaal. En uiteraard, hoe kon het ook anders, zorgen die lompe ondingen er voor dat ik plotseling tijdens een glad slijk stukje volledig de controle verlies, mijn benen vanonder mijn lijf glippen, in de lucht vliegen en ik pardoes op mijn kont terecht kom. Jai lacht zich een breuk terwijl ik een beetje verward, maar toch ook lachend om mijn stomme val, terug probeer recht te komen. Daarna vraagt hij wel ettelijke keren of ik ok ben. Hij heeft zijn lolletje gehad, hoe dan ook. Susan red mij even later van een tweede blunder waar ik haar toch vriendelijk voor bedank. Die zeven mijls sandalen beginnen me nu toch wel op de zenuwen te werken. Terug aan de boot zakken we nog eenmaal diep in het slijk met onze voeten om daarna rustig terug te varen naar onze hutjes! Wat een tocht!

Wanneer we terug bij de rafthouses zijn schaffen we ons een welverdiend fris drankje aan en zetten ons op het platform in het zonnetje. Zaaaaalig!! De meeste boten van deze namiddag zijn al verdwenen en al de andere toeristen zien we ook beetje bij beetje vertrekken, tot we uiteindelijk als enigen overblijven. Toen we hier vanmiddag aankwamen waren we met een zestig man, nu nog met vier!!! Zijn wij dan de enigen die het aandurven om een tweedaagse trekking te doen?? Zo ja blijkt het. We hebben het helemaal voor ons alleen, en eerlijk gezegd, dat vinden we niet bijzonder jammer! Het is nu echt heel kalm en we kunnen volop genieten van de rust en de schoonheid die de natuur ons hier biedt! Wat wil een mens nog meer?? Hmm een chocomelkje misschien!

Terwijl de zon zachtjes achter de grote limestone mountains verdwijnt genieten we van ons drankje en speelt Fokke liedjes op de gitaar. Jai trakteert ons op whisky-cola's en we klinken met elkaar. Ik voel me goed... Dit is echt genieten, dit is echt relaxen. De natuur, de rust, de gezelligheid, het samenhoren,..... Dit doet me deugd en tovert een brede warme glimlach op mijn gezicht. Dit, is een gelukzalig moment.

Wanneer de laatste restjes warmte van de zon verdwijnen en de blaas op springen staat, sta ik met tegenzin recht om mezelf te gaan verlossen en verfrissen. De anderen volgen. Ik trek wat warme kleren aan en sla een babbeltje met Kelly in ons hutje. We praten over België en Seattle, over onze reizen, over de vijf maanden waarin ze engelse lesgaf aan de kinderen in Thailand, over de trekking, over onze familie,.... Het is best gezellig en ik geniet echt van het gezelschap! Even later komt Jai ons halen voor het avondeten, het is opgediend! Wat een service toch hé?? Het is wederom behoorlijk lekker en we krijgen zelfs een hele verse vis! Het dessert bestaat uit een bord vol verse ananas en watermeloen! Mmmmmmmmm!! Als avondactiviteit gaan we op safari! We trekken er met de boot op uit terwijl Jai met een grote spot op zoek gaat naar lichtgevende ogen. Rode en oranje zijn veilig, maar groene ogen zijn gevaarlijk, zo verteld hij ons. Ik hoop stiekem dat we geconfronteerd worden met groene ogen. Je weet wel, een beer, een tijger of een luipaard (die zitten er echt!!) die komen drinken en dan vervolgens in het water plonsen als ze ons zien, zodat wij snel moeten wegvaren, maar natuurlijk wil de motor dan net niet starten maar raken we toch nog op het laatste nippertje weg. Helaas, niets daarvan, het blijft bijzonder kalm en op een prachtige sterrenhemel, een uil en twee speciale hornbill vogels na, krijgen we niets meer te zien. Het blijft uiteindelijk een avontuur om in deze zwarte nacht op safari te gaan. Het is mij een wonder hoe deze mannen hun weg op het water vinden terwijl hier nergens verlichting is. Maar ik veronderstel dat je na zoveel jaren ervaring in dit natuurgebied wel je weg leert kennen.

Wanneer we terug bij de rafthouses komen spelen we nog wat spelletjes en toont Jai ons enkele van zijn vele trukjes. We spelen het spelletje waarbij er een touw rond je middel hangt (je hebt een beetje een staart) en je het uiteinde in een flesje moet krijgen. En terwijl jij je probeert te concentreren zitten zij te lachen en scheetgeluidjes te maken... De thai amuseren zich te pletter met die onnozele toeristen! Hun avondje is echt wel goed. Aangezien we s'morgens vroeg van start gaan kruipen we tegen kwart na tien al in bed. Het is ontzettend heet in ons hutje en deze keer hangen er helaas geen ventilators, het belooft een hete nacht te worden....

S'morgens om half zes word ik wakker door een scherp eentonig geluid, het lijkt wel een fluitje, of een alarmbel. Het is echter één van de beestjes die hier in het woud leven en ik vind het vreselijk! Gelukkig bieden mijn trouwe oordopjes me nog een uurtje rust! Met als gevolg dat ik het volgende ogenblik waarop ik wakker wordt een Lachende Kelly naar mij zien kijken die zich afvraagt hoe vast een mens kan slapen... tot ze de oordopjes ziet natuurlijk. Blijkbaar was de gids ons al komen wekken en uiteraard had ik helemaal niets gehoord. Nadat we elk ons ontbijt mochten kiezen slenteren we met kleine oogjes naar de boot. Het is nog erg vroeg en we gaan weer op safari. Ook nu is het niet makkelijk om beestjes te zien, maar hier en daar slingert er toch een aapje en we zien ook de prachtige kingfisher vogel. Daarvan had Fokke bij het begin van de trip gezegd dat hij er ene wou zien en tot op het moment dat ik het vogeltje zelf zag was ik ervan overtuigd dat het over een vis ging..... Hoe dan ook, het was best wel weer spannend om te gaan 'jagen' op diertjes! Maar na een uurtje begon onze maag toch wel te knorren!! Eenmaal terug in het kamp wachtte ons een heerlijk vers ontbijt. De pineapple pancake was heerlijk, maar ook erg zwaar. En terwijl we aan het smoefelen waren hoorden we het prachtige gezang van de Gibbons en vlogen enkele hornbill vogels voorbij. Ah de natuur, i love it!

Na het ontbijt was het echter tijd om ons kamp te verlaten en terug te keren. We stapten terug in de boot en stopten onderweg nog voor een korte trekking van twee uurtjes. Deze was niet zo nat als die van gisteren, maar wel een stuk zwaarder. We klommen tot op zeshonder meter hoogte waarvan de laatste honderd meter bestond uit het klauteren op rotsen. Best wel spannend!!! Eenmaal boven wachtte ons een spectaculair uitzicht op het natuurpark!! Het was adembenemend en al ons zweet meer dan waard!! We konden hier wel enkele uurtjes blijven zitten, maar daar hadden we helaas de tijd niet voor. De gids begon onderhand wat op mijn zenuwen te werken. Je moet weten, die mannetjes hier, ze zijn bijzonder speels en vrolijk. Ze lachen altijd en maken grapjes. En dat is allemaal wel mooi en goed, maar ze houden er ook echt van om in de belangstelling te staan bij de toeristen. 's Morgens, en dat weet menig een, zijn rust en kalmte mij heilig. Dan heb ik geen zin in grapjes of veel lawaai. Helaas, zij wel... Wanneer hij dan ook nog eens een trompet had die gemaakt was van een bamboo tak waar hij voortdurend op moest toeteren vroeg ik af hoe ik op een aanvaardbare vriendelijk manier kon duidelijk maken DAT HIJ MOEST STOPPEN MET KABAAL TE MAKEN!!!!!!!!!!!!! Gelukkig is hij automatisch gestopt en is de lieve vrede bewaard gebleven :-)

Na een middagmaal in de boot, een lange terugvaart en een rit met de jeep, arriveerden we eindelijk terug in onze hostel. We (Fokke, Susan en ik) namen afscheid van Kelly die ergens anders logeerde en gingen samen nog iets drinken in het restaurant. Na een douche spraken we weer af om samen te 'dineren'. Het was super gezellig met hun tweetjes. We babbelden twee en half uur en namen vervolgens afscheid van elkaar. Zij zouden morgen uitslapen en hier nog een dagje vertoeven, ik ging richting Surat Thani om daar de vlieger naar Bangkok te nemen.

