Swaziland!

De dag begint op een aanvaardbaar uur. We moeten vandaag tenslotte een hele dag in het busje zitten, dus erg gehaast zijn we niet. Na het ontbijt zijn we vertrekkensklaar, maar helaas moeten we nog een onaangename zaak afronden. Tijdens ons verblijf zijn zowel de gsm van rob als de een +-1000 rand (=100 euro!!) van Kristien verdwenen. Nu geloven we wel dat Zuid-Afrika een magisch land is, maar dat dergelijke dingen het op een lopen zetten... zover reikt ons geloof net niet! Jan gaat dan ook alles gaan melden aan de receptie, maar komt van een kale reis terug. De bazin heeft er geen flauw benul van hoe dit gebeurt kan zijn en naar de politie gaan zal uiteindelijk niet veel resultaat opleveren.... Met andere woorden, we staan machteloos.
Met een miniscuul klein beetje gewicht minder vertrekken we vanuit Santa Lucia om het Koninkrijkje Swaziland te gaan verkennen.
Een eerste stop maken we om snel nog wat inkopen te doen en debenzinetank terug te vullen. Voor een povere 70 eurocent versier ik een grote tros bananen en de anderen zorgen ervoor dat de laatste plekjes in de auto nog opgevuld worden met zakken vol inkopen! We zijn klaar voor de grote trek!!
De rit duurt lang, en buiten is het snikheet. De airco draait op volle toeren, integenstelling tot ons... Tegen de middag bereiken we de grens en mogen we ons paspoort nog eens boven halen om er een nieuwe stempel in te zetten: 'departure South Africa'. Ik plooi mijn boekje goed op de pagina waar ik de stempel graag wil. Soms laten ze heel wat pagina's tussen en dat vind ik helemaal niet keurig! Ik wil dat de stempels elkaar mooi opvolgen! Ik ben dan echter ook teleurgesteld wanneer ik zie dat ze hem op de pagina gezet hebben waar er nu ondertussen toch ook wel genoeg op staan. Het is wel voor een nieuw blaadje, anders overlappen alle stempeltjes elkaar, zien ze dat dan niet??!!! Ah soit, de warmte doet het mij snel vergeten. Ik zet me in de zon om mijn tot nu toe, flauwe kleurtje, misschien toch een beetje bij te schaven. Ik hou het echter niet lang vol en ben blij wanneer ik terug in de aircoauto zit! We willen onze rit verder zettentot we terug een grenspost passeren en beseffen dat we ook hier nog eens moeten uitstappen om een 'enter Swaziland' stempeltje te krijgen.... Ok, dit stukje had ik dan maar beter gewandeld.... We schuiven aan in het kantoortje die er toch een stuk minder chic uit ziet dan het vorige. Aan de zijkant staat een doos met condooms, je kunt ze gratis meenemen... De 'hiv en aids' waarschuwingen zie je hier overal. Logisch ook als je weet dat bijna een kwart van de volwassen aan aids lijdt en de gemiddelde leeftijd 35 jaar is... Swaziland staat bovenaan de lijst met het hoogste aantal aids sterfgevallen... Triestig feit.
Ik kijk rond me en mijn blik blijft hangen bij de Afrikaan die naast me staat. Hij is groot en heeft een buikje. In zijn t-shirt zitten enkele gaatjes. Ik vraag me af of deze man ook een slachtoffer is, hoe groot is de kans immers... Het doetraar om te beseffen dat een heel deel van de mensen waarmee je deze ruimte deelt een dodelijke ziekte in hun lijf dragen. Het voelt vreemd aan, en vooral ook oneerlijk. Maar het is een strijd die Afrika moet aangaan, buiten er even bij stilstaan kun je er als individu ook niet veel aan doen. Hoe dan ook, het blijft een eng gegeven.
De hitte is moordend en we zijn dan ook blij terug in het busje te zitten en onze rit te kunnen vervolgen. Swazilandheeft een rode gloed en oogt best mooi.Tijdens de middag pauze stap ik niet uit. Als een echte luiaard blijf ik gewoon op mijn plaats zitten en smeer van daaruit de boterhammetjes. Ik ben te moe om in de brandende zon te gaan staan, daar word ik alleen maar nog moe'er van. Daarna doe ik een middagdutje....Zzzzzzzzzzzz....
Omstreeks 16u rijden we nog steeds rond... Het begint nu echt wel lang te worden! We zitten al van 9u30 in het busje en door een hele tijd niets te doen word je echt wel kattelam. Rob probeert er wat actie in te brengen, maar dat creeert het omgekeerde effect bij mij. Ik heb nu liever dat hij ook slaapt (Sorry Rob, het was soms echt heerlijk rustig als je sliep :-))
We komen stilaan dichter bij onze bestemming, maar de gps lijkt er ook even de brui aan te geven. We stoppen en vragen raad aan een voorbijwandelende Swazimens. Hij is de vriendelijkheid zelve en neemt ons mee naar één of ander openbaar gebouw waar hij zal uitleggen waar we heen moeten. Ik heb hier echter helemaaaaaaaaaaaal geen goesting in en blijf dan ook gewoon in de bus hangen. De anderen vinden het een ideaal moment om de beentjes te strekken. Maar mijn beentjes zijn in lui modus op dit moment.
We krijgen een boekje en heel wat uitleg. Hij wil ons de volgende dag meenemen naar 1 of ander gebouw (nu ben ik het alweer vergeten, mja, ik en gebouwen....) en daar een rondleiding geven. Mijn haren komen al stilletjes recht en mijn slapende oogjes worden groter....nee hé....geen gebouwen hé....geen cultuur hé.... Tot mijn grote opluchting denken de anderen er momenteel hetzelfde over en hoor ik Jan zeggen dat we morgen al een natuurwandeling gepland hebben. Mijn haar gaat weer liggen en mijn ogen vallen terug neer. Fieeeeeuw!!!
We volgen hem nog naar een ander gebouw waar hij nog even wat uitleg geeft en waar ik noodgedwongen ook even het busje moet verlaten. Het is echter snel gedaan en we weten nu ongeveer welke kant we uit moeten. Ik verlies even de controle over mezelf en begin wat onverwerkte energie met mijn vuisten uit te werken op Rob zijn bovenarm. We worden terecht geroepen en stappen braaf terug het busje in...
Eventjes later arriveren we in het Mlilwane game reserve. We rijden het natuurpark binnen op zoek naar onze overnachtingsplaats. We verblijven namelijk in het park zelf.
Het eerste complex die we tegen komen ziet er best aardig uit, maar helaas, we zijn aan het verkeerde adres en moeten nog een eindje doorrijden.
Nog geen vijf minuten en heel wat wrattenzwijntjes en antilopen later arriveren we in Sondzela backpackers, daar moeten we zijn! Al mijn opgekropte energie moet er nu uit en ik begin een gevechtje met de Rob. de vuisten vliegen in het rond en eerlijk toegegeven, Rob moest het onderspit delven en droop af. Sorry Rob....;-) Me strong woman!! :-D
We krijgen een rondleiding en zijn vooral op zoek naar de 'luxe' waar de andere groep het over had... Er valt helemaal niet te klagen, maar de voorbije logies waren toch net iets luxueuzer. Het is dan ook de eerste keer dat we in de tenten slapen....
De zon begint al stilletjes onder te gaan en willen we nog zien waar we met de hamer slaan, dan moeten we er meteen aan beginnen. De tenten worden verspreid en krijgen elk 2 paspoorten toegesmeten. Ik ga snel op zoek naar het mijne en reageer super enthousiastals ik zie dat stille nachtvlinder Nancy mijn slaapgenootje wordt!!! Als we uitgejuicht zijn beginnen we met het opzetten van onze tent. Het verloopt goed en we slaan zelfs het aanbod af van Rob die ons piquetten er wil komen inslaan ('ok als ge zonodig de geëmancipeerde vrouw wil uithangen, doe het dan maar zelf). Als ervaren 'tentenopzetster' mag dit voor mijgeen probleem vormen, en datdoet het ook niet! Nancy en ik staan keurig ons mannetje
Rob en Wim maken zich er snel van af zodat ze nog vooraleer de duisternis valt een duik kunnen nemen in het zwembad. Ze komen echter al snel terug met een beduusde blik op hun gezicht. Het water is veel te vuil, er drijft vanalles op en je kan zelfs amper de bodem zien. De goesting is voorbij.
Terwijl enkelen zich over het eten buigen lig ik te luieren in de zetel en verdiep me in een 'men's health' die me verteld wat vrouwen nu toch allemaal graag hebben in bed. Niet dat het mij echt aanbelangt, maarik wil toch even checken of het wel klopt wat ze hier allemaal schrijven....
We zijn allemaal moe en een beetje simpel dus wordt er heel wat onnozele klap uitgedeeld tijdens het avondmaal. Wim kan het even niet meer aan en verplaatst zich... Sorry Wim...
Aangezien hier niet zo veel te doen valt is het eindelijk eens tijd om de gezelschapsspelletjes boven te halen. Jungle speed it is!!!!! Vooraleer te beginnen worden de nagels eventjes gecontroleerd en ontstaat er enige vrees bij de tegenstanders wanneer zijn mijn 2 blinkende lange pinknagels zien.... Het belooft een harde strijd te worden.
Ondanks de vermoeidheid ben ik erg bij de pinken en grijp ik meestal de totem nog vooraleer de anderen de kans hebben om te handelen. Ik heb dit spelletje dan ook al vaak gespeeld (met dank aan de kindjes op mijn werk) en ben toch wel een beetje getraind. Tinne bevind zich nog op het verkennerspad en verzamelt bijgevolg een flink pakje kaarten. Rob streeft keihard maar heeft te vaak pech en grijpt te laat. Verliezen is zijn sterkste kant niet en de verwijten vliegen weer in het rond. Het gaat er ook geregeld hard aan toe, mensen rollen al strijdend over het tapijt of sleuren elkaar over de tafel, en dat allemaalom de felbegeerde totem te bemachtigen. Jaja een actief spel is het wel. Maar we amuseren ons en dat is het belangrijkste!!
Vooraleer ik mijn tent in duik ga ik toch nog op zoek naar de super goeie buitendouches waar de andere groep zo vol lof over sprak. En ondanks het feit dat zowat al mijn spulletjes nat waren moet ik toegeven dat het best een leuke ervaring was, zo douchen in de donkere nacht onder een prachtige sterrenhemel! Fris gewassen keer ik terug naar mijn tentje en nestel me nog even in het gras om een smsje te zenden. Tot ik plotseling geritsel hoor op een kleine 5 meter van bij de tent. Ik blijf muisstil zitten en zie een zwarte schaduw bewegen. Al tastend ga ik op zoek naar mijn zaklamp en wanneer ik hem vind schijn ik in de richting van het geluid.... Twee grote witte ogen staren me verbaasdaan... Het duurt enkele seconden voor ik kan uitmaken welk dier hier zo dicht bij me staat. Maar dan zie ik zijn horens en merk dat het een prachtigemannetjes Nyala is, die hier rustig staat te grazen. Hij schrikt niet van mij of het licht en doet gewoon verder met hetgeen hij bezig was. 'Whaaaaa sjiiiiiit...' breng ik uit. Jammer dat hier nu niemand is om dit samen met mij te zien!! Ok, antilopen genoeg gezien, maar het is toch wel effe speciaal als dit kanjerbeest hier zomaar eventjes naast je slaapplaatsje staat te grazen!!!! Aaaaaah de voordelen van het slapen in de natuur!!!Ik blijf nog wat kijken maar duik uiteindelijk toch mijn tentje binnen. Het is wel even wennen om op zo'n harde ondergrond te slapen, maar kom, voor wat hoort wat!!! Morgen wordt het nog eens een actieve dag! Dan mogen de beentjes nog es hun werk doen en gaan we op wandeling!!!
Het is al vroeg tijd om op te staan. Omdat het hier zo snel opwarmt willen we vooral de voormiddag benutten om te wandelen zodat we tegen de verpletterende middaghitte terug in de lodge zijn en kunnen schuilen voor de zon (stel je voor 'schuilen voor de zon'.... In België is da meestal voor de regen hé!). Wevertrekken vanuit onze verblijfplaats en kunnen nu eindelijk eens gewoon in de natuur wandelen ipv ze te aanschouwen vanachter de ramen van het busje! Wat voelt dat heerlijk aan!!! We komen heel wat beestjes tegen onderweg, maar die zijn eerder bang van ons dan wij van hen. Wanneer we aan het grote meer zijnspotten we twee kanjers van krokodillen!!!! De ene ligt op een eilandje in het water met zijn bek wijdopen. Dit doen ze om wat warmte van de zon op te vangen. Best wel gaaf om te zien!! De andere ligt aan de kant en ziet eruit alsof hij net 3 mensen heeft opgepeuzeld. Zijn lijf is breed en log. Als we willen kunnen we er zo naar toe wandelen, maar uiteraard blijven we veilig op een afstandje.
Het ziet er niet naar uit dat dit dik beest zin heeft in een spurtje, maar het is wel spannend te weten dat hij elk moment bij je kan komen!! We keren hem de rug toe en wandelen terug. Ik kijk nog een paar keer achter me om te zien of hij mss toch nog zin heeft in een hapje en ons stiekem volgt. Maar nee, dat gebeurt natuurlijk enkel in de films, jammer... of mss maar best :-)
Onderweg komen we nog wat prachtige vogeltjes tegen die de kleuren van de Zuid Afrikaanse vlag dragen en een uil die rustig voor zich uit zit te staren. Het is geen wandeling met adembenemende uitzichten, maar het is o zo heerlijk om nog eens echt door de natuur te kunnen wandelen. Het doet deugd, na al die dagen in het busje!!!! Al was het niet zo'n goed idee om mijn sandalen aan te doen, aangezien enkele takken zich lekker in mijn voeten planten. Maar eeeey, geen reis zonder schrammen hé!!!
Tegen half twaalf zijn we terug in de lodge en gaat Jan zich informeren naar de activeiten die we kunnen doen. Er zijn wel enkele mogelijkheden maar de voorkeuren gaan vooral uit naar de 'sunset drive' en de 'cultural village'. Ondanks de hoge prijzen beslissen we toch om die avond de 'sunset drive' te doen. Vervolgens verlaten we het park om iets te gaan eten. In het restaurant zit ik erbij als een geslagen hond, de hitte verlamd me en als er al weinig fut zat in mij, dan zit er nu helemaal geen meer in. Het is werkelijk niet te doen! Als dit de lente voorstelt, dan wil ik de zomer eigenlijk zelfs niet meemaken :-) Maar uiteraard zijn er wel altijd dingen die mij uit mijn coma kunnen halen, zoals...een bezoekje aan de 'handicraft' market!!!! Woehoe! We komen toe op een domein waar toch zeker een vijftigtal winkeltjes zijn. Ze zijn allemaal ingericht in een garagebox. We zijn nog maar uit de auto gestapt of we horen langs alle kanten stemmetjes die ons toeroepen 'madame, sir, come to my shop, have a look, how are you,...' We beginnen bij het begin en bij elke shop hoor je telkens weer hetzelfde zinnetje: 'hello how are you, please have a look, i make special price for you'. Door de opwinding van het shoppen moet ik dringend naar de wc! (Ja, ik heb dat wel vaker als ik ga shoppen :-s) Ik kijk in het rond en vraag me af waar ik hier in godsnaam mijn behoefte moet doen??? Anderzijds, het kan ook niet dat deze mensen hier een hele dag zitten en geen wc hebben, toch?? En dan valt mijn oog erop, twee deurtjes, ergens in een hoek, eentje met een mannetje en eentje met een vrouwtje. Ik kan mijn vreugde niet op en loop er naartoe, duw de klink in, trek eraan....gesloten...!! Nee, neeee dit kan toch niet mogelijk zijn??! Alsof ze je een doos nesquickenmelk geven,maar geen beker!! Gelukkig komen twee vrouwtjes mij tegemoet gesneld. De ene met een sleutel in de hand, de ander met een rol wc papier en een emmer water (de sjas werkt nie). Ik schenk hen mijn mooiste glimlach en bedank hen royaal. Het lijkt er eventjes op dat de wc deur weigert om zich te openen, maar na wat gewrik en getrek opent hij en kan ik mezelf verlossen van hetgeen ik teveel heb... Aaaaaaaaaah wat een opluchting!! Soms zit het geluk toch in kleine dingen hé :-)? Ik bedank de dames nog eens extra en zevragen me om straks met mijn vrienden naar hun shop te komen kijken. Da's uiteraard het minste wat ik kan doen! Het shoppen is leuk, maar ook vermoeiend. Je wordt voortdurend aangeklampt en gesmeekt om iets te kopen. En ik met mijn eeuwige getwijfel zie vanalles staan en besluit dan tochom eerst nog eens verder te kijken en daneventueel eens terug te komen om het te kopen. We zijn echter nog niet halverwege de stalletjes wanneer Kristien ons komt zeggen dat het tijd is om aan te zetten want dat we anders te laat zullen zijn voor de 'sunset drive'. 'Nu al????' zeg ik teleurgesteld en met nog maar slechts 2 armbandjes in mijn bezit. Ook Rob (yes you like to shop!!!! ;-)),die al het één en ander heeft gesprokkeld,maar lang nog niet alles,is verrast door het plotse vertrek. We richten ons tot Jan 'We komen toch nog eens terug??? Goedkope en mooie souverirs als deze zullen we nergens meer tegen komen!!'. Jan gaat ermee akkoord en er wordt al min of meer afgesproken dat we morgen of overmorgen nog eens terug komen! Ik ben gerustgesteld :-)
Eén van de dames roept naar Jan : 'mister, you promised to come back to my shop!!!!!'. 'I'll come back, i promise, but now we have to go, i'll come back tomorrow!!' belooft hij haar. Nu ben ik nog meer gerustgesteld, Jan zal toch wel geen loze beloftes maken, niet?

