South Africa here we come
Hello everybody!
Klaar voor een nieuwe reeks avonturen? Ready? Set? Go!!
Na een honderste knuffel en een tweehonderste `ik ga je missen, ik jou ook` namen Kevin en ik definitief afscheid en scheiden onze wegen. De mijne richting uurrooster luchthaven, de zijne richting file...
Ik vind al snel mijn reisgenoten en ontdek tot mijn vreugde dat ik toch nog niet de laatste ben! Annelies, Nancy, Rob, Tinne en reisleider Jan zijn al van de partij. Wim en Kristien nog niet!
We beginnen gezellig een beetje te praten over de hoeveelheid van onze rugzak, over het aantal onderbroeken, over al dan niet neerstorten,... En zo ontdek ik ook al snel dat ik uiteindelijk toch de enige ben die geen malariapillen bij heb.... Tja, we vertrouwen op de ervaren artsen van het tropisch instituut,toch...? Tegen 16u50 zijn we compleet en versleuren we onze rugzakken naar de check in. Daar blijkt al snel dat Iberia toch wel strenge regels toepast... We hebben nog een viertal tenten mee en elk extra stuk bagage kost zo maar eventjes 60 euro... Gelukkig heeft Kristien nog een zak bij waardoor we alle tenten bij een kunnen proppen en het ook maar bij 60 euro kunnen houden (kriskras kosten anyhow). Maken ze dan ook nog eens moeilijkheden over het feit dat Jan een tweede stuk handbagage bij heeft... Nog nooit meegemaakt!! Maar goed, hij krijgt toch een labeltje en al bij al raakt hij zonder problemen op de vlieger met zijn twee stuks handbagage...Iberia ook....Tssssssss...
Vooraleer we onze vlucht naar Madrid aanvangen gaan Nancy en ik, zoals het echte Belgen (of amerikanen?) betaamt , nog een vette hamburger eten in de Quick! Iberia zorgt namelijk voor niets gedurende onze eerste vlucht (Iberia ook...AGAIN!)... Tegen 19u zijn we klaar om van de grond te gaan en dat doen we ook! Iedereen zit per twee verspreid en ik heb een plaatsje naast Kristien. Zoals er mij ik op elke vlucht wel iets merkwaardigs opvalt, zijn het nu de vlagen muffe geurtjes die mij teisteren, en nee hoor, ze kwamen niet van mij want die ruiken lekker!! Hoe dan ook, ze kwamen geregeld terug en het was niet bepaald lekker... Twee rijen voor ons zaten twee kindjes die blijkbaar hun eerste vlucht meemaakten. Toen we opstegen gilde het ene meisje:`mamaaaaaaaaaaaa ik kan heel de wereld zien!!!` Da`s al eens plezanter dan krijsende baby`s, niet ;-)? Hoe dan ook, tot een half uurtje voor de landing verloopt alles vlekkeloos. Wanneer het vliegtuig echter plotseling begint te schudden en bonken gaat een vlaag van zenuwachtig gelach door de vlieger. Iedereen kijkt elkaar met een groen lachje aan. Het lijkt eventjes alsof de vlieger geland is terwjil we eigenlijk nog volop in de lucht hangen. De kindjes voor ons, nauwelijks bewust van enig gevaar, gieren het uit! Het is best wel spannend, en anderzijds ook een beetje raar. Maar al bij al zijn we goed en wel op de grond geland! De piloten krijgen dan ook een applaus met gefluit!! Knap wi!! :-)
In Madrid moeten we nog een 3.5 uur weten te overbruggen voor we op onze volgende vlucht mogen. En na een avondmaaltje,waarbij we uit elke shop werden weggejaagd omdat ze gingen sluiten (spanjaarden ook...Tsss...), wandelen we door naar de gate en beginnen met het kennismakingsspel die de Rob in elkaar geknutseld heeft. Gedurende het voorgaande deel heeft hij ons voortdurend een lijst in de handen geduwd waarop we originele vragen moesten schrijven. Zo gezegd, zo gedaan! Ondertussen waren alle 23 vragen gevonden en konden we van start gaan! We nestelen ons neer op de grond en gaan van start!
Het spel zorgt voor sfeer en ambiance en we leren elkaar idd al wat beter kennen! De toon is meteen gezet! Ik nek mezelf wanneer ik heel impulsief `Bart Kaell` eruit floep op de vraag wie mijn grootste voorbeeld is...Van waar kwam die?? Ik vrees dat het mij nog de rest van de reis zal achtervolgen, maar kom...OOk `slapen` als 1 van mijn hobbys vermelden heeft er al voor gezorgd dat mijn aantal tukjes nauwlettend in de gaten gehouden worden en ik reeds de naam `slaper` gekregen heb.... Rob dacht eventjes uit te dagen door de `vettige` (Rob is Antwerpenaar of zoiets, maar ook FCB supporter!!) bonusvraag `op welk soort type man/vrouw val je` eraan toe te voegen... Daarbij wist hij natuurlijk nog niet welk vlees hij in de kuip had, dus liet ik dit eventjes merken door meteen terug te slaan met de vragen; `hoeveel partners zijn er reeds de revue gepasseerd?` en `supporteren voor Anderlecht of een nachtje met Bart Kaell?> De eerste kreeg hij voorgeschoteld, de tweede helaas niet!
Je leest het de ambiance zit er al dik in en de sfeer is super!!
Op de tweede vlieger beland ik naast babbelgrage antwerpse (ja sorry Rob , voor mij zijt ge een antwerpenaar ;-)) FCB supporter Rob! Rond 3u krijgen we ons nachtmaal en daarna is het wel tijd voor een dutje. Na veel gewroetel en gezucht om de juiste positie te vinden vat ik toch de slaap in een verwrongen houding waarvan ik later de pijn draag... Ik doe meteen mijn naam `slaper` eer aan door pas rond 9u45 weer eens definitief mijn ogen te openen. Waw! Zo lang heb ik nog nooit geslapen in de vlieger! UItgeslapen ben ik echter niet en mijn rug is al helemaal niet tevreden met de situatie... Sorry rug...! Rob kijkt me eens aan en bevestigd dat slapen echt wel mijn hobby moet zijn... Tja ik had gewaarschuwd...
Tegen half elf krijgen we een doosje ontbijt geserveerd waarvan ik blijkbaar als enige het broodje verorber...ale min de samsonworst die erop ligt...:-s En dan begint onze tweede afdaling die ook deze keer veel weg heeft van een kermisattractie, we draaien en zakken en draaien en zakken! En ook al vind mijn hoofd het best wel leuk, mijn maag vind het een stuk minder aangenaam! Blijkbaar was ik niet de enige en hebben anderen zelf hun zakje nodig gehad. Het kietelt en maakt ongemakkelijk tegelijk en al bij al ben ik zeer tevreden wanneer we eindelijk aan de grond staan! Ook nu krijgt de piloot weer een denderend applaus!
We zijn in Zuid-Afrika, ik heb mijn vluchten overleeft!!
De eerste stop is natuurlijk de Wc! En daarna kun de luchthavenzaken beginnen, een uur aan de douane staan aanschuiven voor een stempeltje, bagage ophalen die gelukkig heelhuids is doorgekomen, geld gaan wisselen en afhalen, sim kaartje kopen en uiteindelijk ons busje ophalen!! Wanneer we er eindelijk allemaal inzitten zijn we klaar voor de Take off!! South Africa here we come!!
Gezien de tijd zeer beperkt is moet ik hier nu aflsuiten en zal de rest voor later zijn!!!
Heel veel liefs en tot gauw!!!
Afrikaanse Joke
Jos op avontuur goes Afrika!
Hello everybody!!
Het is weer zover! Tijdom een nieuw deeltje van de wereld te gaan verkennen!
Deze keer laat ik Azië voor wat het is en ga ik mijn allereerste stapjes zetten in Afrika!
Ge moet uw grenzen af en toe eens verleggen, niet waar
Soit, dit jaar gaat de trip richting Zuid-Afrika! Op zoek naar de Big Five, de drakensbergen gaan bewonderen, kennis maken met Swaziland, snorkelen in de Indische oceanen, wandelen en klauteren langs en in Lesotho, kamperen in het Krugerpark, tal van natuurparken doorkruisen, proeven van de afrikaanse cultuur, praatjes slaan met de plaatselijke bevolking in aangepast West-Vlaams,.... Jaja, zoals je leest, het belooft weer een waar avontuur te worden!
Omdat ik Afrika nog helemaal niet ken heb ik besloten om dit continent te verkennen met een groep!The fellowship of Zuid-Afrikabestaat uit 6 vreemden en 1 bekende (Nancy, die ook in Laos en Indonesië met mij op avontuur ging!!). Na een eerste bijeenkomst in het KrisKras lokaal in Gent hing er al meteen een gemoedelijke sfeer! We hebben er duidelijk allemaal zin in! Da's dus alvast een goed begin!!
1 september, voor velen eenhatelijke datum, voor mij dus een heugelijke dag! Binnen exact twee weekjes zit ik nu dusop de vlieger! Hopelijk lig ik dan te tukken en stort hij niet neer!! Hoe dan ook, het aftellen kan beginnen!
Zoals altijd zal ik ook nu mijn best doen om alle avonturen en alhetmooismet jullie te delen! Ik weet niet hoe goed Afrika voorzien is van internetcafé's maar volgens onze reisleider zouden we er wel af en toe moeten tegenkomen! En dan vlieg ik erin natuurlijk!!
Hopelijk zijn jullie weer allemaal van de partij om met mij een beetje mee te reizen!!
Tot gauw!!!
Liefs
Afrikaanse Joke
Luchthavenperikelen
Omstreeks 22u komen we al aan in de luchthaven. We bedanken de chauffeur uitvoerig en slofferen met pak en zak richting ingang. De inkom is bijzonder klein, buiten een twintigtal rijen stoelen, een paar gesloten winkelstalletjes en een open winkeltje met eten en drinken is er niet veel bijzonders. We willen dan ook graag doorlopen naar de winkels en incheckbalies, maar dat wordt ons niet toegelaten. De vlucht vertrekt om 3u30, we mogen ten vroegste om 1u00 door.... Pfffff... Nog drie uren schimmelen.... We nestelen ons met de rugzak op enkele stoelen en brengen de tijd door met slapen, muziek luisteren, lezen, de juiste houding vinden, zuchten, puffen en.....ons vervelen!! Wat kan de tijd toch soms ontzettend traag voorbij kruipen!!
Uiteindelijk is het dan zo ver, mogen we door en kunnen we onze rugzakken inchecken. Eerst word ik nog even aan de kant geroepen en vinden ze het nodig om even heel mijn -net -goed-georganiseerde-handbagage terug uit te pakken, mijn waterpijp te ontleden om er vervolgens enkel het 'tangetje' voor de kooltjes uit te halen, want dat mag niet in de handbagage, datmoet in de grote rugzak! Stel je voor dat ik er de piloot een oog mee uitstek!! Ja mo ja!....Zo gezegd zo gedaan, na opnieuw een reorganisatie kunnen we de grote rugzakken afgeven (fieuw, het gewicht is binnen de normen!!) en doorlopen naar de 'winkeltjeszone'. Niet dat dit hier veel soeps is, maar kom, we kunnen er toch onze tijd mee vullen! Westoppen nog eventjes voor een 'nachtmaaltijd' bij de Kentucky fried chicken, tof wi, zo om één uur s'nachts nog een wrap met chicken en frieten:-D En dan is het eindelijk 3u00 en mogen we gaan aanschuiven om in te checken! Ik begin al stilletjes te verlangen naar het Belgenlandje, naar al die lieve mensen die ik ga terug zien, naar mijn appartementje, naar het uitdelen van de kadootjes,.... Ja zo ben ik wel, eenmaal de reis ten einde is, kijk ik er ook naar uit om terug 'thuis' te komen. Want ook al hou ik ontzettend van het reizen, terugkomen bij al die lieve mensen die mijn leven maken tot wat het is, daar hou ik minstens even veel van. En er even tussenuit zijn, maakt dit alles alleen maar waardevoller!
Dus ploffen we ons neer op een stoeltje en wachten we tot de deuren open gaan om op te stappen. Het wordt 3u15, het wordt 3u30(officiële VERTREKTIJD), het wordt 3u45.... Maar er gebeurt niets.... Menig één begint al rond te kijken en te friemelen op zijn stoel. Ik hou de deuren nauwlettend in de gaten en zie voortdurend mannen met gele en oranje veiligheidsjasjes weg en weer lopen. Ook ik begin nu zenuwachtig te worden en maak nietsvermoedendeSven wakker met mijn geïrriteerde gezucht. 'Hoe is dat nu toch mogelijk??!!!!! Het is bijna vier uur!! De deuren zijn nog steeds niet open!!! We moesten al in de lucht zijn!En er moet ons eens niemand iets zeggen of wa?? Het is hier geen haar beter dan de NMBS!!!' Sven die nog een beetje in droomland vertoeft begrijpt niets van mijn nerveuze geklaag. Maar opofferend als altijd stelt hij zich recht en loopt naar de balie om te gaan informeren. Toen er een tijdje geleden enkele mannen in kostuum de deuren openden stormden heel wat mensen er al op af, klaar om te vertrekken, maar al snel bleek dat dit nog niet voor direct was. De meesten hadden het opgegeven en zaten terug op hun plaats of hingen ook rond de balie. Plotseling klonk een stem door de microfoon 'passengers for moskou please come to information desk'... Ik had mijn muziek al afgelegd omdat deze mij alleen maar nerveuzer maakte. Ik zag Sven op zijn dooie gemakje aangewandeld komen en vroeg hem meteen wat er aan de hand was. Hij wist het nog niet goed, maar vermoede dat ze aan het wachten waren op een man die naar moskou moest.... Vooraleer ik me nog meer kon opwinden ging hij terug naar de desk en beloofde om nog eens opnieuw te informeren.