Ik kruiste mijn vingers dat het vervoer deze keer wat beter zou verlopen en gelukkig was dat ook zo!! Ik werd op tijd opgehaald, op tijd afgezet en meteen vriendelijk onthaald door een reisbureautje die mij een goedkope lift naar het vliegveld regelde (ik moest wel nog anderhalf uur wachten, maar dat ben ik ondertussen wel gewoon). Ik raakte aan de praat met de eigenaar die mij vertelde dat hij zelf veertien jaar gereisd had en dat zijn zoon nu met een AFS project in Brussel zat. Kijk es aan zeg! Ik vertelde over de frustraties die ik soms had tijdens het reizen en hij begreep het meteen. Zo vertelde hij me ook dat de eilandjes die ik bezocht heb (Ko Pha Ngan en Ko Tao) in de golf van Thailand liggen, aan die kant van het zuiden is het nu net moessonseizoen, aan de andere kant van het zuiden, de delen die aan Andamanse Zee liggen, daar is het zomer.....Ik had die man gewoon aan het begin van mijn reis moeten ontmoeten, maar ah ja.... :-)

Het vliegtuig brengt me veilig terug naar Bangkok waar ik op de bus richting stad de 22 jarige Pete tegen kom. Ook hij reist op zijn eentje en is al een tijdje onderweg. Hij kan echter op zijn vingers tellen hoe vaak hij al echt alleen geweest is. Ik blijf me aanvragen wat ik fout doe... Aangezien ik Bangkok al een beetje ken en hij niet echt goed is met grote steden vraagt hij of het ok is als hij me volgt. Ik kan een beetje gezelschap wel appreciëren, al is het alleen zijn nu stilletjes aan een gewoonte geworden. Aangezien het erg druk is in Bangkok besluiten we een kamer te delen en trekken vervolgens de hele avond met elkaar op. Hij volgt me zelfs trouw wanneer ik ga shoppen :-) Ondertussen raken we op een terrasje ook nog eens aan de praat met een sympathieke kerel die hier al zes jaar woont. Ik blijf me afvragen waarom het begin van mijn reis er zo niet heeft uitgezien?? Nu lijkt alles zo vlot te gaan! Ah ja, de ironie zeker?? Op zondag volgt een echte shopping dag! Ik wissel alle euro's en dollars die ik nog heb en ga goed voorzien op kadootjes jacht. Na wat gesukkel en hulp van de locals slaag ik er nu dan toch in om het openbaar vervoer, de bus, te nemen die mij naar de onnoemelijke grote en drukke Chatuchak markt brengt. Op sommige momenten word ik echtknettergek van al het volk die er rondloopt!!! Ik slaag er helaas niet in om al mijn centen op te doen waardoor ik met nog veel te veel geld terugkeer naar de Khoa San Road. Gelukkig staan ook daar massa's kraampjes waardoor het shoppen gewoon verder gaat. Er rest mij echter maar twee uur meer en die gaan ontzettend snel voorbij!! Tijdens het laatste half uur loop ik nog met ongeveer 35 euro op zak, wat in Thailand bijzooooooooonder veel is!! Ik begin te kopen als een zot, maar niet onbedacht hoor! En ook nadat ik mijn grote rugzak heb opgehaald waggel ik, geladen als een ezel, naar een kraampje om er onder veel discussie mijn laatste bath te verdoen. Tenslotte haast ik mij naar het busje, plof ik me neer en keer Bangkok de rug toe. Mijn schouders tintelen van de pijn en ik ben doodop. Ik heb nog snel een broodje, een zakje verse ananas, een chocomelkje en een laatste flesje heerlijk verse en zoete orange juice kunnen bemachtigen, maar dat is voor op de luchthaven, waar ik nog drie uur moet wachten vooraleer ik mijn vlucht naar Wenen heb.

Mijn reis zit er op. Achteraf bekeken is alles heel snel gegaan, maar op de momenten zelf besef je dat niet echt. Deze reis is helemaal anders geweest dan mijn vorige reizen. Deze keer was het meer een ontdekkingsreis naar het 'alleen reizen'. Hoe verloopt dat? Hoe voel ik me daarbij? Hoe red ik mezelf?.... Het is veel minder eenvoudig verlopen dan ik gedacht had. Al vraag ik me soms af of de ellende aan het begin van mijn reis daar niet de oorzaak van geweest is. Hadden ze niet zo met mij gesolt dan was ik misschien minder in paniek geslaan en hadden die vreselijke angst en onzekerheid me niet zomaar te pakken gekregen. En dan stelt iedereen zich nu waarschijnlijk de vraag: 'ga je nog alleen op reis gaan???'. Wel, ik heb momenten gekend waarop ik dacht: 'waar ben ik aan begonnen? Dit doe ik nooit meer!!!!' en andere momenten: 'Dit valt best mee, dit doe ik toch nog eens opnieuw'. Ik ben echter iemand die soms maar dingen kan appreciëren als ze er niet zijn. Waardoor mij het genot op momenten zelf ontnomen wordt. Zeer bizar, en vervelend. Ik heb dus zeer dubbele gevoelens bij deze trip. Ik ben te koppig om dit niet meer opnieuw te doen, ik ben te koppig om het al op te geven. Ook al heb ik dingen gevoeld die ik helemaal niet aangenaam vond. Maar ik wil mezelf overwinnen, 'alleen reizen' wil ik kunnen en durven. Ik ben niet erg tevreden met de prestatie die ik nu geleverd heb. En ik zou het graag, vanuit de ervaringen die ik nu heb opgedaan, eens opnieuw proberen. Verder bouwen op hetgeen ik nu geleerd heb en het beter doen. Sterker zijn. Maar hoe dan ook, het zal niet voor de komende maanden zijn :-)

Ik wil jullie allemaal heel erg bedanken om weer zo trouw mee te volgen!! Het is echt een plezier dat zoveel mensen met me mee reizen, eigenlijk ben ik nooit helemaal alleen nietwaar? :-)

Ik ben nu terug in het koude en kille België en ben zooo ontzettend blij om mijn familie en vrienden terug te zien!!!! Zij zijn een deel van mijn sterkte, hen heb ik nodig om te zijn wie ik ben, maar misschien moet ik dit wat leren loslaten als ik nog alleen wil reizen. Misschien heb ik daar nog wat tijd voor nodig.

Nog es bedankt aan iedereen! Ik ben nu al aan het nadenken over mijn volgende reis, ik weet ongeveer wel al waar ik heen wil en ik weet ook dat het deze keer niet alleen zal zijn! :-)

Tot gauw!!!

Veel liefs Alleen gereisde Joke

Nog eens een speciale merci voor de lieve en mooie reacties: Mijn lieve zusjes, mam en pap, tante marleentje, wostje, ma Inge, Schone broere Gino, Greg, Sofie, An van Geet, Conny, Robin, Hélène, Brecht, Vinod, Chris, Freya, Sameliena,Andytjen, Veerle, Patrick, Joyce, neeftje Luc, Tomme, Pé (blij dat het weer gelukt is om ze te lezen!!),.... Het is echt heerlijk om jullie reacties telkens te mogen lezen!!! Thx!!

Vreselijke transport perikelen!!!!

Het is tien voor elf. Binnen exact tien minuten vertrekt de ferry op Kho Pha Ngan. Ik weet nog steeds niet goed waar ik precies moet zijn. Ik loop naar een kantoortje waar mijn ticket wordt afgescheurd en waar ze mij vertellen dat ik echter aan de andere haven moet zijn...

Ondanks het gewicht van mijn twee rugzakken zet ik het op een lopen. Ferry halen ferry halen!! Eventjes later geniet ik van het uitzicht op de eilanden die ik nu de rug toekeer. Ik vind het best jammer dat ik niet meer heb kunnen genieten van zijn schoonheid, maar mijn tijd is beperkt en de regen maakt het onmogelijk, dus op naar andere oorden! Na een paar fotos leg ik mij neer op de stoelen en val in slaap. Wanneer ik een tijdje later wakker wordt kijk ik om me heen en zie dat de meeste mensen verdwenen zijn.... Blijkbaar is de ferry ondertussen aan het aanmeren en staat iedereen al klaar om af te stappen, net op tijd ontwaakt dus! Eenmaal van de boot worden we meteen doorgeleid naar een bus die ons richting Surat Thani brengt. Dat loopt vlot denk ik bij mezelf! Anderhalf uurtje later arriveren we en stappen uit aan één of ander reisagentschap. We zijn met een stuk of twaalf toeristen die allemaal ergens anders heengaan. De enen worden opgehaald door een reisbus die richting Krabi gaat, de anderen worden opgehaald door de lokale bus die hen aan het treinstation afzet, en ik.... ik moet wachten. Naast mij zit nog een koppeltje die blijkbaar bij hetzelfde agentschap heeft geboekt, maar een andere richting uit gaat.

Ik kijk op mijn ticket. Volgens het agentschap zou ik hier om 15u30 door een minibus worden opgehaald om dan tegen 17u30 toe te komen in Khao Sok. Tegen half vier komt één van de ventjes naar mij en vraagt mijn ticket. Hij toont het telefoonnummer en zegt dat ik eens moet bellen omdat ze maar niet aankomen. Ik frons en maak hem duidelijk dat ik ondertussen wel al betaald heb, dat ze mij moeten ophalen en dat ik helemaal geen telefoon heb om naar daar te bellen. Een ander mannetje neemt zijn gsm en belt zelf. Enkele seconden later delen ze mij mee dat men onderweg is. Ik relax.