In het terugrijden worden er al wat aankopen geshowd. Iedereen is wel enthousiast! Maar Tinne voelt zich helaas niet kiplekker en besluit om de sunset drive over te slaan. Jammer, maar rond hobbelen met een 4x4 is idd niet zo'n goed idee als je je slecht voelt. We zetten Tinne af in de backpackers, nemen nog een pullover, er worden ooknog even wat vingers tussen de autodeur geplet, maar uiteindelijk arriveren we tijdig op onze afspraak. We mogen in een grote hoge open jeep stappen vanwaaruit we een heerlijk zicht hebben! Het is toch wel eventjes een heel andere ervaring dan in onseen busje hoor! Een afwisseling als deze is op zn plaats! We worden vergezeld door een rijkelijk geparfumeerde oudere chique dame die uit Djerba komt. Veel meer komen we niet te weten, want tot zover reikt de conversatie. Daarnaast wil ze ook nog eens TUSSEN Nancy en ik zitten... Zeg... Sjanske dat ik aan de buitenkant wil zitten,zo krijgt zehaar goesting. Nancy merkt luid en duidelijk opdat ze erg veel parfum aan heeft. Ik merk op dat parfum een behoorlijk universeel woord is en dat ze het waarschijnlijk wel begrepen heeft. Veel kan het Nancy niet schelen want ze herhaalt nog eens: 'dat het toch wel waar is dat ze veel parfum aan heeft zeker??'. Rob lacht zich te pletter en deelt rijkelijk vuistjes uit...(oh eventjes een verklarende nota: vuistje = wordt uitgedeeld wanneer je een goeie opmerking of stek geeft. Twee mensen vormen een vuistje en slaan dit zachtjes tegen elkaar. Introduced by: Rob Cornelissen). De drive gaat van start en we rijden langs baantjes waar we anders niet door mogen. We komen ook een krokodil tegen en stappen tot op een paar meter van hem (spanneeeeeeeeend!!!). Hij ligt met zijn bek open om het laatste beetje zonnewarmte nog in zijn lijf op te slaan en mist een stuk van zijn staart. Waarschijnlijk door een gevecht vertelt de gids ons. Hij vertelt ook dat ze ontzettend snel kunnen lopen, waarop de Djerba parfum lady antwoord: 'ooooh, so they can really run?? I didn't know!'. Mijn ogen maken een draai van 360°.... Soit, we stappen weer in en de rit gaat verder. Het is best wel leuk, de lucht is mooi, we zien diertjes en mooie landschappen, we worden door elkaar geschud als in een op hol geslagen kermisattractie, rijden op paadjes waar ons busje de strijd zou opgeven (de andere groep probeerde het toch eens en hielden er toch een gigantische deuk aan over....), maken samen plezier, kortom we genieten van het hele gebeuren. Eenmaal boven is de zon al aardig aan het wegzakken. Wekunnen nog een eindje hoger wandelen om hem zo lang mogelijk te zien, maar tegen dat ik daar ben is ze toch al helemaal weg. Wat het uitzicht en de kleuren niet minder maakt, integendeel! Aangezien ik als laatste ben toegekomen blijf ik ook tot de laatste zitten. Wanneer ik terug bij de jeep kom zijn de anderen als volop bezig met hun zakje chips en hun drankje. Ik hoor Jan nog snel tegen de gids zeggen: 'yes, you can say it, she'll understand you!!'. Alle ogen zijn nu op mij gericht en ik vraag me af wat er hier zo heimelijk gefluisterd werd. De gids geeft meeen zakjechips,een cola'tje en wil vervolgens een toost uitbrengen. Hij steekt zijn flesje in de lucht en brabbelt enkele onverstaanbare woorden. Iedereen staat verwachtingsvol te kijken,maar ik weet begod niet wat hij zonet gezegd heeft. 'No no' verbeterd Jan hem dan'it's: up je mulle!!' (verduidelijking voor de anderstaligen: op je gezicht). Blijkbaar wordt dit zinnetjein bepaalde west-vlaamse regio's als toost gebruikt, ik heb het echter nog nooit gehoord (alé gebruikt) en hetgeen hij zei trok er in de verste verte niet op, dus het lolletje ging volledig de mist in.... We drinken opt gemak ons drankje leeg en krijgen nog wat uitleg van de gids. Iedereen zit al terug op zijn plaats wanneer ik nog naar de vuilbak slenter om mijn zakje weg te gooien. 'Go!! Goo!' hoor ik iemand roepen en wanneer ik me omdraai zie ik de auto wegrijden.... Uiteraard stopt hij na enkele meters weer en wanneer ik erin klim vermeld ik (al lachend uiteraard)toch eventjes dat mijn broer een advocaat is en dat hij er niet goedkoop zou vanaf komen...:-D Ja how kom, mag mijn connecties toch ook eens gebruiken hé :-D We hopen in het terugkeren een wandelend nijlpaard tegen te komen, maar helaas, ook deze keer, geen chance!
Eenmaal terug in de lodge is ons Tinne alweer op de been! We maken elk zelf een boterhammeke klaar, de ene een gewoon met een stukje chocolade, de ander een sneetje belegd met kaas en tomaatjes om in de oven even te roosteren. Het is ook weer niet raar dat een gigantische rookwolk uit de oven tevoorschijn komt wnn Jan er zijn boterhammeke wil uithalen.... 'Maar ik heb niets gedaan!!!'probeert hij nog. Aan tafel gaat het over de inhoud van de koffers. Wim blijft ons verbazen wanneer hij na zijn zelfgemaakte bouletten, zijn zelfgekweekte tomaatjes enzijn appelcake ook nu nog een zak royco minute soepjes en een waterkoker tevoorschijn tovert. We vragen ons af of hij mss ook nog een gourmetstel mee heeft, maar daar krijgen we helaas een negatief antwoord op. Rob verrast ons dan weer doorde hoeveelheidkledingstukken op te noemen die hij mee heeft... Hmm... Mijn rugzak zit dan weer gevuld met tientallen dozen nesquick...zo zie je maar, elk zijn prioriteiten :-DKriskras trekt echt alle uitersten aan :-D Na het eten liggen we wat te rusten in de zetel wanneer Jan ons komt vertellen dat we binnen een kwartiertje aan het kampvuurtje verwacht worden voor 'de verrassing' waar hij ons (en vooral Rob) al een hele dag nieuwsgierig meemaakt!!! Na nog een wasje of een plasje wandelen we richting kampvuur, waar we ons allen gezellig op een stoeltje rond de knetterende warme vlammen nestelen.

Bij ieder brand dezelfde vraag, wat mogen we hier nu gaan verwachten?? Komt er een groep Zulu dansers? Heeft Jan Rob zijn gsm teruggevonden? Spelen we een nachtspel? Komt er een eilandraad en wordt iemand uit de groep gestemd?? :-O

Maar geen enkel van onze vermoedens wordt ingevuld, Jan verrast ons namelijk met....een verhaaltje!! Een verhaaltje over schaap en wolf, die hij heel enthousiast en met de nodige verschillende stemintonaties brengt. Als een groep kleine kinderen hangen we aan zijn lippen en luisteren spannend toe hoe wolf het nietsvermoedende schaap probeert weg te lokken om vervolgens te kunnen opeten. Wolf heeft er echter niet zomaar een schaap uitgekozen, hij heeft er toevallig een lief, leuk en sympathiek schaap uitgekozen die al sneller een vriend wordt dan een hapje, hoe dan ook, de honger blijft knagen en op een bepaald moment.... Stopt Jan met lezen en moeten we vol spanning wachten op het vervolg, die hij voor een andere keer spaart. We beeïndigen de avond met nog een spelletje Jungle speed, die ook nu weer erg agressief gespeeld wordt. Knieën worden verbrand aan het tapijt, vingers worden opgereten, mensen over de tafel gesleurd en Rob vloekt weer alles onder :-D Wat een uitvinding!!!

Onze laatste dag in Swaziland is aangebroken en die besluit ik nu toch eens in te zetten met een uitslaapmoment. Rob, Annelies, Kristien en Wim, de vroege garde, vertrekken s'morgens alweer op wandeling. Ik twijfelde nog even, want uiteraard mis ik niet graag iets, maar toch, het slapen wint de strijd! Tijd om es te chillen! Ik slaapdan ook uit tot...half negen!!!! Half negen hé!!Da's een kwartier langer dan dat iknormaal gezien opsta om mijn vroegste dienst te beginnen!! Ik ben beschaamd in mezelf, maar troost me met de gedachte dat ik toch niet meer langer zou kunnen slapen door de warmte in de tent, je weet wel, het zou echt ondraaglijkheet worden... Iknestel me bij Tinne die nog aan het ontbijten is en trakteer mezelf op een heerlijke kom chocopops.Mmmm heerlijk toch, die kellogs rommel :-D

Ook Nancy en Jan dagen eventjes later op. Ieder doet lekker zijn eigen ding. Ik besluit dat het tijd is om eens watondergoed en handdoeken te wassen. Ik wandel rondhet domein en vind een open ruimte met wasbakken. Ze bestaan uit steen en er zitten groeven in, zodat je echtkan schrobben. Gelijk in den ouden tijd! Ik ga dan ook helemaal op inhet wasritueel en schrob ze stevig over de steen. Best dat het nog redelijk vroeg is, want dit werkje zorgt wel voor wat extra zweet! 'Vuistje' voor de vrouwen dienog steeds al hun was op deze manier doen! Armspieren verzekerd!!Terwijl ik geconcentreerd met mijn wasje bezig ben zie ik plotseling een blauw beest vanuit de boom voor mij op de grond springen. Het is een reptiel en hij heeft een vlinder in de gaten. Stokstijf blijft hij zitten, met zijn prooi in het vizier, en in een fractie van een seconde springt hij vooruit en knapt het beestje tussen zijn kaken, om het vervolgens rustig naar binnen te peuzelen. Ik ben onder de indruk van het gebeuren en nog meer van de prachtige hemelblauwe kleur die dit beest heeft. Ik kijk om me heen om te zien of ik ergens Jan zie. Die zou helemaal opgaan in dit kleurenwonder, maar hij is nergens te bespeuren, de anderen trouwens ook niet. En ik veronderstel dat de Afrikaanse man en vrouw die achter mij staan te praten, niet echt meer verwonderd zijn over dit beestje. Ik besluit dan ook maar om er zo lang mogelijk van te genieten en blijf dus staren tot hij beslist om terug in de boom te kruipen. Wat een mens niet allemaal tegenkomt als hij de was doet hé zeg!!!

Terwijl mijn ondergoed en handdoeken hangen te wapperen aan een boom in de zon, kies ik voor wat gras in de schaduw. Ik plof me neer, steek wat muziek in de oren en...geniet! Meer moet dat soms niet zijn... Wanneer de zon mij inhaalt is het tijd om me wat te verleggen en zo ontdek ik ook dat ik niet alleen ben, maar vergezeld wordt door een grazend wrattezwijn die me even wat onzeker aan kijkt. Ik toon hem dat ik niet belust ben op zijn vlees door me gewoon terug neer te leggen, zodat hij ook rustig kan verder grazen. En wanneer ik me drie minuten later even omdraai lijkt hij in rook te zijn opgegaan. De volgende die mijn rust onderbreekt is Jan. Ondertussen is het half twaalf en zijn de andere terug van hun wandeling. Het is tijd om de namiddagplanning eventjes te doorlopen.

We beslissen om toch de 'cultural village' en de watervalte gaan bezoeken. De dans begint om drie uur en daarvoor wandelen we eerst naar de waterval, dus is het stilaan tijd om aan het eten te beginnen. De pasta van eergisteren wordt gemengd met rauwe groentjes. Iedereen smult ervan, terwijl ik me op een boterham met choco stort. Ja, ook Afrika zal mijn niet bekeren tot het 'rauwegroentendom'. Ik krijg van Rob nog een scherpe onderhuidse sarcastische opmerking dat ik helemaal niet meegeholpen heb met de pasta, waar ik met eengerust geweten op kan antwoorden 'dat ik er dan ook helemaaaaal niet van gegeten heb'.... Moehahaha!

Omstreeks twee uur arriveren we in de 'cultural village'. Jan loopt een drietal keer over en weer om te informeren naar de prijzen, terwijl iedereen rustig in het busje blijft zitten en luidop nadenkt over hun budget en of het al dan niet de moeite is om al dan niet beide dingen te doen of mss gewoon de waterval of gewoon de dans? Uiteindelijk valt de 'zware' beslissing en doet iedereen alles, behalve Wim en Kristien die zich beperken tot de waterval. Wanneer we binnen wandelen worden we ontvangen door een Zulu achtig gekleden Afrikaan. Hij verwelkomt ons en geeft een woordje uitleg. We kunnen nu nog naar de waterval wandelen, maar moeten wel zorgen dat we op tijd zijn voor de traditionele zulu dans!! Wanneer hij ziet dat Kristien en Wim een ander stickertje hebben vraagt hij hen verwonderd waarom ze niet naar de dans komen kijken?? Enig onhandig schouderophalen volgt en de man beslist al snel dat ze straks hun stickertje moeten wegdoen en dat ze WEL naar de zuludans komen kijken!!! Had ik dat geweten... had ik ook nie extra betaald wi!! Sjansaars! Wim haalt meteen zijn brede glimlach boven!

Omdat er ons niet al te veel tijd rest beginnen we meteen aan de wandeling naar de waterval. Het is een klein kwartiertje stappen voor we er zijn. Ik had gehoopt om nu eindelijk eens te kunnen zwemmen, maar we komen terecht aan een watertje die nog een eindje van de waterval zelf verwijderd is. Kieskeurig als ik ben, beslis ik toch om niet te zwemmen, het water staat me niet echt aan en er is niet genoeg tijd om te drogen. Ik loop niet graag met een natte kont rond... Rob is vastberaden zoals altijd en plonst met snorkel en duikbril enthousiast het koude water in. Ook zijn kodak vergezelt hem (zoals altijd) maar geeft daarna eventjes de geest... Dan toch niet zo waterdicht?? Geen zorgen beste mensen, met de kodak komt alles weer in orde, met Rob daarentegen....ik vrees het ergste..;-)

Als we verfrist zijn wandelen we terug naar het dorp waar de 'dansarena' tribunes al vol zitten met Afrikaanse kindjes, allemaal mooi in hun schooluniformpje. Nancy en Tinne zitten al vooraan op de eerste rij, bij gebrek aan plaats schuiven wij achteraan erbij. Tinne besluit om bij ons te zijn, maar Nancy blijft dapper op de eerste rij zitten...

Het dansen begint en een dertig-veertigtal dansers komen in traditionele kledij de arena binnen. Ze zingen en dansen uit volle borst, de vrouwen eens alleen, de mannen eens alleen,... Hun stemmen klinken als klokken!!! Zo toonvast, zo luid, zo krachtig! Het is inderdaad wel de moeite om dit eens mee te maken. Ambiance verzekerd. Het ritme die deze mensen in hun lijf dragen is onvoorstelbaar! Van jong tot oud, van man tot vrouw, ze hebben het allemaal! Iets om jaloers op te zijn! Tegen het einde komen ze dichter tegen het publiek en worden er hier en dan mensen uitgepikt. Ik probeer mijn blik af te wenden, want ik heb toch een beetje drempelvrees!! Nancy die nog steeds als enige blanke op de voorste rij zit, wordt er natuurlijk een tweetal keer uitgepikt. De gekste Afrikaan van de hele bende neemt haar op sleeptouw en Nancy laat zich helemaal gaan!!!! De Afrikaanse kindjes joelen het uit!! Gekke blanken! Jaja, ook wij kunnen ritme hebben!! Wat een ambiance! Maar ik ben toch blij als het gedaan is en niemand mij uit het publiek heeft gehaald! Dansqueen Nancy komt terug bij de groep en verteld ons hoe de gekke Afrikaan haar 15 koeien geboden heeft!! Helaas, ze is er niet op ingegaan ;-) Hij kan het misschien nog eens proberen als ze in België zijn, want volgend jaar komen ze hier optreden! Het is dus niet zomaar een koortje :-)

Na de dans krijgen we nog een rondleiding in het zuludorp. We krijgen de hutten te zien, die hoog en rond zijn, maar een nogal lage ingang hebben. Je moet als het ware op je knieën gaan zitten om binnen te raken. Dit heeft iets te maken met bescherming tegen de vijand, maar vraag mij de exacte verklaring niet. De hoofdman heeft twee vrouwen, en deze krijgen elk hun eigen 3 hutten. Eentje daarvan is een keuken, eentje een 'slaapkamer' en de laatste...ook dat is me weer ontgaan... Voor haar moeder dacht ik. Meneer de zulu man kiest zelf wanneer welke vrouw hem op zijn wenken bedient of bij hem mag slapen. Je leest het, geen gemeenschap voor mij dus! We passeren ook langs wat schalen met eten erop. We mogen gerust eens proeven, maar daar zijn de vliegen al volop mee bezig, dus passen we deze keer...

