Mulu en de PInnacles - Deel 1

De dag begint vroeg én met een discussie. Communicatieproblemen. Sven kan onze wereldtaal (West-Vlaams) niet begrijpen en ergert zich te pletter aan het onderlinge onverstaanbare gebrabbel. Tja... Taalkennis is een rijkdom hé! But anyhow, don't disturb me in the morning!!! Dus het laait eventjes hoog op om vervolgens in stilzwijgen te eindigen.
Samen met nog een kerel, die ontzettend veel mee heeft (hij is namelijk van de filipijnen naar een huisje in de bergen van Borneo aan het verhuizen) wordt we afgezet aan de luchthaven. Waar we een tweede keer worden ‘afgezet' in prijs. Nadat ze ons gisteren de volle prijs probeerden te doen betalen voor de grotten (ipv te delen tss alle passagiers, wat de afspraak was) probeerde ze nu ook iedereen de volle prijs te doen betalen voor het busje. Al stond er nochtans heel duidelijk dat het 25RM was voor het volledige busje en niet pér persoon. Na een korte discussie droop ze af en hadden we een tweede keer gewonnen. :-)

Op nog geen twintig minuten stonden we in Mulu! Malaysian airlines, meteen al tot mijn favoriete luchtvaartmaatschappij bekroond want we kregen een chocomelkje! :-D
Een busje brengt ons 1,4 km verder waar we afgezet worden aan de ingang van het gigantische natuurpark. We checken gedurende een half uur in (tegen dat al onze activiteiten, trekkings en overnachtingen geregeld en betaald waren) en sleuren vervolgens al onze bagage naar de hostel waar we overnachten in de dorm. We zijn nog maar twee stappen binnen of we maken al meteen kennis met een Belgisch meisje. Zij is samen met haar vriend een jaar op wereldreis...Klinkt heerlijk...
China was tot nu toe hun topper! Een verrassing! Ze verbleven hier enkele dagen, maar konden niet alles doen omdat ze niet op voorhand gereserveerd hadden! Het gaat hier namelijk zo, als er niet genoeg mensen zijn voor een bepaalde activiteit is er gewoon ‘geen gids beschikbaar'. Met andere woorden, ofwel ben je met genoeg, ofwel heb je op voorhand gereserveerd zodat er zeker een gids is en de activiteit kan doorgaan. Chance dus dat ik de pinnacles al geserveerd had! Pluimpje voor mezelf! :-D Terwijl we op zoek gaan naar drie vrije bedden in de dorm (die we niet vinden) ontdekken we dat er ook nog eens aparte kamers zijn binnen de grote zaal. En daar wacht er eentje op ons, met drie vrije bedjes! Ideaal, ik voel me als goudlokje! Alleen hopen dat er straks geen beren binnenkomen!!