Enige minuten later arriveert een soort kleine pick up die achteraan overdekt is. Ik vraag mezelf af of we in dat ding twee uur gaan rijden??? Maar al snel blijkt dat hij maar een tussentransport is. We worden afgezet in een 'restaurant-reisbureautje'. Blijkbaar moeten we daar onze tickets gaan ruilen. Uiteraard wordt ons ook voorgesteld om iets te eten, maar wanneer ik voorbij de keuken passeer en daar plotseling een kakkerlak zie oversteken verdwijnt mijn eetlust volledig. Het koppeltje beslist wel om iets te eten en wanneer ze gedaan hebben zegt de man die ons bracht dat we gaan vertrekken. Ik sta op en neem mijn zak maar het ander ventje doet echter teken dat het voor mij nog geen tijd is.Ik vraag hem wanneer het dan wel tijd is voor mij?? Het is ondertussen vier uur en volgens mijn ticketje zou ik om half drie opgehaald worden... In een heel gebrekkig engels maakt hij me duidelijk dat mijn busje maar om vijf uur vertrekt. Vijf uur??? Ik verhef mijn stem lichtjes. Ik zou er moeten zijn om vijf uur dertig, en nu blijk ik maar te vertrekken om vijf uur???? Hij lacht groentjes ik word roodjes. Of ik er dan ook op mag rekenen dat het busje mij wel degelijk om vijf uur komt halen?? 'Ja, ja natuurlijk, dat komt in orde.'

Een paniekerig, nerveus gevoel dringt mijn buik binnen. Buiten valt de regen met bakken uit de lucht en dat maakt me alleen maar zenuwachtiger. Elke minuut lijkt wel een uur te duren en ik hou de klok nauwlettend in het oog. Ik weet begod niet waar me mee bezig te houden. Ik probeer wat te lezen, staar wat naar tv, houd de mensen in de gaten en loop af en toe te ijsberen. De uitdrukking op mijn gezicht moet er niet veel beter uit gezien hebben dan het weer buiten. Na een tijdje komt een thais meisje uit de keuken, ondertussen is het vijf voor vijf.... Ze begint met mij te praten en legt me uit dat er straks een nieuwe bus met mensen komt die misschien ook naar Khoa Sok moeten. Ik ben namelijk de enige en jah...voor één iemand kunnen ze niet rijden toch? Ik begin zo stilaan mijn geduld te verliezen. Binnen een uur is het donker. Deze stad, is alles behalve gezellig en in mijn boek staan helemaal geen verwijzingen naar hostels. Op een licht geïrriteerde manier maak ik haar duidelijk dat ik helemaal niet gediend ben met de situatie, dat ik hier al anderhalf uur zit te wachten en er eigenlijk binnen een half uur had moeten aankomen, dat ik wil weten wat er gaat gebeuren en dat ze mij dan ook helemaal geen ticket moeten verkopen als ze mij er niet kunnen brengen. Ze lijkt me wel te begrijpen maar zegt dat ik me geen zorgen moet maken. Dat doe ik echter wel. Ik weet helemaal niets op dit moment, ik weet alleen dat het niet verlopen is zoals men mij belooft had en dat deze mensen mij dingen wijsmaken die niet kloppen. Ik zit hier al anderhalf uur te wachten, ik weet niet of ik vanavond in Khao sok geraak, ik weet uberhaupt niet of ik vanavond wel ergens geraak. Ik ben alleen en ik weet niet wat er met mij zal gebeuren. Ik probeer mezelf te kalmeren, ik probeer mezelf ervan te overtuigen dat alles in orde komt en dat ik wel ergens zal terecht komen. Maar het heeft geen zin, mijn ongerustheid blijft en het alleen zijn weegt nu zwaarder dan ooit. Ik weet, mochten we hier nu met tweeën zitten dat ik de persoon zou zijn die de situatie relativeert en zegt dat alles wel in orde komt, maar deze keer ben ik alleen....

Het meisje probeert mij een beetje te kalmeren door wat te beginnen praten over koetjes en kalfjes. Op zich apprecieer ik het wel en weet ik dat ze haar best doet, maar het enige wat ik wil is dat ze eerlijk en duidelijk is tegen mij en dat vraag ik haar dan ook. 'Straks komt een nieuwe bus toe en dan zijn er vast en zeker nog wel mensen die die kant uit moeten en dan kan je vertrekken'. En wat als niemand die kant uit moet??? Wat dan??. Ze belooft mij echter dat ik vanavond in Khao Sok zal zijn, maar toch... ik vind geen rust. Even later komt de nieuwe lading toeristen toe. Ik zet mij naast het bureautje om te luisteren waar ze allemaal heen gaan. Bangkok, Krabi, Bangkok, Phuket, Krabi, Bangkok,.... geen één naar Khao Sok... Ik kijk het ventje achter het bureau aan en zeg met kwade stem: Soo, no one is going to Khao sok!! Now what??? I wonna be there tonight hé!!'. Hij wisselt enkele woorden met het meisje en deelt me eventjes later mee dat ze binnen vijf minuten komen. Ik merk dat ze zich beiden ook erg ongemakkelijk beginnen te voelen door mijn kwaadheid. Ik kan nu echter niet meer het vriendelijke schaapje uithangen. Ik ben ongerust en kwaad om hun foefjes en onduidelijkheid, om hun loze beloftes. Even later komt er weer een overdekte pick up toe. Wanneer het woord Khao sok valt trekt hij eventjes een verwonderd gezicht en grijpt vervolgens meteen naar zijn gsm. De moed zakt mij in de schoenen, hoewel, daar zat ie eigenlijk al. Hoe dan ook kruip ik in de laadbak samen met een jongen die richting Phuket gaat (de enige, zo blijkt ook). Na wat weg en weer te rijden stoppen we bij een plaats waar een busje staat, waarop ik de verlossende woorden 'khao sok' zie staan. Mijn hart begint weer te kloppen, mijn maag ontspant zich, mijn bloed stroomt weer en er komt weer lucht door mijn neus. Het is ondertussen kwart voor zes. En het was drie uur toen ik in deze stad aankwam.... Uiteindelijk blijkt dat het er vooral om ging dat ze vervoer moesten regelen van hun restaurant tot aan het busje die mij naar khao sok bracht. Aangezien er ook nog een jongen daar moest zijn om naar Phuket te gaan, waren we toch met twee en was het niet ik alleen... DAARVOOR, voor dat stomme tussentransport heb ik mij twee uur zitten opfretten...

Er komt een man naar mij toe en hij vraagt waar ik ga logeren. Als hij hoort dat ik daar nog geen idee van heb neemt hij me snel even mee naar binnen en stelt me een hostel voor. Ik herken de naam uit mijn boek en aangezien de prijs goed is en ik helemaal geen zin heb om daar in de pikkedonkerte nog rond te schoffelen, stem ik toe. Ik kruip in de bus waar gelukkig ook nog een vijftal andere toeristen zitten, en eindelijk, om zes uur s'avonds in het donker vertrek ik richting Khao sok!!

Twee uur later wordt ik naar mijn hutje gebracht. Het ziet er best ok uit, maar de spleten in de vloer en het plafond zorgen ervoor dat ik voortdurend rond kijk om toch maar geen ongewenste beestjes tegen te komen. Ik klap de deur van de badkamer open en steek even mijn hoofd binnen. Achter de deur verkruipt een dikke kakkerlak en ook in de wc ligt er eentje te drijven. Ik trek mijn neus op en slik eventjes vooraleer ik mijn sandaal in zijn richting gooi. Met een harde klap en wat gespets spat het beestje uiteen. Hmmm... dit wordt een nacht MET muskietennet!

Wanneer ik mijn hutje uitkom om eindelijk nog eens iets te eten in het restaurant, zie ik dat mijn geburen, een koppeltje, buiten zitten. We zeggen vriendelijke goeiedag en ik vraag hen of ze ook net zijn toegekomen en of ze van plan zijn om morgen een trekking te doen. Ze antwoorden dat ze inderdaad vandaag arriveerden en dat ze ondertussen al geboekt hebben om morgen de tweedaagse aan het meer te doen. En van zodra het meisje enkele woorden spreekt weet ik het. 'Where are you from?' vraag ik, enerzijds nieuwsgierig en het anderzijds al wetend. 'We're from Holland!' bevestigd ze mijn vermoeden. 'Ah, ik dacht het al!!'. Eindelijk, eindelijk zijn ze er, die Nederlanders die je anders altijd zo makkelijk tegenkomt!! Het ijs is meteen gebroken en ik ben vast overtuigd om morgen ook de tweedaagse trekking te gaan doen! Dat kan best nog gezellig worden!! Zo gezegd, zo gedaan! Nog geen twee uur later kruip ik in bed, veilig onder mijn goed afgesloten muskietennet, met een volle maag, een lichte hoofdpijn (van de stress van die namiddag) en het vooruitzicht op een trekking van twee dagen met een groepje van vier in een prachtig ongerept natuurpark!!

Sweet dreams!! En tot het volgende verslag vol avontuur en gezelligheid!!!