Na de rondleiding bedanken we onze gids en stappen we terug in het busje...SHOPTIME!!!!!!!! We rijden terug naar het marktje van gisteren en laten ons nu helemaal gaan!!We starten deze keer langs de andere kant.En voor mij is het tijd om beslissingen te maken en te kopen wat ik wil! Anders kom ik ook niet verder. In elke shop krijgen we heel wat aandacht en wordt er soms gesmeekt om iets te kopen, wat helemaal niet makkelijk is. Deze mensen zijn zo vriendelijk, ze hebben het moeilijk, en je wilt ze wel helpen, maar je kan gewoon echt niet overal iets gaan kopen.
Ik doe echter wel mijn best en loop al snel met heel wat zakken rond mijn pols!! :-D Volgens Rob beheers ik het afbieden, al voel ik me er telkens heel onzeker bij, doch toegegeven, ik versier wel mooie prijsjes. Daarom schakelt hij mijn hulp in bij het kopen van een trommeltje. Rob met de grote mond, blijkt nu echter een heel klein hartje te hebben en durft zijn prijs amper uit te spreken :-) Ik help hem eventjes op weg, maar moet ook echt verder doen want de tijd dringt en de helft zit alweer in het busje, terwijl ik nog de helft van mijn kado's niet heb!!!! Uiteindelijk versiert de Rob twee prachtige trommekes voor een schone prijs! Vuistje voor Rob! ;-) Tenslotte hebben we samen nog één missie te vervullen! We zijn nog keihard op zoek naar een houten autootje met daarop een merknaam gekrast. Ik zoek Mazda, hij BMW.
Bij de andere kraampjes had Rob gisteren wel een Mazda'tje zien staan, maar wanneer we erheen willen lopen zien we dat meer dan de helft al hun winkeltje heeft opgedoekt en hun garagepoort heeft afgesloten!!! Paniek!!! Rennen!!!! We hebben geluk en vinden op het nippertje nog beiden onze autootjes!! Rob keert terug naar de auto maar ik speur toch nog eventjes de laatste kraampjes af, ik onderhandel nog snel voor een portemonneetje en een stel oorbellen en ren dan vervolgens snel naar het busje waar iedereen al een tijdjeop mij zit te wachten.... shopaholic i guess...!

Met z'n allen zijn we uitgelaten en content over de buit! Er wordt geshowd, ge 'oooh schooon' t, prijzen en 'afbied' kwaliteiten worden vergeleken en voor we het weten zijn we terug aan de backpackers.

Vandaag hebben we beslist om eens ter plaatse te eten. De andere groep was er zo razend enthousiast over: 'tis mega lekker en ge krijgt echt massas!!', maar creeërden toch ook wat twijfels 'we hebben wel met drie diarree...'. Hoe dan ook besloten we om toch één keer de cullinaire kunsten van deze keuken te proeven. En kijk, het was inderdaad erg lekker en alles is binnen gebleven! Wie nie waagt...die blijft maagd, niewaar?!

S'avonds gaat Jan, die erkennelijk niet genoeg van kan krijgen, samen met Wim en Kristien naar nog een Zuludans gaan kijken. De rest heeft het wel gehad en terwijl Annelies en Rob pingpongen voor een pintje, Nancy voor de tv hangt, en Tinne het bed in duikt, maak ik er gebruik van om Jan's laptop in te palmen en mijn verhalen aan te vullen. Ikloop namelijk nogal achter.... De avond wordt beeïndigd met nog maar eens een jungle speed, waar ik deze keer geen deel aan neem, zodat Rob ook eens een kans heeft om te winnen....moehahahaa!

En zo zit Swaziland er ook al weer op. Morgen bergen we onze tenten weer op entrekken we verder, terug naar Zuid-Afrika, richting Krugerpark waar we onze 'Big Five' hopen te vervolledigen!!

Heel veel liefs!

Jungle speed queen Joke :-D

Santa Lucia

Op een klein uurtje staan we in Santa Lucia (kort dutje dus). We checken in in `Stokkiesdraai`Ons verblijf voor de komende drie nachten. Voor het eerst zitten we echt in een stadje. Wanneer de hostel uitwandelen komen we meteen in de hoofdstraat terecht.

We krijgen een tweetal appartementjes voor telkens vier personen. Het ziet er echt veel te goed uit! Een keuken, een tv, een woonkamertje met 2 bedden, een badkamer met ligbad, kamer met dubbelbed en kamer met twee aparte bedden. Dit is beter dan sun parks!! Het lot brengt Wim, Jan, Nancy en mij samen. En ik deel de kamer met stille nachtvlinder Nancy! Eindelijk eens iemand die niet snurkt!!Woehoe!

We verzamelen bij het zwembad voor de planning van de dag. Jan brengt er ons ondertussen van op de hoogte dat we s`avonds voorzichtig moeten zijn als we in de tuin wandelen, we mogen de lichtjes in geen geval passeren... De tuin grenst namelijk aan de rivier waar zowat 1200 krokodillen en 800 nijlpaarden in zitten!!!! S`Nachts komen de nijlpaarden uit het water aan land om te grazen… Ze staan dus geregeld eens in de tuin… Waaaaaaaaaaaaaauw spannend!!! Mijn ogen beginnen te schitteren, dit is pas avontuur! Ik ben er dan ook zeker van dat ik elke avond de tuin kom afspeuren, maar wees gerust, is ben voorzichtig en passeer de grens niet! We beslissen om vandaag de boottocht op de river te doen. Hippo`s en krokko`s spotten!! Woehoe,enthousiame alom!!!Me like dangerous animals!!!

We plooien onze picknick plastiek open op het grasveldje naast het zwembad (deze vakantie heeft echt top logeerplaatsen!!) en nemen er ons middagmaal. Daarna gaan we eens elk onze eigen weg uit, verkennen het stadje, kopen kaartjes, en souverniertjes. Nancy en ik lopen samen en passeren een marktje. `Ik vind het wel fijn dat ze hier niet zo opdringerig zijn als in Azie` zeg ik haar. Maar mijn woorden zijn nog niet koud of er staat een verkoopster naast mij om haar waren aan te prijzen… Bij elk standje krijgen we assistentie en `special prices`. Ik vraag aan 1 van de vrouwen of ze morgen open zijn en hoe lang. `Every day open 24 hours…` `24 hours?? That`s hard work` zeg ik verwonderd. Ze knikt. Ik kijk om me heen en zie achter de standjes, in de muren een ruimte waar een hek voor zit, daarachter liggen matrassen, het is mss een meter breed en max 2meter lang... Hier wonen deze mensen dus…Dit is even slikken, mijn hart bloed als ik dit zie… Je voelt je best wel machteloos, want veel meer dan je er even slecht om voelen kan je niet doen…en dat helpt ze al helemaal geen zak... L Dit is helaas keiharde realiteit, reizen is niet alleen de mooie dingen zien, maar ook de mindere mooie dingen… Het maakt allemaal een deel uit van het land en je kunt er je ogen niet voor sluiten.

Om 15u is het zover, we stappen op de boot, klaar om op krokodillen en nijlpaarden te jagen! De adrenaline jaagt door mijn lijf, hopelijk komt er 1 voor onze boot gesprongen ofzoiets! We zitten helemaal vooraan en kunnen eigenlijk zo in het water springen als we willen, maar ja…dat wil je uiteraard niet! We zien al behoorlijk snel enkele nijlpaarden boven water komen, wat een machtige beesten! Maar vooraleer we verder varen slaan we eerst eventjes rechtsaf en zien daar op het land een kanjer van een krokodil liggen!! Dit heb je gewoon nog nooit gezien!! Het beest is vijf jaar en zeker wel een meter breed en drie meter lang ofzo! Veel te wild!!! Echt megaa!! De boot gaat super dicht en er worden massas fotos getrokken. De krok beweegt voor geen centimeter (zou het wel een echte zijn?), maar mss is dat wel best. Hoewel het toch spannend zou zijn als hij… Ja ja, ik hou ermee op, sorry! We varen verder over de rivier en komen onderweg echt massas nijlpaarden tegen. Sommige in groep met een stuk of tien! Af en toe gaan ze onder en komen dan al pruttelend en met flapperende oortjes weer boven. Nijlpaarden kunnen ongeveer 6 minuten onder water blijven. Meestal lopen ze over de grond, zwemmen kunnen ze wel, maar niet zo super goed. Ze bevinden zich dus vooral op plaatsen waar het water niet te diep is.

Ze zijn echt kolossaal en wat vind ik dit super te wild!! Te bedenken dat deze beesten de gevaarlijkste van allen zijn! Dat ze jaarlijks heel wat menselijke slachtoffers maken. Dat maakt het allemaal super spannend toch?? We komen er echt massas tegen, sommige gapen even en tonen zo hun gigantische mond en scherpe tanden…Waauw…

Van de 1200 Krokodillen zien we er slechts een drietal, wat wel jammer is. Maar we zijn blij met wat we te zien krijgen. Af en toe varen we ook eens naar de kant waar dan een prachtige arend of ijsvogel op een tak zit. Daar gaat Jan zijn kodak weer ;-)

Wat een avontuur zeg! Echt super de max die gevaarlijke beesten!

Na het avondmaal gaan we met zn allen op zoek naar een bar waar we de halve finale van Kim Clijsters kunnen volgen. In de eerste bar gaat de televisie uit voor een optreden, in de tweede bar zijn ze net van plan te sluiten, ze verwijzen ons wel door naar een andere plaats. Terwijl we onze weg zoeken op de mega grote parking zie ik plots iets bewegen voor ons. We rijden verder en wat wandelt er plotseling over de weg…Een nijlpaard!!!! Roepen we met enkelen in koor!!! Waaauw veeeel te wild!! Het beest wandelt echter gewoon rustig verder de straat over en verdwijnt vervolgens in het struikgewas.

Ik ben op en top enthousiast! Voor mijn part rijden we nog heel het stadje rond op zoek naar kuierende nijlpaarden. Maar ons Belgie gevoel roept `kim clijsters`!!

In de laatste bar hebben we prijs en na een beetje zoeken lukt het hen om een post te vinden waar we ons kimtje op kunnen volgen. De andere twee zijn nog bezig waardoor we nog een beetje moeten afwachten. Rob voelt zich meteen thuis aangezien het stella bier hier mooi uit de tap glijdt en uiteraard vlotjes in Rob verdwijnt. Zijn we belgen of wa? :-D

Ons geduld wordt beloond en een uur later staat ons kim eindelijk klaar om te beginnen! Jullie hebben het al dan niet gevolgd, maar het was weer een spannende strijd! Op en neer, net zoals we Kim kennen! Na de eerste (helaas verliezende) set gaan de eersten al terug naar de lodge. `Die hards` Tinne,Rob en ik blijven Kim echter steunen! En we gaan ook steeds meer op in het spel! Er wordt gezucht, geklapt, gevloekt en gelachen. Ondertussen tikt de tijd rustig verder en is het al snel twaalf uur. We hebben dubbele gevoelens bij de tie break. Enerzijds willen we echt graag gaan slapen, anderzijds willen we natuurlijk dat Kim wint. Ze kiest voor het laatste en onze bedjes moeten nog even wachten. Die laatste set MOETEN we toch gezien hebben?!

En we gaan er weer helemaal in op! Verschillende andere mensen komen eens piepen om te zien waar deze drie blanken zo in op gaan. Iedereen weet ondertussen wel dat we Belgen zijnJ En eentje waagt het zelfs om ons wat concurrentie te geven en begint telkens te klappen en te joelen als Venus een punt maakt. Tssss…het is waarschijnlijk geen echte Amerikaan…Maar al bij al is het best grappig. Wanneer Clijsters dan eindelijk een einde maakt aan de match vliegen onze armen in de lucht (met bijhorende gebalde vuist) en roepen we voor heel de bar!! Heerlijk toch, dat overwinningsgevoel! We kijken nog eens achter ons om de concurrent een brede smile te geven, maar deze blijkt verdwenen te zijn…. Hahahaha! You rule Kimtje!!!

Met een tevreden en voldaan gevoel wandelen we naar ons bedje. Maar niet vooraleer we eerst nog eens voorzichtig te tuin in piepen om te zien of er misschien een nijlpaard staat te grazen. Helaas, geen succes!

Op dag twee gaan we richting Cape Vidal.Het plan is om vandaag te gaan snorkelen, maar het weer steekt daar een stokje voor. Een felle wind drijft de wolken voor de zon en brengt een sombere gloed over het landschap.

We rijden weer een stuk door een natuurpark en zien heel wat beestjes, jammer genoeg geen onbekende, waardoor mijn intresse al snel weer een beetje gaat liggen. De late match van de avond ervoor eist zijn tol en ik dommel weer in slaap. Plotseling krijgt Wim een ingeving: `heeft iemand het vlees ingeladen??`. Het plan is namelijk om ergens in het park te braaien (bbq`en dus). Iedereen kijkt naar elkaar en overloopt hetgeen we deze ochtend in de koffer staken. `Euh… ik stak er de groentjes in`, `en ik heb de drank ingestoken`, `ik had de zak met de sauzen…` Mja,ik had niets want ik was weer de laatste. Maar niemand kan zich herinneren de zak met het vlees uit de frigo gehaald te hebben…
Jah…wat nu? Enkel groentjes? Neeee, veel te saai! We besluiten om terug te keren naar de ingang en uit te leggen wat het probleem is. We hebben immers al allemaal betaald…
Helaas, uit het park is uit het park, dus besluiten wij om allen uit te stappen en Jan alleen om het vlees te laten gaan. Da`s dan maar 1 persoon die opnieuw moet betalen.

Rob en ik (nog wat last van de late avond) leggen ons neer in het droge gras en zetten ons dutje voort. Even later komt Jan terug en rijden we meteen door naar Cape Vidal.

We stoppen op een mooie plaats waar we uitzicht hebben op de wilde zee (geen gesnorkel dus) en waar de nieuwsgierige aapjes op ons toekijken vanuit de bomen. Opgelet met het eten dus!! Terwijl Rob, Jan en Wim alle moeite doen om het vuur in gang te krijgen, daal ik af en wandel richting zee. Ik speur de waterlijn af en vind er werkelijk de gekste dingen! Alle schelpjes en beestjes zijn turqoise of paars gekleurd.

Je komt er echt de raarste schepseltjes tegen. Een soort opgeblazen kleine zakjes die je kunt doen ploffen met een lange felblauwe draad eraan, paarse schelpen waar een soort doorzichtig schuim uitkomt die aanvoelt als rubber, piepkleine blauwwitte wezentjes die in het water lijken uit te vouwen tot een mini ruimteschip… Ik kijk mijn ogen uit en ben gefascineerd door hetgeen in hier allemaal vind! Wat moet de onderwaterwereld hier prachtig zijn!Zonde dat we het niet kunnen gaan ontdekken L
Terwijl ik verder speur naar gekke dingen overspoelt de zee mijn voeten, rond mijn been wikkelt zich 1 van de rare fijne blauwe draden. `Coool` denk ik en hef mijn been op om het eens van dichter te bekijken. Meteen voel ik echter een stekende pijn door mijn enkel gaan. Ik duw mijn voet snel terug in het water en het draadje spoelt er weer af. `Auw aauw auw!!!` Mooi maar pijnlijk! Ik staak mijn zoektocht en wandel terug naar boven. Mijn enkel begint nu lichtjes rood te worden en er verschijnen blaasjes op.

`Ai, pijlstaartkwal, kan erg pijnlijk zijn…` besluit Tinne na mijn kwalbeschrijving. `Dodelijk?` vraag ik voorzichtig. Jah, mijn fantasie he… `nenee, gewoon erg pijnlijk.`Pak van mijn hart! Ik ben wel een harden, dus de pijn doorsta ik wel! Al vind ik zelfs dat het best meevalt, het was waarschijnlijk nog een babytje ofzo :-D
Ondertussen is er al hulp ingeschakeld om het vuur aan te krijgen. Al de voetbalmagazines van Rob waren er al doorgebrand en nog steeds geen succes. Enkele potige Zuid-Afrikaanse blanke mannen snellen ons te hulp en steken het vuurtje aan de gang met wc papier :-) Hun vrouwen zijn op weekend met de kids, dus zijn ze met zn allen samengekomen, vertellen ze met een pint in de hand...

Om half vier is het dan eindelijk zover: tijd om te eten! Ik zie het al helemaal zitten en val het lekkere kippenbrochetje aan die ligt te lachen op mijn bord. Het plezier is echter van korte duur wanneer de pikante kruiden beginnen te dansen op mijn tong!! Mijn flesje water mag eraan geloven! Jeetje jeetje, dit kan ik echt niet opeten! Ook de rest geeft nu toe dat het toch wel stevig gekruid is en moeten ook geregeld naar hun bekertje drank grijpen. Ik doe nog een poging om de stukjes vlees af te spoelen met wat water (wat nogal rare blikken als gevolg heeft), maar het blijft helaas te pikant voor mij. De kip vliegt terug en worst komt in de plaats, maar die kan mij niet echt overtuigen. De rijkelijke braai maaltijd is voor mij net iets armer uitgevallen, jammer :-(

Ondertussen wordt de zee steeds wilder en komt ze dichter en dichter; We starten een wandeling om naar wat krabben te gaan kijken, maar als we zien hoe ver de zee al op het strand komt bedenken we dat de meeste krabben zich nu al in het water bevinden en we keren onze kar. Wanneer verloren zonen Wim en Rob terug zijn is het tijd om te vertrekken. Het park sluit immers om zes uur en anders zitten we weer vast. Rob en Wim besluiten toch om nog eens te proeven van de indische oceaan, trekken hun zwembroek aan en lopen enthousiast richting zee. Net iets té enthousiast als je het mij vraagt want Wim vergeet zelfs dat hij zijn schoenen nog aan heeft en pletst er vrolijk mee in het water! Het duurt echter maar enkele seconden voor hij het door heeft en ze alsnog aan de kant zwiert.Als twee vrolijke kinderen springen ze in de golven, terwijl wij al rillend toekijken. Je ziet werkelijk hoe de stroming hen naar links drijft! Diep gaan zwemmen zou nu echt geen aanrader zijn!!