Na een dutje en boterhammetje verzamelen we rond 14u aan de ingang. Deze namiddag gaan we de grotten gaan bezoeken. En kijk es aan, wie treffen we weeral aan?? Jade!! Het meisje van Engeland! Wat een toeval toch, je komt echt geregeld dezelfde mensen tegen, super tof!
We wandelen een paar kilometer en nu en dan stop de gids om wat uitleg te geven. Zo komen we terecht bij een soort plant met stekelige stengels. Hij vraagt of iemand enig idee heeft wat dit is? Niemand reageert, dus het wordt een multiple choice! Is het: Palm, rotan, Bamboo of nog iets anders (ben ik vergeten, dat was het dus zeker al niet :-D). De meerderheid zegt palm. Ik denk stiekem rotan, maar om geen mal figuur te slaan hou ik mijn mond. En uiteraard, wat blijkt? Dit is ROTAN!!!! Dju toch! Het kereltje geeft een tik tegen de tak en een seconde later begint het ding te rammelen (alsof er allemaal rijstkorreltjes inzitten). Hij herhaalt het verschillende keren en iedere tik wordt vervolgd door hetzelfde geluidje. Wat zou dit kunnen zijn?? Blijkbaar zit de plant vanbinnen vol met miertjes! Wanneer de stengel een tik heeft schudden ze met hun lijfjes als waarschuwing . Als hij er enkele seconden aan blijft schudden komen de beestje naar buiten om te kijken wat er aan de hand is, dan worden ze een beetje boos waarschuwt hij. Wat zit de natuur toch vernuftig in elkaar hé!
Een eindje verder stopt hij aan een boom. Hij legt uit dat de stammen aan deze boom hun gif halen om pijlen mee te maken. Hij vindt het jammer dat de westerse cultuur stilaan binnensluipt en dat de jongeren in de stammen niet meer geïnteresseerd zijn in de gebruiken en gewoonten maar liefst zo snel mogelijk naar de stad willen trekken. Hij verteld ons een verhaal waarbij hij samen met zijn nonkel (want hij wil wel graag alle gebruiken kennen) op jacht ging. Hoe ze heel stil moesten sluipen en dichtbij een aap kwamen. Het was makkelijk om hem te vangen en het kereltje verstond niet waarom de nonkel bleef wachten ipv toe te slaan. Hij had echter een pijltje met traagwerkend gif afgeschoten en eventjes later viel de aap pardoes naar beneden. Ook toen bleef de man stil zitten en wachten. Weer begreep de kerel niet wat de bedoeling was. Maar enkele ogenblikken later kwam een heel stel apen kijken wat er in godsnaam met hun vriend gebeurt was! Vervolgens was het maar het ene pijltje na het andere afschieten om voldoende vlees te hebben! J Gaia zou dit niet bepaald een leuk verhaal vinden, maar dit is het pure leven in de natuur!! Zoals onze (lang geleden) voorvaderen, het ook deden! Fantastisch te weten dat er nog mensen zijn die op deze primitieve manier leven! Met zoveel basiskennis in planten, dieren en overleven! Zalig!

Een paar honderd meter verder kwamen we terecht aan de 'Langs cave'. Een ruimte met de meeste prachtige constructies met dank aan wind en water. Wederom compleet fascinerend wat de natuur allemaal kan! Ik voelde me wel een beetje in de aardrijkskunde les :-D
De tweede grot, ‘Deer cave' was immens groot!! Blijkbaar de grootste in de wereld. De bovenkant was bedekt met grote zwarte vlekken....miljoenen vleermuizen, zo bleek!! Deze zouden binnen een uurtje de grot verlaten op zoek naar eten. Dat beloofde!! We deden nog een wandeling door de grot die ook hier weer heel wat rare maar mooie vormen had en keerden vervolgens terug. De vloer was weer glad, dus het was uitkijken geblazen. Sven was weer een eind achter en Kaat die eerst volgde was plots ook spoorloos. Ik wou dringend de grot uit om zeker het spektakel van de wegvliegende vleermuizen niet te missen. En opeens was het zover een gigantische sliert zwarte puntjes verliet de grot. Ik begon een beetje te lopen om tijdig aan het uitkijkpunt te geraken en bleef ondertussen zoveel mogelijk in de lucht kijken om niets te missen. Dat was echter niet nodig, want blijkbaar duurt dit uren!!! Wanneer ik bij het uitkijkpunt terecht kom heb ik genoeg vleermuizen om te bewonderen. De beestjes fladderen in een lange smalle strook achter en naast elkaar, ze gaan zigzag en piepen er op los. Ze zitten natuurlijk erg hoog dus we zien ze niet in detail. Maar als dit uren blijft duren, dan moeten er eeeeeeeeecht wel miljoenen vleermuizen in die grot zitten!!! ZOT! Er komt werkelijk geen einde aan! Plotseling komt ook Kaat eraan. Ze stapt snel en heeft haar hand rond haar gezicht. Ipv naast me te komen zitten loopt ze strak door naar de wc... Ze kijkt zelfs amper op... Hmm vreemd, zou er iets gebeurt zijn?? Yes indeed, even later kom ik te weten dat ze gestruikeld is terwijl ze tijdens het wandelen omhoog ipv naar de weg keek. Ze is gevallen in één of andere plant die daar niet zo gelukkig mee was en een beetje (?!) gif gelost heeft (zo komen we later te weten van de gids)... Een familie van ‘Poisson Ivy' ofzo (een naam om nooit meer te vergeten!). Haar hele gezicht en arm staan in lichterlaaie!!!!!!!!! Een brandend stekend gevoel die blijkbaar een drietal dagen aanhoudt! Wat een ellende!! Had ik ook al vermeld hoe meedogenloos die mooie natuur wel kan zijn?? Zalfjes helpen niet echt, ondergaan in de boodschap! Pfff...