Liefs

Transport gestresste Joke

Ko Tao en Kho Pha Ngan

Ko tao, een klein eilandje dat wereldberoemd is vanwege zijn prachtige duikplekken. ~You should go there~ zei Andrea. En ik dacht: ah ja waarom ook niet. Met heel wat gepuzzel slaag ik erin om mijn planning te herschikken. Tevreden met het resultaat start ik aan mijn laatste week. Vanuit Hua Hin neem ik de bus en even later stap ik over op de boot. Wanneer ik over de aanlegsteiger wandel staar ik naar het azuurblauwe water. Het is prachtig en tegen de houten palen zie ik honderden visjes!!Super! Niemand anders lijkt er echt oog voor te hebben. Iedereen wil zo snel mogelijk op de boot richting paradijs. Twee uur later arriveer ik op Ko Tao. Vastbesloten om niet onnodig veel geld uit te geven aan transport begin ik te wandelen op zoek naar een hostel. Het is ontzettend warm en het eiland is niet bepaald vlak. Na een ontzettend steile helling kom ik aan bij de winkel van MR J. Blijkbaar ook een guesthouses met aanvaarbare prijzen. Ik bekijk enkele kamers en besluit er te blijven. Het is dan wel geen exotische bungalow met zicht op zee, maar ik ben dan ook niet van plan om hier de hele tijd te zitten! Ik verfris me even en ga op stap. De meeste restaurantjes, bars, duikclubs, winkeltjes, bevinden zich uiteraard langs de kustlijn. Sons zijn er stukken pad waar helemaal geen leven is, even later kom je dan weer terecht in een klein levendig dorpje. Ik informeer bij enkele duikclubs wat ik de volgende dag kan doen. Ze raden mij allemaal de DSC Discovering scuba diving aan. Bij de laatste duikclub, die overigens ook in mijn boek staat, schrijf ik me in! ~Is it difficult~ vraag ik voorzichtig. ~ Nooo, its easy!! The instructor is like your babysitter!!~ OK, ik was overtuigd! Na nog wat gewandel, een internetje, een drankje, een hapje en een boekje duik ik in bed! Ventilator op mij gericht, klaar voor een lekker tukje! Ware het niet...dat de plaatselijke hondenclub net die avond een concert gepland had!! Vanuit alle richtingen klonk geblaf! Grrrrrrrrr!!! Ik probeerde werkelijk alles: ipod in mijn oren, vensters toeprutsen (maar dat ging niet echt), oordopjes in mijn oren, een sjaal rond mijn hoofd en oren binden, vingers in mijn oren,.... Niets baatte! Het ellendige geblaf bleef er doorkomen. Uiteindelijk ben ik dan toch in slaap gevallen, om zeker nog 3 keer wakker te worden en telkens weer hun concert te moeten aanhoren! Normaal ben ik ontzettend dol op honden maar nu zag ik in gedachten hoe ik ze allemaal met een grote knuppel in de zee mepte! Sorry voor de gevoelige zielen, mijn rust is echter heilig!!

De volgende ochtend om zeven uur liep de wekker af. Nu was het natuurlijk muisstil buiten! Ik kleedde me aan en slofte richting duikclub. Ik was benieuwd met hoeveel we gingen zijn, maar algauw bleek dat ik de enige was... Mijn instructeur heette RIchard en kwam van Engeland,.
Terwijl ik een ontbijtje nam legde hij mij het principe van duiken uit. Hoe het in elkaar zit, wat er met je lichaam gebeurt, hoe de uitrusting in elkaar zit, wat elk onderdeel doet, wat ik moet doen,... Een beetje theorie dus. Het is belangrijk dat je bij elke meter die je daalt de oren laat ploffen. Dit doe je door je neus dicht te knijpen en dan te blazen. We oefenden eventjes. ~Voel je het~ vroeg hij. ~ Ja ja!!~ zei ik enthousias> ~ Beide oren?~ ik voelde het echter maar aan 1 oor. We probeerden nog eens, maar mijn linkeroor werkte niet mee. ...
Na de theorie wandelden we naar het materiaalkot. Daar kreeg ik al mijn benodigdheden: duikbril, duikpak, vest, fles, zwemvliezen,...Terwijl ik wachtte en rond me keek begonnen mijn voeten ontzettend te pieken. Ik wreef eop maar het hield maar niet op! En dan kreeg ik plotseling de tientallen muggen die rond mijn benen fladderden, op zoek naar een lekker ontbijt, in de gaten. AAAAAAAARRRGHHHH!!!! Ik liep snel naar buiten en stond daar te trappelen met mijn voeten. Richard keek me aan en zei dan heel luchtig en veel te laat ~ oh yeah, there a lot of mosquitos inside~ Grrrmmm... Ellendige beesten! Terwijl hij zijn gerief nam liet in mijn voeten en benen afkoelen in de zee. Even later wandelden we richting zwembad. De hele uitrusting woog 17kg! Het leek wel alsof ik door de grond geduwd werd. Je had me moeten zien lopen, ik leek wel een duts! Mijn voeten bijna niet opheffend.
Eenmaal in het zwembad weegt het natuurlijk niets meer. We oefenden de basiszaken: de tekens onder water, ademen onder water, mondstuk uithalen, water uit je bril,.... En dan was het tijd om eventjes rond te zwemmen. ~ Are you excited?~ Vroeg hij. ~ Yes yes!!~ zeg ik enthousiast. ~ Me too, its been a week since i went diving, because its really quiet now~
Ik ben verbaasd, het is toch hoogseizoen? ~Highseason??? Not al all, its moessontime! Its been 3 years since we had such a beautiful weather here, you re lucky!!~
Woeps... Ik herinner me vaag dat ik had gelezen dat hier in november meeste regen valt maar op de meeste plaatsen is het droge seizoen net begonnen, dus ja...
Hoe dan ook, daar gingen we! Het zwemmen in het zwembad verliep behoorlijk goed al draaide ik geregeld eens op mijn zij omdat de fles teveel woog. We probeerden nogmaals met de oren, maar mijn linkeroor wou echt niet mee!! Ik vertelde hem dat ik tijdens het landen wel veel last gehad had omdat mijn oor niet wou ploffen. HIj twijfelt en beslist dan toch om niet dieper dan 2 meter te gaan. Anders ga ik in problemen komen met mijn oor, en dat is het niet waard.

En dan wandelen we naar de zee! Spannend! We zwemmen ongeveer een uurtje rond. De onderwaterwereld is best mooi! Ik zie tal van vissen, scholen, grote, kleine, fluo s, zeekomkommers, rare slakken, koralen, anemonen,..... Heel erg mooi allemaal, maar ik weet dat er nog zoveel spectaculairders te zien is en dat dit voor mij nu niet weggelegd is en dat vind ik best jammer. Na de duik raad Richard me toch nog aan om in de namiddag niet mee te doen aan de diepere duiken, het is te gevaarlijk voor mijn oor.
Uiteraard gaat mijn gezondheid voor en ik zeg hem dat ik even ga kijken of ik nog garantie krijg op mijn oor en anders wel een nieuwe aanschaf. Kwestie van het toch luchtig te houden, nietwaar? Misschien probeer ik op mijn volgende reizen nog wel eens want er moet echt zoveel meer moois te zien zijn daar beneden. Ik heb echter wel de ervaring om eens gedoken te hebben en dat is ook al veel! Achteraf ben ik echt doodmoe en na mijn middagmaal waar ik bijna in slaap val aan tafel, doe ik een dutje op mijn kamer.
Daarna is het tijd voor een wandeling. Ik wandel helemaal naar de andere kant van het eiland en dat neemt toch wel een paar uur en heeeeeeel wat zweet in beslag. Ik passeer aan het guesthouse waar ik oorspronkelijk wou logeren. Het heeft een privestrandje en ligt heel erg afgelegen. Ik ben ergens wel blij dat ik niet hierheen gekomen ben, het ligt zo ver van alles!!
Na een duik in het water wandel ik terug. Ik zie een soort steiger die langs de rotsen loop en volg deze. Ik kom uit aan een stukje strand waar ze volop aan het bouwen zijn. Terwijl ik door het zand ploeter zakt mijn ene been tot aan mijn knie in het ~zand~ of wat het ook moge wezen! Met enige moeite trek ik het eruit en prijs me gelukkig dat ik mijn sandaal vastgemaakt heb, anders was ik hem zeker kwijt!! Het duurt eventjes voor ik terug op de baan beland. Ik heb vreselijke dorst (al niet meer gedronken in 2uur!) en mijn billen (mijn dijen voor de anderstaligen) liggen bovenaan open door voortdurend tegen elkaar te schuren. Tja, het nadeel van dikke billen zeker! Wanneer ik bij een winkeltje kom koop ik een flesje fruitsap die binnen de 3 minuten op is! Ik bind mijn handdoek rond mijn ene bil en ben klaar voor de terugweg.
Onderweg passeer ik een vrouwtje met een kindje. Ze staat bij een kraampje met allerlei juweeltjes. Ik zag haar in het doorgaan ook al, ik glimlach en wandel voorbij. En dan bedenk ik: die staat hier, zo afgelegen, een hele dag, met haar kindje, waarschijnlijk verdient ze amper iets, en ze klampt je ook helemaal niet aan, ze is niet opdringerig zoals zovelen. Ik stop... en draai me om, vastberaden om dit vrouwtje toch iets te laten verdienen vandaag. Ik koop twee armbandjes en wandel tevreden terug verder. Het is helemaal geen heldendaad, maar ergens voelde ik mij aangedaan door de manier waarop ze daar stond en bedacht ik best wel wat centen kon missen en dat zij er zeker wel wat kon gebruiken.