Na hun plons springen we in de auto en geven goed gas om op tijd buiten te zijn!

De avond verloopt rustig. Na het eten gaan we met enkelen nog iets gaan drinken. Ik besluit om eerst even een half uurtje te internetten, maar tegen dat ik gedaan heb zijn de anderen al terug naar ons huisje, dus ga ik ook maar die richting uit. Vooraleer binnen te gaan sluip ik voorzichtig richting tuin om te zien of er misschien geen nijlpaard staat te grazen... Maar helaas...weer geen succes! Dju toch! Ik typ nog een beetje op Jan zijn minilaptop en besluit toch nog eens snel te gaan piepen voor ik in mijn bed kruip. Het is nu ongeveer elf uur en iedereen ligt al te snurken... zachtjes sluip ik het huisje uit en besef nu dat er eigenlijk achter elke muurtje zo'n beest kan tevoorschijn komen!! Mijn hart klopt in mijn keel en een siddering loopt door mijn lijf wanneer ik voorzichtig de tuin in wandel. Het is muisstil... TOT ER PLOTSELING... nee, niets gebeurt... Teleurgesteld wandel ik terug en duik in mijn bedje, dju toch weer geen spannend avontuur!!

De volgende ochtend ben ik als eerste beneden (stel je voor!) om de deur open te doen voor de anderen die ondertussen alweer uren wakker zijn!! Jan, Nancy en ik zijn pas goed en wel terug uit dromenland terwijl sommigen al een wandeling gemaakt hebben... Gekte!

Vandaag gaan we terug naar het Hluhluwe dierenpark, maar doen deze keer de andere kant: umfolozi! De zon is vandaag terug van de partij en we moeten weer een hele dag in het busje zitten... Rob herhaalt toch wel een vijftal keer 'dat het toch wel een fantastische dag is om te snorkelen...' En ja, gelijk heeft ie natuurlijk! Hadden we gisteren en vandaag maar kunnen omkeren, maar ja, het weer kun je nooit voorspellen hé! De rit in het busje verleid mij weer tot een tukje en half slapend hoor ik even later: 'oh nee, we zijn de verkeerde kant uitgereden, we zitten aan het vogelpark!'. Hmmm reden te meer om mij nog een keer te draaien en verder te slapen!

Even later arriveren we dan toch in het dierenpark. Meteen zien we enkele zebra's langs de weg grazen. Normaal gezien zouden de meeste dieren in dit deel van het park moeten zitten, dus we hebben wel wat goeie moed om onze big five zoektocht te vervolledigen. De eerste twee uur zijn we aandachtig en kijken we goed rond. Uiteraard is het weer Nancy die langs alle kanten dingen ziet bewegen en ons de beestjes laat ontdekken, ik vind er weer geen één en ben al blij als ik zie wat de anderen zien!

Maar na een tijdje begint de aandacht zienderogen te verslappen en op den duur zijn het enkel nog de chauffeur en co pilot die wakker zijn terwijl de rest ligt te dutten... Er is dan ook weinig te zien, buiten al de antilopes die we ondertussen wel al 100 keer zijn tegengekomen. Af en toe brengen Nancy of Jan er nog wat sensatie in met hun vogelfascinatie: 'OH KIJK DAAR! (trap op de rem, iedereen wakker,aandachtig en gespannen) EEN VOGELTJE!!!! (Enig gegrom, teleurgesteld gezucht, ontspannen lijven die terug zoeken naar de juiste slaaphouding). Maar veel nieuws zien we helaas niet meer.
Ook in de namiddag is er weinig enthousiasme. Omstreeks 16u hebben we op een plaats in het park afgesproken met de andere groep. Hier kruisen onze routes elkaar. Wij gaan dan hetgene doen die zij al gedaan hebben en omgekeerd.
Het is best een leuk terugzien en er worden tal van informatie en avonturen uitgewisseld! Blijkbaar zit de sfeer daar ook zeer goed, wordt er heel wat afgelachen en duren hun avonden zelfs heel wat langer dan 21u30.... Op enige sensatie belust vraag ik of er al koppeltjes gevormd zijn... en ja hoor, tis meteen prijs! Tijd voor straffe verhalen!! Ook onze reisbegeleiders zijn druk bezig met alle nuttige info door te geven aan elkaar! De busjes worden vergeleken (verdoeme dat van hen is veel ruimer, whaaa die hebben massas plaats!!), de logies worden afgelopen, het aantal dieren die we al gezien hebben,... We krijgen zelfs te horen dat onze eerste verblijfsplaats (die mooie 'oude koeiestal') de dag na ons vertrek is afgebrand en dat de andere groep nu dus niet onze wandeling en grotovernachting kan doen (aangezien die vandaaruit startte°). Wel effe raar om dergelijk nieuws te krijgen :-s

Hoe dan ook, er wordt heel wat afgebabbeld en afgelachen tot onze reisleiders er een einde aan maken omdat we nu wel dringend moeten vertrekken, willen we niet in het park overnachten... Dus er wordt afscheid genomen en terug gereden.

s'Avonds besluiten we om eens te gaan eten. We komen terecht in een restaurantje waar we helemaal alleen zitten... Het is dan ook zondag en eigenlijk is er nergens veel volk op de baan. Ondertussen speelt Club tegen Genk en wordt ik mooi op de hoogte gehouden van elke beweging of doelpunt (waarvoor dank lieftje :-)) Rob en ik gaan helemaal uit ons dak wanneer de 2-1 gescoord wordt!! En zijn even hard teleurgesteld wanneer de gelijkmaker volgt! Rob is echt op van de zenuwen en snokt bijna de gsm uit mijn handen iedere keer er een nieuw bericht toekomt. We hopen nog op een wonder maar moeten ons neerleggen bij een draw. Al bij al niet slecht, maar het had beter gekund.

Na het eten hoop ik nog op een nijlpaardentocht met het busje, maar wanneer ik terug kom na een internetje blijkt iedereen al bijna in bed te liggen :-o Enkel Rob en Annelies zijn nog eentje gaan drinken. Tinne vermoed dat ze in hetzelfde café zitten als twee dagen geleden aangezien je daar Stella kunt drinken... Ik waag het erop en ga ze op mijn eentje achterna. Het is immers nog veel te vroeg om te gaan slapen! Saaie dozen :-P! En ja hoor, ik tref ze aan in het Stellacafé! Enigzins verwonderd dat ik hier alleen naartoe ben durven komen (ja kom, ik ben wel meer gewoon hé ;-)) mag ik hun gezelschap vervoegen.

Het wordt geen late avond en tegen 10u30 wandelen we al terug en gaan we nog eens voorzichtig in de tuin gaan loeren. Weer geen geluk! Toeme toch, Jan had dat beter niet verteld, een mens creeërt dan verwachtingen die niet ingevuld worden hé!!! Dju toch!

Morgen trekken we de grens over richting Swaziland. Tijd om eens uit het busje te stappen en de beentjes te strekken! En ook, onze eerste nachten in de tenten!!!

Woehoe! Avontuur!

Tot snel!!

Liefs
Nijlpaarden teleurgestelde Joke

Hluhluwe

Hallo iedereen, het is alweer lang geleden maar ik heb een hele tijd geen mogelijkheid gehad om op het internet te raken. Jullie krijgensowieso almijn avonturen, al zal het met een beetje vertraging zijn!Hier is de volgende, geniet ervan!!

Vandaag wordt vooral een autodag. Na ons afscheid van de `Zulu`familie rijden we richting Hluhluwe (uitspreken sjloesjloewe,met veel speeksel en gelispel). Het is een rit van ongeveer wel een viertal uurtjes, dus uiteraard spring ik weer snel op de achterbank en nestel me weer op mn favoriete plekje! Dj Rob haalt de meest vreselijke vlaamse schlagers aan en ik word er nog gekker van dan ik al ben! Ik krijg dan ook een opmerking over mijn ochtendhumeur, wat waarschijnlijk wel terecht is...geen verder commentaar dank u ;-) Wanneer we bijna onze bestemming bereikt hebben spring een bordje met `reptile city` ons in het oog, ale vooral in Jan zijn oog (geen zorgen, hij is ok ;-D).

We beslissen gezemelijk om daar een tussenstop te maken en onze eerste krokodillen te bezichtigen!

Een jong ventje met een raar stemmetje komt ons verwelkomen en leid ons gedurende de rest van het bezoek door zijn reptielentrots. In de eerste ruimte binnen zien we een heleboel soorten gekkos, hagedisachtigen (Gino, ik moest toch even aan jou denken hoor!) kleine/grote slangen en een pad die zo groot is als een dessertbordje! Hij haalt deze even uit zijn aquarium en we mogen er eens over wrijven! De pad begint echter wel te pissen van de schrik! De pipi gutst eruit en amai hier kun je toch wel een dubbel jeneverglaasje mee vullen!! Vervolgens gaan we naar buiten en wandelen over zijn vijver met 200 koi`s die gulzig het eten naar binnen schrokken! Mijn oog valt meteen op de krokodillen die een eindje verder stokstijf liggen te zonnen! Woooow wat een vieze gedrochten. Ze zijn niet super groot maar wel lekker dichtbij,zooo spannend! We passeren ook prachtige vogels en papegaaien die ons krijsend verwelkomen! Degids brengt ons bij een grote dikke lange geelwitte slang. Hij haalt ze uit haar kooi en wie wil krijgt haar eens om de nek!! Rob gaat als eerste, Jan, Kristien en Wim volgen. Zo`n kans krijg je natuurlijk niet vaak, dus ook ik wil dit ding eens rond mij gehad hebben! De slang weegt 20 kilo en heeft een zachte koude geschubde huid. Met haar staart kronkelt ze zich vast rond mijn pols terwijl ze met haar snuit op zoek gaat naar haar baasje. Hij vertelt ons dat slangen dingen herkennen op geur. Ze zien ook op basis van warmtebronnen.Ze zien ons dus door de warmte die we uitstralen, of zoiets... Veel te gek, te bedenken dat ik hier met een wurgslang rond mijn nek sta!! Woehoe avontuur!

Hij loopt verder met ons de kooien af en toont zijn verzameling levensgevaarlijke giftige slangen. De zwarte mamba is de gevaarlijkste, omdat ze zeer agressief is en haar gif je binnen de vijftien minuten dood....Wooow... Hij toont ook het litteken aan zijn duim, waar hij ooit gebeten is door een krokodil, zijn duim hing er zowat van... Gevaarlijke hobby als jet mij vraagt, maar wel spannend! In de laatste kooi zitten nog twee krokodilletjes die nog niet zo oud zijn. Hij haalt de kleinste er even uit en terwijl hij dat doet blaast de tweede naar hem en klapt haar bek dicht. We wuppen toch allemaal eventjes in de lucht... Voor hem is er echter niets aan de hand :-) Hij vertelt over de beestjes, hoe krachtig ze zijn en hoe je ze moet vastpakken, het gevaar van hun staart en hoe deze tandjes toch wel al een vinger kunnen afbijten...
Daarna pakt hij ook eens de tweede grotere (de grote van een kinderarm) vast, maar daar gaat ze niet echt mee akkoord,ze slaat en wrikt met haar lichaam, blaast en gromt, maar uiteindelijk wint hij de strijd en heeft ie ze vast! Ook nu doen we met zn allen een stapje achteruit... Sjiiiiiiiiit...

We gaan van groot naar klein en bekijken tot slot de baby krodilletjes die in een soort donkere afgesloten ruimte zitten. Hij heeft er echt massas! En te bedenken dat hier toch zeker al een dertigtal van die vreselijke monsters rondlopen!! Als die ooit ontsnappen ben ik toch liever niet in de buurt... Ook hier mogen we eens eentje vasthouden, en jawel, dit laat ik wederom niet aan mij voorbijgaan!! Het beestje is nog redelijk zacht en rustig en zijn tandjes stellen nog niet meer voor dan de prik van een tandenstoker. Veilig dus! Maar eeey, ik heb dus wel een krokodil vastgehouden he!! Hoe super is dat niet?? ;-D

In enkele andere kooien liepen er prachtige mooie ggoudgele kuikentjes, lieve schattige konijntjes, ordinaire duiven,... Hmmm wat zouden die doen in een reptielenpark....Rarara...Slik! Wat moet het vreselijk zijn om geofferd te worden aan 1 van die genadeloze monsters! Ze zijn echt...ieuw!!! Maar tevens zooooo spannend en fascinerend! Ik vraag hen verschillende keren om eens te beginnen of met hun bek te klappen, maar ze blijven roerloos liggen...vind ik natuurlijk net wat minder spannend. Maar ja, je kunt het niet allemaal hebben he?

We vragen of we hier kunnen picknicken en das geen enkel probleem! Hij heeft er zelfs een veranda voor met tafels. Dus daar zitten we dan, tussen de reptielen, met onze boterham met kaas...:-).

Na de lunch gaat de reis terug verder. Enige tijd later arriveren we bij onze nieuwe lodge, vlak aan de rand van het park. Het heet `Dave`s place` en wordt uiteraard gerunt door Dave. Een grappige gezellige verwarde veertiger (vermoed ik). Het hele domein heeft een roodbruine gloed. Er staan een drietal caravans, een groot hoofdgebouw met kamers,keuken, bar,... en een stel stenen hutjes. Echt een gezellig plaatsje! Wat vooral mijn aandacht trekt zijn de drie prachtige honden die er rond huppelen: Sweety Pie (jong en speels,ras ongekend), Nelson (duitse herder) en Perdy (een dalmatier). Ze hebben alle drie de terracotta kleur die hier de landschappen kleurt. Zelfs Perdy de dalmatier. Deze laat zich blijkbaar niet graag wassen waardoor het onmogelijk is het roodkleurige zand uit haar vacht te krijgen. Een lichtbruine dalmatier J Ahja, het is eens iets anders! Terwijl de anderen naar de slaapzaal gaan kijken, plooi ik mezelf op de grond en sluit vriendschap met Sweety pie en Nelson. Wat zijn dit heerlijke beesten!! Ze genieten van de aandacht en het gestreel! `Oh guys,you found yourselfs a new girlfriend` zegt Dave al lachend. Zeker en vast, als het aan mij ligt, neem ik ze zelfs mee :-D Mijn handen blijken echter al snel de kleur van hun vacht te hebben overgenomen... Toch blijven ze ontzettend aaibaar!

De slaapzaal blijkt al geboekt (zoals ik al zei:warrrige Dave) dus worden we verdeeld over de caravans, 1kamer en 1 stenen hutje.

Terwijl Nancy en Rob de lotjes trekken voor de slaapverdeling, ga ik samen met de anderen naar de winkel. We komen terecht bij een soort winkelterrein. Na het winkelen in de spar ga ik nog even snel op zoek naar een zonnebril. Ik kom bij een derde winkel en vind daar eentje naar mijn goesting. Niet te opzichtig en niet te duur, 25 rand (= 2,5 euro). Ik neem hem uit het rekje en stap ermee naar de dame. Ze kijkt me aan en fluistert:10rand and go! Niet goed begrepen vermoed ik, dus vraag ik het haar nog eens. 10rand, now go! Zegt ze weer. Deze keer was het wel duidelijk! Ik stop haar snel 10 rand in de hand, schenk haar mijn grootste glimlach, bedank en stap er snel van door.

Ik kijk nog enkele keren achter me om te zien of het mss geen valstrik is om te zeggen dat ik gestolen had ofzo,maar niemand komt me achterna... Hahahhaa, grappige situatie! Hoe dan ook, ik heb een nieuwe zonnebril en dat voor slecht 1 euro!

Als we terug op het domein komen zijn de kamers verdeeld en kunnen we onze slaapplaats vinden door te zoeken waar onze rugzak ligt. Ik ben samen met Kristien beland in het stenen hutje. Vind ik wel ok!

De rest van de avond vullen we met eten, praten en slapen. Dave maakt voor ons het vlees en de patatjes klaar en ik steek stiekem wat restjes onder de tafel voor mijn goeie vriend Nelson ;-) Het eten is heerlijk en we genieten met volle teugen!

Na het eten nog wat tijd voor gebabbel en gecomputer (in mijn geval). Rond 11u, kruip ik al laatste, lang na alle anderen mijn bedje in. Morgen is het al ontbijten om kwart na vijf... Fris opstaan is uitgesloten...!