Omdat we niet kunnen blijven kijken naar de vleermuizen druipen we na enige tijd af en keren terug naar de hostel. Het begint ondertussen al wat donker te worden en onze magen knorren.
Morgen staat onze ‘Pinnacles driedaagse' op het menu...En volgens de folder zou dit een keiharde opdracht worden!! 2,4 kilometer non-stop klimmen!! Laatste 400 meter gaat zo goed als verticaal naar boven via ladders en touwen... We zijn allen een beetje nerveus, wat gaan we nu aan??
Tijdens het eten informeren we even bij twee gasten en een meisje die de Pinnacles enkele dagen geleden deden. Ze zijn er vol lof over en zeggen dat het eigenlijk echt wel goed mee valt! In twee uurtjes waren ze aan de top!!! Euh...twee uurtjes...serieus ja?? Het geeft mij wel wat moed, om toch even ook eens wat ‘haalbaars' te horen :-) Al lijken twee uurtjes mij een illusie! We zullen wel zien wat wij ervan terecht brengen!! Morgen moeten we eerst in het basiskamp (camp 5) geraken en dat is een boottocht en 9 km wandelen van het hoofdkwartier. Dus dat wordt ook even een opdracht, zeker als je weet dat we alles moeten meesleuren.... Reservekledij, slaapzak, laken, voeding, drank,...
Tijd om te gaan slapen als je't mij vraagt!!!