Mijn vingers en voeten bewogen non stop, alsof we nog niet lang genoeg in deze luchthaven zaten te wachten!!! Mijn wachtgeduld was op!! Foetsji, weg!! Ik was moe,verveeld!Ik wou naar huis!! Wanneer Sven voor een tweede keer terugkomt brengt hij me minder leuk nieuws... Blijkbaar is er een technisch probleem en zullen we pas tegen half 5 kunnen opstappen....
'Half vijf???? Half vijf???? Dan missen we onze aansluiting in Istanbul!!!' schreeuw ik met gedempte stem. 'Ja die kans zit er in' geeft Sven rustigtoe. 'Daarom is het belangrijk dat ik nu probeer om een zitje te versieren in een volgende vlucht vanuit Istanbul naar Brussel. Er zijn nog enkele vluchten, maar als daar geen plaatsen vrij zijn, dan zullen we moeten overnachten in Istanbul ofzo'. Ik kan mijn oren niet geloven. De paniek stroomt door mijn lijf en ik word alleen maar bozer! ' OVERNACHTEN????? IK GA NERGENS OVERNACHTEN!!! IK WIL NAAR HUIS!! EN DIE STOFWOLK KOMT TERUG! STRAKS SLUITEN ZE HET LUCHTRUIM IN BELGIE EN ZITTEN WE VAST VOOR DAGEN!!!!! IK WIL NU VERTREKKEN! IK WIL VANDAAG NOG IN BELGIE ZIJN!!!'. Was het een stripverhaaltje geweest, Sven zijn haren vlogen naar achter in de wind van mijn stem. Je kunt je dan ook wel voorstellen dat hij niet veel zin had om bij deze dolgedraaide merrie te blijven zitten. En onder het mom 'ik ga nog wat gaan informeren' wandelde hij snel weg en ging terug naar de infodesk. Ook ik wou wel eens weten hoe de vork aan de steel zat en snelde er ook heen. Alle mensen waren aan het informeren naar hun aansluiting: zouden ze die nog halen?? Wanneer was de volgende vlucht?? Was er daar nog plaats vrij?? Ik vond enkele gelijkgestemden, maar merkte dat de meerderheid zich gewoon neerlegde bij de situatie. Ik had de indruk dat ik de enige was die zo tekeer ging...
En ik was ECHT de controle kwijt! Paniek maakte zich meester van mij en tal van zorgen schoten door mijn hoofd: 'we zullen te laat zijn, die andere vlieger zal al weg zijn, wie weet wanneer we een volgende vlucht hebben, misschien pas morgen, en dan moeten we daar overnachten en wat als het luchtruim in Belgie gesloten wordt, wat moeten we dan doen, hoe lang zullen we dan niet vastzitten....??? Sven had ondertussen een Belgisch meisje gevonden die een stuk rustiger reageerde dan ik en die dit blijkbaar al meerdere keren had meegemaakt. Ze maakte er zich dan ook geen enkele zorgen in. Net voor ik ook haar kon overvallen met mijn drukte en paniek gingen plotseling de deuren open en mochten we opstappen. 'Wat heeft dit nu weer te betekenen????' zei ik kwaad!!! 'Ah ja, de vlieger is in orde, we vertrekken' kreeg ik als antwoord. Enige rust keerde terug bij mij, maar toch bleef ik op mijn ongemak. Ik keek voortdurend naar mijn horloge en overliep steeds opnieuw hoeveel tijd we nog hadden om eventueel onze volgende vlucht te halen, als we nu binnen de zoveel minuten opstegen en dan heel hard reden wanneer we toekwamen en...... Al mijn hoop werd me echter ontnomen wanneer we nog wel een half uur aan de grond bleven staan en het halen van onze volgende vlucht een complete illusie werd. Daarbovenop was er ook nog een krijsend kind aan boord die mij helemaal gek maakte waardoor mijn beide armen voorzien werden van een afdruk van mijn nagels, mijn kaken opgebeten werden, ik vermoedde dat ik een paniekaanval zou krijgen eneven hard krijsend tegen het plafond zou springen als deze vlieger niet binnen de korste keren ging aanzetten!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Nog even besloot ik om een nieuwe groep op facebook op te starten met de titel 'wij willen geen kinderen jonger dan vier op een vliegtuig!!'. Vervolgens dommelde ik in slaap en verloste mijn lijf van alle spanning.
Om exact tien voor acht arriveerden we in Istanbul, net op dat moment ging onze vlieger de lucht in.... Wachten op aansluiting kenden ze hier dus niet..... We renden als gekken door de gangen om hem mss toch nog te halen, maar hoe zinloos was dat.... Even later schoven we aan om een nieuwe vlucht te versieren. Ik was enigszins gekalmeerd, maar nog steeds zeer onrustig omdat ik niet wist wat er me te wachten stond en hoe lang we nog op deze luchthaven gingen vastzitten. Het Belgische meisje regelde alles voor ons en binnen zes uur ging onze vlucht naar Brussel.... Alle lasten vielen nu van mijn schouders, en ondanks het vooruitzicht van nog zes uren te zitten schimmelen op een luchthaven, was ik ontzettend blij dat ik wist dat ik deze avond in mijn eigenbed ging liggen! Ik plofte me neer op de grond en ontspande. Sven keek me aan, sloeg zijn handen voor zijn gezicht en begon te lachen. 'Wat nu toch??' vroeg ik, eindelijk terug glimlachend. 'Gij waart ambetant daarnet!!!!!! Amai jong, zo uit uw dak gaan!! Zo flippen! Niet te doen!' antwoorde hij. Gelukkig konden we er nu beiden mee lachen, alles was dan ook opgelost en het was veilig voor Sven om nu dergelijke uitspraken te doen tegen mij :-)
En ik kon het ook niet ontkennen, ik was volledig over mijn toeren. Niet weten wat er ging komen, hoe lang we gingen moeten wachten, of we al dan niet gingen thuiskomen, of we ergens moesten overnachten,.... al die onzekerheid maakte mij gek. Ik leerde mezelf maar weer eens van een andere kant kennen en ontdekte zo hoe moeilijk het is voor mij om geen controle te hebben over de zaken, hoe moeilijk ik het soms heb om om te gaan met onverwachtse wendingen, hoe zeer ik mezelf daarin verlies. Niet weten wat er gaat komen, complete onzekerheid en niets in eigen handen hebben, er niets aan kunnen veranderen....It drives me crazy!
Maar goed, na zes uren te liggen maffen in een zetel van een soort restaurant, zonder er ook maar iets te consumeren begaven we ons dan eindelijk naar onze laatste vlucht en landen drie uurtjes later veilig en wel in het vertrouwde België....weliswaar met 6 uur vertraging.
Na nog een onhandige berugzakte afscheidsknuffel scheiden onze wegen en gingen we elk naar ons eigen huisje.
Jordanië.....Het was een weer een waar avontuur. Iets helemaal anders, iets dichterbij en ook iets korter. Maar ik ben blij dat ik ook dit land aan mijn lijstje kan toevoegen.
Het was een reis die op vele vlakken anders was dan mijn vorige. Vooreerst omdat het aantal uren vliegen nu beneden de 10uren lag, omdat ik niet met het openbaar vervoer heb rondgereisd, omdat ik het aangedurfd heb om met een compleet vreemde op stapte gaan, en omdat het nietdirect binnen mijn droombestemmingen lag. Maar alle voorgaande dingen zijn doormij positief bevonden! Wat deed het deugd om eens minder dan tien uur op de vlieger te zitten!!Het was ookerg fijn om eens met de auto rond te reizen, het gaf een stuk meer vrijheid dan het openbaar vervoer. Je stopt waar je wil, je vertrekt wanneer jewil,je gaat waarheen je wil, je bent gewoon een stuk vrijer.Misschien moet ik toch eindelijk wel eens aan mijn rijbewijs beginnen..... Ook mijn 'vreemde' is super goed meegevallen! Sander was een rustige kerel, die je altijd het gevoel gaf dat alles wel in orde kwam, een schitterende chauffeur, en best wel een grapjas!! Iemand waarop je kon rekenen, een goeie reisgenoot!
En ja, velen fronsten even de wenkbrauwen wanneer ze hoorden dat ik naar Jordanië ging.... 'Jordanië? Jij? Is dat niet meer cultuur dan natuur?Wat ga je daar zoeken?' klonk het vaak.
Maar ik denk dat dit land voorvelen nog een goed bewaard geheim is. Al is het zeker de moeite waard om hier even je vakantie door te brengen! De natuur is prachtig en er zijn heel wat hotspots! Veel langer dan 10 dagen zou ik echter ook niet nodig vinden. Heel groot is het land niet en de bezienswaardigheden zijn goed haalbaar in die tijd.
Wat voor mij helaas een wrange smaak nalaat is de cultuur... Ik kan mij moeilijk verzoenen met de levenswijze van deze mensen. Een levenswijze die grotendeels gekoppeld is aan hun geloof. De starende mannen, de ingeduffelde vrouwen, de werkende kinderen, het vreselijke moskeegejank,... Ik denk dat het voor elkeen wel duidelijk is dat deze 'stroming' mij niet ligt.
Hoe zeer ik mij opwind rond de manier waarop mannen met vrouwen omgaan, hoe ik het als onderdrukking en discrimnatie ervaar. Maar, wederom, dit alles is maar mijn subjectieve indruk op dit deel van de wereld. Niet meer, niet minder.
Het moet ook gezegd worden dat ze ontzettend gastvrij zijn, dat ze je zullen helpen als ze kunnen en dat je altijd voor een theetje wordt uitgenodigd! Een heerlijk theetje trouwens! Ze menen het wel goed, zeker en vast. Onze Sven is er trouwens vol van!! En gelijk heeft hij!! Maar als vrouw ervaar ik het allemaal net iets anders.
Tenslotte wil ik nog even Sven en Sander bedanken! Merci voor de lollige leuke reis! We hebben veel plezier gehad en we hebben dat super goed gedaan samen! Sander, bedankt om ons een week lang overal veilig rond te brengen, je hebt dat goed gedaan! 'Lekker' ;-)!
En Sven, bedankt om mij weer zolang te 'verdragen', wetende dat het wel al eens botst tussen onze onstuimige karaktertjes! Thank you guys! It was great!
Hoe dan ook: Jordanië, een aanrader! Bereid je alleen voor op een onzekere terugvlucht...
Heel veel liefs en nog eens een super dikke merci aan al mijn trouwe lezers!!!
Controlefreak Joke
De laatste dagen in Aqaba
Het is ongehoord, ongedaan en onaanvaarbaar: mijn Jordaans reisavontuur niet afronden!!! Om het met Sander zijn Hollandse woorden te zeggen: 'Ken echt niet hoor!' Dus daarom kom ik meer dan een maand later met het laatste deel van mijn avontuur! Het is een beetje laat, maar ik hoop alsnog dat jullie de tijd vrijmaken om je nog een tweetal keer te verdiepen in het Jo(ke)rdaanse leven. Geniet ervan!