Om kwart voor vijf zitten we allen aan het ontbijt, de 1 al wat frissen dan de ander, maar kom... tegen zes uur zijn we klaar om op dierenzoektocht te gaan! Onze eerste wildpark! Woehoe, beestjes, here we come! Na een minuut zijn we er, betalen binnenrijden en dan kan het zoeken beginnen! `Daaaaaaaaaaaaar rechts, neushoorns!! Schreeuwt er iemand! Alle koptjes schieten naar rechts en speuren in het gras. De beestjes zijn aan het grazen, dus het is mij niet echt duidelijk of het wel neushoorns zijn. `Wrattenzwijnen misschien...?` Probeer ik. Jan onderdrukt nog snel een lachje `die zijn echt niet zo groot hoor joke`. En ja eventjes later heffen ze even hun kop op en idd het zijn neushoorns! Kleiner dan ik verwacht had, maar echt de max! Al meteen 1 van de big five gespot! Dit gaat goed! Een eindje verder spotten we enkele giraffen in de verte. Ze gaan echt op in het landschap, ongelofelijk die camouflage! De zoomers en verrekijkers doen goed hun werk hier! Ook de zebra`s zijn al wakker en wagen zich zelfs zeer dicht bij de baan. Ze grazen rustig verder alsof we er niet zijn. Prachtige beestjes trouwens! Hier en daar spotten we ook een soort hertachtige. Bij elk dier die we niet standaard kennen wordt de dierenkaart erbij gehaald en onderzocht welk beestje we voor ons hebben! Er zijn heel wat soorten antilopes, ook de mannetjes en vrouwtjes van 1dezelfde soort kunnen heel erg verschillen van elkaar. Dus soms lijkt het echt alsof we in de biologieles zitten :-D

Wat later stooten we ook op een kudde buffels die deweg oversteken! Yes, weer een big five beest! Da`s al twee op vijf! Het gaat goed! Ondertussen wordt ook al volop naar de vogeltjes gekeken. Deze hebben hier werkelijk de meest fantastische kleuren, en daar is onze fotograaf Jan wel fan van! Met zijn gigantische kodak klikt hij er dan ook op los!

We rijden weg van de buffels en gaan terug naar de ingang (we reden in een lus) om te zien op de kaart waar de kudde olifanten gesignaleerd zijn. Maar in plaats van dat we olifanten spotten, komen we terecht tussen een vijftiental giraffes! Ze zitten aan beide kanten van de weg en zijn echt adembenemend mooi. De manier waarop ze zich voortbewegen is zo ontzettend sierlijk! Alsof ze in slow motion bewegen. Er zitten enkele kanjers bij, maar ook een koddig kleintje. Ik denk dat we met zn allen wel meer dan 100 fotos getrokken hebben :-D Wanneer we dan eindelijk de laatste kiekjes genomen hebben (wacht wacht nog eentje, oh kijk en die daar,zie hij komt dichter! Stop nog even...) rijden we weer verderop zoek naar nieuwe beestjes. We komen nog heel wat soorten antilopen tegen die ons telkens eens verplichten om op de kaart te kijken om te zien welke dit nu weer zijn. Op den duur beginnen we ze echter wel de herkennen. Ondertussen is het al negen uur dertig en begint de zon ook al lichtjes door te komen,net als de vermoeidheid... Wanneer we na een tijdje geen beestjes meer tegenkomen begint de aandacht te verslappen en de slaperigheid zich op te dringen. We mogen niet uit de auto stappen en zijn eigenlijk al heel vroeg wakker. Hier en daar zijn er wel plaatsjes waar je kunt picknicken. Tegen tien uur maken we een stop om de innerlijke mens terug te versterken en de beentjes te strekken. Ik wandel een eindje verder en plof me neer op een bankje. Recht voor mij staat een boom met tal van prachtige vogeltjes. In alle vormen en kleuren, met lange en korte snavels en staarten. Het moet gezegd: een fascinerende kleurrige diersoort!

Na de korte stop gaan we weer verder. We stootten nog op heel wat beestjes, maar telkens dezelfde, de vermoeidheid begint nu echt wel groter te worden en mijn ogen draaien scheel om vervolgens dicht te vallen. Ik probeer toch om wakker te blijven want wie weet welk beest mis ik straks!

Het wordt algauw middag en tijd om te eten. Er wordt gelachen met mijn enthousiasme die ik blijkbaar vooral NIET uitstraal, maar echt wel voel!! Voortdurend in het busje zitten doet mij gewoon de das om, daar wordt ik ontzettend moe van. Het heeft zowat een hypnotiserend effect weet je wel. Daarbij moet ik mij ook nog eens concentreren om eventueel dingen in het struikgewas te zien, dus die combinatie is dodelijk!

Na mijn boterhammeke, wederom met kaas, wandel ik weg van de groep en zet me weer apart op een bankje die uitzicht geeft op een zo goed als uitgedroogde rivierbedding. Ik hoor geritsel en kijk heel nieuwsgierig naar de kant van waar het komt. Eventjes later komt een stel buffels van uit het struikgewas. Ook een wrattenzwijn wandelt voorbij maar verdwijnt dan heel snel. 1 van de buffels krijgt mij in het motje en staart met gedurende een vijftal minuten onbewegelijk aan. Whooooeee spannend!! Plotseling nemen ze een drafje en slaan lichtjes op de vlucht. Ik hoop dat er mss ergens een leeuw aan komt, maar helaas... Een paar minuten later komt er zachtjes een mannetjes Nyala (hertsoort) aangewandeld en drinkt van het kleine beetje water die er nog te vinden is. Het is net winter geweest en in tegenstelling tot onze winter is het hier nu heel erg droog. Heel wat stukken zijn afgebrand en veel groen of water is er niet te zien. Enerzijds is dit erg jammer,want in de zomer zou het hier een pareltje zijn, anderzijds hebben we nu wel meer kans om dieren te zijn want er is minder begroeiing.
Na de Nyala keren de buffels nog eventjes terug en zien we ook nog een groep apen die aangehuppeld komen. Ik geniet met volle teugen,want dit is een stuk aangenamer dan voortdurend in dat busje te zitten.

Uiteindelijk moeten we toch weer vertrekken en zetten onze zoektocht naar de leeuw, het luipaard en de olifant verder. We zien olifanten, maar slechts van heel hoog. Ze zien er dus heel klein uit, terwijl we ons eigenlijk zouden moeten kunnen vergapen aan hun massa. We passeren ook nog een krokodil, heel wat kleurrijke vogeltjes (waarbij Jan telkens uit zijn dak gaat: kleuren kleuren!!!), nyalas, wrattenzwijntjes, impala`s, neushoorns, giraffes,... maar geen leeuw of luipaard te zien. Wanneer we langs de weg op een drietal Nyalas stootten schuif ik mijn raampje open en vraag heel beleefd: `excuseer kunt u mij mss vertellen waar meneer leeuw uithangt?`. De anderen lachen zich kapot, maar de beesten kijken me verdwaasd aan en geven geen antwoord...zonde!
Ondertussen droom ik van een wandeling door dit park. Wat zou dat veel leuker en spannender zijn! Misschien zouden de katachtigen dan wel tevoorschijn komen!! Ik fantaseer hoe ons busje wordt aangevallen door een springend leeuw of hoe een olifant op ons komt afgewandeld. Wat een avontuur zou dat niet zijn!!! Leeuwen hebben we echter nog niet gezien en de olifanten die we zagen leken wel miniatuurtjes en...`EEN OLIFANT` wordt er in koor gekrijst! De auto komt met een schok tot stilstand. Op een kleine zes meter staat inderdaad een olifant in het struikgewas. Het lijkt wel of hij staat te knuffelen met de boom, zijn slurf eromheen gedraaid en zijn dingetje (hoewel `tje`?? Zijn DING) hangt er ver uit.... `O-ow...eenzame mannetjes kunnen nogal eens hitsig en gevaarlijk zijn` zegt Jan. `Stil zijn allemaal, en Wim, hou je startklaar voor mocht hij onze kant uitkomen!` Eigenlijk moet je telkens minimum 50 meter afstand houden van een olifant... Ik vind dit echter weer duizelingwekkend spannend en hoop stiekem dat hij toch enkele stappen onze richting uitkomt en we al gillend moeten wegrijden!! Maar dat gebeurt natuurlijk niet en we smeren hem algauw. Toch weer eventjes een kick. EN een dikke 3 op 5 wat de bigfive betreft! Ondertussen wordt het stilaan tijd om de hele weg terug te rijden zodat we op tijd het park kunnen verlaten (anders zitten we vast, stel je voor...hoe spannend moet dat niet zijn!!!!!!). In het terugrijden zien we nog massas neushoorns die prachtig dichtbij zitten en poseren voor de camera. Kanjers van beesten zeg! Amai! Helaas is er ook hier geen enkele die eens voor wat sensatie zorgt en een stapje richting auto zet.

Tegen half zes arriveren we voldaan, maar ook vermoeid terug bij Dave. Deze staat klaar om te gaan badmintonnen en laat vervolgens de rest van de avond de keet aan ons over...

Grappige vent...Na het eten ben ik even samen met Nelson onder de sterren gaan liggen. Terwijl hij genoot van mijn wrijvjes, genoot ik van zijn aanwezigheid en warmte. Wanneer ik stopte met strelen legde hij zijn pootje op mijn hand zodat ik zou verder doen. Aaah, veel te lief toch!! Ik wil ook een hondje!!! Met perdy ging het minder goed, deze kwam al bevend in huis gewandeld en ging tegen je benen aan staan om ook gestreeld te worden, terwijl ze dit normaal helemaal niet doet. Ik heb haar meegepakt naar het computerkamertje waar ze dan al trillend onder de tafel in slaap viel terwijl ik haar streelde met mijn voeten. Arm beestje... Ik heb dan ook bijna heel de avond mijn verhalen zitten typen en even geinternet.Geen nood, morgen ga ik hem eerlijk betalen voor het aantal minuten dat ik internet gebruikt heb!

Aangezien iedereen een beetje genoeg had van het busje zitten en beestjes zoeken besloten we om morgen reeds door te rijden naar Santa Lucia en dan de andere kant van het park van daaruit nog eens te bezoeken.

De volgende dag mochten we dus`uitslapen` tot acht uur en pakken daarna alles in.

Terwijl ik Dave betaalde voor mijn internet bracht ik hem even op de hoogte van het rare gedrag van Perdy. Bleek dat ze al 14 jaar is (!!!) en er moeilijk mee om kan als hij er niet is. In het verleden heeft hij anderhalf jaar de wereld rondgetrokken en zij heeft hem daar altijd vergezeld. Dat creeert toch wel een band, denk je niet? Veel te lief!

Voor het vertrek nog even een streel en afscheid moment gehad met Nelson ook... Soit, tot zover mijn hondeperikelen J Straks krijgen jullie de indruk dat ik nog meer geintresseerd ben in de honden dan in de wilde beesten, maar het gaat gelijk op hoor ;-D

Off to Santa Lucia!

Veel liefs

Honden EN wilde dierenliefhebber Joke :-D

De Zulu experience

Vandaag wederom cultuurdag op het programma! Om zes uur (stel je voor!) sloffer ik naar de gemeenschappelijke keuken om te onbijten. Wakker kun je me niet echt noemen,en Rob is weer de activiteit zelve. Zijn enthousiasme wordt echter onthaald op geknor! Eventjes later laden we de auto in en vertrekken richting Zulu`s. Ik kies heel strategisch een plaatsje op de achterbank, knutsel met pullovers, fleecjes en vliegtuigkussentjes een goed hoofdsteuntje en vlei me vervolgens neer. Het is zeven uur wanneer we vertrekken... een perfecte twee uur later word ik weer wakker. Ondertussen zijn we gestopt aan een groot shoppingscenter waar we nog snel enkele inkopen doen. Na een klein uurtje rijden worden we opgewacht door de organisator van het project. Deze leid ons voor naar het Zuludorp waar we zullen verblijven. Alles ziet er een beetje anders uit dan we gedacht hadden. De houten of strooien hutjes blijken ronde stenen huisje te zijn en het `dorpje` bestaat eigenlijk gewoon uit 1 familie... Een knappe jonge Afrikaanse vrouw werd onze gids, ze had een mooie wilde krullebol en een grappige lach. Na nog een snelle boterham bracht ze ons eerst naar het meer. Daar vertelde ze over de trouwrituelen van de zulus. Vrouwen kwamen hier water halen en zo konden de mannen hen hier leren kennen. Als de vrouw geintresseerd was in hen maakte ze een armband van een soort lang gras. De man nam dit dan mee naar zijn ouders om te tonen dat ze zijn liefde aanvaarde en zij verbranden dit. Trouwen gaat hier echter niet zo eenvoudig als je zou denken. Je moet elkaar toch wel zeker 2jaar leren kennen en minstens 21 zijn! Mooi is dat vind ik zo! Er wordt ook heel wat afbetaald, van cash tot koeien! En uiteindelijk gaan ze gaan leven in het dorp van de man. Als oefening moeten we elk een armband maken. Het lijkt eenvoudig en eigenlijk is het dat ook ! T`lijkt een beetje op scoubidou van bij ons. Eerst bak ik er niets van,maar ik blijf proberen en al bij al lever ik nog een mooi bandje af! Wim laat het na 1 mislukte poging voor wat het is...

Vervolgens kruipen we in het busje en gaan op bezoek bij de `healer`. We denken al na over welke toekomstvragen we haar willen stellen en of we het eigenlijk wel allemaal willen weten. Het alom gekende beeld van een oudere gerimpelde vrouw die een paar tanden ontbreekt wordt echter compleet ontkracht. We komen terecht in een groot rond huisje, met flatscreen, diepvries, grote frigo, en dubbelbed...De `healer`zit op een matje op de grond met een doek over haar hoofd, haar rug naar ons gekeerd. Wanneer ze zich eindelijk omdraait zien we een jong meisje van misschien een jaar of 15... Onze gids verteld dat de voorouders (die zelf healer waren) een boodschap doorgeven als jij uitverkoren bent om te healen. Ze kunnen `potions`maken voor vanalles en nog wat. Als je wilt dat je partner voor altijd bij je blijft (ik dacht even na om deze aan te vragen ;-)) of als je verliefd bent op iemand die jou niet wil, alles komt in orde met een `potion`! Ik zie al enkele bedenkelijke en gefronste blikken. Onze westerse wetenschappelijk onderbouwde kennis kan natuurlijk moeilijk om met dergelijke pure `geloofszaken`. En toch is het mooi als je hierin kunt geloven, niet...?

Hoe dan ook, iedereen had er sterk zijn twijfels bij. We stelden haar twee vragen, maar op geen van beide kon ze een antwoord geven. Daarbij ging de geloofwaardigheid helemaal de lucht in. En nam tegelijkertijd ons enthousiasme mee. Daarna volgde nog een bezoek aan de kerk (een kring van stenen in een open veld) het plaatselijke politiekantoor (bij zulu`s??) en het ziekenhuis. Daar werden we eventjes geconfronteerd met de aidsproblematiek...Voor het hospitaal stonden er een zevental tentjes waar er vermoedelijk getest werd op hiv... Dat doet toch even raar. Ook binnenin vooral fotos van besmette geslachtsdelen...Smakelijk is anders!

Na deze zeer `leerrijke` tocht gingen we terug naar het huisje waar we onze(namiddag)lunch nuttigden. De dames aan de ene kant van de hut op de grond, de mannen aan de andere kant op een bankje (discriminatie!!!). We kregen een bord met maisbrij, kool, spinazie, een soort pompoenpuree, en tomaten. Je handen dienen hier als bestek. De maaltijd was best wel lekker, maar de spinazie en de tomaten bleven liggen wegens een tikkeltje te bitter en een tikkeltje te pikant. Als we allemaal gedaan hadden was het tijd voor een shopmoment. Voor ons werd een matje gespreid en een vijftal zakken vol spulletjes erop uitgekapt. Armbandjes, kettingen, sleutelhangers, figuurtjes, portefeuilletjes,...noem maar op!! En ja, ik beken, ook hier heb ik weer mijn duit in het zakje gedaan! ? Ik vond namelijk een prachtig armbandje in de kleuren van mijn favoriete voetbalclub, rarara, die nu aan mijn arm pronkt! Ik zie al enkele ogen rollen...Kevin...;-)?

Als alle spulletjes waren opgeruimd was het tijd voor een kleine opvoering! Muziek is in Afrika moeilijk weg te denken. Het is onvoorstelbaar om te zien hoe elke Afrikaan het ritme in zijn lijf draagt. Fantastisch! De kinderen gaven zich helemaal en dansten met vol enthousiasme! De muziek werd gemaakt door met twee stokken op een lege jerrycan te slaan. Ook wij werden uitgenodigd om 1 voor 1 eens mee te dansen! Dolle pret en eindelijk een beetje echte zulusfeer!! Ondertussen was het al voorbij vier uur en was het tijd voor de volgende activiteit: naar de plaatselijke bar gaan... We wandelen een eind verder en bijna iedereen heeft een kind aan zijn hand hangen, de hele familie is mee, als ook de hond! De kindjes genieten van de aandacht en wij van hun warmte! De bar is niet meteen wat we ervan verwacht hadden. Het is een lokaal met een pooltafel, een soort kleinwinkeltje en een stel oudere venten die bier drinken en een sigaret roken. Ook de geur van Weed dringt onze neus binnen, voor het gebouwtje staat een vent met een kanjer van een petard in zijn mond (een pure al jet mij vraagt)!! Het is dan ook kapot lachen wanneer hij een uur later al waggelend naar huis slentert en praat tegen zakjes chips op de grond en mensen die er niet zijn.