De volgende ochtend pak ik mijn rugzak en spring op de boot richting Kho Pha Ngan.
Het is overtrokken en de zon raakt er maar moeilijk door. Hmmmm, daar hebben we het moessonseizoen... Wanneer de boot aanlegt worden we aangevallen alsof we supersterren zijn. Een vijftigtal mensen vliegen naar ons om taxis, brommers, hostels,... te verkopen. Ik moet tot vervelens toe een tiental keer zeggen dat ik nog niet weet waar ik heen ga en wat ik ga doen! De opdringerigheid irriteert me mateloos! Ik plof me neer en kijk in de foldertjes die ik gekregen heb. Ik besluit uiteindelijk om naar de westkust te gaan. Daar bevindt zich een lekker luxues resort voor geen prijs! Mag wel even denk ik! Het blijkt plotseling echter helemaal niet evident om een taxi te vinden die mij wel brengen. Omdat ik alleen ben rekenen ze de volle pot en dat weiger ik natuurlijk! Een madameke stelt me een ander resort voor, daar ergens in de buurt, ook behoorlijk luxueus en met een aanvaardbare taxi service. Ik stem toe en eventjes later rijd ik naar de andere kant van het eiland. De baan is op sommige plaatsen heel erg steil. We rijden steeds verder en verder en ik begin te bedenken dat we echt wel heeeeeel ver van de stad zitten. Hoe geraak ik ooit terug? Ik denk eraan om een brommertje te huren, maar ondertussen heeft de regen zijn intrede gedaan en de wegen zijn bijzonder stijl.... Ik ben dan ook niet gewoon van met een brommertje te rijden. Ik laat het idee varen.
Alsof we nog niet ver genoeg zitten wijken we ook nog eens helemaal van de hoofdbaan af vooraleer we in het resort arriveren. De baas is blank en komt me tegemoed om te vragen in wat voor een prijsklasse ik mijn kamer wil. Ik begin laag en hij toont me de hutjes die ik kan krijgen voor die prijs. Iets helemaaaaaaaaaal anders dan op de foto dus... De hutjes hebben geen plafond, je ziet het geraamte van het dak en het is enkel bedekt met een soort stro. Met enige tegenzin stem ik toe. Ik kijk voortdurend rond mij om te zien of er geen enge beesten zitten, en die zitten er zooooooo zeker wel!!! Ik kijk binnen in de hut naast mij en zie iets wegglippen, mijn nieuwsgierigheid wint het van mijn angst. Aangezien de deur open is ga ik naar binnen en geef een duwtje tegen het tafeltje waar achter ik iets zag bewegen. Plotseling schiet er iets in volle vaart vandoor. Ik gil en probeer weg te lopen, maar door de gladde vloer in combinatie met mijn natte schoenen glijd ik uit.... Niets erg, gewoon een heel erg hard kloppend hart :-) Die nieuwsgierigheid toch! Het bleek ook maar gewoon een gekko, maar o wee wat kunnen die snel kruipen! Ik kan me maar niet verzoenen met mijn verblijf en ga terug naar de receptie. Ik vraag hoe de kamers in hogere prijsklasse eruit zien. En we komen meteen terecht in een wereld van verschil!!! Prachtige kamers volledig in gelakt hout MET plafond en mooie badkamer. Mijn keuze is snel gemaakt!! Weg uit die hut!!!!!

Ondertussen gaat het steeds harder regenen en zie ik de eerste flits gevolgd door een oorverdovend gedonder. Ik krimp in elkaar, wat een kabaal zeg!!! Het giet dat het geen naam geeft en de ene donderklap volgt de andere op. Ik lig op mijn bed en probeer een boek te lezen. Het is best gezellig maar toch ook een beetje eng zo helemaal alleen.
Ik vraag me af wat ik de komende uren in godsnaam ga uitspoken. Als het weer zo blijft is er natuurlijk niet veel te doen en dan slaat de verveling al snel toe. En als ik iemand niet wil tegenkomen, dan is het meneer verveling! Ik trek mijn wibra regencoat aan en stap naar de receptie. Zal het weer morgen ook zo zijn? Op een ietwat te arrogante manier antwoord de blanke baas dat hij me dat morgenochtend kan vertellen, hij is immers geen weerman toch??
Ook als ik hem vraag hoe ik in stad kan geraken antwoord hij niet echt vriendelijk. ZIjn scherpe snertstemmetje werkt op mijn zenuwen. Conclusie: ik zit veeeeeeeel te afgelegen, de baas irriteert me, het internet is te duur, ik kan nergens heen omdat ik niet met een brommer rijd en omdat de taxi te duur is en een trip boeken voor morgen heeft niet veel zin want als het weer zo blijft gaat die waarschijnlijk niet door.
Ik weiger te blijven zitten en ga wandelen. Buiten een lange baan en een paar andere resorts kom ik niet veel tegen. Mijn besluit staat vast: morgen vertrek ik!!
Gelukkig was de kamer best gezellig zodat ik mijn daar toch wat op mijn gemak voelde. Ik spendeerde mijn tijd door te lezen en te treuzelen, iets te eten, nog even snel te internetten en tenslotte nog wat te lezen.
De volgende ochtend stond ik vroeg op en begaf me naar de receptie. ~Hello, can i pay?~ Vraag ik vriendelijk. De blanke schijterd kijkt me aan en zegt met zijn snerstemmetje: ~ are you leaving? You didn t tell me! You have to say it one day before you leave~. Met een onhandig gehakkel probeer ik mij te verdedigen: ~ euh...you didn t,... i mean, i thougt, you said that,...~ En besluit dan maar met ~ I didn t know, sorry~. Met veel tegenzin maakt hij mijn rekening en regelt me een taxi, die ik gelukkig kon delen met twee oostenrijkers, waardoor hij wat goedkoper was. Weg van hier!!!!!!!
Ik vond het best jammer want ik had eigenlijk wel heel wat willen doen op dit eiland. Het zou een schat aan natuur hebben en dat wou ik natuurlijk wel eens gaan bezien. Maar met dit regenweer kun je helaas niet veel doen. Pech voor mij, time to move on.
Ik informeer nog even of er misschien trips zijn die in de namiddag starten maar alles start in de voormiddag. Ik vraag dan maar naar transport richting Khoa sok, mijn volgende bestemming. En wat blijkt, binnen het uur kan ik vertrekken met een ticket die ik mij naar daar leidt! Prachtig! Enigzins tevreden met deze wending boek ik en geniet nog snel van een lekker ontbijt vooraleer het onweer uitbarst en ik in de regen de ferry op vlucht.
Het transport blijkt echter niet zo eenvoudig te verlopen als het oorspronkelijk leek.....maar aangezien dit verslag al veel te lang is hou ik dat verhaal voor de volgende aflevering!!

TO BE CONTINUED........

Heel veel liefs en sorry voor het lange wachten!!

Aan-de-verveling-ontsnapte-Joke

Te ver weg!

Hallo iedereen

Eventjes een korte geruststelling voor allen! Alles in orde met mij, niet opgegeten door een haai of ander visgedierte, gewoon slachtoffer van veel te duur internet!! En ge weet dat ik tijd nodig heb voor mijn verhalen he. Ik zit nu al op Kho Phangan en heb de verkeerde keuze gemaakt van resort. Ik zit namelijk veeeeeeeel te ver van de bewoonde wereld en dat gaat me niet! Bovendien kan ik er moeilijk geraken want een taxi kost immens teveel en op een brommertje durf ik mij niet te wagen aangezien de wegen hier heeeeel steil omhoog en omlaag gaan en ik sowieso al niet echt veel ervaring heb met brommertjes. Het is hier wel heel rustig, maar ik heb leven en beweging nodig. En alsof dat nog niet genoeg is, is het vandaag beginnen onweren. Ik lag te bibberen op mijn bedde jong, amai, over donder gesproken!! Anyhow, ik probeer gauw mijn duikavontuur eens neer te typen, nu hoop ik gewoon te kunnen genieten van een welverdiende nachtrust en hier morgen te vertrekken!!

Heel veel liefs en tot gauw

Afgelegen Joke

Oprechte vriendelijkheid en Hua Hin

Hallo iedereen!