Het is vrijdagmiddag, we hebben Wadi Rum achter ons gelaten en arriveren na een taxirit van ongeveer één uur terug in het snikhete Aqaba. We besluiten om deze keer een ietwat deftiger hotel uit te kiezen, waar we onze laatste dagen zullen doorbrengen. De chauffeur zet ons af langs de grote drukke baan recht voor het Shweiki hotel. Eigenlijk waren we van plan om vandaaruit naar een ander hotel te wandelen, die volgens sven een eigen strand had, maar omdat het te warm was en hij te moe, was ie plots helemaal vergeten welke kant hij uit moest. Het werd dus Shweiki, een groot hotel, met ruime kamers waar ik voor het eerst echt onder de lakens sliep ipv mn lakenzak boven te halen. Eenmaal in de kamer gearriveerd crashen Sander en ik op ons bed. We zijn echt doodmoe van het vroege ochtendgloren en de verdovende lange taxirit. Een siesta is hier echt wel op zn plaats vind ik zo! Daarbi j is het ook gewoon veel te warm om nu buiten te komen, dus kunnen we beter effe bekomen in de frisse lucht van de airco en de zachte bedden. Dit is echter buiten Sven gerekend. Na twee minuten op zijn bed te liggen schiet hij in actie en vliegt van de ene kant naar de andere kant van de kamer. Hij begint dingen te wassen, in zijn zak te rommelen, dingen samen te rapen,.... Zijn drukte dwingt mij om ook nu mijn geliefde oordopjes te raadplegen! Sven wil de stad in! Ik kijk even naar Sander (die er eveneens niet veel van snapt) en vraag hem of hij weet welke trein Sven moet halen?? Uiteindelijk is hij weg en de rust terug. (Sorry Sven :-D) Ik draai me lekker op mijn buik en dut verder. Nog geen tien minuten later staat hij echter weer in de kamer en zit voorovergebogen op zijn bed. Ik richt mij even op, ga vervolgens weer liggen en denk alleen maar: 'ziejewel, haast en spoed is zelden goed'. Later blijkt dat hij zijn teen gestoten heeft en noodgedwongen moest terugkeren naar het hotel,mijn stelling wordt bij deze bevestigd. Nu soit, na een uurtje zijn we allemaal terug op de been (of teen) vers gedoucht en toch wat uitgerust. We besluiten om de stad in te trekken en eventueel ook een plonsje in het water te wagen. Het is hier namelijk tegen de 40 graden! Als slakken kruipen we over de straat en placeren ons op een terrasje waar we genieten van een typisch Jordaanse lunch. Daarna wandelen we richting strand en ik herinner mij meteen de woorden uit mijn trotter 'nergens in Jordanië wegen de blikken zo zwaar als in aqaba....' als ik al dacht dat ik het gehad had, dan zat ik er flink naast. Vrijdag bleek dan ook nog eens DE dag te zijn waarop alle Jordanen naar het strand trekken. Wandelen op de lange boulevard langs het strand was dan ook ontzettend irritant... Veel vrouwen zag je er niet en het meerendeel van de mannen lieten hun blikken schaamteloos en ongenegeerd op mijn lichaam rusten, ook als ze daarvoor even moesten blijven stilstaan of zich terug omdraaien. Het strand zat propvol en ook daar viel ik al snel op. Er was echter geen toerist te bespeuren..... En ik vroeg mezelf al af of ik werkelijk in staat was om mij in bikini tussen deze mensen te placeren??? Anderzijds, het was zo warm en het water lonkte me verleidelijk.... We werden aangeklampt door mannen die ons een 'glass boat' trip wilden aanbieden. En meteen stelde ik Sven (onze gewiekste onderhandelaar) voor om een boot te huren, er gewoon mee op zee te gaan en vandaaruit een plons in het water te doen. Op die manier waren we weg van het drukke strand en ik van de brandende blikken! Zo kon ik tenminste ook zwemmen, want vanaf het strand zag ik dat nog niet direct gebeuren. Zo gezegd zo gedaan! Even later zitten we met z'n drieën op de boot en worden begeleid door twee venten die ons ook nog twee snorkelsets voor ons regelen. We varen wat verder in zee en plonsen daar in het verkoelende water! Wanneer ik terug op het laddertje klim word ik meteen ter hulp gesneld, ook de kramp in mijn voet even later word 'met zorgen' omringd, maar ik laat merken dat het wel ok is en dat ik me wel red. Na een tweede verfrissende duik leggen we ons plat neer op het dakloze dek. De zon is heerlijk op onze natte huid en we kunnen amper geloven dat we deze ochtend nog in de woestijn zaten en nu al op zee. Soms doe je hier zoveel op een dag, dat je je amper kunt herinneren hoe en waar de dag begonnen is. Wanneer we terug op het strand aanmeren gaat het staren genadeloos verder en mijn irritatie wordt alleen maar groter wanneer ik zie hoe alle vrouwen hier met jeansbroek, jurk, hoofddoek,lange t-shirt of pullover in de zee zitten. En ondertussen staren hun mannen naar een stel blote schouders. Ik klem mijn tanden op elkaar want ik vind het moeilijk om om te gaan met deze vorm van 'cultuur'. Voor mij is het ongelijkheid, onrechtvaardigheid, vrijheidsbeperking, discriminatie! Niets minder dan dat! Ik besluit mijn kwaadheid ook in mijn wezen te leggen en staar enkele mannen met een ijskoude blik terug. Wie denken ze wel dat ze zijn? Hoeveel 'meer' denken ze wel niet dat ze zijn?? Ik kan werkelijk niet om met deze ongelijkheid en het is één van de weinige maar toch 'zwaardere' zaken in het land waaraan ik me erger. Het is een persoonlijke ervaring, een persoonlijke mening, die in mijn subjectieve zicht op de wereld een belangrijke rol speelt.
Maar soit, back to Aqaba. Na onze zeerit wandelen we terug naar het hotel. Sven en ik blijven echter al snel hangen bij de winkeltjes en komen eventjes later op de hotelkamer toe met een heel stel zakken vol cadeautjes (al dan niet voor onszelf :-)).
Mijn waterpijp is binnen, alsook mijn zeepjes en thee!
We ontzouten ons met een goeie douche (want djeezus ook in deze zee zit er massas zout! Mijn bikinishort stond er stijf van!!) en gaan daarna een hapje eten! De sfeer onderling wordt steeds gemoedelijker, maar het einde van de reis komt ook steeds dichterbij....
Het is tien uur tien wanneer ik voor het eerst mijn ogen open, kwart voor elf wanneer ik merk dat Sander even de deur uitgaat en kwart voor twaalf wanneer ik eindelijk zelf mijn bed uit kruip. Eén keer uitslapen op reis mag toch wel hé??
De dag begint dus ongeveer hetzelfde als gisteren, zonder teenaccident deze keer, en we gaan iets eten om vervolgens met een taxi richting strand te trekken. Deze keer begeven we ons naar 'south beach'. Dit zou het toeristischere gedeelte zijn , waar ook ik ongegeneerd kan baden zonder aangegaapt te worden. Wanneer we er toekomen is dit meteen merkbaar. De hoeveelheid mensen die op het strand zitten kun je gemakkelijk tellen, voornamelijk toeristen, in bikini(YES!) en hier en daar een local, die zich gedraagt zoals elke local, maar dat nemen we er dan maar weer bij.
Nog voor we ons genesteld hebben krijgen we al een aanbod om te snorkelen. We beslissen om toch eerst even een plaatsje te zoeken en zullen daarna wel zien. Maar we liggen nog geen tien minuten neer als de man er weer staat en ons een aanlokkelijk voorstel doet. Er zijn namelijk nog twee andere toeristen waardoor de prijs wat minder is en hij ons ook wil rondleiden. Dus rapen we onze spullen weer samen en gaan snorkelen.
Het valt me niet honderd procent mee want mijn bril laat water door en wanneer hij tot twee keer toe op hardhandige wijze wordt aangespannen doet het zoveel pijn dat ik het amper uithoudt. Daarnaast stoot ik binnen de vijf minuten ook nog eens mijn voet aan het rif waardoor deze openligt (toch wel enigzins fier op nog een schram!). Na een half uur spartelen,trappelen, want zo'n fantastische zwemmer ben ik niet en zeggen dat alles ok is (i'm fine, i'm just slow, dont worry) heb ik eindelijk de juiste brilpositie gevonden en kan ik zorgeloos van de onderwaterwereld genieten. Ze is zoals steeds prachtig, met vissen in alle maten en kleuren, gevaarlijke zee-egels, koralen, ... Maar niet direct het mooiste wat ik al gezien heb, daarvoor moet je gaan duiken denk ik. Soit, ik ben tevreden met wat ik zie, en dat het eindelijk lukt! Ik pik onderweg ook nog een leeg drijvend chipszakje mee en erger me weer aan het feit dat mensen dit gewoon laten slingeren. Ik word dan ook eventjes raar aangekeken (maar dat ben ik al gewoon ondertussen ) als ik uit de zee wandel met een leeg zakje chips in mijn handen....
Na het afrekenen ploffen we ons neer op het strand en genieten van de laatste uren zon vooraleer we terugkeren naar het toch wel grauwe België.
We vullen onze laatste avond, met een laatste avondmaal en een laatste waterpijpje waar we toch wat licht van worden in het hoofd waardoor alles best grappig is!
Behalve dan de vreselijke boodschap van het thuisfront met daarin de resultaten van marginaal gent tegen FCB. Dus lurk ik nog eens extra aan de pijp om mijn verdriet te verdringen. Wat een domper op de feestvreugde! Wat een ellende!
Ik ontzie mij de confrontaties op de werkvloer keihard en twijfel eventjes om mijn reis te verlengen, nog een week mee te reizen met Sander of gewoon te trouwen met een vent van hier. Maar uiteindelijk raap ik al mijn moed bijeen en besluit om toch terug te keren naar België en de harde realiteit. Only for you mama! ;-)
Rond één uur kruipen we allen doodmoe maar tevreden in ons bedje. De resultaten blijven echter door mijn hoofd en dromen spoken waardoor ik werkelijk een waardeloze nachtrust beleef. Bijgevolg komt de dag veel te vroeg en ben ik veel te moe.
We nemen afscheid van Sander, die nu naar de ferry trekt om nog een weekje Egypte te doen en gaan vervolgens ook zelf naar de bus die ons richting Amman brengt. Ik wind mij nog eventjes op omdat ik mijn drankjes niet bij me mag houden! Dump ze dan maar in de bagageruimte maar maak ook heel duidelijk dat mijn handbagage bij mij blijft!! Tijdens de busrit begint Sven gezellig te kwebbelen met een Jordaan terwijl ik mij stilletjes terugtrek om een beetje te lezen en een tukje te doen.
Een dikke vier uur later arriveren we in de drukke hoofdstad Amman. We worden meteen ter hulp gesneld door een vent die zichzelf 'toeristenhelper' noemt. Deze regelt voor ons een taxi richting stadcentrum, met een chauffeur die geen woord engels begrijpt (en dat in de hoofdstad???). We laten ons afzetten in één van de drukste stukken van t'stad en stappen het eerste het beste goedkope (vuile) hostel binnen. Aangezien we hier nog wel heel wat uren moeten doorbrengen vooraleer we naar de luchthaven vertrekken is het toch wel handig om onze zware rugzakken ergens te kunnen droppen. Daarna is het internettime om vervolgens een restaurant te zoeken. We hebben immers niet meer gegeten sinds deze ochtend en het is toch al zes uur s'avonds. Overal zien we winkeltjes en stalletjes, maar neeeeeeergens botsen we op een restaurant of eetplaatsje. Bizarre hoofdstad toch wel... Uiteindelijk zijn we zo blij dat we ergens in een zijstraatje op 'restaurant Caïro' stoten, dat we gewoon naar binnen gaan en een kebab bestellen! Wat we voorgeschoteld krijgen maakt ons echter een stuk minder blij... Beteuterd kijken we naar ons bord, we hadden onze laatste maaltijd hier wel wat anders voor gesteld dan dit... De stukjes vlees mogen eeeeecht niet ontleed worden, dus steken we ze maar met tegenzin in onze mond en eten vooral van het brood die erbij staat. Na een vijftal brokjes geef ik op. Mijn hongergevoel is enigzins gestild, maar dat was het al toen ik het eten nog maar zag..... We betalen snel en trekken weer de straat op, klaar om onze laatste dinars nog te besteden aan souvenirs. Eén van de vele parfumstandjes trekt mijn aandacht. De rekken staan vol met flesjes en op de toog ligt een lijst met allerlei parfumnamen. Jaja, beste mensen, we hebben hier te maken met heel wat kleinschalige parfum namakers! De prijzen zijn spoooooootgoedkoop, dus hier moeten we echt nog wel wat geld verdoen. Gedurende een half uur ruiken we aan tientallen verschillende flesjes en schaffen ons elk drie valse parfums aan voor de prijs van anderhalve euro t'stuk!! Een batje of wa!
Wanneer we wegwandelen lopen we echter niet bijzonde recht en hangen onze oogleden zowat halverwege. We stappen een souvernierwinkel binnen en na even praten met de plaatselijke verkoper komen we te weten dat hij oorspronkelijk dacht dat we zat waren!!! Hahahha wat een lol! Ne nee, we zijn gewoon onder parfuminvloed. We maken er even gebruik van om te informeren naar de airport express. Volgens onze boeken moeten we in Tarbabour station zijn, daar gaat de laatste bus richting luchthaven om 22u. Deze man verteld ons echter iets anders, ander station. Hmmm... ok dan... Ik stel voor om het hier en daar nog wat rond te vragen, maar al snel merken we dat niemand het echt weet, want iedereen komt met een andere oplossing voor de dag... Een ander station, een andere bus, een taxi,...
Ook ADHD mohammed die ons plotseling uit het niets komt helpen en van de ene naar de andere persoon sleurt kan ons niet echt uit de verwarring halen en uiteindelijk beslissen we alle info te negeren en gewoon onze boeken te volgen.
Dus pikken we onze rugzakken op en stoppen een taxi die we de opdracht geven richting 'Tarbabour station' te rijden. Eerst kijkt hij nogal vreemd waardoor ik wel vier keer de naam herhaal en vraag of hij het echt wel weet????
Onderweg stelt hij al snel voor om ons rechtstreeks naar de luchthaven te brengen, maar 15 dinar is mij echt te veel! We proberen voor tien, maar dat is dan voor hem te weinig. Even stoppen we voor een tankbeurt en wanneer hij de auto terug instapt heeft hij blijkbaar eventjes nagedacht, hij stelt 12 voor en wij gaan akkoord! Zo moeten we ons in elk geval geen zorgen maken dat we mss toch geen bus zouden hebben of te laat konden zijn.
Wat ik op de luchthaven doormaak is nog wel een straffe story op zich.... Maar aangezien ik nu al vier bladzijden vul, maak ik er nog een kortverhaal van!
Jordaanse Joke
Wadi Rum!
Hello everybody!