Onze gids speelt rustig een spelletje pool en drinkt wat bier terwijl wij buiten rond ons kijken en niet goed weten wat te doen. Frisdrank wordt enkel geserveerd in flessen van anderhalve liter en bier in flessen van 75 cl. Dat laatste vinden onze mannen alvast niet erg...! Er word al wel weer eens naar elkaar gekeken met een bedenkelijke blik...Wat een zulu experience... Gelukkig zijn er nog de kindertjes die ons weten te entertainen. Terwijl wij fotos trekken poseren ze met veel talent. Vervolgens willen ze natuurlijk allemaal eens kijken naar het resultaat! Ze genieten van de aandacht en wij genieten van hun oprechtheid, hun aanwezigheid, hun intresse, hun nieuwsgierigheid. Om de 1 of andere reden worden alle kids plotseling naar mij gedreven. Ik trek gewoon fotos, maar ze komen allemaal rond en op mij af gestormd. Ze bekijken de gemaakte fotos en woelen met hun vettige handjes door mijn (gelukkig ook vettige) haar. Ik laat hen doen want ik vind het stiekem best leuk als er iemand in mijn haar zit te prutsen, maar af en toe heb ik het gevoel dat ik een facelift krijg en achteraf vallen er heel wat losse haren uit mijn hoofd :-S Jan maakt er echter gretig gebruik van om fotos te trekken (hij is fotograaf) van deze tiental negertjes die rond en om een blank meisje hangen. Ik kan nu immers ook geen kant uit en aangezien ze mijn haren zo strak vast hebben moet ik wel in de lens kijken!! Ondertussen is hun schroom gesmolten als sneeuw voor de zon. Ze komen gewoon allemaal bij ons zitten, kruipen op onze schoot, omhelzen ons, woelen door onze haren (ook wel beenharen (bij de mannen he) want dat kennen ze hier niet), bekijken ons van dichtbij en oefenen hun eerst geleerde engelse zinnetjes (whats your name...).

Ik denk dat we even hard genieten van hen als zij van ons! Dit is pas fijn!

Het is echter wel niet hun taak om ons vandaag te entertainen, maar de uren die wij daar buiten hebben zitten wachten terwijl onze gids pool speelde en pintjes dronk werd wel gevuld door het enthousiasme en de warmte van deze kids! Eigenlijk zou ons geld naar hen moeten gaan! Al viel het ook wel op dat ze vandaag precies allemaal een zakje chips kregen.,, Hadden ze zeker dubbel en dik verdiend! Rond zeven uur nemen we afscheid en wandelen terug naar ons `dorp`. Een kindje weet mij te overtuigen om haar op mijn rug te nemen en zo lopen we terug naar beneden. De sfeer zit er goed in, we lopen hand in hand en zingen liedjes! Het is feest voor iedereen! Weer krijg ik eventjes dat gelukzalige gevoel! De kinderen zijn hier zo echt, zo tevreden met kleine dingen, met een beetje aandacht en affectie! Ze nemen niet enkel, ze geven ook en dit schenkt zoveel voldoening!

Wederom, de pure dingen in het leven. Menselijke warmte en nabijheid, what really matters in life! Even back to basics! Een mooie sterrenhemel, een kind aan je hand en met zn allen al zingend over straat huppelen! Je zou er even stil van worden, niet?

Hun enthousiasme en energie is dan echter weer veel te onuitputtelijk in vergelijking met mijn laag gedoseerde portie energie... Eenmaal terug in het dorp wordt een grote box buiten gezet en wordt er met loeiharde muziek en gibberende Afrikanen gedanst onder de sterrenhemel. Ik doe eventjes mee, maar mijn gevoelige oren kunnen het niet meer aan, dus steek ik oordopjes in om het volume toch een beetje te verminderen en zet me terug in de hut. Mijn energievlammetje staat nogal klein. Jan en Rob laten zich helemaal gaan en dansen met de kinderen de benen van onder hun lijf! Wat had ik toch graag wat meer energie gehad...

Soit, na de danspartij volgt ons avondeten. Rijst met kip en een soort rode saus met patatjes die best lekker is, maar net weer iets te pikant (doeme toch!). Niet veel later wordt onze slaapplaats geprepareerd. Tot nog toe was er heel wat onduidelijkheid hieromtrent...We hadden onze rugzakken namelijk in een klein huisje gezet waar net een tweepersoonsbed in paste. Er werd verondersteld dat we daarin moesten overnachten, waardoor er al snel gediscussierd werd over wie in het busje ging liggen... Nu bleek dat we daar toch niet moesten slapen, maar dat we met z`n allen, zijnde:wij met acht, de acht kinderen, de ouders en de gids, in het grote ronde huisje gingen slapen waar ze net een vuur gestookt hadden (plafond is daar pikzwart) om ons eten op te maken,....

Met z`n allen?? Mijn wenkbrauwen schoten de hoogte in, en mijn neus volgde lichtjes. Ik ben namelijk niet zo dol op dergelijke sociale gebeurtenissen. Slapen doe ik toch liefst een beetje apart. De vreselijkste snurkscenarios schoten al door mijn hoofd!

Dekens en matjes werden verhuist om de harde vloer wat zachter te maken. Uiteindelijk had ik niet veel keus en moest ik me letterlijk en figuurlijk bij deze beslissing neerleggen. Al bij al viel het best mee en was het vooral de vreselijke rookgeur die meest verveelde (en waarschijnlijk zeer ongezond was,aangezien ik ze ook plastiek zakken zag branden).

Het was pas half negen toen iedereen al bijna in zijn slaapzak lag...Pfff...half negen, echt wel te vroeg hoor voor mij, maar veel keuze had ik niet, want ik was de enige die nog liep rond te dwarrelen.

Toen onze gids in haar pinkroze nachtjapon met hartjes erop binnenwandelde gingen enkele harten sneller slaan! Rob zijn fantasie sloeg op hol en we mochten het allemaal horen!! Die mannen ook he...;-) Uiteindelijk bleek dat enkel de -21 jarigen bij ons sliepen, want vanaf je die leeftijd bereikt hebt krijg je een huisje voor jezelf! Ik verlengde mijn avond toch nog een beetje door toevlucht te zoeken bij mijn ipod en liet me zo nog een klein uurtje wakker houden met de muziek, tot plotseling het zandmannetje kwam, mijn oortjes eruit haalde en doppen erin stak en samen met mij de nacht in wandelde...

Wanneer ik s`morgens mijn ogen open en rond me kijk ben ik tot mijn grote verbazing (uhum uhum....) weer de enige die nog in bed ligt. Ik besluit om dan toch ook maar op te staan en enkele minuten later is iedereen volop bezig met in te pakken. Rob zijn enthousiasme (waar haalt hij toch al die energie???) botst weer met mijn ochtendhumeur en wanneer hij me voor de zoveelste keer komt pesten (Joke, wat zie je er toch weer stralend uitgeslapen uit!!) draai ik me om en besluit om een babbeltje te slaan met de veel rustigere kippen.

De kinderen lopen al in hun uniformpjes rond want zo dadelijk komt de schoolbus hen op pikken! Het is sinds lange tijd terug school, aangezien er vanaf 9 augustus tot 7 september gestaakt werd voor hogere lonen, although mission failed...

We krijgen nog een ontbijt die bestaat uit twee sneetjes brood die in een driehoek gesneden werd, belegd met ei of kaas en fluoroze samsonworst... Buiten Wim is er echter niemand die er zich aan waagt (correctie Annelies ook). Als afsluiter worden nancy, Wim en Rob nog eventjes in plaatselijke klederdracht gestoken en daarna is het tijd om afscheid te nemen en een stapje verder te gaan! Terug naar de natuur wat mij betreft!!!
Rob is autoDj en dat zint mij niet echt op dit uur van de dag... Grrrrrrr....!!

Jaja de zulu experience...Hoe zal ik het omschrijven...Het was geen topavontuur en eigenlijk was het ook niet echt zijn geld waard, maar uiteindelijk werd het tegen de avond beter en hebben we wel van de kindjes genoten. Zij hebben het gedaan! Maar nu heb ik toch wel weer behoefte aan een portie natuur! En daar wordt voor gezorgd want nu gaan we richting Hluhluwe (sjloesjloewe uitgesproken)/umfolozi, het oudste dierenpark van Zuid-Afrika!! Op zoek naar de big five!!

Tot de volgende!!

Liefs
Zulu Joke

Lesotho

Om 7u gaat de wekker, en vandaag is er echt geen ontkomen aan. We doen een georganiseerde uitstap naar Lesotho en vertrekken stipt om 8u! Toch verschijn ik weer als laatste aan de ontbijttafel, maar slaag er tevens ook in om zeer tijdig klaar te staan! Je moet het maar doen he ;-)
Samen met nog een 12 tal andere backpackers verdelen we ons over twee voertuigen. 1 busje en een 4x4. Wij palmen die laatste in, aangezien we weten dat de wegen niet bepaalde gemakkelijk zullen zijn! Achter het stuur, de bevallige rasta verschijning Josh. Een jonge blanke Zuid-Afrikaan met een lage stem die ons gedurende de rit heel wat verteld over Lesotho en Zuid-Afrika. De helft gaat echter aan mij voorbij, want het is vroeg en ik ben nog moe. Ik probeer te tukken, maar erg vlot gaat dat niet in zo`n wiebelde auto. Daardoor hang ik dus tussen slapen en waken, wat niet bevordelijk is voor mijn gemoed (de mensen die mij kennen zullen dat bevestigen, mijn reisgenoten ondertussen ook...) Na een anderhalf uur bereiken we de grens van Lesotho waar we ons paspoort laten afstempelen (weer een stempeltje bij!). Je kodak hier bovenhalen is een slecht idee, want dat wordt deze met rake klappen vernietigd..slik...goed opbergen dus! We wachten eventjes op het busje die nog een eind achterop zit, maar Josh beslist dan om toch al af te dalen. De wegen zijn een ramp! Geen asfalt, veel stenen en brokken, steil naar boven en beneden,... kortom, we zijn blij dat we in de 4x4 zitten ;-)
Ondertussen verteld Josh over Lesotho, Lesoetho uitgesproken. Dit koninkrijkje is onafhankelijk sinds 1966 en heeft meer dan twee miljoen inwoners!! Best veel als je ziet welk klein landje dit is. Het land ligt ingesloten door een bergketen, een mooie natuurlijk grens! De mensen die hier leven zijn nog een stuk authentieker dan in Zuid-Afrika zelf. Hier zelfs geen gsm ontvangst...! En geloof me, van tegenwoordig is dat echt wel zeldzaam! Ik moet toegeven, hij heeft nog een pak meer verteld, maar ja...mijn slaapmodus he...;-) Eventjes later arriveren we in het dorpje waar we de dag zullen doorbrengen. Heel wat nieuwsgierige Afrikaanse kindjes verwelkomen ons. Maar net wanneer we van plan zijn een potje de voetballen worden ze terug in de klas geroepen. Wanneer het andere busje (waar Jan, Wim en al de andere wereldburgers) arriveert krijgen we een speech van mama BopE. Een gezellige enthousiaste vlotte luide goed gezette Afrikaanse dame. Ze runt de school en dat doet ze met zeer veel overgave en toewijding! Op diezelfde manier verteld ze ons over het ontstaan, de geschiedenis, de sponsoring,... Onze lodge is de enige die hier op bezoek komt, en met de centen die wij betalen voor onze uitstap, wordt een deel aan de gemeenschap geschonken! Als dat geen goed werk is! Het is ondertussen echter broeiend heet, ik heb geen zonnebril meer (wat ik ontzettend vervelend vind, want daar worden mijn ogen nog moe`er van) en het wordt moeilijk om mij te blijven concentreren op al hetgeen deze dame te vertellen heeft.
Als ze eindelijk een beetje uitgepraat is gaan we op bezoek bij de klasjes. De kinderen ontvangen ons met evenveel enthousiasme, willen graag dat we naast hen zitten, onze naam opschrijven en poseren als echte modellen voor de foto!!! Zoals Josh zei: `zij zijn even hard in jullie geintresseerd als jullie in hen`. De ene fotoflits na de andere vult de ruimte en de kindjes genieten van de aandacht! Daarna gaan we op bezoek bij de kleuterklas. Deze kinderen zitten buiten in het schaduw in een rij, elk op een rood stoeltje, met hun eerste leerboekje in de handen! Best wel grappig! Ze zingen zelfs een liedje voor ons! Mama bopE verteld over 1 van de kids, dat hij vorige week bij haar in de bureau kwam en dat hij een condoom uit de mand haalde. Hij bekeek het ding en zei toen heel gevat: `mama bopE, ik ga een andere maat moeten hebben, want dit is veel te groot voor mij!!!` Veel te grappig! De kids worden hier dus in elk geval tijdig op de hoogte gesteld van die dingen en ik vermoed wel dat dit in het teken is van de aidsbesmettingen die het land teisteren. Mama BopE vertelde ons namelijk dat 4 op 5 nog steeds besmet zijn met HIV... Slik... De gemeenschap is christelijk, maar condooms zijn hier zeker geen taboe, integendeel! En zo hoort het, meneer de paus!!!!!!! Na de ontmoeting met de klasjes worden we uitgenodigd in haar `bureau` waar ondertussen al heel wat koopwaar ligt uitgestald... Mja, ge kent mij he, ik heb uiteraard iets gekocht, eigenlijk gewoon om deze mensen een beetje te sponsoren.

Ondertussen is het tijd om een plaastje te zoeken waar we kunnen lunchen. Blijkbaar wacht ons eerst nog een wandeling. Mijn buik rommelt en ik heb echt honger, het moete dus niet te lang meer duren voor mij!! In combinatie met mijn vermoeidheid en het gebrek aan een zonnebril is deze lange wandeling echt niet goed voor mijn gemoed! Ik begin te klagen en te zagen! En bij de eerste rustplaats haal ik koppig mijn lunch boven en begin al te eten! We wandelen echter nog een stuk verder en ik blijf maar herhalen dat ik honger heb en dat we toch hopelijk niet te ver meer gaan??? Gelukkig komen we vijf minuten op een plaats aan waar de lunch kan beginnen. `Als je wil kun je nog een klimmetje mee doen` hoor ik Kristien zeggen. `Een klimmetje?? Eten, da ga ik doen!` Ik lijk wel freddy de kerpel :-s! Het merendeel van de groep gaat nog verder, we blijven maar met een 7 tal man achter en ergens zeg een stemmetje in mij `boeee plooier, je bent nu niet aan de top geweest, flauw ze...` Maar ik negeer het en stort mij op mn lunch. Ondertussen komen een drietal kindjes tevoorschijn die ons blijkbaar gevolgd zijn....en dan nog wel op hun blote voeten!!! Ze kijken ons nieuwsgierig aan, maar blijven op een afstandje. Maar eenmaal ze door 2 van de meisjes een ei en wat snoepjes krijgen, valt alle schroom weg en komen ze tussen ons huppelen. Ze spelen met zonnebrillen (vinden ze overigens fantastisch!!) en onderzoeken alle bandjes, kettingen sleutelhangers die je bij hebt. Deze proberen ze dan ook stiekem af te snoepen, maar ze blijven braaf en dringen niet aan als je nee zegt. Ondertussen heeft iedereen gegeten en begint Josh nog wat meer te vertellen over Lesotho. Hij verteld over de `zandmannetjes` van slechts een meter hoog, die hier gewoond hebben, hun rotstekeningen en nog zoveel meer. Maar ik ben nog steeds moe en heb last van de warmte, waardoor mijn (amper bestaande) concentratievermogen al snel verslapt. Ik verzet mij voortdurend van de ene steen naar de andere want in vind mijn draai niet. In de zon is het te warm, in de schaduw te koud...Pffff...fast forward...Beginnen met een lange autorit is een dooddoener voor mij, dan raak ik niet of moeilijk uit mijn vermoeidheid. Waren we nu meteen een stevige natuurwandeling gaan maken, dan was het beter geweest, maar dit is te passief en theoretisch voor mij. Al moet ik wel toegeven dat een beetje cultuur zeker bij elke reis hoort, maar het is niet 100 procent mijn ding. Na de uitleg gaan we weer op wandeling en de kindjes volgen ons met veel enthousiasme! De weggetjes die voor ons, met sandalen, al niet eenvoudig zijn, doen zij op blote voeten...Af en toe raken ze niet echt op rotsen, maar ik vermoed dat ze dit vooral doen om een beetje hulp te krijgen en waarom niet natuurlijk?? Al bij al kunnen ze zich zeker redden op hun eentje.
Onze volgende stop is bij de plaatselijke bierbrouwerij :-D Een zestal grappige lieve ouderen ontvangen ons vol warmte. We krijgen een grote pot met dikke beige brei voorgeschoteld. Deze doet de ronde en we mogen er met zn allen eens van proeven... Onzekere blikken worden onderling uitgewisseld en zure gezichten verschijnen na een slokje van dit goedje. Ik neem een mini mini mini proefje en dat is al voldoende voor een zeer rijke en betekenisvolle mimiek!! Een zeer zuur drankje met behoorlijk wat gistsmaak. Tijdens de tweede ronde, past bijna iedereen. Dit is toch niet echt ons ding. We sluiten hier af met een bedankingsliedje die enthousiast wordt ingezet door 1 van de vrouwen en geven hen vervolgens allemaal een bedankingshanddruk!! Zalige mensen wel!!
Eenmaal terug beneden lopen er heel wat kinderen die ons nieuwsgierig komen bekijken. Er is een groot plein en uiteraard blijft een voetbalmatchke niet lang uit!! Een heel nest Afrikaanse kinderen tegen een 12 tal buitenlanders. Let the game begin!!! Ik zet me veilig aan de kant, aangezien ik bij voetbal vooral de schenen van de mensen raak ipv de bal...Daarbij vind ik het erg warm om te voetballen en bevind ik me nog steeds een beetje in slaapmodus :-)
De jongens gaan er echter goed tegenaan, alsook de amerikaanse meisjes die dit duidelijk nog gedaan hebben! Ondertussen worden wij van top tot teen ontleed door een groep andere kinderen. Ze oefenen hun engelse les (what`s your name? my name is..), prutsen aan armbandjes en sleutelhangers, staren ons nieuwsgierig aan en slaken een bibberend kreetje wanneer ik hen mijn piercing laat zien!! :-D Ik had eigenlijk gedacht dat piercings hier in Afrika niet abnormaal waren, maar de meeste kinderen reageren met een opgetrokken neus wanneer ik mijn lip overplooi. Wanneer ik de heel verstrooid koekjes bovenhaal hebben ze dit uiteraard ook meteen in de gaten!! Er werd ons echer gezegd dat we beter geen koekjes uitdelen, de ene helft heeft er dan en de andere helft niet..nie echt eerlijk... Ook blijven sommige proberen om iets af te schooien, maar het blijft gezellig!! De match eindigt met een gelijkstand! De beslissende goal kan niet gemaakt worden omdat we nu toch wel moeten aanzetten. Om vier uur sluiten de grenzen namelijk en dan mogen we hier een slaapplaats gaan zoeken...
Nog een laatste stop om even te proeven van het plaatselijk eten, maisbrij met spinazie. En een kort bezoekje aan de kerkdienst, die mij net iets te luid was!! Die Afrikanen hebben klokken van stemmen en de akoestiek was best goed, dus hun gezangen trilden in mijn gevoelige oortjes!!!
Daarna zat het erop en keerden we terug naar onze lodge.