Ondertussen zit ik al twee plaatsen verder dan het vorige verslag, stel je voor!
Toen ik gisteren wakker werd om kwart voor tien, kwam ik tot de constatatie dat mijn gsm dus niet was afgelopen... Daar ging mijn planning! Gelukt had ik gisteren al gepakt zodat ik binnen de drie kwartier op een tuktuk richting busstation zat. Toen de man echter hoorde dat ik naar Hua Hin ging veranderde hij plotseling van route en zette me af bij een minibus. Vastberaden om het deze keer als een echte trotter aan te pakken schudde ik heftig van nee tegen het dametje en zei nog eens dat ik naar het busstation wou. No problem, i bring you. En daar gingen we weer. Enkele minuten later kwam ik echter te weten dat de bus naar Hua Hin stopte in ratchaburi, waar je een bus moest nemen naar petchaburi waar je dan nog es een bus kon nemen naar Hua hin. De eerste bus deed er al 2u over.... Pfffff andere mogelijkheden? Via Bangkok en daar overstappen op een bus naar Hua Hin. Pfffffff again want die vreselijke metropool wil ik ten stelligste vermijden. Ik verwijt hem nog steeds het slechte begin van mijn vakantie, hadden ze daar niet zo met mij rondgereden en had ik meteen kunnen doen wat ik had gepland dan had dit ook een ander gevoel opgeleverd.
Nee, bangkok was geen optie. Het zou me trouwens minstens evenveel kosten als de trip met het minibusje, die dan nog wel rechtstreeks ging..... Nog voor ik de kans had om na te denken over wat ik zou doen werd ik aangesproken door een vrouwtje. Waar ik heen wou, vroeg ze. I need mini bus to hua hin mompelde ik. Haar gezicht fleurde op: ~yes yes i know mini bus, come withe me, only 30 bath.~Ok dan maar, ze bracht me naar een wel zeer smalle fietstuktuk. En eenmaal mijn rugzak erin zat was er nog amper plaatsover voor mij! Zoals ik gevreesd had bracht ze me naar hetzelfde madameke als daarnet.... Hmmmm, schaamtelijk zoals mijn gasten het zouden zeggen. Ik besloot om waardig te arriveren en begon meteen te lachen en te zwaaien zodra ze me in het oog kreeg. Ze lachtte terug, en waarschijnlijk nog eens extra in haar vuistje.Dit was gewoon de beste oplossing, ik zou er het snelst zijn en het zou me zeker niet meer kosten dan met het openbaar vervoer. Ik bedankt het tuktuk madameke en betaalde haar. Ze bleef een beetje onwennig staan schuifelen... tot ze van de busmadam enkele bonnen kregen, maaltijdcheques zou ik zeggen, maar ik vermoed dat dit hier niet bestaat. Hoe dan ook, ik werd hier niet zomaar naartoe gebracht, ieder zijn brood, circle of life zeker?
Een uurtje later zat ik in het busje. Ik wachtte tot de andere toeristen zouden instappen, maar het bleef bij vier locals en mijzelf. Zoals gewoonlijk bleef ik op mn hoede. Na anderhalf uur stopten we bij een benzinestation. Een man uit mijn busje deed teken dat we moetsen uitstappen. Ik volgde en hij leidde me naar een plaats waar een heleboel mensen stonden te wachten. Het werd me al snel duidelijk wat de bedoeling was. Terwijl de busjes een korte opknapbeurt kregen (tanken, water bij vullen,...) konden de inzittenden even iets kopen of naar toilet gaan. Als het busje klaar was kwam hij ons terug oppikken en reden we verder. Goed systeem! Ik vroeg aan de man hoelang het nog rijden was, een uurtje antwoorde hij.

Toen we eindelijk in Hua Hin arriveerden vroeg hij me waar ik heen moest. Ik maakte hem duidleijk dat het mijn bedoeling was om door te reizen naar Chumphon. Hij wisselde even enkele woorden met de chauffeur en even later werden we afgezet. Hij deed teken dat ik moest gaan zitten op het bankje. Ik begreep het niet goed, hier was in de verste verte geen busstation te zien. We stonden aan de kant van een drukke baan. Ik vroeg hem ernaar. Hij antwoorde dat zijn vriend ons zou komen ophalen en mij zou afzetten aan het busstation. Hmmm.... wat moest ik daarvan denken? Hij was wel al de hele rit heel erg behulpzaam geweest, dat wel, maar toch... Ik nam hem eens goed op... hij zag er wel ok uit, niet bepaald het type die me zou verkrachten of ontvoeren of vermoorden. Met enig blijvend argwaan besloot ik hem te vertrouwen. Wat kon ik ook doen, weglopen??
Hij vroeg of ik alleen reisde en of ik niet bang was. Ik bevestigde het eerste en antwoorde op het tweede dat ik veronderstel dat de mensen hier wel betrouwbaar zijn, moest ik dan bang zijn? Hij lachte en zei: no no no!!
Enkele minuten later arriveerde zijn vriend met een behoorlijk deftige pick up. Hij zag er nog meer ok uit. HIj was van middelbare leeftijd, droeg een hemd en een brilletje. Op zijn achterbank lagen cursussen en in het midden zat een kindje. Hij keek eerst eventjes raar op, maar na enkele woorden te wisselen met zijn vriend lachte hij vriendelijk en hielp me met mijn bagage. We vertrokken.
Hua Hin is een drukke stad. Onderweg zag ik heel wat blanke toeristen en dat stelde me om de een of andere reden op mijn gemak.De chauffeur vroeg hoe ik heette en liet zijn zoontje me groeten (handpalmen tegen elkaar en het hoogd buigen). Zoals de meeste kinderen rond de 6 jaar stribbelde hij even tegen en deed toen heel kort en verlegen wat zijn papa zei. Ik lachte en groette vriendelijk terug. Dit was wel ok!
Toen we even later arriveerden in het busstation werd ik meteen door beide heren begeleid naar het loket. De volgende bus naar CHumphon bleek echter pas binnen 4.5u! Ik zuchtte, dat was veel te lang! Tegen dat ik er zo aankomen was het 11u en dan moest ik nog op zoek naar een hostel! Geen optie dus. Ik besloot om te overnachten in Hua hin en smorgens de eerste bus te nemen. De man van in de bus stelde voor om bij hem thuis te overnachten. Ook al was ik best overtuigd van zijn eerlijkheid en goedheid, toch sloeg ik het vriendelijk af. Ik zou wel een hostel zoeken. Meteen stelden ze voor om mij erheen te brengen. Ongelofelijk!! Ik bedankte en kroop terug in de auto. Ik toonde in mijn boek welk hostel ik graag wou en enkele seconden later hing hij al aan de telefoon om te checken wat de prijzen waren. Ik wist mezelf geen houding te geven, hoe moest ik deze mensen in godsnaam gaan bedanken??
Onderweg gaven ze me nog enkele tips over de stad zelf en zetten me uiteindeiljk af aan de deur van het pattana guesthouse. Ik stapte uit en vroeg of ik hem wat geld kon geven, maar dat wou hij niet. Ik haalde mijn mooiste glimlach boven en bedankte hen wel 10 keer! Vervolgens zwaaide ik hen uit en liep naar het guesthouse. Ik had een krop in mijn keel, was ontroerd door zoveel oprechte vriendelijkheid. Hoeveel mensen bij ons zouden dit doen? Een backpacker vanop de bus meenemen naar de auto en rondrijden tot hij terecht is? Zou jij het doen? Would you even care....? Mja..... Een mooie ervaring. Ik vond het jammer dat ik hen niet meer kon bedanken.

Hua Hin is een grote stad. Overal lopen er toeristen. Er zijn tal van gtuesthouses, restaurantjes, bars, winkeltjes, marktjes, massagesalons,... Toen ik Andrea vertelde over mijn plan om hierheen te komen zei ze dat ze gelezen had dat hier veel oudere mensen liepen. En ze had gelijk. De meeste toeristeren hier waren al van een bepaalde leeftijd. Veel backpackers zag je niet, maar des te meer oudere mannen met thaise meisjes.... Toen ik rondliep in 1 van de vele straatjes vroeg een lachende voorbijganger (toerist), do you know where you are?? Yeah Yeah lachte ik terug. Ik wist me wel te orienteren. Maar toen ik eventjes later al de roze verlichtte bars zag met de bosjes meisjes in korte kleedjes, besefte ik wat hij bedoelde. Ik was terecht gekomen in een soort....mja ~deftig~ red light district. Overal waar ik om me heen keek zag ik massas jonge meisjes die zaten te wachten tot een westerling hen oppikte.... Ah ja, ik heb vorige keer al mijn gal gespuwd over de tien bars in Kanchanaburi, maar dit was nog veel erger. Degutant zelfs. Mijn maag keerde zich en ik probeerde zo snel mogelijk uit deze buurt te raken. Een vloed triestheid ging door me heen. Ik weet dat je er hier niet onderuit kan, maar toch blijf ik het confronterend vinden. Sorry voor iedereen die mensen kent met een thaise vrouw. Ik wil niet iedereen over dezelfde kam scheren, zeker niet, maar ik heb er sterk mn bedenkingen bij. En wat ik hier zie.... Ik heb er geen woorden voor, enkel gevoelens, en geen leuke.

Tegen 23u ging ik terug naar mijn hostel. Een groot teakwooden huis. Ik was erin geslaagd om morgenvroeg vervoer te regelen die mij rechtstreeks naar Ko Tao bracht! Gewoon, 1 van de vele maatschappij die een ticket verkopen voor bus en boot ineen. Geen gedoe meer met openbaar vervoer, maar rechtstreeks richting paradijs! Terwijl ik op mijn terrasje nog eventjes mijn indrukken aan het neerpennen was zag ik aan de onderkant van mijn deur het monster van de dag! Inderdaad, een misselijkmakende dikke zwarte spin. Ik hupte zowat van mijn stoel en durfde bijna niet meer bewegen. Mijn ogen volgden elke beweging en ik bad stilletje dat hij niet mijn kamer zou binnenkruipen. Naast het gewone zweet brak mij nu ook nog eens het angstzweet uit!!! Eenmaal hij uit het zicht was stormde ik in mijn kamer en ging als een gek tekeer om mijn muskietennet op te hangen. GEEN SPINNEN IN MIJN BED!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Tevreden keek ik naar mijn werk, nam nog een frisse douche en kroop in mijn beschermde slaapplaatsje.

Ondertussen ben ik in Ko Tao. Ik zou zeggen, google maar eens, en wordt lekker jaloers! Hihihihi!! Nog meer nieuws? Jap! Morgen ga ik DUIKEN!!!!! Ik heb meteen de knoop doorgehakt en mij ingeschreven voor een DSD (discovering scuba diving). Spannend he!!! Morgenvroeg fladder ik tussen de vissen! Ale, hopelijk toch, want ik ben soms toch wel een klungel in nieuwe dingen. Ik hoop echt dat goed gaat!!!