Vooraleer ik mijn volgend avontuur beschrijf wil ik eerst eventjes terugkomen op mijn vorige verhaal. Sorry voor mijn bloedeerlijke, ongezouten weergave van de feiten. Blijkbaar heeft niet iedereen dit gesmaakt. Ik wil toch even laten weten dat ik neerschrijf wat er gebeurt, wat ik meemaak, mijn persoonlijke ervaring... Niet alleen de leuke dingen, maar ook de dingen die minder leuk zijn. De wereld is een speeltuin, als ik niet hoog genoeg ga met de schommel zal ik nooit ontdekken dat het riskant is en datik er misschien kan van vallen. Ik heb geen onnodige risico`s genomen door met dat ventje mee te gaan. Duizenden toeristen doen een ritje met de ezel in Petra. Ik hou ervan om er af en toe eens alleen op uit te trekken, ik heb die vrijheid nodig, en dat die soms onverwachte gebeurtenissen met zich meebrengt, dat neem ik er graag bij want die lopen niet altijd zoals nu.Ik ga geen situaties verbloemen of achterhouden, ik beschrijf ze zoals ik ze persoonlijk ervaren heb, want dit is waarvoor mijn blog dient. Niet alleen om jullie te laten meereizen, maar ook voor mezelf, om dingen van me af te schrijven, om ze zeker nooit te vergeten. Ik begrijp wel dat het niet voor iedereen even makkelijk is om zo`n dingen te lezen, maar ze gebeuren wel, dus vertel ik ze. Reizen is dingen meemaken en die zijn niet altijd even fijn, maar wel telkens een les en een avontuur op zich. Reizen zijn emoties. Reizen is jezelf ontdekken, en anderen.
Dus nee, dit was geen cowboy of cinema verhaal, dit was pure realiteit.
En dan nu, op naar Wadi Rum!! We keren terug naar donderdagochtend omstreeks 7u30...jawel...7u30!!! Een vreselijke wekker dringt zich door mijn oordopjes en rukt me uit mijn droom. Snooze! Zeven minuten later, hetzelfde liedje...Snooze!! Na de derde keer klop ik op de gsm zodat hij niet meer opnieuw kan afgaan. Sander en Sven kruipen uit bed, ik blijf nog effe liggen en uiteindelijk wordt het een beetje een race voor mij om tegen 8u30 gedoucht en gepakt te zijn. Maar het lukt en we duiken de taxi in die ons richting Wadi Rum brengt.
Na een uurtje arriveren we bij de gids zijn huis, we worden vriendelijk uitgenodigd in zijn tent (een plaats voor zijn huis waar bij ons het voortuintje zou zijn....) en maken kennis met zijn kindjes die ons koddig aanstaren! Ik blijf erbij, gekleurde kindjes zijn zoveel leuker dan blanke ;-D! Een jonge kerel komt ons vergezellen en Sven gokt dat hij onze gids zal zijn. `Ah kom, die kerel is nog puber, dat kan toch niet!!` antwoord ik vastberaden. Maar ik heb het bij het foute eind.... de kerel van 19 (hij moest er wel lang over nadenken) zou onze chauffeur in de woestijn worden.... Uiteindelijk was het toch iemand anders hoor... Eentje van 17...:-)
Na onze thee mochten we eerst een wandelingetje maken in de nabije omgeving. De man die onze trip regelde en dus niet de gids, maar waarschijnlijk de `baas` of `incasseerder` was, nam ons een eindje mee en toonde ons toen waarheen we moesten wandelen. `Great view from that place, see you later!`. Hmmm en daar stonden we.... De zon stond al hoog aan de hemel en het was snikheet. Aangezien we dachten al aan de wandeling te beginnen hadden sven en ik onze rugzak met al ons gerief mee (slaapzak, verse kleren, lakenzak, toiletzak, lunch, drank, pot nutella in mijn geval,....). Je kunt je wel voorstellen dat dit een redelijk gewicht was en dus voor extra zweet zorgde tijdens het stijgen...!! UIteindeiljk heb ik mijn zakje met noodvoorraad onder een steen verstopt om in het terugkeren terug op te halen!
We wandelden een half uurtje en kwamen inderdaad op een mooi zicht uit, al verstonden we nog steeds niet goed wat de bedoeling hiervan was, maar soit, na enkele fotos keerden we terug,pikten mijn proviand terug op en sprongen in de jeep richting woestijn! Ja nadat we eerst het hele dorp moesten afrijden om Sven terug te vinden die wc papier was gaan halen, maar blijkbaar ook ergens op de pot zat. Ik begon al te denken dat ie ontvoerd was.....
Ma goed, richting woestijn dus! Onze eerste stop was `Lawrence spring`. We klauteren een half uurtje op grote rotsen waar we zelf onze weg op moesten zoeken,geen wandelweggetje, maar kruipen van rots tot rots!Spannend wi!! Eenmaal boven kregen we een mooi uitzicht en een soort vijvertje onder een rots...de `spring` dus....Niet echt spectaculair, maar goed, de klim was de moeite waard! Ook het afdalen was weer springen en zoeken en wankelen en glijden en struikelen en klimmen.... Bij de volgende stop wachtte ons een mooie rode zandduin! Heeeeeeeeeel vermoeiend om te beklimmen! Zeker in de volle middagzon! Ik begon met mijn sandaaltjes want ik verdraag geen zand in mijn schoenen (ah ja, anders moet ik er weer met de stofzuiger inzitten!) en discussierde nog even met Sven wat logischer klonk: de woestijn in trekken met sandalen (zoals ik) of de woestijn in trekken met trekschoenen (zoals zij twee). Ik vond uiteraard dat het mijne logischer is, ale, zeg nu zelf... Toen ik echter twee stappen in het zand gezet had begon mijn overtuiging een beetje te verminderen. Het was namelijk snikheet en mijn teentjes en voetzolen vonden de hitte niet echt aangenaam. Ik volharde toch even, maar na mijn tiende stap rende ik naar beneden, dook in de auto en trok een paar sokken aan!!!! Veeeeeeel beter! Een stom zicht? Ja dat wel.. Maar veeeel beter!! Ik beklom de duin met volle moed, maar bij elke stap zonk mijn voet een paar centimeter weg. Mega vermoeiend dus! Met veel gezucht,gepuf en gestruikel arriveerde uiteindelijk bij de jongens die al boven waren. Lang neerzitten lukte niet want het zand was echt te heet! Dus na vijf minuten rende ik weeruit volle borst naar beneden! Jiiiiiiiiiihaaaaaaaaaaaaa!!!! Veel toffer dan het klimmen hoor!
Weer in de jeep (drinkeeeeeeeeeen!!) en richting Canyon nu. Daar maakten we even een wandelingetje tussen twee torenhoge rotswanden en gingen vervolgens een theetje (ikwil frisdraaaaaaaank!!)drinken in de bedoeienentent, waar het nog warmer was! Waarom overdekken ze dat ook met zwarte doeken?! Ook hier kende ik geen rust en werd er nogal duidelijk gebabbeld over mijn piercing (met de nodige gebaren aan de lip)!
Na de canyon volgde de `little bridge`. Daar moesten we een stukje rots beklimmen, die..ja...een soort rotsbrug vormde he :-D Terwijl we terug naar beneden kwamen zagen we dat onze jonge chauffeur volop bezig was om een auto die in panne lag (jaja, da gebeurt daar vele) terug in gang te krijgen. Onze auto werd trouwens gestart door twee draadjes over elkaar te wrijven, ge kent da wel.... Tof he :-D!! Ja, avontuur ten top! Terwijl ons chauffeurke aant klussen wasmaakten wij van de gelegenheid gebruik om te lunchen! Een lekker turks brood met nutelle en schijfjes banaan! Mmmmmm...! Toen de vermaakte auto eventjes later vertrok werden we na een paar meter opgeschrikt door een knal! Ja, dien auto, twas ter mee gedaan he! Wel grappig! Dit was pas cinema stuff!
Onze auto bleef,ondanks het vreemde starten, gelukkig marcheren en na onze lunch reden we weer verder naar de volgende stop. Deze keer een ietwat grotere brug. Toch wel 50 meter ofzo. En die mochten we ook beklimmen!! Onze jonge `gids` leidde ons naar boven op zijn blote voetjes...!!! De stenen waren glad, maar wel ruw van structuur waardoor je niet echt weggleed. Echt wel fijn om te doen! Maar best niet teveel naar beneden kijken vanaf de rand, want dat was dan weer wat griezelig :-) Dit was zo ongeveer de laatste stop voor we naar het kamp reden waar we gingen overnachten die avond. We hielden nog eventjes halt om te kijken naar een superhoge brug die zich kilometers van ons bevond. Deze zou erg tof zijn om te beklimmen, maar duurde vier uur en je had touwen nodig voor het laatste stuk (Spannend he!!!!). Dit zat niet in ons pakket, maar we konden het mss wel doen de volgende dag...
Rond 15u30 arriveerden we als eerste bij onze bedoeinentent, de plaats waar we dus zouden slapen. We crashten eventjes want het was zo warm en we waren doodop. De schaduw deed deugd, maar zorgde niet echt voor verfrissing. De vliegen werkten trouwens immens op mijn zenuwen! Na een half uurtje rust besloot ik dat het tijd was om terug recht te staan en de woestijn met zijn genadeloze zon te trotseren voor een volgende wandeling! Er was namelijk nog een canyon in de buurt die we vandaaruit konden gaan bezoeken. Sven en Sander sloten zich bij me aan en zo vertrok ons gezelschap, into the desert. De wadi rum woestijn is niet bepaald het soort traditionele woestijnlandschap die je in je hoofd hebt. Het zand is meestal begroeid met kleine plukjes struik, en overal versieren torenhoge gigantische rode rotsblokken het uitzicht.En hetzand is rood, net zoals de rotsen. Dus geen uitzichtloze kaleverte met niets anders dan wit zand.
Tijdens het wandelen maakte ik mijn eerste val tijdens het net iets te lomp beklimmen van een rots. Mijn voet schoot eraf en mijn lichaam schoot mee! Geen probleem, daar kan ik allemaal tegen en met een paar schrammen voel ik me weer een echte trotse reiziger! (sorry aan de mensen dievallennogal lomp vinden...;-))De canyon bracht ons naar een mooi plaatsje met een prachtig uitzicht. Daar zijn we gecrasht en hebben we een half uur in de schaduw op ons rug gelegen. In het midden van de canyon, niets van menselijk geluid rond ons, enkel de wind die tegen de rotsen schuurt en onze huid streelt. Wat voel je je klein en nietig tussen deze kanjers, in deze weidse omgeving, met niets dan natuurwonderen om je heen... Heerlijk!!!! Wat houd ik immens veel van de natuur!! Dergelijke trips zijn gewoon zalig, die maken je gelukkig!
Als we terugwandelen is het kamp nog steeds leeg, de mensen van de andere auto die toekwam toen wij vertrokken zijn ook op zwier. Het is nu ongeveer 18u dus wandel ik meteen door de weidse vlakte om de rotsen te gaan beklimmen van waarop ik de zonsondergang ga aanschouwen. En ook al lijken die rotsen niet zo ver, toch wandel je wel een eind voor je er bent. Sven en Sander komen pas een eindje later en zo eindigen we elk op onze eigen rots. Als ik de kanjers zie betwijfel ik sterk of ik er ga opgeraken, of ik er wel durf op te kruipen. Maar eventjes later vind ik een paar goeie opstapjes en klauter mezelf omhoog. Het is weliswaar maar de derde hoogste, maar ik stel me tevreden met het resultaat. Even later komt Sven tevoorschijn op de rots die een eind boven de mijne uittorent. De andere van mijn kamp kiezen echter ook voor mijn veilige rots en binnen de kortste keren ben ik omringd door een stel kwekkerende Bulgaren. Ik raap mijn moed en spullen samen en beslis om net voor de zonsondergang toch nog door te klimmen naar de rotsblok van Sven, niet tot de top, want ik wil een zonsondergang op mijn eentje, met mijn ipod en mijn gedachten! Ik klauter verder en het gaat vlotter dan ik dacht, juist op een plaatsje is het eventjes spannend en moet ik mezelf volledig optrekken, maar dat maakt de prestatie alleen maar leuker!! Ik nestel mij lekker alleen op mijn rotsje, net een stukje onder Sven en zie nu ook Sander die gewoonweg op de hoogste kanjer geklommen is! Gaaf!!! Daar zitten we dan, samen, maar ook elk alleen.De zonsondergang valt qua schoonheid een beetje tegen, maar desalniettemin geniet ik van het gebeuren! Eenmaal de zon weg is verenigen we ons, klauteren naar beneden en wandelen terug naar het kamp. Daar is ondertussen een knus plekje gemaakt met tapijtjes en kussen die een vierkant vormen met daarin een tafeltje. De Bulgaren zitten al volop te kwekkeren en eventjes later komen er nog 3 jappen bij, die wel wat rustiger zijn. We maken even kennis met elkaar en wisselen wat woordjes uit. Ook ik kan even mijn japanse bijdrage doen met `konishiwa??`. Ik moet wel even vragen wat het betekent (hallo dus), maar ze reageren enthousiast! Niemand kan echter met een nederlands woordje op de proppen komen... Pfff flauw... Al zijn de jappen natuurlijk wel al in Belgie geweest! Bruges off course!! Dat kennen ze wel! Beste stad van het land he jah.....;-)
Het samenzijn is best gezellig al blijft iedereen wel vooral communiceren met zijn eigen kliekje. Na het eten vind ik het dan ook het ideale moment om de donkere woestijn in te trekken en mij onder de sterren te gaan nestelen!! Sven en Sander vergezellen me, en eventjes later liggen we plat op onze rug te staren naar een van de mooiste sterrenhemels die ik ooit gezien heb! Overal zie je lichte stipjes, de 1 al feller dan de ander, de 1 al meer flikkerend dan de ander, vallende sterren (hopelijk komen mijn wensen uit!!)...en hoe langer je er bij blijft stilstaan, hoe moeilijker het wordt om dit prachtige fenomeen te vatten. Het is gewoon om sprakeloos van te worden, maar we liggen er een uurtje, dus komen de gesprekken al vlotjes op gang. Van discussies over of het nu een vliegtuig of een ster is tot de politiek in Belgie! Het is echt supergezellig en we lachen heel wat af. Dit is fun, dit is genieten, i love it!!