De volgende ochtend start met een heerlijk ontbijt! Twee pannenkoeken en wat vers fruit! Mmm!
En wordt helaas vervolgt door een rush! Kamer opruimen, zakken pakken, grote rugzakken afgeven in de opslagruimte, kostbaar materiaal afgeven aan de safe, waterzak vullen,... Maar uiteindelijk komen we der en zijn we ‘ready for take off!'. Misschien eventjes ons gezelschap voorstellen: Jornik (ofzoiets) en Kaiza, een Fins koppel, Thomas een tjech die wiskunde (iiieeuw!!) studeert in Singapore en ons drietjes! Samen vormen we: The fellowship of the pinnacles!! :-D
In het begin wordt er nog niet teveel gezegd tegen elkaar. Onze eerst stop is bij een dorpje, daar kunnen we wat souveniers kopen... Niet echt een tactische zet natuurlijk, want straks moeten we 9 kilometer wandelen! En wie wil er nu in godsnaam NOG meer belast in zijn rugzak?? Niemand dus. Ik voel mij altijd wat onwennig op zo'n marktjes. Je ziet de vrouwtjes smeken om iets te kopen terwijl ze volop bezig zijn met hun prachtige hand en knutselwerkjes. Eén van hen speelt een deuntje op een fluitje... met haar neus!!! Werkelijk ontroerd prachtig!! Maar niemand koopt iets... Ik vind het moeilijk om die oude vrouwtjes te zien, het raakt me... Maar ik kan hen niet helpen...
We kruipen terug in de boot en varen richting de ‘clearwater cave' en de ‘wind cave'. Twee grotten die we op onze weg tegen komen. Ze zijn wederom behoorlijk indrukwekkend maar ondertussen hebben we het wel al een beetje gehad met al die grotten! Het wordt tijd voor het zware werk! Tegen de middag hebben we ze beiden bezocht en is het de bedoeling dat we met ons bootje verder varen tot het punt waar we aan ons lot worden overgelaten en zelf de 9 kilometer tot het basiskamp moeten doorstaan. Uiteraard moeten we weer wachten op Sven die een hele tijd achterkomt omdat hij in de grot een toerist heeft leren kennen die hem geholpen heeft om eindelijk eens een deftige foto te trekken in zo'n slecht belichte ruimte...:-)
Als we eindelijk terug samen zijn stappen we met z'n allen in de boot! Eén van de gidsen die goed engels kan, deelt ons nog even mede dat er wel verwacht wordt dat we de boot helpen duwen als het water te laag staat en hij vast komt te zitten.... We hadden daar al vaag iets over gehoord... Ok, geen probleem natuurlijk! Zo sportief zijn we wel! De drie gasten van gisteren hadden ons dat ook verteld en zeiden dat we best onze teva's ipv slippers meededen, maar koppig als ik ben (ik haat het als mijn teva's nat zijn!!) neem ik toch de slippers mee! Wordt natuurlijk vervolgd.....
We zijn nog geen vijf minuten vertrokken of het is al zover! Boot zit vast! Hupla met z'n allen eruit en duwen maar! En dan begint het... De ondergrond bestaat uit grote gladde stenen, de stroming is behoorlijk stevig, en de slippers? Zijn binnen de vijf seconden verdwenen!!!
Aaaaah mijn slipper!!! Ik laat de boot los, waardoor ook Kaat (die achter mij stond) niet meer kan vasthouden en moet loslaten! Ondertussen gaat de boot ervandoor en huppelen wij als twee onnozelaars erachteraan! Gelukkig heeft de achterste bestuurder mijn slipper weten te redden! Bah, dit is geen lachertje!!! Bij de tweede keer besluit ik om het op mijn blote voeten te doen, maar algauw stoot ik mijn tenen langs alle kanten en moet ik uit alle macht leunen op de zijkant van de boot om toch nog mee te kunnen. Ook Sven probeert het op die manier, maar die heeft gelukkig zijn teva's WEL mee.... Ik probeer het nog een keer zonder slippers, maar het is echt pijnlijk, dus ik besluit dat het tijd is voor een macgyver actie!!! Wat zou hij doen, in deze situatie?? Iets met zijn zakmes waarschijnlijk, maar dat heb ik niet bij de hand... Ik kijk om me heen en ga op zoek naar iets bruikbaar! En daar komt het lampje! ‘Ping'! Aan mijn linkerhand hangt mijn paarse haarband, ik knutsel hem zo rond mijn voet dat de slipper niet meer loskan! Ik heb natuurlijk nog een voet over... Hmmm... Ah! Ik pluk de rekker uit mijn haar en maak ook deze vast aan mijn slipper, zo zit hij ook wat harder vast! Het lijkt mij simpelweg een strak plan en ik ben fier op mezelf! Macgyver zou vast ook fier zijn ;-)! Vol nieuwe moed stap ik de volgende keer uit de boot om te helpen duwen! Maar....de stroming gaat de strijd aan met mijn strak plan en binnen de kortste keren hangt mijn slipper weer te slingeren aan mijn voet, enkel nog verbonden door het haarbandje... Mijn voeten zitten meer naast het ding dan erop! Doeme! Daar gaat mijn strak plan!!! Ik probeer het nog een paar keer waarbij ik nog maar eens mijn slipper verlies (gelukkig heeft kaat hem gered) en waarbij ik vervolgens ook mijn haarband verlies (die niet meer gered kon worden). Uiteindelijk zit er maar één ding op... blote voeten!! Kaat stelt voor om in de boot te blijven zitten, al bij al zijn we met genoeg mensen om te duwen. Maar ik wil me liever niet laten kennen en vind het zo flauw om als enige niet mee te doen! Alle volgende keren bijt ik dus mijn lippen stuk van de pijn! Mijn voeten zijn al geblammeerd (west-vlaams woordje) nog voor ik aan de trekking moet beginnen...dat belooft!