Na een prachtige zonsondergang (fotos!!) en een verse douche gingen we weer op zoek naar een decadente eetplaats ;-) En die vonden we! Wederom behoorlijk chiq, maar met goeie prijzen!! Ons buikje rondgegeten en daarna onze laatste nacht in het backpackers Amfitheatre.
De meesten onder ons waren heel enthousiast over deze dag. En achteraf gezien was hij inderdaad best goed, maar het feit dat ik maar niet uit mijn slaapmodus raakte, in combinatie met een `cultuuruitstap`, wat niet echt volledig mijn ding is, zorgde ervoor dat ik toch blij was dat deze dag voorbij was. Hoe dan ook, een beetje cultuur moet er altijd tussen, anders kunnen je een land niet echt proeven! Daar ben ik mij ten volle bewust!
Morgen wacht ons nog een dagje cultuur want dan gaan we op bezoek in een zuludorp, daar blijven we ook meteen overnachten...Iedereen is er wild over, maar wim en ik staan niet echt te springen, soit we zien wel wat het geeft!!

Tot de volgende allemaal!!

Liefs

Cultuurbarbaar Joke ;-)

@Helene:wat een eer dat mijn hb ook weer volgt! ;-) Kaartje graag gedaan, ge verdient da!!!
@mama Inge: Ik heb al nachten zitten wenen omdat ik je zo hard mis...;-) hopelijk vind je troost bij Kevin, (ma nie teveel he) ik red me met mijn mooie armbandje!!
@Chris: Ondertussen ook al 1 van de trouwe lezers he!! Geniet van je schotland reis!
@Frezia: Freyatjeeeeeuh, tijdens het drukke fulltime opvoeder en lover leven toch nog tijd voor mijn verhalen! Mega de maxopax!!
@Trui: Leuk dat je nog tijd hebt voor mijn verhalen naast je nu waarschijnlijk drukke liefdesleven ;-D Hopelijk zit alles snor!!!
@Frank en Hilde: leuk te zien dat jullie ook weer volgen!!

De drakensbergen

Om half acht s`morgens hoor ik wim rommelen in de kamer. Ik hef eventjes mijn hoofd op, en kijk rond. `Blijf maar liggen hoor, het is nog geen tijd`.
Dat hoef je mij natuurlijk geen twee keer te zeggen, dus plof ik weer neer en tuk nog even verder. Een half uurtje later steeks Rob zijn hoofd vanachter de deur. `Ey Joke, opstaan, t`is tijd!`. Dat vind ik nu natuurlijk net iets minder leuk, maar ik zeg ja en sleur mezelf uit bed. Na een verfrissende douche kom ik als laatste (ja, wat had je gedacht! ;-D) toe in de ontbijtzaal. Behalve Nancy, die vandaag een dagje conge pakt, zit iedereen al te eten.
Tegen negen uur gaan we op pad. Het programma van vandaag:een wandeling in de drakensbergen! We rijden een dik half uur en komen onderweg heel wat kinderen tegen die ons graag geschilderde beestjes in klei willen verkopen. Ze lopen zelfs in volle vaart achter de auto aan. Hun werkjes zijn best mooi, maar we laten het nog even voor wat het is.
Na nog een korte stop in het visitors center, waar we nog eventjes een wctje doen en wat pick nick inkopen, parkeren we onze auto en beginnen aan de wandeling.
Ondertussen is het alweer tegen 11u en doet de zon wel keihard haar best om ons te verwarmen! Gelukkig vallen de paadjes best mee en moeten we niet teveel klimmen. Onze ogen speuren de omgeving af naar beestjes, maar veel zien we er niet...Jammer... Een heel stuk lopen we ook onder de groene begroeiing, wat ons eventjes verlost van de hete zon. Tegen 13u arriveren we aan ons vermoedelijke eindpunt. De wandeling heet echter `go as far as you dear`, dus er zijn nog wel wat opties...En daar gaan we uiteraard graag naar op zoek! De man van onze lodge sprak over een soort tunnel waar we door zouden kunnen. Dus die wilden we dan ook wel vinden!
We klommen naar beneden en kwamen terecht bij heel wat rotsblokken en een plas water. Terwijl de Rob op zijn buik fotos neemt van zichzelf (vanuit het water jawel) spetterd de wim hem stiekem onder. `Verdoeme, wie was da??` roept natte Rob. `Joke` antwoord Wim pijlsnel. En ja, natuurlijk, wie wordt er vervolgens ondergespetterd! Jaja...kben kik ook altijd het zwarte schaap he ;-) Gelukkig is Rob al snel rouwig om zijn daad en Wim ook, zo word ik snel in mijn eer hersteld :-D
We verfrissen onze stinkvoeten in het frisse water (waar Rob ondertussen lustig zijn hoofd in steekt) en beslissen vervolgens om terug naar boven te klimmen en de tunnel te gaan zoeken. Die bevind zich echter blijkbaar toch ergens in de kloof dus klauteren we weer naar beneden en springen van de ene rots naar de ander. We wandelen een stukje door het struikgewas en klimmen over een laddertje. Kristien en Wim zijn weer aan de leiding en ondertussen al even uit het zicht. Ik volg Rob die een shortcut neemt en klim langs boomworstels naar boven. Kristien kijkt ons verbaasd aan `vanwaar komen jullie?`... Blijkbaar was er ook een gewoon pad, maar ja... Soit, dat krijg ik ook eens te zien wanneer we merken dat we eigenlijk de verkeerde kant zijn opgegaan. Jan en Annelies hebben de juiste weg gevonden en zijn ondertussen al in de tunnel. In feite meer een soort kloof waar water doorloopt. We gaan de uitdaging `as far as you dear` aan en klauteren langs de rotswand over het eerste watertje. Daar wacht ons echter een volgende uitdaging, want het volgende waterstroompje is net iets te breed en diep om gewoon te passeren... We geven ons nog niet gewonnen en met verkrachte eenden beginnen we rotsen te verzamelen om zo een `dam` te bouwen! Kanjers van blokken plonsen in het water (ik heb mij beperkt tot kleine blokjes ja...) en ja hoor evntjes later stappen we van steen tot steen en passeren zo het watertje! And that`s as far as we came...want daarna stooten we op een waterplas die toch wel al een goeie anderhalve meter die en breed is. De natuur wint en we druipen af.
De terugwandeling verloopt vooral in stilte. Iedereen raakt een beetje vermoeid en we genieten van het uitzicht die prachtig gekleurd wordt door de stralen van de zon! Rob, nog steeds teleurgesteld dat we geen beesten gezien hebben, loopt vooraan en heeft plotseling toch een diertje gezien! Een eind onder ons staat een groot bruin dier die door de eveneens bruine ondergrond nogal moeilijk te herkennen is. Er wordt gegokt op een wrattenzwijn of zoiets, maar mijn lekker lange zoomlens toont mij een prachtig hert, die ons eigenlijk gewoon staat aan te staren :-) Altijd leuk, die beestjes in de wilde natuur! Wanneer we weer onder de bomen lopen ruk ik met een wilde zwaai mijn pet van mn hoofd, tijd voor wat verfrissing! Natuurlijk rats vergeten dat mijn zonnebril daar bovenop stond...Deze vliegt met een even grote zwaai een paar meter de diepte in! Verdoeme! Ik zie hem nog net liggen, maar Jan vind het te gevaarlijk om erom te gaan...Met spijt in het hart laat ik mijn, toch wel 5jaar oude, zonnebril achter...Hopelijk heb ik er een aapje blij mee gemaakt ofzo...
Eenmaal terug op de parking tellen we het aantal blaren die we ons gewandeld hebben, maar al bij al valt de schade nog wel mee. We smijten onze schoenen in de koffer en duiken lekker in de luchtige sandalen! Je kunt je wel voorstellen hoe heerlijk het rook in ons busje...:-D
De parkeerwachter vraagt of hij een stukje een lift krijgt, en voor ons, vriendelijke mensen als we zijn, is dit natuurlijk geen enkel probleem! Zo hebben we ook weer een mens gelukkig gemaakt! Wanneer we de ingang van het park passeren zien we plotseling een bambi naast de auto lopen!!! Whaaaa vreugde en kodaks alom!! Een bambi, een dier en zo dichtbij! Woehoe!! Een eindje verder op een grasveldje zitten een zestal bavianen op hun dooie gemak beestjes uit elkaar en het gras te plukken! Wederom ongekend enthousiasme en flitsende toestellen!! De parkeerwachter weet niet wat hem overkomt! Gekke blanken moet hij gedacht hebben! Een eindje verder splitsen onze wegen en zwaaien we hem uit. Dan hebben we een hele dag gewandeld, geen enkel dier gezien en dan komen we ze gewoon aan de ingang tegen! Stel je voor!
Ook tijdens het terugkeren staan nog langs alle kanten beestjes in de landschappen. Een heel nest `bokken` zelfs, die Rob eerst aanzag als koeien (geloof me, deze blijft meegaan ;-))...

Na een verfrissende douche stappen we weer met zn allen in het busje en gaan op zoek naar een eetplaats. De keuze valt op `Little Switserland`. We stoppen voor de poort en een Afrikaan komt ons tegemoet gelopen. Als we vragen of we hier kunnen eten moet hij eerst eventjes de baas contacteren. De poort blijft gesloten en het mannetje doet zijn best om zo snel mogelijk te handelen. Eventjes later komt een ferme jeep aangereden en stapt de baas uit, hij bekijkt ons snel en nodigt ons vervolgens vriendelijk uit in zijn restaurant. Amai...wat een controle... We komen terecht in een kanjer van een complex! Poepchique! Aan het onthaal mogen we eventjes plaats nemen in de zetels terwijl `onze tafel wordt klaargemaakt`... Onze ogen rollen er bijna uit en we weten amper hoe we ons moeten gedragen! Ondertussen wordt er ook al stevig gespeculeerd over de prijzen! Zo`n chique ding, wat zal dat geven?? Jan lacht een beetje ongemakkelijk en vind dat we ons net toch iets te opgehitst gedragen en beter zouden doen alsof we dit verwacht hadden en niet anders gewoon zijn. We worden voorgeleid naar het restaurant, die een gezellige kerstsfeer heeft. De bediening is uiterst beleefd en vriendelijk en de prijzen...vallen super goed mee!!!! De baas komt zich excuseren voor het wachten aan de poort, maar ze hadden eerder al eens problemen gehad. Waauw, iedereen is superenthousiast, en weer moet Jan ons toch een beetje bedaren.
We eten allemaal ons buikje rond en ik krijg zelfs een dessertje getrakteerd van de wim (om zijn beschuldiging van het nat spetteren van deze middag terug goed te maken!) Als dat niet mooi is!! Een lekkere verse fruitsalade met vanille ijs..Mmmmmm!!! Dank u Wim, beschuldig mij nog maar eens vals in dat geval ;-)

En zo is er weer een dag gepasseerd en kunnen we tevreden en voldaan in ons bedje kruipen. De muziek in de bar staat al een stukje minder, maar de gibberende Afrikaanse vrouwen met hun schelle stemmen stellen mijn geduld en tolerantievermogen sterk op de proef. Ze kwetteren zo hard mee met de muziek dat mijn trommelvliezen bijna ploffen! De manager vraagt hen dan ook door de micro om het net iets zachter aan te doen... Er zijn mensen die straks willen slapen weet je wel...

Morgen gaan we naar het koninkrijke Lesotho! Een beetje cultuur gaan opdoen! Verslag volgt!

Veel liefs
Drakenbergse Joke

ps: blij om al die leuke en talrijke reacties weer te lezen!! Tof dat mijn trouwe lezers weer aanwezig zijn!!! Thx!!

@Nele: je weet toch dat ik een dt ramp ben?? :-) Tof dat je zo trouw volgt!
@Robin: ook weer trouw op post en waarschijnlijk ook al verschillende keren met je hoofd geschud omwille van mijn dt foutjes...niet?
@ Pe: bel maar es naar meirhaeghe! Tis zeker de moeite, ideaal in dit seizoen! Cool da je meevolgt!!
@Joyce: Hey nichtje, leuk dat je ook telkens een reactie plaatst! Hopelijk alles goed in school?
@ Tante Marleen en Kaat: tis hier spek voor jullie bek wi ;-)
@ Kevintje: wish you were here he! Je zou er van genieten! Dit doen we zeker ooit samen! Luv ya!
@ de mama en de papa: blij dat jullie met mij meegenieten op afstand!!
@Wostje: ook weer trouw op post he moatje! De max wi! idd met busje hier! Ik heb hier al door de 400 fotos! Allemaal voor jou he...;-)

Het grotavontuur

Wanneer ik de volgende ochtend mijn ogen open merk ik tot mijn grote verbazing dat ik warempel nog niet de laatste ben die nog in bed ligt! De avond daarvoor was ik namelijk te weten gekomen dat ik met een groep `vroegopstaanders` op weg ben... Stel je voor, wat een outlaw ik hier ben... Nu ja soit, het scenario die iedereen in gedachten had (Joke die als laatste wakker `geschud` moet worden) ging niet door! Er werd meteen naar een schuldige snurker gezocht en de meeste vingers wezen toch wel in Jan`s richting (die toch wel een beetje uit de lucht viel). Na een wasje en een eerste ontbijtje in de stralende zon met rimpelloze blauwe hemel, ging een groepje richting winkel om de inkopen voor de picknick te doen! Ik besloot om bij de lodge te blijven en ging met mijn witte snuit en ipod in de zon gaan zitten! Mmmmm vakantie, eindelijk!! Flip kowlier vertelde me over het `zwembad in ziene hof, met pralientjes olala` terwijl ik mijn eerste notities nam.
Ons streefdoel om stipt om elf uur te vertrekken mislukte (planningen he...) en pas een half uurtje stapten we met ze allen de natuur in! Klaar voor ons eerste avontuur!
De zon schetterende aan de hemel en het zweet kwam al snel tevoorschijn, alsook het gepuf... Na nog geen tien minuten stappen roept Rob plots: `kijkt daar, nen aap!!`. En nee het was geen spiegel, het waren echt twee grote bavianen! Sorry Rob, kon ik nie laten...:-)
Een eindje hogerop liepen ze met z`n tweeen weg van ons, maar ze waren echt goed zichtbaar! Super de max! Onze eerste beestjes! We`re in Africa baby!!
Het is toch wel eventjes weer wennen om zo`n tochten te doen in dergelijke temperaturen. Maar de omgeving maakt alles zo zalig goed! En zo voel je pas echt dat je leeft, nietwaar?!
We volgen trouw de `voetjes met teentjes` wegwijzertjes, maar raken desondanks toch wel af en toe eens van het rechte pad...Maar geen vrees, we vinden het telkens terug!! Na nog geen uurtje wandelen komen we terecht onder een grote overhangende rots die ons heerlijke schaduw biedt en meteen beslissen we om daar te lunchen! Daar krijg ik al een tomaatje van Rob tegen mijn hoofd gekeild...Mja,eerlijk toegegeven, twas een schoontje ;-)
Na de lunch gaan we weer van start en vinden we zelfs een skelet (dier onbekend) en mooie stekels van een, ja uiteraard, stekelvarken! Er is dus nog meer leven in de buurt!
De wandeling zou een 3 tot 6 tal uur duren. Inderdaad, ruime speling, maar die zes uur zou voor de `echte trage stappers` zijn... Mja, wij deden er 5u over... Geen verder commentaar!