Wanneer we een uurtje later terug in het kamp komen hebben de Bulgaren zich met matras en algenesteld op het middenstuk. Geen tenten dus, wij slapen ook onder deze sterrenhemel!!! We versleuren de matrassen en kruipen diep in onze slaapzak. Het is wel niet echt superkoud, maar warm is het ook niet meer. Na nog wat gebabbel (die dan abrupt gestopt wordt door 1 van de bulgaren die anders zoveel lawaai maken) sluiten we de conversaties af en vallen al starend naar de sterren in slaap... Hoe heerlijk!!
De ochtend begint te vroeg, veel te vroeg. Ik heb mijn oortjoepen in en wordt dus ruw uit mijn droom gerukt wanneer sven eventjes aan mij komt schudden. Het is half zes...in godsnaam....Met kleine oogjes kruip ik uit mijn slaapzak en slenter de rots op om te kijken naar de zonsopgang. Ik ben eigenlijk nog veel te moe, maar het is een onderdeel van de trip, dus doe ik mee. Ook hiervan heb ik al mooiere gezien, maar de warmte van de zon is op dat moment zooo heerlijk dat ik me neerleg op de rots om verder te tukken. Eventjes later komt Sander met zijn matras aanzetten,wat ik een goed idee vind, de rots is nogal hard,dus doe ik hetzelfde en val lichtjes in slaap. Uiteraard moet er ontbeten worden en sloffer ik een half uurtje later weer naar beneden. De Bulgaren zijn veel te actief naar mijn goesting, mijn ochtendhumeur kan dit niet aan. Omstreeks acht uur kruipen we in de auto en rijden terug naar ons beginpunt, Rum Village. We beslissen om geen volledige dagtrip meer te doen, maar ik wil nog wel een ritje op een dromedaris doen. Dan kan ik dat ook weer op mijn lijstje zetten! Zo gezegd zo gedaan. Eventjes later zitten we elk op ons eigen beest. En geloof me comfortabel is het niet! Ik vind het ook altijd een beetje risky, het blijft een beest en je weet dus nooit wat hij gaat doen. Bij de kleinste rare beweging komt er dan ook een piepje uit mijn mond. Mja dit zijn van die situaties waar je de controle moet afgeven en dat vind ik neit altijd even fijn he.....
Maar soit, we worden begeleid door een klein ventje en meteen beginnen de speculaties over kinderarbeid. Ik vind het een beetje dubbel. Het is inderdaad zeer opvallend dat de kinderen en tieners hier snel ingeschakeld worden in het toeristencircuit. Anderzijds....het is hun levensstijl. Ze groeien hier op, dit is wat ze doen, leven in de woestijn, werken in de woestijn. Of er hier school is, betwijfel ik ten sterkste, of ze echt school nodig hebben, dat laat ik in het midden.
Misschien moeten ze de kans krijgen,maar misschien is het ook gewoon goed zoals het is en moeten we niet altijd alles vanuit ons perspectief bekijken. Iedereen in de wereld is anders en dat maakt ze ook zo interresant. Anderzijds vraag ik me af of ik mezelf niet tegenspreek want wat de vrouwen en hun beperkte privileges betreft heb ik wel een compleet andere visie.....Maar da`s voor een andere keer.
Ons woestijnavontuur is ook al achter de rug en de terugkeer komt steeds dichterbij. Enerzijds verlang ik ook wel naar iedereen thuis, anderzijds zal ik het hier natuurlijk ook wel missen (met uitzondering van de starende mannen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!). We hebben nu nog twee daagjes in het snikhete Aqaba vooraleer Sven en ik zondagochtend terugkeren naar Amman en Sander doorgaat naar Egypte. Het gaat er nu wel chill aan toe gaan. Beetje relaxen, nog wat kleur opdoen, zwemmen, snorkelen,.... Oei, maak ik jullie jaloers?? Sorry hoor, niet de
bedoeling...:-D
Zo ik brei er een eind aan, ze gaan hier sluiten!!! Tot binnenkort allemaal!!
Veel liefs
Woestijnlover Joke
PM: (persoonlijke message)
- Robin: ik heb ze al wat gebundeld, maar ik werk je idee zeker es verder uit. Dat ik me niet zo vrouwelijk voel komt mss door een regisseur in het verleden die me altijd als man caste...;-)
Leuk da je weer volgt!!
-Patrick: je bent echt wel een trouwe lezer!! AMaai! super de max! Maar ik kan precies niet tippen aan jou reizen! Ben jij ooit wel es thuis? Dan drinken we zeker die jenever bij pol!!
- Joke S: Super tof dat je meevolgt! En idd, de jokes staan hun mannetje! Doe je best opt werk he...ge weet wel :-)
- Chris: Ja chris, idd nog neits veranderd in Petra! Leuk dat je alles terug kunt meebeleven, daar doen we het voor he! Tot binnenkort! En merci da je meevolgt!
De rest van de PM`s zijn voor later!! Ze sluiten hier echt!
Emotievol Petra
Het is dinsdagochtend 8u30, voor het eerst raken we op tijd uit bed, volgens de planning.... En dit met dank aan het ontbijt (anders misten we het). Met nog wat slaperige oogjes gaan we naar de eetzaal, nemen hetzelfde ontbijt als anders en na af te rekenen springen we in de auto om richting wereldwonder te rijden. De weg naar daar verloopt behoorlijk vlot en een dik uur later bevinden we ons in Wadi Musa. De stad waar iedereen verblijft voor hij naar Petra gaat.
We nestelen ons in het hotel `Valentin Inn`... Oeeeeeeeee, klinkt dat nie goed ;-)! En na een korte lunch, geld afhalen en water aanschaffen stappen we in de richting van het busje die ons naar Petra brengt. We worden echter tegengehouden door een engels meisje die ons voorsteld om haar driedagen pas van Petra over te kopen aangezien zij nu toch alles gezien heeft en niet meer teruggaat. Op die manier doen wij voordeel en haalt zij er ook nog iets uit... Hmmm ik twijfel wel een beetje.. Ik zie dat haar naam op de pas staat en vraag of dat geen probleem is? Nee hoor zegt ze luchtig, ze kijken daar toch niet naartoe. Na enig overleg besluiten we om het toch te proberen. We zien haar die avond terug in het hotel en als het gelukt is betalen we haar 20 dinar, zoniet geven we de pas gewoon terug. Eens in het busje begin ik hem te knijpen. `Hier doe jij het maar, ik durf niet` en ik draai de pas in Sven zijn handen. Hij heet vanaf nu Paula.... Sven ziet er niet veel graten in en beslist om er helemaal voor te gaan! Als we eventjes berekenen kunnen we op die manier toch wel elk 6 dinar besparen....Mja....
Eenmaal gearriveerd in Petra wandelenSander en iknaar het loket om onze tickets te kopen. 38 dinar voor twee dagen, das niet niets natuurlijk. De zonschijnt keihard en hetzweet begint langzaam te vloeien. Als we aan de ticketcontrole komen stel ik toch voor om wat afstand te houden van Sven. Het is immers raar dat hij al eengebruikt ticket heeft en wij een nieuwe. En terwijlwij onze naam invullen gebeurt het... Sven twijfelt een moment ipv door te lopen en de security ruikt onraad. Ze nemen de pas over en vragen of hij ` Paula` heet... Slik... Mijn hart begint een tikje sneller te slaan... Vervolgens volgt natuurlijk de identiteitscontrole... En wat blijkt, deze jongen heet Sven en niet Paula... Regelrechte fraude!!!Mijn maag begint nu toch wel lichtjes te keren! Is dit mijn fout? Ik had inzijn plaats kunnen zijn!! God wat ben ik stiekem blij dat ik het niet gedaan heb, maar tochben ik zeer ongerust. Sven moet mee hetkantoortje binnen en wordt even ondervraagt, daarna komthij buiten en roept ons toe dat hij mee moet neer `de superieur`... Slik again!! Oh jeeee, waar gaat dit toe leiden??? Sander en ik wachten, en wachten en wachten. Sven blijft weg en ik bedenk: eerlijk duurt het langst? Nee nee oneerlijk duurt nog veel langer. Een uur gaat voorbij en we vragen ons af wat ze in godsnaam aan het doen zijn met hem! Moet hij misschien naar de gevangenis?? Ofnemenze hem mee naar het hotel om dat meisje aan tewijzen? Straks moet hij voor de rechtbankverschijnen? Of mag hij niet meer binnen in Petra?! Vanalles gaat door mijn hoofd en ondertussen zit we te smelten in de zon...Eventjes later passeert de agent die Sven meenam, hij kijkt ons aan met een vetteglimlach op zijn gezicht. `Kijk nou, ze hebben er gewoon hun plezier in,hij lacht ons uit!` zegt Sander. Ik bedenk dat deze menseneerlijkheid heel hoog in het vaandeldragen en dat dit soort bedrog hen misschien wel eens zwaar zou kunnen vallen.Na een uurtje komt Sven eindelijk tevoorschijn!! We zijn natuurlijk razend benieuwd naar zijn verhaal. Hij zwaait nog eens naar de agent, en stapt deze keer met een geldig ticket door de ingang van Petra.
Blijkbaar was het deze week de tiende keer dat iemand van `Valentin Inn` hotel met een gebruikte pas probeerde binnen te raken....Sven werd ondervraagd hoe we er geraakt zijn, met wie we contact hadden, wie dat meisje was,... Een hele tijdslijn dus. Hij dronk thee met deze mannen en ze stelden hem gerust, dus eigenlijk viel het wel nog mee. Hij is nu echter wel geseint in Jordanie....We zijn dus met een halve crimineel op stap :-D De daver zat nog goed in zijn lijf en het duurde toch wel even voor hij bekomen was van al deze emotie! `Dit doe ik nooit meer` besloot hij. Nu goed, we (en vooral sven) kwamen er met de schrik van af en konden eindelijk een uur later dan gepland aan Petra beginnen.
We liepen eerst door de `siq`. Een prachtige kloof van ongeveer 1.2 km lang die uitmondde in Petra. Het gesteente had een prachtige structuur en fenomenale kleuren, het was werkelijk een lust voor het oog. En plotseling volledig uit het niets zie je aan het einde van de kloof een open plaats waar meteen een stuk van de rotsstad opdoemt. Die ontdekking vond ik het geweldigst!!