En dan eindelijk na een uurtje afzien en steeds maar hopen dat we niet weer uit de boot moeten om te duwen (tevergeefs) meren we aan bij de oever en worden we afgezet!! Het is nu verder aan ons, de gids wacht ons op in het basiskamp dat nu nog 9 kilometer wandelen is. Ik ruil mijn ellendige slippers in voor mijn zalige bergschoenen en de trek kan beginnen! Er staat iets aangeduid op 800 meter, we gaan er dus vanuit dat dit de lunchplaats zou zijn. Men bleef immers maar zeggen dat we moesten lunchen na de boottocht. 800 meter verder komen we het plakkaatje weer tegen en het blijkt...een hangbrug te zijn!! Geen ideale lunchplek dus! Maar aangezien het paadje beperkt is tot een smalle strook die zich een weg baant tussen het fel begroeide regenwoud beslissen we uiteindelijk een paar honderd meter verder om ons gewoon op de grond neer te ploffen en te eten! Kaat en ik weer boterhammetjes, de rest noodles! Ondertussen begint de sfeer er toch ook wel wat in te zitten en worden de eerste contacten gelegd! We zijn immers op elkaar aangewezen! Thomas ontpopt zich als de babbelaar van de groep, hij tettert erop los. Een oprechte jonge emotionele kerel! Wat hij denkt en voelt komt er met veel overtuiging en gebaren uit! Best wel grappig! Jornik en Kaiza, die we voorheen verschillende keren tegenkwamen en die ons telkens negeerden, blijken uiteindelijk ook een heel leuk stel te zijn! Ze zijn in het voorjaar getrouwd en dit is een beetje hun tweede huwelijksreis (trekking van 11 weken!!)! Het wandelen gaat behoorlijk vlot, het pad is gewoon vlak zonder veel obstakels. Het feit dat ik beladen ben met twee rugzakken, eentje vooraan en eentje achteraan, maakt het echter een stukje minder makkelijk! Hoeveel kilo er precies aan mijn lijf hangt te bungelen (lichaamsdelen niet meegeteld) weet ik niet precies, maar het begint zo stilaan wel door te wegen. En bij elke stop kreunen mijn schouders van de pijn!!
Maar dan uiteindelijk, na een 2,5u wandelen en zweten komen we eindelijk aan bij ‘camp 5'!! Een open plek met enkele grote gebouwen, bestaande uit een keuken, open slaapzalen (er is wel een dak boven, maar voor de rest is het open) en een badkamer voor de vrouwen en de mannen. Daarvoor stroomt een riviertje. Het hele domein is omringd door gigantische bergen. Een fijne plaats!!
We worden ontvangen door een streng uitziende Maleise vrouw die, zo zouden we later ontdekken, tot de ‘monumenten' van het mulu park behoort!!!Ze stelt zich voor als ‘Syria' en leidt ons rond in het kamp. Ze raadt ons aan om zo snel mogelijk de bezwete kleren uit te doen en deze weg te hangen. Er vliegen hier namelijk heel wat bijen rond en die zijn aangetrokken door het zweet... Als we dat gedaan hebben moeten we een welverdiende plons nemen in de rivier en later ontmoeten we elkaar bij het avondeten om de tocht van morgen te bespreken! En oh ja, best niet over de brug gaan, want aan de overkant van de rivier heeft één van haar collega's gisteren een beer tegen het lijf gelopen.... SPANNEND (waar is die brug??)!! We doen wat ons gezegd wordt, ploffen ons gerief in de ‘kamer', spelen onze kleren uit (en bikini aan) en wandelen richting rivier! Het water is ijskoud maar het voelt wel goed aan!! Al is het toch eventjes wat wennen!! Terwijl Kaat naar de omgeving tuurt beklaagt ze zich over het feit dat ze haar boek niet heeft meegenomen, dan kon ze hier morgen blijven ipv mee te gaan... Het zou toch te zwaar zijn voor haar... Ik vind dat ze het toch maar moet proberen, wie niet waagt niet wint! En als het niet lukt kan ze altijd terug keren!! Ze zal er nog es over nadenken.... Na de plons en de douche beginnen we aan ons eten...Aiki noodles!! Juij...! Sven is al volop aan het knoeien in de keuken en Syria snelt hem te hulp. Thomas heeft een zakje met allerlei ingrediënten mee die in een maaltijd resulteren waar wij van staan te watertanden! Jornik en Kaiza doen het met een zakje pasta en saus,w at er ook nog ‘lekker' uitziet. Onze Aiki noodles zijn simpelweg het eenvoudigste en minst smakelijke van heel de groep!!! Terwijl we aan tafel proberen te genieten van de smaakloze maaltijd worden de groepen rond ons rijkelijk bedient met schalen vol eten!! Vlees, rijst, noedels, groenten,... Grrr!! Ook Thomas zit triomferend te genieten van zijn diner. Ik had hem nochtans gezegd niet bij ons te komen zitten met zijn eten ;-) Het moet er zielig uit gezien hebben want één van de groepen heeft ons achteraf zelfs wat appelsieneschijven gedoneerd, snif! Na het eten kwam Syria bij ons zitten om de trek van morgen te overlopen. Ze was meteen duidelijk, genadeloos en op de man af: dit zou een helse trip worden! We starten om zes uur s'morgens. Het was non stop stijgen, van 40% tot 75%. Wie ziek werd onderweg mocht niet meer mee en een ander zou die terug begeleiden. Wie het niet aankon zou niet verder mogen gaan. Het doorgaan zou hard zijn, het terugkeren nog harder. De laatste 400 meter bestaat uit ladders en touwen, klim en klauterwerk. We moeten drie liter water meenemen, niet meer, niet minder. De traagste gaat voorop, zijn tempo wordt aangehouden. Zij is de gids, zij is de baas, naar haar moeten we ten allen tijde luisteren. Dit is geen gewone bergwandeling, het is een gevaarlijke trekking. En het belangrijkste van al: KNOW YOUR LIMITS!!! Als het niet meer gaat, forceer je niet!
We zitten allen met open mond te luisteren. Af en toe wordt er onderling eens oogcontact gezocht en gaan de wenkbrauwen de lucht in. De gezichten staan strak. De harten beginnen sneller te slaan. De handjes worden vochtig. Voeten onrustig. Waar zijn we aan begonnen???!!
Syria eindigt haar betoog echter wel positief: als we naar haar luisteren, krijgt ze ons allemaal boven! Eén voor één! We zullen er geraken!