Ik sluit maar eens af want hier op het eiland is alles een stuk duurder! Dus zeker internet!!
Maar ik hou jullie graag op de hoogte!! Hopelijk tot binnenkort, als het duiken goed verlopen is! Verslag volgt!!!

Veel liefs
Excited Joke

De Thaise meisjes

Hoi hoi hoi iedereen

Mijn laatste verslagje vanuit Kanchanaburi. Morgen trek ik eindelijk verder, richting zuiden. Zon zee en strand dus ;-) De voorbije nacht verliep nog steeds niet zoals het zou moeten. Om de 1 of andere reden vrees ik de nachten. Het zijn echt de momenten waarop je meest nadenkt of piekert, of wat dan ook. Ik heb mij een hele dag goed geamuseerd, contact gelegd, samen gaan eten, iets gedronken,.... Maar op het moment dat ik terug in mijn kamer kom slaat het in mijn buik. Het is vreemd en wederom kan ik het niet begrijpen.

Deze ochtend wordt ik gewekt door het geschetter van een thaise madameke. Toen ik gisteren door de gang liep zag ik er eentje die een kamer binnen ging en daar vervolgens tegen zichzelf stond te babbelen en te lachen als een heks. Hmmm....

Daar is ze weer, dacht ik! Ze was duidelijk bezig met de kamer naast mij een grondige beurt te geven, daarbij verlichtte ze haar werk door geregeld eens hard te beginnen schateren. Of was er nu toch iemand bij? Hoe dan ook, het ontnam mij de zin om nog eventjes rustig te blijven liggen.
Aan de dag beginnen dan maar! Vanuit mijn heerlijke frisse kamer ging in de hitte tegemoet, het beloofde alvast een hete dag te worden! Ik had me voorgenomen om vandaag een bezoekje te brengen aan de tiger temple. Een plaats waar monikken voor tijgers zorgen. Ik zou me ook informeren over de busuren en bedacht om eventueel samen met Andrea naar het busstation te rijden\, zij vertrok vandaag immers al. Ik kon haar echter niet vinden en toen ik de fietsen ~ for rent ~ zag staan nam ik me voor om het busstation met de fiets te gaan zoeken. Maar eerst zou ik van hostel veranderen. De rainbow lodge die vorige keer vol zat was 100 bath goedkoper en als ik hier dan toch nog een nachtje zou blijven kon ik beter wat geld besparen. Ik had geluk, er was nog 1tje vrij! Ik snelde naar mijn kamer en propte als in mijn twee zakken, gaf mijn sleutel af, bedankte en installeerde mij bij de gebuurs :-) Een klein bungalowtje met eigen badkamertje en airco. Mooi Mooi Mooi! Was dit maar eerder vrij geweest!
Terwijl ik op mijn fiets zat voelde ik een vreemd gevoel aan mijn vinger, mijn pink dan nog wel. En voor degenen die er altijd van gedroomd hebben, ewel kijk, mijn lange pinknagel is op mysterieuze wijze gesneuveld, maar ik heb er nog steeds ene aan mijn andere vinger he!!
Mijn zoektocht naar het busstation verliep niet erg vlot, toen ik namelijk in het stadscentrum aankwam leek deze heel druk en groot te zijn, aangezien ik anderhalf uur later al moest klaar staan voor mijn tijgertrip kon ik niet het risico lopen om nu te verdwalen, dus keerde ik terug.

Samen met twee andere koppels kropen we in de overdekte pick up en reden naar de tijgers.
De kosten aan de ingang waren echter iets meer dan ik gedacht had, ma ja soit, we zijn op vakantie zeker....? Het hele complex was redelijk groot en naast tijgers liepen er ook grote zwarte behaarde zwijnen, herten, kippen, pauwen en indische koeien (ge weet wel, ik ken hun echte naam niet) rond. Uiteraard niet bij de tijgers nee, zo slim zijn ze wel.
We mochten met de begeleiding elk om beurt bij de tien tijgers gaan. De ene pakte je bij de hand en de ander nam je fototoestellen om fotos te trekken. Ze zeiden waar je moest gaan zitten en hoe je moest aaien. Ik heb vijf tijgers geaaid!!!! Best nog ruig, die pels. Maar wat een prachtbeesten!!! Waauw!! Al zou ik er niet graag een knuffel van krijgen, ze zijn echt gigantisch!
Een meisje probeerde me te overhalen om me in te schrijven voor de speciale show. Dan werden ze losgelaten, speelden en vochten in het water,.... ~its soooo worth it, i promise you!!!~ Maar de prijs lag me nu net een beetje te hoog dus na wat twijfels bedankte ik vriendelijk!
Ik liep nog wat rond in het park en zag de monikken poseren met de tijgers. Hun lijven stonden vol van de tattoos, iets wat je niet echt zou verwachten van zo n persoon toch? Mss zijn het nog felle bikers geweest, he Gino ;-)
Eenmaal terug in Kanchanaburi nam ik mij een boekje en plofte me neer op 1 van de vele terrasjes, vergezeld van een ice cacao!

De trotterstraat hier heb ik waarschijnwel wel al een tien keer afgedweild. Je vindt er heel wat restaurantjes en bars, alsook tal van massagesalons waar blanke mannen languit liggen te genieten terwijl de thaise meisjes met hun voeten spelen. Toegegeven, je ziet er ook geregeld een vrouw liggen!
In de restaurants hangen voortdurend een vijftal meisjes rond. Als er iemand passeert proberen ze deze met hun lieve glimlach en hun hoge stemmetje te overhalen om iets te consumeren.
En dan zijn er tenslotte nog de 10 kleine bars aan het begin van de straat. Ik kom er altijd langs wanneer ik naar mijn hostel ga. Omstreeks 18u zie je de meisjes in de weer met make up en spiegeltjes. Zichzelf aan het preparen voor de talrijke mannen die zich daar s avonds komen nestelen. Als ik dan s avonds laat rond 23u opnieuw passeer zie ik de blanke grote handen op hun bruine slanke billen. De muziek staat luid, de meisjes fladderen rond de (veelal oudere, maar soms ook jongere mannen) als de muggen rond mij. Iedereen lacht, maar misschien niet allemaal even oprecht.....
De Thaise meisjes....mja...Ze zijn best knap met hun blinkende dikke gitzwarte haren, hun kleine slanke gestalte, hun eeuwige glimlach met perfecte tanden en hun onberispelijke geelbruine huid. Ik vraag me af hoe ze dit leventje ervaren. Worden ze dit als kind ingepompt?
Dromen ze hiervan? Van een blanke man, ongeacht welke leeftijd of welk uiterlijk? Of doen ze het uit noodzaak? Hebben ze uberhaupt zoiets als ~een keuze~, ~ een vrije wil~??
En die arme thaise jongens, hopelijk krijgen zij ook nog eens af en toe een kans om een meisje te strikken! Ah ja misschien bekijken ze het hier wel helemaal anders dan wij denken. Dit zijn immers maar de woorden en de gedachten van een, toch wel, redelijk feministe, nietwaar...? Die term kennen ze hier wellicht niet...

Ik stel het misschien wat cru en ik wil zeker niet beweren dat al deze meisjes een wreed leven hebben of tegemoet gaan ofzo, maar toch, op den duur lijkt het zo...zo... ~normaal~.
Ik durf te geloven dat heel wat single mannen hier te kampen hebben met ~zwak vlees~. Anderzijds, hoe dicht kan je de kat bij de melk zetten...?

Je ziet, mijn gedachten draaien hier op volle toeren. Ik ga nog rustig iets drinken vooraleer ik terug keer naar mijn gezellig bungalowtje. Helaas was ik vergeten dat het vandaag vrijdagavond is, en in de weekends hebben ze hier een ~discoraft~. Een bamboo raft met een grote hut erop waar gedronken en gezopen wordt tot en met, begeleid door luide boenkende muziek.... En mijn bungalowtje ligt uiteraard, hoe kan het anders, langs de rivier.... Zucht....

Lieve mensen, morgen verleg ik. Tot dan!

Heel veel liefs!!

Feministische Joke

De doorbraak!

Eerst en vooral: MWAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA, mwa, mwa, mwa, MWA!!!!!! Een heleboel dikke kussen voor al die lieve mensen met hun ondersteunende, hartverwarmende reacties!!! Prachtig!!