Het eerste wat je ziet is meteen het bekendste beeld van Petra. Dan loop je een heel eind verder en kom je terecht in de benedenstad. Heel wat graven in de rotsen en ook een theater. Wat mij ook opviel waren de trapjes die in de muren uitgehouwen waren. Blijkbaar dienden die om de ziel naar de hemel te brengen.Mooi toch! Petra is echt uitgestrekt, maar ik wandel gewoon door en zie wat ik zie. Sven wil echter weer een beetje structuur en vraagt waar we heengaan. Gewoon doorlopen is mijn voorstel, maar hij wil vandaag het klooster zien. `Het klooster?? Dat is twee uur stappen, dan halen we onze bus niet terug!! Dat doe ik morgen
hoor!` antwoord ik. Sven is echter even vastberaden als ik en daar splitsen onze wegen.... Ik ga koppig mijn eigen weg terwijl Sander en Sven het klooster gaan bezoeken. Traagjes slenter ik vooruit en bedenk hoe fijn ik het vind om af en toe gewoon mijn eigen goesting te doen zonder te moeten overleggen! Ik vind het heus ok om hier alleen rond te tsjoffelen. Eenmaal op het einde van de lange weg weet ik eventjes niet goed waarheen. Binnen twee uur gaat de bus, het is nog een eindje terugwandelen en het klooster is nu geen optie meer. Ik besluit om de hoge offerplaats te bezoeken die zich ook op een eind wandelen bevind. Ik begin dapper terug te stappen wanneer mij voor de zoveelste keer gevraagd wordt of ik geen ezeltje wil. Met gewoon bedanken kom ik er deze keer niet vanaf, de kerel vraagt van waar ik kom, en of hij even mijn piercing mag zien `ooooh i like it! Very nice!`. Natuurlijk vraagt hij me waar ik heen wil en heeft hij een betere weg om de offerplaats te bereiken. Ik twijfel, maar wil de vriendelijkheid van deze kerel niet afslaan dus wandel ik een eindje mee om te zien waarheen hij me leidt. Hij stelt me echter al snel voor om op zijn tweede ezeltje te springen en dan brengt hij mij erheen. ` Its a long walk...` zegt ie. Als ik hem vraag wat de prijs is antwoord hij dat ik zelf maar mag kiezen wat ik geef. Ah wat, waarom ook niet denk ik en stem toe. Hij helpt me op het ezeltje en daar begint het al meteen... ZIjn volle hand op mijn kont...! Ik reageer er niet echt op en we gaan op stap. Hij begint met de traditionele vragen, van waar ik kom, wat ik hier doe, of ik van jordanie hou, of ik hier alleen ben, of ik alleen woon, welk werk ik doe, vriendje...? Ik geef weer mijn verstandige antwoord en vanaf dat moment gaat de conversatie en het contact de verkeerde kant op. `Wat denk ik wel niet dat mijn vriendje nu aan het doen is thuis...`. Wanneer ik over trouw en vertrouwen in relaties begin, wimpelt hij het af als dikke zever. Ik moet hem vertrouwen en geloven dat mijn `vriendje` nu thuis vanalles uitsteekt. Ik kan mij maar beter ook eens laten gaan nu ik hier in Jordanie ben, is zijn idee.... Ik zou eens moeten een arabische vriend proberen vervolgt hij zijn verhaal. Eens van alles proeven.... Hoe hard ik ook mijn best doe om duidelijk te maken dat ik dat niet wil en dat ik vertrouwen belangrijk vind, het heeft geen zin, hij vindt dat ik me helemaal moet laten gaan en waarschijnlijk liefst met hem... Ondertussen bevinden we ons in open natuur en zie ik nergens toeristen... Mijn hartje klopt een beetje sneller en niet van opwinding, eerder ongerustheid. Vanbinnen woedt een strijd tussen gevoelens die me zeggen; `djeezus joke, chill relax enjoy alles komt goed` en gevoelens die schreeuwen ` o-ow oppassen, niet vertrouwen, dangerous situation, waar zit je zakmes,...` Ik weet niet naar welke ik moet luisteren en bedenk me dat mamie en papie me vroeger misschien iets teveel gewaarschuwd hebben voor mensen met slechte bedoelingen. Ik wil wel vertrouwen, maar er heerst ook zoveel wantrouwen vanbinnen. Ik blijf echter lachen en babbel meer dan anders. De gespreksonderwerpen zijn helaas niet wat ik verwacht heb. Nee nee, zijn volgende vraag is `do you suck?` !!!!!!!!!!!!! Gewoon een vraagje, om me te waarschuwen dat een condoom belangrijk is, want dat je anders een ziekte kan krijgen aan je lippen en sperma op je huid zorgt voor rimpels... Ik vind het toch niet vervelend om over sex te praten?? In Jordanie zijn ze daar namelijk heel open in. Ik antwoord hem dat we in het westen daar toch liever over praten met mensen die we goed kennen, aangezien het toch een intiem onderwerp is... Maar nee, niets daarvan, hij blijft maar doorgaan... `Over mijn sexy piercing die hij eens zou willen voelen met zijn lippen en over mijn prachtig kont... Ik vertrouw hem toch? Ik ben toch niet bang??` Ik veronderstel dat de onzekerheid op mijn gezicht stond af te lezen, ongeacht mijn vlot gebabbel en brede glimlach. Ik besef anderzijds maar al te goed dat ik hier in the middle of nowhere ben en dat ik mijn weg niet zelf kan vinden. Als hij me hier achter laat ben ik gescheten. Ik blijf die spontaan doen en vermeld toch even dat ik geen zin heb om over sex te babbelen, dat hij me liever iets over zijn land verteld.... Maar dat is kennelijk niet interessant genoeg. Wanneer we even later afstappen om iets te bekijken helpt hij me daarna weer om op de ezel te raken, daarbij legt hij weer fel zijn hand op mijn kont. Ik geef hem te kennen dat ik dat niet fijn vind en dat hij me maar op mijn rug of billen moet ondersteunen. Maar volgens hem is mijn kont de enige manier... Ik begin het zo stilaan op mijn heupen te krijgen... Nog een stukje verder moet ik er weer af en wanneer hij me dingen toont pakt hij me steeds stevig vast en staart naar mijn lippen. Ik probeer nog eens de boodschap over te brengen dat ik dit NIET FIJN vind!!! Mijn ezel weigert om verder naar boven te gaan en ik vind dat hij hem maar beter met rust laat, dat arme dier. Ok, dan kruipen we straks wel samen op 1 ezel zegt hij glimlachend. Grrrrrrrrrr...!!! Als ik er na vijf stappen weer af moet omdat we niet door kunnen beslis ik om gewoon te stappen. Daar is hij echter niet zo blij mee, maar ik houd vol, zeg hem dat ik een flinke meid ben en dat ik heus wel een stuk stijgen aankan!! Dit zint hem niet en eventjes zegt hij me dat ik dan maar moet betalen en dat hij terug keert. Daarbij verhef ik mijn stem en confronteer hem met het feit dat ik begod niet weet waar ik ben en dat hij me naar boven moet leiden!!! Uiteindelijk doet hij het wel. Al stappend voel ik me al een stuk meer op mijn gemak, maar hij blijft op mijn zenuwen werken. Wanneer we eindelijk boven zijn zie ik enkele toeristen en oh wat ben ik blij om die te zien!!! we arriveren bij een soort cafeetje waar ik even naast hem moet komen zitten en een cola drinken. UIt beleefdheid doe ik het, maar meteen begint hij me weer te bepotelen! Als ik hem zeg dat ik het niet fijn vind en dat hij me niet respecteert als hij verder doet moet hij lachen. Tja, alsof ze hier respect hebben voor vrouwen denk ik kwaad. Zijn voze praat gaat gewoon verder en het begint me neig de keel uit te hangen. Ik vraag hoeveel ik moet betalen, zijn antwoord daarop: `als je me kust en ik je piercing eens goed mag voelen met mijn tong hoef je niets te betalen`. Ik kom onnozel!!!!!! Ik zeg hem dat mijn `vriendje` dat niet zo fijn zou vinden en dat ik dat niet wil. Maar ja, die moet dat toch helemaal niet weten zegt hij me.... En zo breng ik het gesprek nog eens op trouw in een relatie, maar weer doet het hem niets. Een relatie is sex hebben, niet meer dan dat. Ook mijn uitleg over `liefde en genegenheid` interesseren hem niet. SEX! Ik betaal en vertrek. Hij vraagt me nog even of ik mijn kleedje omhoog wil doen zodat hij mijn kont nog eens goed kan bekijken.....!! `Im not a sexobject i`m a human being!!!!` zeg ik fel! ` nenenenenenene` doet hij me achter. Ik besluit deze conversatie met: `jaja, je bent niet gewoon om deze woorden van een vrouw te horen he!!!` en een bedanking. Daarna storm ik naar boven, steek mijn ipod in de oren en probeer te genieten van het fenomenale uitzicht die ik nu echt verdiend heb. Het hele gedoe blijft toch even in mijn hoofd hangen. Ik ben zo kwaad en hoef eventjes niets meer te weten van Petra! Maar ik herpak me snel en bedenk dat deze onnozelaar mijn fun niet mag bederven. Morgen kom ik terug, doe alleen het klooster en niemand hoeft mij te helpen!!! NIEMAND!!!
Vervolgens loop ik achter een groep spanjaarden aan die de berg afdalen, op die manier ben ik zeker dat hij me de juiste terugweg heeft aangeduid. Ik ben doodop als ik beneden kom en rust eventjes uit vooraleer ik de siq terug inga. Daar wordt ik ook weer aangesproken door een bedouin die me thee wil aanbieden en me naar een plaats wil brengen waar het mooi is, ik bedank vriendelijk en snel de kloof in. Petra is bijna leeg. Sven en Sander zitten op een ezel richting hotel. Onderweg kom ik nog enkele mannen tegen die me vragen waar ik verblijf en of ze misschien een kans maken voor vanavond.... Ik kots het uit!!! Eenmaal uit Petra spring ik in een taxi en ben zo tevreden dat de chauffeur niet veel tegen me zegt. Als ik in het hotel aankom is iedereen al aan het aanschuiven voor het gigantische avondbuffet. Ik ben zo tevreden dat ik hier sta en dat ik ok ben. Ik kan even geen jordaanse vent meer zien of ruiken!!!
Wat later komen sven en sander toe en kan ik mijn relaas doen. Ze schrikken toch ook wel, maar we knn er al gauw mee lachen. Na het zalige eten bestellen we een waterpijp met appelsmaak en genieten van de rustige avond. Als ik later nog naar het internetcafe wandel blijven de blikken in mijn ogen hangen. Enkel mannen op straat en ze staren me genadeloos aan. Ik kom echt slecht! Voor hen ben ik een lustobject. Of ze mij nu mooi vinden of niet laat ik in het midden. Dat ik niet van top tot teen in kleren gehuld ben, en anders ben dan de vrouwen hier (rood haar, piercing, sproeten,....) lijkt me voor hen al voldoende. Ik weet niet of ze iets zouden doen, ik denk wel dat ik niet lang zou moeten aandringen als ik het zou willen. Materiaal zullen ze hier niet pakken, mijn camera en gsm zijn veilig, mijn lichaam echter...
Dit is het minder leuke gedeelte aan deze reis. Maar ja, aan alles zijn positieve en negatieve kanten natuurlijk. Na nog wat vrolijk gekwetter in de kamer beginnen we aan onze welverdiende nachrust.
De volgende ochtend lukt het ons weer niet om de wekker te volgen. Een stuk later dan gepland komen we in Petra terecht. Sven en Sander gaan nu naar de offerplaats, ik wandel richting klooster. Ik heb niet veel goesting om de klim aan te gaan, maar ik moet dit gezien hebben, dus stap ik stevig door. Onderweg krijg ik nog enkele opmerkingen over mijn piercing die ze ooooh zo leuk vinden. Alle ezelaanbiedingen weiger ik kort en beleefd. Ik doe dit zelf wel!!! De klim is zwaar en vermoeiend en de zon brand op mijn rug, maar ik voel me op mijn gemak en dat is goud waart! Eenmaal boven wachten mij enkele prachtige uitzichten en natuurlijk het uitzonderlijk mooie uitgehouwen klooster. Ik wandel naar de viewpoints en wanneer ik het tweede uitzichtpunt boven kom blijk ik er helemaal alleen te zijn. Dat geeft mij meteen de gelegenheid om wat te spelen met mijn zelfontspanner...Hmmm klinkt een beetje raar zeker...? De zelfontspanner van mijn camera natuurlijk he... Zo sta ik ook zelf eens op de foto! ;-) Bij het afdalen passeer ik enkele mensen die ik hoor zeggen: `ist aliere vo no boven te goan?` AAAAAAAAAAAAAAAAAAAaHHHHH West vlamingen!!!roep ik enthousiast. Het floept gewoon spontaan uit mijn mond! Wat is het fijn om deze fantastische mensengroep ook hier tegen te komen!! We slaan een praatje in het gezappig west vlaams (jaja ik kan het nog) en wensen elkaar vervolgens nog een prettige reis! Ik vind het werkelijk de max en wandel met een grote glimlach terug naar beneden! I like my people!!! ;-D
Beneden ontmoet ik Sven en Sander terug. De zon is echt keihard aan het schijnen en ondertussen heb ik toch al een kleurtje. Tussen rood en bruin!
Vervolgens hebben we een tweetal uur in de auto gezeten. Allen kapot van de felle inspanning in Petra en de eigenlijk veel te korte nachten. Na eensnelle stop in het visitors center van Wadi rum, waar we onze woestijntrekking voor morgen boekten, reden we door naar aqaba, leverden onze auto in en gingen eindelijk een hapje eten! Het was al van deze morgen geleden...!
We zijn alle drie echt stikkapot van de inspanning en ik ben de enige die nog niet in haar bedje ligt. Bij deze brei ik er een eind aan en duik er ook snel in!! Morgen duiken we dus de woestijn in en slapen een nachtje onder een hopelijk prachtige sterrenhemel!! Daarna zit onze reis er al bijna op!! Maar tis nog genieten van de laatste vier dagen!! Zalig weertje hier trouwens.. Ai sorry... bij jullie niet zeker....? Hihihihihihi!!
Tot snel iedereen en bedankt voor de lieve reacties!!!