Wow....de nervositeit stijgt....Thomas zijn tik (trekt geregeld zijn ogen samen) wordt nog erger en hij begint weer druk te babbelen. ‘oh my god!! I'm so nervous!! My mom said that i shouldn't do anything stupid!! Oh my god, I'm never gonna make it!! But I really hope I do!!'... Jornik daarentegen wordt plotseling heel uitgelaten en vrolijk, die heeft er duidelijk zin in! Positieve stress hier! Kaat begint weer te twijfelen... Kaiza zit er rustig bij en overdenkt heel de boel. Sven zijn ogen worden nog wat groter. En ik...? Ik voel toch ook wel wat innerlijke stress!! Waar bén ik aan begonnen?? Dit lijkt inderdaad geen gewone trekking te zijn! En zou ik het wel halen?? Voor de allereerste keer in jaren durf ik daar keihard aan te twijfelen. Het dringt tot me door dat ook ik wel eens zou kunnen afvallen en de top niet bereiken. En tegelijk weet ik dat ik ontzettend teleurgesteld zal zijn als dat het geval is... De zenuwen gieren door mijn buik! Wat een uitdaging!! Erover nadenken heeft niet veel zin, we weten wat ons te wachten staat! We zijn voorbereid op het ergste, morgen is het aan ons!
Kaat en Thomas zoeken samen nog wat troost in een sigaretje, Kaiza en Jornik spelen nog een spelletje kaart, Sven en ik kijken toe en uiteindelijk is het negen uur en bedtijd! We moeten er morgen tenslotte al om 5u uit! Syria heeft ons duidelijk gezegd: ‘we leave at 6 o'clock! At 6:05 we're already on the road, so be on time!'