We wandelden door prachtige landschappen, veel droogte maar ook hier en daar wat groen. Af en toe moesten we een laddertje over klimmen en ook 1 enkele keer moesten we een lange ladder afdalen die ons toch wel een meter of vijf dieper bracht. Rob, Kristien en wim vormden de kopgroep en gingen er met volle vaart tegen aan. Ik bevond mij het grootste deel van de wandeling in de staart. Ik veronderstel dat mijn tempo net iets trager is dan dat van sommige anderen :-) ik vind het wel nog steeds heerlijk om te merken hoe mijn voeten, zonder nadenken, spontaan en vlot hun plaatsjes vinden bij het beklimmen van rotsen! Ik ben dan ook niet voor niets een steenbok,toch? ;-)
Plotseling werden we verrast door een soort hondachtig gebrul. We staakten onze wandeling en lieten onze blikken over de omgeving glijden. En toen kregen we ze in de gaten! Een hele groep bavianen huppelden over de flanken van de bergen voor ons! Grote en kleintjes! Ze moeten ons hebben horen of zien aankomen en trokken nu met de hele groep een stuk hoger. Met het gebrul waarschuwden ze elkaar waarschijnlijk. Het was een prachtig schouwspel! We konden hen nog een hele tijd volgen, en eventjes later liepen we zelfs op de plaats waar we ze net voor het eerst gespot hadden! Ik de voetsporen van de bavianen! Cool he!!
Omstreeks 5u30 kwamen we dan eindelijk toe op onze overnachtingsplaats. Ik ben er nog steeds niet uit of het nu een grot of een grote overhangende rots is... Laat ons zeggen dat het een overdekte open plaats was van ongeveer 35 meter lang met een diepte van een vijftiental meter! Super de maxopax!! Een beetje lager bevond zich een huisje met twee badkamertjes (basic, koude douche, lavabo en wc) en een soort afwas-opberghok. Daar had Anali (ja, rare naam he, maar lief madameke ze), samen met haar crew alvast ons slaapgerief klaargelegd (dit hadden ze voorgebracht met de auto). En alsof dat nog niet genoeg was had ze ook spontaan een tas met koude biertjes klaargezet!! De jongens waren in de zevende hemel en we moesten hen toch tegenhouden om Anali niet keihard te gaan kussen als ze straks toekwam!! Mannen en bier he...!
Eventjes later kwam ze effectief langs met onze boodschappen (serviiiiice!!). Kippeborstjes en lamsworstjes, een gemengde salade en een hele plateau met van die mayonaisepatatjes!!! Eerst nog even onze slaapplaats installeren, twee keer vier matrassen tegen elkaar, en dan konden we eindelijk aan onze `braai` (bbq) beginnen
Robinson Rob stookte voor het eerst een vuurtje met een magnesiumstick, en het moet gezegd, het was een mooi vuurtje!! Een duim voor Rob! Maar zeker ook een duim voor chefkok Wim met assistente Kristien, die voor een heerlijke portie barbequevlees zorgden!! Ondertussen was de zon al achter de bergen verdwenen, de koude ingetreden en werden de zaklampen bovengehaald. We smulden ons buikje vol, ik liet enkele lekkere boertjes (mja, ze hebben me ook al op die manier leren kennen ja...) en ging vervolgens mijn patatjes lossen in de wc (teveel informatie?:-D).
Wanneer ik terug boven kwam waren Jan en Rob al volop bezig met het kampvuurtje te stoken! Ik plaatste alle boomstammetjes errond en even later zaten we super gezellig rond het knetterende vuurtje, onder een hemel gevuld met duizenden sterren! Zo simpel en puur kan het leven zijn!! Zot genieten! De straffe verhalen kwamen boven en ook nu zat de sfeer weer lekker goed! Kan toch ook bijna niet anders in zo`n omgeving?? Rob blijft zich echter zorgen maken over de apen die ons misschien s`nachts wel eens een bezoekje zouden kunnen brengen, maar Jan stelt hem gerust en zegt dat ze s`nachts bang zijn van de leeuw die hier rondloopt....:-D

Aangezien het hier al zo snel pikdonker is belanden we natuurlijk ook vroeger in bed. Zo was het toch nog maar 22u toen we allen naar onze matras trokken. Na heel wat gewroetel lag iedereen uiteindelijk in de plooi en werd het stil. Ik plooide mijn armen onder mijn hoofd en keek naar de prachtige sterrenhemel boven mij. Adembenemd. Slapen onder een beschermende rots en toch uitzicht op zoveel moois. Het is moeilijk om zoiets te vatten, het is zo groots, zo fantastisch, zo... om er de gelukstranen van in je ogen te krijgen! Dit is echt puur genieten voor mij! En je zou liefst van al de hele nacht blijven kijken, maar uiteindelijk moet je je dan toch op je zij draaien, proberen alles los te laten en je lichaam zijn zuurverdiende rust gunnen. Dit lukt niet altijd even vlot als de koude wind via alle kleine gaatjes in je slaapzak binnen dringt en mensen rond je knorrende geluidjes beginnen te maken... Maar we steken de oorstoppen in en we proberen...Zzzzzz zzzzz zzzzzz... Een doordringend geronk dringt door mijn groene stopjes en rukt me zachtjes uit mijn onvaste slaap... Ik hef mijn hoofd op, trek mijn proppen uit en merk dat het van Jan komt die zich aan mijn rechterkant bevind. Ik zucht en merk nu ook dat Rob (die zich aan mijn linkerkant bevind) ook wakker is en op zoek gaat naar het vervelende geluid. We delen eventjes onze frustratie en algauw komt er van alle kanten bevestiging ` ja man, wie is dat hier die zo aan het snurken is??`. Tinne komt zelfs eens met slaapzak en al recht om het geluid te lokaliseren. Wat ben ik blij dat ik niet de enige ben met snurkgevoeligheid!! Het is wel eventjes een grappige situatie, maar er rest ons niet veel keuze dan toch te proberen slapen. En al bij al slagen we daar toch min of meer in.
Rond 7u word ik voor een tweede keer wakker. Ik kijk om me heen en zie dat er al enkele slaapzakken leeg zijn, maar ik zie ook nog genoeg gevulde slaapzakken, dus laat ik me weer zakken en dommel terug in. De volgende keer dat ik wakker wordt is het reeds 7u45. Met kleine verdwaasde oogjes kijk ik rond, Rob en Wim kijken terug en schieten even in de lach wanneer ze mijn domme kop zien. Ik draai me terug om en zie nu ook dat Jan er nog ligt...tot mijn verbazing onder een groot zilverpapier??? Blijkbaar had hij het zo koud gehad dat hij (na een aha erlebnis) zijn reddingsdeken uit zijn ehbo kit gehaald heeft om weer warm te krijgen! Best wel een grappig zicht! Ik had er niets van gemerkt, maar vele anderen waren kennelijk wakker geworden van het ritselende geluid en dachten zelfs dat er apen of beren zaten...
Na ons te verfrissen, een ontbijtje te nuttigen en al onze spullen terug op te bergen en klaar te zetten, vertrekken we aan het plakaatje `Start day 2`. We beginnen al meteen met hevige klimpartijen en worden telkens beloond met prachtige landschappen! De zon schijnt alweer keihard aan de hemel en het zweet gutst! Ook vandaag is het af en toe eens zoeken naar de voetjes wegwijzers, maar dankzij het goeie speurwerk van Wim, Kristien, Rob en Jan vinden we telkens onze weg (ja, ik bevind mij weer niet bij het actieve team). Na een eind wandelen maakt de kopgroep zich los van het peloton. Wim, Kristien en Rob (ja weeral die) zet er weer vaart achter en ik zit hen op de hielen. Op den duur is de ruimte tussen ons en de anderen zo groot dat Jan van ver roept dat ze mogen doorstappen. Ik, die een beetje tussenin hang (tussen staart en kop) krijg nu de vraag met wie ik zal meestappen? Ik twijfel eventjes...Ze gaan echt wel snel...maar ik zit nu al zo ver...dus ik beslis dan toch maar om mij bij de kopgroep te voegen. Toegegeven, ik kan hen niet strikt bijhouden en huppel er altijd een beetje achter aan, maar ik raak ze niet kwijt!! We komen nog terecht bij een grot met ladders, een wiebelende hangbrug en worden gadegeslaan door een gezinnetje bavianen vanop een hoge rots. We zien nu al van ver onze lodge en kunnen dus niet meer veraf zijn! Wanneer we de berg afdalen is het eventjes onduidelijk welke kant we op moeten, maar een pijltje stuurt ons naar links. Tien minuten later komen we echter weer terecht bij de hangbrug waar we zo ongeveer 40 minuten geleden rechts afsloegen... We zijn dus helemaal rond de berg gewandeld, terwijl we er eigenlijk wel langs konden...Nu soit, het was de moeite waard, maar we moeten toch wel terugkeren en merken even later dat het verraderlijke pijltje van daarnet de schuldige is! De voetjes onderaan de berg stonden niet duidelijk aangeduid (op de achterkant van een grote rots) en daardoor wandelden we verkeerd. De anderen hebben nu waarschijnlijk wel een stuk tijd gewonnen, maar wij zullen toch nog wel de eerste zijn!! Eventjes later kunnen we onze lodge echt wel goed zien! Woehoe we zijn er bijna! Nu gewoon nog rond de afgebakende wei lopen en dan...loopt Jan daar nu?? Kan toch niet?? Hoe...?? We joelen en zwaaien en ja hoor, na vijf minuten zwaait hij terug en zien we ook de anderen zitten. Ik snap er echt niets van!!! Maar achteraf blijkt dat zij een shortcut genomen hebben en de baan van de autos gevolgd hebben! Ik ben toch blij en fier dat ik de hele wandeling heb uitgedaan!! Een goeie tas chocomelk (jaaa we hebben nesquick gekocht!!!) en een lekkere boterham brengen mij terug op krachten. We puzzelen de koffer weer vol met onze rugzakken en vertrekken richting Clarens waar we nog eventjes een stop maken om het stadje (met veel kunstwinkeltjes) te bezoeken.Vervolgens zetten we onze trip verder richting Drakensbergen!! Onderweg rijden we door het nationaal park `Golden gate` en spotten er onze eerste Zebra`s!!! Woehoe!! Fenomenaal om dat zo in het wild te zien! Ook herten en apen passeren we met de auto! Super de max! Heel wat minder is echter het volledig in elkaar gedeukte busje die we plotseling langs de weg in de gracht zien liggen. Ambulances rijden met flikkerende lichten weg en het voertuig ziet er echt niet uit...Je krijgt er toch eventjes kippevel van...als wij maar op de baan blijven denk je dan toch even...
Na nog een korte stop voor een prachtige zonsondergang, arriveren we tegen de avond in het `amfitheatre backpackers lodge`. Een overnachtingsplaats met (hou je vast) warme jacuzzi, sauna, klimmuur, internetruimte en zwembad. Het is een groot domein die gewoon langs de weg ligt en is afgesloten met een houten afschutting. Wooow, we kijken onze ogen uit en kunnen ons geluk niet op! Wat een luxe zeg! De gast aan het onthaal verdeeld de kamers en kiest dus zelf wie waar ligt. Ik hoor pas als laatste mijn naam en mag samen met de Wim een kamer delen...de enige kamer met eigen douche en wc!! De anderen moeten naar het gemeenschappelijk sanitair! Heb ik weer geluk zeg!!
Jaja, uiteraard mogen ze zich in onze privebadkamer komen douchen, zo gastvrij zijn we wel!!
Het enige nadeel is het kabaal in de veel te drukke luidruchtige bar, die net iets te dicht bij onze kamers ligt. Of ik ga slapen is wel weer de vraag....

Morgen staat ons een wandeling in de drakensbergen te wachten! Eens benieuwd wat dat zal geven! Nu brei ik er maar eens een eind aan want ik ben zowat weer min of meer de laatste die wakker is....

Bedankt voor het lezen allemaal en tot het volgende avontuur!!!

Veel liefs
Van de natuurgenietende Joke

Clarens

Waar waren we ook weer gebleven? Exit luchthaven Enter South Africa! Juist!
Na het inladen van de zakken, wat een heel geknutsel was, konden we uiteindelijk aanzetten!
Met Jan aan het stuur reden we het land binnen. Het feit dat alles hier links gebeurt (zowel alles in de wagen als het rijden zelf) zorgde voor heel wat hilarische situaties. Zo gingen de ruitenwissers iedere keer aan wanneer we links of rechts wilden afdraaien... De pinkers zitten hier namelijk ook aan de andere kant van het stuur :-D... We hebben toch verschillende keren zitten schudden op de achterbank! Volgens de gps zouden we ongeveer twee uurtjes nodig hebben om in Clarens te komen... Wij reden er echter bijna het 3dubbele over en arriveerden pas omstreeks 8u30 in het stadje. Eerlijkheidhalve moet ik vermelden dat we onderweg stopten aan de spar om wat mondvoorraad in te slaan en dat we toch wel een drietal keer opgehouden werden door wegenwerken. Je kent ze wel, tweerichtingsverkeer die eenrichting wordt en waarbij je zo ongeveer 10 minuten voor een klein rood lichtje staat... Wel, hier hebben ze er zelfs een persoon bij gezet die er nog eens voor zorgt dat het bord `Stop` wordt omgedraaid naar `Go`! Kwestie van rekening te houden met kleurenblinden denk ik, ofwel: DIT IS WERKGELEGENHEID CREEEREN BELGIE!!!!:-D
Soit, ik kon het onderweg toch niet laten van af en toe in slaap te dommelen, in de auto zitten is dan ook zoooo slaapverwekkend! Dit werd natuurlijk nauwlettend in de gaten gehouden (kijk ze slapt weer!) waardoor er al bij al van slapen niet teveel terecht kwam! Het landschap hier heeft over het algemeen een warme geeloranje gloed, maar tijdens de rit had ik nog niet echt het gevoel dat ik in Afrika was, behalve de overtuigende aanwezigheid van zwarten dan! We zagen wel onze eerste struisvogels! Woehoe!!

Tegen 18u zakte de zon achter de bergen en kwamen we na drie kwartier terecht in de `nacht`. Het wordt hier al snel pikdonker! Maar desondanks bracht wim (de chauffeurs hadden al eens gewisseld) ons met veel gehobbel (combinatie van de baan en Wim zijn rijstijl...Moptje he wim ;-)) veilig en wel in het dorpje Clarens. Aangezien we al zolang op de baan waren en bijgevolg compleet uitgehonderd, stopten we eerst in een restaurantje vooraleer we naar onze overnachtingsplaats wandelden. Eventjes de innerlijke mens versterken met een typische goeie Zuid-Afrikaanse....PIZZA :-D Jaja, we beginnen meteen met integratie :-D
En eenmaal ons buikje rond gegeten gingen we op zoek naar onze lodge. Een oude koeienstal zo beschreef Jan het... Mijn fantastie sloeg op hol en mijn ene wenkbrauw de hoogte in. Wat moesten we ons daarbij voorstellen...?? Het plaatsje waar de gps ons heen bracht zag eruit als een boerderijdomein. Het was behoorlijk afgelegen en er lagen wat gebouwtjes die op een huis en wat stallen leken. We stapten uit en wandelden rond, maar bespeurden buiten een fenomenale sterrenhemel, echter niets spectaculairs. Geen mensen, geen koeiestal met bedden, geen koeiestal met koeien, niets... Een beetje verder brandde echter licht en na wat heen en weer rijden kwamen we uiteindelijk toch aan bij onze koeienlodge (waar zelfs al een kampvuurtje brandde). Deze zag er echter een stuk beter uit dan de naam doet vermoeden! Het was een grote ruimte met daarin een twintigtal stapelbedden, twee wasruimtes (1tje voor `mans` en eentje voor `dames`) met lavabo`s, douches, wc`s en, heel belangrijk, geen koe te bespeuren! :-) Wel een grote vieze krekel die net iets te dicht bij mijn bed zat en die Tinne met veel professionaliteit (de sandaal) voor mij verwijderde!
Iedereen palmde al snel een bed in, plukte zijn rugzak uit het busje en nam een douche waarna we ons gezellig rond het kampvuur zetten! De sfeer was gemoedelijk, je zou niet zeggen dat we elkaar nog maar een dag kenden, het babbelen ging vlot, als ook het lachen! Stiekem bekenden we dat we toch allen blij waren in deze groep terecht gekomen te zijn en niet in de andere! Deze zagen er toch wel behoorlijk...hoe zal ik het beleefd zeggen...`kleurloos` uit. Allen waren we het er over eens, we hadden het getroffen met elkaar!! Hoe goed kun je starten?? ;-D
Het werd al snel 11u30 en de vermoeidheid won het van de gezelligheid. 1 voor 1 slenterden we naar ons bedje. Wim, die de slag met de vermoeidheid al lang verloren had, lag reeds volledig ingeslaapzakt met een krant over zijn hoofd te tukken. De nacht begon...tegelijk met de eerste aantal snurkgeluiden...waar lagen die oordopjes ook weer...?

En zo eindigde onze eerste dag, die we vooral in de auto doorbrachten, met een goed gevoel en veel goesting om er een gezellige spetterende reis van te maken! De volgende dag stond ons al meteen een tweedaagse met overnachting in een grot te wachten!! Dus we vlogen er wel meteen in!

Gezien de kakelende rumoerige dansende afrikaanse vrouwen gecombineerd met de te luide bonkende muziek, hou ik de rest van mijn verhaal voor morgen! Ik kan me niet echt concentreren en vrees dat het slapen ook weer niet van een leien dakje zal lopen met dit kabaal!!! Soit, to be continued....!!

Alvast bedankt voor jullie reacties!!

Liefs
Concentratiegestoorde Joke