Liefs
Te-vaak-aangestaarde Joke
Wadi Ibn Hammad en Dana
Na mijn internetverhaaltje keerde ik zaterdgavond terug naar het huis waar we verbleven. Als niet al te vrouwelijke vrouw heb ik een goed orientatiegevoel en dus vond ik mijn weg zonder veel problemen. Eennmaal in de kamer terug ging plotseling de deurbel. We keken elkaar met een verbaasde vreemde blik aan. Wie komt op dit uur nog langs...? Na een tweede deurbel begon het kleinste kindje te huilen en vervolgens werd er op onze ruit geklopt. Iemand vroeg om de deur open te doenmaar sven zag niet wie het was, toch liep hij naar de deur. Ik vond het een beetje vreemd om de deur te gaan opendoen in anermans huis, maar hij ging toch....in zijn boxershort dan nog wel.... Het bleken de gastvrouw en gastheer te zijn. Sven had de sleutels op de deur gestoken en zo konden ze niet meer binnen... de vrouw kroop blijkbaar snel weg toen ze zo n halfnaakte man zag... Ik begon meteen beroepsmisvormd te denken, en bedacht hoe veantwoord het was dat een kind van tien achtergelaten wordt met zijn twee broertjes van 5 en 2...? Soit,andere cultuur andere regels. De nacht verliep rustig en s morgens werden we gewekt door kwekkerende kinderen (juij...). Na een goeie douche vertrokken we met de auto richting Wadi Ibn Hammad. Daar was er een wandeling die ik graag wou doen. Onderweg stoppen we bij een uitzichtpunt waar we verwelkomd worden door de eigenaar van het `Grand canyon` cafeetje. Een nieuw project van hem, zegt ie stiekem. Hij is bijzonder vriendelijk, bied ons een drankje aan en zet een tafeltje met drie stoelen klaar. Ik moet de vrije stoel wel vasthouden anders waait hij de diepte in :-s ja er staat een strakke wind daarboven!! Hij overhaalt sven om op een grote rotsblok te klimmen voor een foto. Ik zeg tegen Sander dat ik niet van plan ben daar op te kruipen en mijn woorden zijn nog niet koud of hij wijst me aan en zegt: You`re next! Na wat heen en weer gelach kan ik er toch aan ontsnappen, maar ik krijg wel even een massage van hem! `Are you single` fluistert hij me toe. `No i`m not` zeg ik verstandig terug (dit is echt het beste antwoord ongeacht wat). `Than i am not lucky` antwoord hij. Even later zegt hij nog:` sun is leaving because you are here.`. En wanneer ik de uitspraak negatief opvat gaat hij meteen in de verdediging en zegt dat ik de zon ben, dat ik haar concurrente ben. Yuplaaaaaaaaa! En ik groei weer een beetje :-D Hahhahaha nee hoor! Even later komt ook zijn breedlachende vriend dokter mohammed erbij en wordt het een gezellig uitje. We moeten echter onze weg vervolgen als we vandaag nog willen wandelen, dus nemen we afscheid en gaan terug op pad.
Het bleek echter al snel dat het helemaaln iet zo gemakkelijk was om. `vier kilometer voorbij dat dorpje met wadi mujib aan de zuidkant de kiezelweg naar beneden` te vinden. Er werd zo lichtjes wat gelachen met mijn ideetje en sven stelde al voor om door te rijden naar de volgende stad, en daar begon bijna de discussie. `Ik ga geen hele dag in de auto zitten, het is mooi weer en ik wil wandelen!!`
Sander bleek er wel wat meer vertrouwen in te hebben en gaf het niet al te snel op. Eventjes later kwamen we aan een (zoveelste) kiezelweg die naar een kloof leidde. We besloten dat het er goed uitzag, lieten de auto achter en gingen op wandel. We daalden e kloof in en kwamen terecht in een prachtige omgeving met een stromend riviertje, prachtige oleanders, palmbomen, rotsen, kikkertjes.... Een prachtig plaatje met andere woorden! We beslisten om stroomopwaarts te gaan omdat we eigenlijkzochtennaar een waterval.Van zodra we afgedaald waren verdwenen de wolken aan de hemel en verscheen een prachtig blauwe lucht. Ideaal!! En prompt verscheen er ook een grote glimlach op mijn gezicht! Dit is wat reizen moet zijn: een wandeling in prachtige natuur, van rotsblok tot rotsblok springen, wegglijden in steentjes, tot tien keer toe net niet je voet omslaan, attente helpende handjes weigeren omdatje het heus wel zelf kan, je boodschap doen in open natuur terwijl de wind je kont streelt, over watertjes springen, het soms net niet halen en dan vloekend met je voet in het water terecht komen, struikelen over losliggende stenen, op je huk van rotsblokken glijden, allerlei vreemde kreetjes en zuchtjes slaken, overenthousaist reageren als je massas kikkertjes en een krab ziet, eigenwijs zelfeendoorgang zoeken, wat op zich dan weer kan leiden tot situaties waarbij zelf de jongens even hun adem inhouden,je opduwen met 1 voet om een grote rots te beklimmen en ondertussen beseffen dat die voet maar een paar seconden het gewicht vanje lichaam kan houden vooraleer hij wegglijd enje op jesmikkel terecht kom, blijven hangen aan dode takken en zo schrammen opdoen waarje dan fier op bent, ondertussen ook af en toe ook eens stiekm gluren naarje armen om te zien of ze al gebruind zijn en vooral genieten van de omgeving, van de wonderen en het genot die de natuur je biedt! ZAAAAAAAAAALLIIIIG!!! We zagen ook geregeld takken met gescheurde kledij hangen. Ik begon meteen te fantaseren dat hier misschien wel 1 of ander monster woonde die ons straks kwam verscheuren. En toen ik pootafdrukken zag in het slijk ging die fantasie helemaal de lucht in :-D Maar nee, geen beestjes tegengekomen. Toch geen levensbedreigende. Tegen 5u zaten we terug in de auto, uitgeteld en tevreden.
Eenmaal in Karak hebben we een doucheke gepakt, wat rondgelopen in het stadje en iets gegeten. Daar kreeg ik ook meteen het vreugdevolle nieuws dat CLub weer op tweede plaats staat!! Wat. een heerlijke dag!! In elk winkeltje werden we aangesproken, vroegen wie we waren, waar we vandaan kwamen,.. Vriendelijk en gastvij! Uiteraard wordt ook gevraagd wie met mij getrouwd is en dan is het al even opkijken als blijkt dat geen van ons een koppel vormt. 1 van die mannen dacht even te stoefen door te zeggen dat zijn vriend drie vrouwen had, waarop ik met veel enthousiasme antwoorden: And i have two men!! Daar konden ze wel hard mee lachen. We kregen zelfs nog allemaal een snoepje en ik nog een extra ` je bent mooi` complimentje! Bloos bloos! Wat hebben die mannen hier toch zichtproblemen! Haha!
De volgende ochtend hadden we gepland om op te staan tegen 7u. Je moet weten, sven is dol op het maken van planningen. Je moet ook weten: hij bakt er echt niets van! Nu was de planning om op te staan om 7u. En laat ons zeggen dat we rond 8u10 uit ons bed gerold zijn.
Sorry Sven, deze blijft meegaan! Na een ontbijtje zijn we terug in de auto gestapt en richting Dana gereden. Wat is het hard om na het opstaan in een warme auto te kruipen en niet in slaap te vallen. Pfffffffffff... Tis toch gebeurt!
Tegen half twaalf kwamen we aan in Dana. Een klein dorpje in de bergen, bestaande uit twee winkeltjes die niet echt veel waard zijn en een deel hostels. Voor de rest heeeeeeeeel rustig. Oh ja, er staat toch ook wel een moskee (zucht). Bij aankomst informeren we naar een gids die ons die namiddag kan rondwandelen in het natuurreservaat van Dana. Die vinden we natuurlijk meteen! En na een heerlijke lunch ( ja je leest het goed, joke vindt het eten hier lekker!!!) gaan we op stap. Vooraleer in de auto te stappen ga ik nog snel een sapje halen. De man van het winkeltje is meteen in de ban van mijn piercing. Hij vraagt me waar hij dat vind. Ik zeg in Belgie, maar hij bedoelde, waar hij een v rouw kon vinden die dat had..... Mja... Daar gaan we weer...! Ik word hier toch echt op een voetstuk geplaatst hoor!
De wandeling begint meteen goed, deze keer klauteren we langs grote hoge rotsen naar beneden, maar het blijft veilig en rustig. Het uitzicht is echt adembenemend. Ik weet echter niet goed hoe ik het moet omschrijven. Het lijkt een beetje op een canyon. Grote gladuitziende rotsen die eigenlijk wel een ruwe structuur hebben, groene struiken, tal van kleuren,... Hier horen echter fotos bij! Na een tijdje wandelen is het tijd voor een theepauze (veel te veel thee hier) en daarna wandelen we weer een stuk verder. Op een bepaald moment laat de gids ons een keuze: of we gaan langs beneden en lopen op de grond om de grote rots of we beklimmen de grote rots....! Nog vooraleer iemand iets kan zeggen wijs ik met mijn vinger naar de steile rots van ongeveer 30-40 meter hoog en zeg enthousiast: ` That way!!! That way!!`. Iedereen gaat akkoord, en we beginnen eraan. Maar eenmaal ik met mijn voet op de smalle richel van tien centimeter loop en in de hoogte kijk moet ik toch even slikken... Met mijn stoere grote mond ook altijd... We moeten echt omhoog klimmen en zelf zoeken waar we een inhammetje vinden om onze handen of voeten te plaatsen. We trekken ons soms echt op en slepen met ons voeten langs de stenen. Mijn hart gaat als een wilde tekeer en mijn lijf trilt van boven tot beneden. Deze keer weiger ik geen helpende handjes!! Ik ben fier eenmaal ik boven ben, maar de adrenaline blijft nog even in mijn lijf hangen! De rest van de wandeling is best rustig, maar ik word stilletjes aan moe en heb dan ook niet veel zin in conversaties. Daaruit leidt de gids af dat ik kwaad ben... Ik laat hem toch even weten dat ik er echt wel anders uitzie als ik kwaad ben...
Het laatste stuk lopen we langs een asfalten weg en natuurlijk komt hij daar enkele vrienden tegen die aan de zijkant in het gras thee drinken! We worden vriendelijk uitgenodigd, maar eerlijk gezegd hangt die thee mij stilaan de keel uit. En eigenlijk wil ik gewoon ook graag terug wandelen, maar soit we zetten ons erbij en worden bediend. Het zijn zeer vriendelijke mensen en ze halen er ook nog evntjes hun dochtertje bij van 7 (die in feite geen zin had om uit de auto te komen). Zij moet meteen met mij en katharine (meisje uit de hostel die vrijwillegerswerk doet en ook mee was) op de foto en geeft ons ook 4 kusjes, allemaal op dezelfde wang, best grappig. Ze zegt niet veel en ik heb de indruk dat ze dit niet met volle goesting doet, ze doet gewoon wat haar wordt opgedragen, meer niet. Tja cultuurverschillen....
Na de wandeling crashen Sander en ik op ons bed...we zijn echt doodop. Onuitputtelijke sven gaat gaan socializen.Na een heerlijke douche worden we afgehaald voor het avondeten, een totale verrassing eigenlijk wantt we hadden dit niet besteld ofzo. De eetzaal zit echter vol met toeristen en er is een buffet van vanalles en nog wat. Ik eet met volle goesting en teveel! Kijk, tis een unicum dit hier te schrijven maar: Ik vind het eten hier lekker! Voila tis eruit! :-D
Na het eten zitten we nog eventjes in de gezamelijke ruimte waren twee mannen wat muziek maken. Als we tegen half elf nog een f risdrankje willen scoren blijkt niets nog open te zijn. Het dorp slaapt al en wij blijven achter met een onbevredigde suikerdrang... Tot het joke te bbinnen valt dat er in de auto nog ergens een blike pepsi ligt!! Feest!!! Na nog wat lekker onnozel doen op de kamer duiken we ons bed in. Het werkt wel met ons drie! We hebben lol en we vullen elkaar goed aan! Tot nu toe ist echt geslaagd!
Mijn volgende verhaal neemt jullie mee naar het wereldwonder Petra... En geloof me, het wordt een pittig verhaaltje!!!!!!!
BEdankt voor al jullie lieve reacties, het doet me weer enorm deugd!! Hopelijk genieten jullie een beetje van mijn verhalen en kun je wat meereizen daar in het natte grijze belgie!
Tot snel!!
Veel liefs!!
Wandel Joke
Het vertrek, Madaba en de dode zee!!
Hello everybody!
Het is weer zover, de Jos zit weer int buitenland! Donderdag haastte ik me door mijn laatste dag heen. Ik had veel te veel te doen en te weinig tijd voor wat echt belangrijk was. Om 12u s nachts deed ik nog mijn afwas, haalde ik nog een machine leeg, en koos mijn kleren voor de reis,... Tegen 1u20 kon ik eindelijk in mijn lekker gezellig bedje duiken! Om er de volgende dag om 7u terug uit te KRUIPEN. Sven, die reeds in Madaba was zond me het bemoedigende berichtje dat we ( Sander en ik) zeker niet voor 1u snachts aan het hotel zouden toekomen... Nee, want onze auto zou niet klaarstaan, we zouden eerst nog moeten bellen, de weg daarheen zou overigens ook niet eenvoudig zijn, de autos rijden schurdigen dan moesten we ook nog eens in Madaba zelf op zoek gaan naar de hostel.... De moed zakte me een beetje in de schoenen...Was het wel een goed idee geweest om zelf een auto te huren ipv openbaar vervoer te gebruiken...? Ik duwde mijn zorgen aan de kant en besloot dat we het wel allemaal zouden zien eenmaal we gearriveerd waren. Mijn eerste vlucht bracht me tot in Istanbul. De mensen naast mij waren een franstalig koppel. Die vrouw had ontzettend veel te vertellen tegen haar man want gedurende de volledige vlucht van ongeveer een dikke drie uur hield ze haast geen minuut haar kwebbel. Soit, best gezellig voor die mensen natuurlijk... Ik hield het bij een dutje! Eenmaal in Istanbul slofte ik door de transitzone. Hier moest ik een tijd van 4u overbruggen...Zucht.... Het weertje was er echter zalig dus ik besloot op zoek te gaan naar een terras. En wonder bij wonder stootte ik al snel op een bordje die mij daarheen zou leiden. Ik stap de roltrap op volg de pijltjes, verlang al naar de zon op mijn snoet en.... kom terecht op een overdekt platform waar de frisse lucht verpest wordt door een tiental verstokte rokers.... Geen zon en stinkstokken... teleurgesteld draai ik me om en wandel weer weg. Na een tweetal keer langs alle winkeltjes geslenterd te hebben grijp ik naar mijn gsm om een bericht te sturen. Al snel kom ik tot de ontdekking dat hij mij na Thailand ook hier weer in de steek laat.... `Tis niet waar he` denk ik geergerd! Ik voel meteen een onbehaaglijk gevoel opkomen en kom hiermee tot mijn eerste bedenking deze reis... Ik ben verslaafd aan mijn gsm... Of laat het ons anders benoemen, ik vind het vreselijk om volledig afgesloten te zijn van al mijn dierbaren. Ik kan er niet mee om dat ik niemand kan bereiken als ik daar zin in heb, dan voel ik me echt alleen. Ik blijf proberen maar mijn gsm weigert mee te werken! Ik denk aan al degenen die nerveus op een bericht van mij zitten te wachten...en geen zullen ontvangen. Doeme!