TO BE CONTINUED.....

Liefs
Nerveuze Joke...

Luie dag en de Niah caves

Vandaag is een luie dag. Ik hou niet zo van dagen die niet deftig gevuld zijn. Die gaan zo ontzettend traag voorbij. Nadat we uitgeslapen hebben tot een uur of tien (flauw hé!) ontbijten we op ons gemakje en maken ons klaar. Kaat wou al de hele tijd het museum van Sarawak gaan bezoeken, dus dat staat min of meer op de planning voor vandaag. Buiten is het wederom snikheet en onze eerste stop is bij de supermarkt om een fris flesje water te kopen.

Het museum toont ons zowat alle schelpen, apen, vissen, andere dieren, fossielen,.... Die je kan vinden in Borneo. De bovenverdieping is gewijd aan de stammen. Je kan er lezen over de betekenis van hun tattooeages, hun gewoonten, hun werktuigen zien, een longhouse bekijken,.... Best wel interessant maar toch behoorlijk beperkt. Super veel komen we niet te weten.
Sven wil graag naar ‘Damai beach' deze namiddag, maar daar ben ik al geweest en ik heb niet zoveel zin om daar weer geld voor uit te geven. Ik twijfel maar besluit toch om hier te blijven. Kaat gaat mee, dan weer niet en uiteindelijk toch wel. Ze haast zich uit het museum en moet lopen om nog tijdig de shuttle bus te halen. Ik blijf op het gemak achter. Uiteindelijk zijn ze maar drie uurtjes weg, dus die weet ik wel te vullen. Ik wandel door de stad, koop een nieuwe gsm en simkaart, eet wat verse ananas en wordt door velen aangekeken. Een blanke vinden ze hier blijkbaar nog steeds een bizarre verschijning. Wanneer ik een bouwwerf passeer wordt er volop gefloten. Best dat ze mij maar van ver zien! Straks ga ik nog gaan denken dat ze me knap vinden! :-D Hahahahaaha!! Wanneer ik door een steegje loop word ik voorbijgestoken door een jongen. Een eindje verder leunt hij op een brommer. Hij ziet er een beetje ‘johnny-achtig uit'. Spannende jeans, felgroene t-shirt met kraag, hanenkam, spiegelzonnebril,... Wanneer ik hem bijna passeer steek hij de straat over en verdwijnt in een zijstraat. Als ik voorbij loop hoor ik hem sissen. ‘Pssst pssst, i have a question'. Ik kijk argwanend om me heen en mijn ogen gaan spontaan op zoek naar het busje waar ze mij zo dadelijk zouden kunnen in sleuren om me te ontvoeren (teveel sus en wiskes gelezen....). Ik blijf op een veilige afstand staan en vraag hem wat hij wil van mij. Het wordt al snel duidelijk... ‘I want to go to a hospital, but i have no money, i need 15 ringgit, can you help me??'. Hij ziet er niet echt uit alsof hij geen centen heeft en dan nog... Ik zeg hem vriendelijk dat als ik hem geld geef, ik iedereen geld moet geven en dat ik hoop dat het hem lukt om in het ziekenhuis te geraken. Daarna maak ik me uit de voeten! Je weet maar nooit dat het busje nog komt...!! :-D

In de hostel verdiep ik mij een tijdje in mijn spannende thriller en geniet even van de heerlijke friste van de airco. Wanneer ik genoeg afgekoeld ben ga ik terug op wandel. Ik kuier langs het waterfront en bestel me een heerlijke fruit juice. Ook mijn boek is terug van de partij. Ondertussen krijg ik een smsje van Sven, ze nemen de shuttle pas om 19u ipv om 17u.... Ze zullen dus om 20u terug zijn... Dat vind ik eigenlijk niet zo leuk. Had ik geweten dat ik zes uur ipv drie uur had moeten schimmelen in deze stad, dan was ik misschien toch meegegaan, dat zou de zaken wel even veranderen. Nu is het daar natuurlijk te laat voor. Ik ben ietwat nukkig maar gelukkig heb ik drie uur de tijd om te ‘ontnukken'.
Als Kaat en Sven dan eindelijk toekomen gaan we eten. Onze laatste avond in Kuching, dus het mag nog eens wat duurder zijn. Het wordt de ‘junk', een restaurant die langs alle kanten wordt aangeraden. We worden er bediend door een euh....dame, die euh...niet echt een dame is, maar zich wel ontzettend zo gedraagt, best grappig! Ik bestel een pizza, maar moet eerlijk toegeven dat ik al betere gegeten heb. Hoe dan ook, we hebben ons buikje vol en zijn klaar om nog maar weer eens onze rugzak te maken want morgen vertrekken we richting Miri!