En dan nu, tot de orde van de dag! Ale, tot de orde van gisteren dan maar :-) Na mijn relaas te doen hier op het internet slenterde ik richting hostel. Ik wou nog wel ergens eentje drinken voor ik ging slapen. Ik passeer een gezellig restaurantje en zie daar het meisje die net naast mij zat in het internetcafe helemaal alleen aan een tafeltje zitten. Hmmmm..... Mijn zenuwen spelen op: komaan joke, dit is je kans, vraag of je er mag gaan bijzitten!!! Ik vertraag, zou ik? Of niet? Mijn angst wint en ik stap verder. Wat wil je dan eigenlijk?? Zegt een ander stemmetje. Ga je het blijven uitstellen toch? Schijtluis!!! Zo ga je nog lang kunnen typen over al de contacten die je NIET legt. Okaaaay okay, ik draai me om en met lood in mijn schoenen en een kloppend hart wandel ik naar haar tafeltje. Do you mind if i join you?? Nooo not at all! How are you???
Mijn hart maakt een sprongetje! I did it! I did it!!! Jawel mensen, een echt doorbraak op sociaal joke vlak!! Wat was het fijn om eindelijk eens met iemand te praten. Sarah komt van Engeland en reist ook voor het eerst alleen. Ze is wel een stukje ouder dan mij, maar ik weet niet precies hoe oud. Blijkbaar had ze dezelfde gevoelens en gebeurtenissen in Bangkok maar leerde ze ondertussen al mensen kennen. We praten een tijdje en het voelt goed! Ik ben fier op mezelf, IK heb contact gelegd! Openen die fles champagne!! Tegen kwart na elf trap ik het af, het wordt morgen immers een lange en vroege dag. Sarah nodigt me uit om eventueel de volgende avond iets te komen drinken in haar guesthouse, ze zal er zijn met nog een heleboel andere mensen. Cool! Ik wandel terug naar mijn hostel tot plotseling halverwege een euro valt. Een euro? In thailand? Wat ben je daarmee? Wel,namelijk dat ik me realiseerde dat ik was vergeten te betalen (deja vu sven? ;-)).... Ik draai mijn kar en ren terug! Wat moet die meid wel niet denken??? Goed eerste contact hoor joke! Je laat de persoon meteen met een rekening achter! Gelukkig is ze er nog en kan ik zelf betalen. Eenmaal in mijn kamer begint de eenzaamheid zich toch weer een beetje op te dringen, maar ik duw het weg. (geeft iemand die man achter mij eens een zakdoekje aub??? Zijn snotgetrek werkt op mijn zenuwen!!).
De nacht verloopt nog steeds geen 100 procent, ik word wakker rond twee uur en omwille van de heerlijke airco heb ik het toch iets te koud, ik begin een gefoefel tot en met om binnen mijn klamboe toch nog het deken te kunnen pakken. Mijn vinger begint echter ontzettend te jeuken, als ook mijn kont. What the ****???Twee kanjers van beten verschijnen op mijn vingers en op mijn kont voel ik er drie! Hoe is dit in godsnaam mogelijk?? Ik slaap onder een klamboe, in een lakenzak!! Ellendige strontinsecten!! Ik keer mijn laken binnenste buiten, speur mijn slaapterreintje af met een zaklamp maar ik vind niets. Het duurt wel even voor ik terug in slaap val na al die activiteit. Wanneer mijn gsm echter afloopt om 7u30 wordt ik gewekt uit een diepe slaap. Tijd voor actie dus. Even later stap ik uit mijn frisse kamer terug in de klamme warmte. Gelukkig hebben we een heerlijk airco busje. Een achttal andere mensen vergezellen mij eventjes later, waaronder het spaanse meisje Andrea! Blijkbaar waren we in de bus beiden nog te moe om iets te zeggen, maar eenmaal uitgestapt beginnen we te praten! Number two!
Ze reist zomaar eventjes al sinds augustus en heeft echt al vanalles gedaan en zoooooo veel mensen leren kennen die ze dan op andere plaatsen terug ontmoet enzo, mega cool!
(Geef die vent een zakdoek Please!!!!!!!!!!!! Het wordt degutant!!!) We klimmen samen, als enige van ons groepje tot het zevende level van de waterval!! Een prachtig zicht is onze beloning! Volledig omringd door natuur, magnifiek! Onderweg ontdek ik weer enkele aapjes die vrolijk door de bomen slingeren! Wat is natuur toch prachtig!!
We nemen een duik in het water en oh wat voelt deze koelte heerlijk aan!!! De visjes die er zwemmen komen af en toe eens van ons proeven. Een bijzonder vreemd gevoel!!! Het ene gilletje na het andere ontsnapt ons, echt grappig, maar je verschiet wel iedere keer. Het lijkt alsof ze mini mini kleine tandjes hebben die niet echt bijten. Lol! Na onze frisse plons haasten we ons terug naar beneden, we hebben immers nog een lange weg af te leggen en we moesten op tijd terug zijn. We haasten ons echt en als we arriveren zien we dat de anderen al aan het eten zijn, we blijken echter nog niet de laatste te zijn... Ole!! Na het lekkere eten stappen we terug in de nog lekkerdere airco bus. De warmte is echt niet te harden!!! AL mijn beten moeten zich natuurlijk ook nog even laten gelden nietwaar. Aaaaargh!! Als het van mij afhing? Een paar graden naar beneden en dood aan de insecten!!!

Niemand, maar dan ook niemand loopt hier rond met bobbels gelijk ik!! Das toch niet eerlijk??
Ah ja, de oudere amerikaanse man raad me aan om er tijgerbalsem op te doen, dan voel je het veel minder. Oooh wat heb ik een hele namiddag naar tijgerbalsem verlangt!
Na het eten scheiden onze wegen (van andrea en ik) zij gaat gaan kijken naar een soort grot ofzo en ik ga een ritje gaan maken op een olifant!!!! Omdat al de andere samen zijn krijg ik een olifant voor mij alleen, de kleinste, een tiener ofzo denk ik. Het is echt bijzonder grappig!!! Je slingert van links naar rechts! Vasthouden is de boodschap! Aangezien het ongelofelijk heet is krijg ik een mooi roze parapluutje! Kun je je het al voorstellen? Joke op een olifant met een roze parapluutje?? Best grappig ja! We maken een kort toertje en gaan daarna gaan bambooraften. Het klinkt indrukwekkender dan het is hoor! Een raft gemaakt van bamboe, met in het midden een hutje waar iedereen op zit. En dan de stroom afdrijven... Chillen, da wel. Een klein kikkertje neemt een rustpauze op mijn voet. We kunnen het echt goed vinden want hij laat het zelfs toe dat ik hem oppak en op mijn hand zet. Daar blijft hij tien minuten zitten. Als ik mijn hoofd draai, dan draait ie mee. Ik heb een nieuwe vrieeeeeeeeeeeeeeeend!!!!! Uiteindelijk beslist hij dan toch om mij te verlaten maar springt voor het einde van de tocht weer op mijn sandaal. Sorry vriend, ik ga nu op het droge en jij hebt water nodig, hier scheiden onze wegen, tot ziens! Een moeilijk afscheid.... God, mss was het wel een prins!!! Doeme dat ik daar niet aan gedacht heb, had hem een kusje moeten geven he ja! Had ik meteen een reisgenoot! Ah wijsheid komt altijd te laat he! Eenmaal uit de boot stoppen we bij een shop waar we eventueel iets kunnen kopen, binnen een tiental minuten komt het busje met Andrea ons dan ophalen. Ik blijf zolang mogelijk in de winkel voor de friste! Je zou er al niet meer aan twijfelen dat ik een belg ben, niet?
Onze volgende stop is een treinritje. Niet veel bijzonders.En tenslottte eindigen we bij de bridge over the river kwai.... Jaja Gino, THE bridge! Ik heb de film nog nooit gezien dus voor mij is het echter gewoon,een brug... Maar ik heb er fotos van hoor! Speciaal voor jou be ja! ;-)

Tegen 17u30 worden we allen terug afgezet in onze hostels. Andrea vraagt of ik samen iets wil gaan eten vnvd. Be neek ja, een hele dag met mensen samen is al genoeg niewaar??
Moptje he pol! Uiteraard stem ik toe! Na een verfrissende douche zijn we iets gaan eten. Ze babbelt veel, dus moet ik niet teveel zeggen :-)

Het is echter wel elke dag opnieuw beginnen. Morgen reist zij door en blijf ik hier nog even. Dus ja... op zoek naar nieuwe mensen dan maar weer. Ik ben momenteel echt een wandelde tijgerbalsem, maar whatever keeps the itching away!!! En oh jee wat heb ik het warm! Daarom zijn mijn verhalen deze keer mss wat minder sterk. Ik heb het gewoon echt zooo ontzettend waaaarm en ik zit in een internetcafe zonder airco. Oh i love airco! Al moet ik toegeven dat mijn hoestje met bijhorende slijmpjes zich toch ook weer begint te ontwikkelen. Woeps....

Ondertussen zit Andrea naast mij te jubelen over de meisjes die ze gaat terug zien ik Kho phangan en of ze nu morgen al dan niet met die Chris zou afspreken in Bangkok,.... Terwijl ik me afvraag hoe lang het zal duren tegen dat ik weer iemand vind om wat mee te praten of mss zelfs reizen. Pfffffff tis hier zo waaaaaaaaaaaaaaarm!!! Wat ben ik leeg zeg...

Dus ja hier zit ik dan, toch weer een stapje verder in mijn proces. Kijk es aan, straks verleng ik mijn ticket nog... Hahahaha, nee ik wil jullie te graag terug zien. Dat is toch iets wat altijd opvallend is als ik reis, hoe zeer ik jullie nabijheid mis. Jajam schoon he?
Ik heb zoveel zin in een douche. Ik brei er een eind aan. Nog eens merci voor al jullie lieve lieve reacties en het zo trouw meevolgen en meeleven! Inge, Robin, Patrick, mijn zussies, tante marleentje, Inge ma, Helene, Mams en paps, Sofie, Chris, Andy, zelfs Vinod met de eeuwige excuses :-), Joyceke, schone broere Gino..... ENIG!!!!!!!!!!!!

Dag lieve iedereen, tot de volgende!

Liefs
tijgerbalsem Joke