Ik besluit dan maar om een dutje te doen, de beste manier om om te gaan met lastige situaties. Ik zoek een bankje,plof me neer op twee zitjes, prop mjin ipod in de oren (want oh ja tegenover mij zit weer iemand die vindt dat hij iedereen van zijn muziek moet laten meegenieten...grrrr) en val in een onregelmatige slaap. Wanneer ik even later mijn ogen open ben ik omringd door japanners.... blijkbaar heb ik mij neergelegd aan de gate met vlucht richting Tokio... Woeps. Ik word een beetje raar bekeken, maar besluit toch nog even mijn ogen te sluiten. Slapen komt er echter niet meer van. Tegen 5u15 vind ik dat het wel tijd is om nog wat te slenteren, een burger king te doen en me dan richting gate te begeven. MIjn vlucht vertrekt om 19u en ik word ongeveer tegen 18u verwacht. Ik wandel naar de borden om te zien welke gate ik moet hebben straks. `Amman`... Naast de naam van de stad flikkert iets in het turks dat ik niet kan lezen, plotseling verschijnt: `Wait in lounge`... Wait in lounge? Wait in lounge??? Nu al?? De vlucht is pas om 19u toch... Mijn ogen schieten naar de uuraanduiding op het paneel... 18u20... 18u20?????!!!! Sjiiiiiiiiiiit, ik was glad vergeten dat je de tijd hier een uurtje moet doordraaien!!! Ik ben meteen wakker en snel mij richting gate, geen burger king meer dus!! Wat een geluk dat ik tijdig tot deze constatie gekomen ben, anders was ik echt gescheten!!! Typisch weer voor mij om dit tegen tekomen (al hoorde ik later dat sven net hetzelfde voor had...)!!Ik kom er gelukkig nog ruim op tijd aan en tref er ook meteen Sander. Hij is deze namiddag nog Istanbul gaan verkennen! Waneer ik hem confronteer met sven zijn zorgwekkend berichtje stelt hij me meteen op mijn gemak. Volgens hem zal de auto zeker klaarstaan en moet de weg naar daar niet zo moeilijk zijn. Hij heeft ook ruim voldoende dingen opgezocht op het internet... Ik ben er weer gerust in....
De tweede vlucht heeft een vertraging van 30 minuten en verloopt even goed als de eerste. Ook hier dommel ik weer voortdurend in slaap. Tegen kwart voor tien arriveren we in Amman. Vooraleer de lange rij voor de visa aan te schuiven moeten we ook nog es de lange rij van de money exchange aanschuiven.... We mogen immers niet betalen met euro. We zijn toch wel 40 minuten zoet... Ik probeer nog eens mijn gsm te onderwerpen aan mijn eisen en wensen, maar hij blijft weigeren.... Wanneer ik de reclame van orange zie beslis ik om morgen of vandaag nog een nieuwe jordaanse simkaart te kopen! Spetterend idee van mezelf!!!
Wanneer we eindelijk door visa en immigratie geraakt zijn liggen ons rugzakken nog eenzaam en alleente wachten op de baggageband. Eenmaal in de hal zie ik een ventje met een blaadje waarSander zijn naam op staat, hij leidt ons meteennaar de auto ( Makkie dus Sven!!!).
Eventjes alles overlopen en dan kunnen we vertrekken. Maar wat blijkt als we eenmaal willen starten... het is een automatique en Sander had uitdrukkelijk naar een schakelbak gevraagd... Zucht... Hij loopt het ventje nog achterna en die zegt dat hij die de volgende dag wel nog kan leveren als we dat willen, maar nu moeten we het met deze stellen. Sander vloekt eens even, maar al bij al brengt hij het er goed van af vind ik zo!! Het is een goeie chauffeur en alles verloopt vlotjes!! Nog voor 12u arriveren we, zonder ook maar 1 keer fout te rijden, aan onze hostel. (Ne sven!!) Sven ligt al in zijn bed maar is meteen wakker als we binnenkomen ( kan ook nie anders natuulijk). Het klikt meteen tussen de jongens, ze praten en lachen en ik... zag dat het goed was!!! Na nog een avondwandeling om wat geldaf te halen en een chocomelkje te drinken duiken we ons welverdiende bedje in... MET oordopjes want blijkbaar is het uitgaansavond en we horen de beats tot in de kamer... This feels like vacation....Zucht.
Alsof ze me er echt nog eens goed aan willen herinneren dat ik op reis ben word ik om 4u wakker door het gejengel van de moskee.... Die zich blijkbaar net achter onze hostel bevindt... Mijn hartslag begint weer spontaan te versnellen en mijn bloed te koken... Ik prop mijn oordopjes nog dieper en weet weer helemaal waarom ik totaal niet dol ben op de Islam!!! Als je wil bidden, goed, maar doe het voor jezelf en betrek er niet heel de stad in!!!!!!!!!!! Er zijn mensen die willen slapen om 4u snachts!!!!!!!!!!
Ah, geef mij dan maar het christendom denk ik... ale op het detail van de pedofilieschandaaltjes na....
Smorgens om 9u20 is hte veel te vroeg, maar moet ik mijn bed uit. We nemen ons eenvoudig ontbijt op het terras boven en genieten van een stralend blauwe lucht met volle zon!! Het bruinen kan beginnen!! Na het ontbijt ga ik meteen op zoek naar een sim kaart. Wanneer ik door de stad loop met mijn blote schouders valt het mij meteen op dat ik de enige ben... Oeps ja, dat mag hier niet echt bedenk ik me... Ik voel hoe ik aangestaard wordt door de mannen, hun donkere priemende ogen boren zich in de mijne...maar ik wend al snel mijn blik af en besluit om niet teveel oogcontact te zoeken. Ik probeer wel te zien naar waar ze kijken en raak er niet direct uit of het nu mijn blote schouders of mijn borsten zijn die hun aandacht trekken....
Soit, ik hou me in en kijk zoveel mogelijk naast mensen. In de gsmshop word ik vriendelijk geholpen en even later ben ik weer een gelukkige westerse bereikbare gsm mens!
In de voormiddag besluiten we om Madaba te verkennen. De zon schijnt heerlijk, maar ook de wolkjes doen hun intrede. Het blijft echter lekker! Madaba op zich is niet zo bijzonder, een moskee, een kerk, een archeologisch park met mozaiek,.... Hmmm we hebben het al snel gezien. Na een hapje gaan we op zoek naar een stukje natuur! We stappen de auto in en zetten onze route richting Dode zee!!!! Woehoe!!! Ik ga drijven!!!
De route erheen is prachtig! Om de 1 of andere reden zijn we langs een andere weg dan de hoofdweg gereden (ik had nochtans gezegd dat er een pijl rechtdoor stond, ma ja...) en kwamen we zo terecht op een zigzag weggetje tussen de heuvelsbergen ( ik raak er niet aan uit welke van de twee het is). Prachtige uitgestrekte landschappen. Droog, maar mooi en met verrasend veel kleurschakeringen! Eens iets helemaal anders dan wat ik normaal te zien krijg.
Eventjes later komen we wat vrij rondlopende dromedarissen tegen! `Kijk daar` roep ik enthousiast! En we stoppen meteen voor een fotoshoot. De beesten staan in het midden van de weg maar lijken zich daar niet aan te storen. Zelfs als we toeteren kijken ze ons een beetje dom aan en blijven gewoon staan. Best wel grappig!!!
Na een uurtje rijden, zig zag, op en neer,... komen we eindelijk aan aan de dode zee. We parkeren onze auto en gaan op zoek naar een plaats om erbij te komen. Dit is echter een toeristische trekpleister die stevig uitgebuit wordt. Je moet als het ware op een prive strand binnen raken en hiervoor betaal je al snel 10 tot 15 JD. Ik weiger te betalen en we wandelen door tot we een open plaats vinden om de zee te bereiken. Hier vertoeft echter niemand en er is geen zand, enkel stenen... We zien een eindje verder het strand waar iedereen zit... en wat nog meer.... de omheining is een beetje ingestort, dus mss kunnen we er wel stiekem binnen kruipen...!!! Ons plannetje werkt even, tot we te dicht bij zijn en een bewaker ons opmerkt. Doeme.... We moeten dus toch mee naar de ingang en betalen de volle pot. Ah ja we hebben tenminste geprobeerd he!! Ook hier word ik aangestaard dat het geen naam heeft... Ik besluit het te negeren, maar hou toch ook een topje boven mijn bikini aan. Er loopt hier namelijk niemand in bikini.... `Ah wat, als je het niet aankan, kijk dan niet!!` denk ik. Onnozele venten met hun onnozele regeltjes. Ze moeten hun lusten maar een beetje lerenbedwingen en de vrouwen vrij laten!!!
Even later lig in te dobberen in de dode zee!! Hoe zalig vreemd en tegelijk leuk!! Ik strompel er echter een beetje te lomp in en er pletsen enkele druppels in mijn oog en op mijn lippen. Een brandende pijn verspreid zich!! Amai, dit zout bijt dat het geen naam heeft!! Pieken!!!
In mijn ogen wrijven maakt het alleen erger en aan mijn lippen lekken is gewoon zelfvergiftiging. Dit water smaakt naar petrol!! Soit, ik doorsta het en laat me lekker drijven. Wat een fun!! Ondertussen zien we mensen zich insmeren met de helende modder en uiteraard wil ik dit niet missen. We ploeteren naar de kant en sven en ik beginnen de modder over ons lijf te smeren. Het is echt vet en onze voeten zakken helemaal weg. Even later zijn we twee negertjes!! Fotosessie Sander!!! Ik zet achteraf ook nog wat stempels met mijn handen! De max om hier mee te knoeien!!! Dikke lol! Maar dan wordt het toch tijd om ons eens af te spoelen. Het zout bijt echt massas, maar het is draaglijk, gelukkig heb ik nog niet teveel wondjes!!! We genieten nog wat van de zon en het uitzicht en keren daarna terug. Graag wilden we nog Mount Nebo zien (vandaar zag moze het beloofde land ofzo), maar wewaren te laat want hetwas al afgesloten. Dus dan zijn we teruggereden naar Madaba. Ik begon echt al moe te worden, het gebrek aan slaap en de drukke dag eisten zijn tol. Toen we in de hostel aankwamen wachtte ons echter de onaangename verrassing dat we niet meer konden blijven. We hadden ons verblijf te laat verlengd en de kamer was al gereserveerd....
De man voelde zich echter zeer schuldig en zocht voor ons een oplossing a zelfde prijs.
Even later stapten we dus terug in de auto en reden achter iemand aan die onze een nieuwe slaapplaats zou bezorgen. We arriveerden aan een huis met een poort.... Sven ging even naar binnen om te kijken en kwam toen terug met de boodschap dat dit het huis van deze man en zijn fmilie was, de kindjes stonden al nieuwsgierig in de deuropening te piepen...
Sven en Sander vonden het de max, ik was een beetje minder enthousiast, maar wou zeker niet tegendraads doen, dus ik stemde toe. En ik weet, nu denkt iedereen: `aleeeeee jo, das toch de max, bij een familie ter plaatse logeren, kan het puurder???` I know i know... Maar ik ben een vrij beest... ik moet mijn vrijheid hebben en als je bij mensen logeert is dat anders. Je hebt bepaalde verplichtingen enzo. Je moet eventjes thee drinken, je moet praten, je moet sociaal zijn, je moet mss mee eten,... Ik ben op reis, ik wil niets moeten, ik wil knn zwijgen als ik dat wil,... Vrijheid nu,is niets moeten. Maar soit, na het verplichte beleefdheidstheetje kunnen we eindelijk iets gaan eten. Sven heeft al door dat ik vermoeid ben en dat ie beter voorzichtig is nu...hihihi...:-) Soit we hebben gegeten nu en ondertussen zijn sander en sven al teruggewandeld, ik zit weer veel te lang op dit internet!! Maar ja, jullie weten wel, een keer dat ik begin te vertellen ben ik vertrokken he!! Sorry voor de typfouten, tis qwerty en daar vind ik niet alles op.
Maar goed ik neem affscheid en hoop mijn weg terug te vinden naar het huis!! Geen paniek mamaaaaaa!! Lukt me wel...hoop ik.... :-)
Lieve iedereen, bedankt om weer te lezen, vergeet niet van een reactie te plaatsen, you know i love it!! Tot binnenkort met een nieuw avontuur!
Dikke knuf en veel liefs
Dode zee Joke