De volgende dag komen we in de namiddag terecht in Miri. Het is een grote stad, maar het straalt best wel wat gezelligheid uit. Ook ons Belgisch koppel is hier van de partij! Zij kiezen voor een luxueus hotel deze keer. Na drie maand reizen willen ze wel eens wat rust! Een' standaard' kamer blijkt dan ook ongelofelijk veel luxe in te houden!! Misschien eens iets voor later... Wij vinden al snel een eenvoudig en goedkope guesthouse met dakterras! Na ons te hebben gesetteld gaan we op verkenning. Alé t'is te zeggen, we gaan iets eten en kiezen voor een restaurant waar heel wat toeristen zitten, kan niet anders dan goed zijn, toch?? Ik mispak me echter en bestel een indisch gerecht. Een pannenkoek gevuld met kip, groentjes en patatjes. Jaaaa héél lekker hoor, maar véééél te pikant! Met heel wat slokken wakker en mondverluchting slaag ik erin om het ding toch min of meer naar binnen te werken. Ik beloon mezelf met een aardbeienmilkshake!!! Had ik verdiend, oh jawel! Om af te koelen! De rest van de dag wandelen we een beetje rond in de stad, het winkelcentrum, plannen onze trip naar de grotten de volgende dag en eindigen tenslotte, weer al etend, maar deze keer minder toeristisch, op een plaatselijk marktje. De geuren prikkelen onze neus en het is werkelijk een festijn. Je stelt je maaltijd zelf samen en het kost je amper twee euro!! En, heel belangrijk, het is NIET pikant!! :-D
Voor dessert verlekker ik me aan een prachtig fushiakleurige ‘drakefruit'!! Mmmm! Vervolgens zijn ook mijn vingers fushiakleurig...! We zijn kennelijk weer de enige blanken op de markt en dat heeft heel wat bekijks! Kaat blijft bij haar standpunt dat het vast en zeker mijn grote borsten zijn die de aandacht trekken. Aziaten kennen dergelijk formaat immers niet! Ik denk gewoon dat we rare witte vogels zijn tussen al de lichtbruine.

De volgende ochtend staan de Niah cavaes op het menu. Gigantische grotten waar blijkbaar ooit de eerste homo sapiens of zoiets gevonden is. We vertrekken met ons drieën en gaan vervolgens nog een groepje mensen ophalen in de Marriott! Jaweeeeeeeel de Marriott, kleeeeeein beetje luxueuzer dan het onze, maar goed... We merken dan ook meteen, na anderhalf uur rijden en wegdommelen dat de Marriott mensen een streepje voor hebben. Zij krijgen de gids mee en tegen ons wordt er vluchtig gezegd waar we ons ticket moeten kopen en hoe laat we terug aan de ingang verwacht worden.' Ja? Ok? Daaaaaaaaaag!'Euh... jaaaaaa ok cava dan maar. Globetrotters als we zijn verloopt dit natuurlijk vlekkeloos. Ware het niet dat we onderweg een douche van formaat krijgen voorgeschoteld (doeme die moessons!!) en een tijdje doorbrengen in de ‘rainshelter' (die er deze keer gelukkig wel tijdig was). Wanneer we dan eindelijk bij de gigantische grot arriveren zien we de gids met de anderen de grot alweer uitwandelen. ‘Oh, you haven't done the cave yet??? It's one hour to get through and then you have to go all the way back....' Zegt ze met een ‘ja-ge-gaat-er-niet-geraken-pech-hé- gezicht. We zetten er de pas in en wandelen de trappen van de gigantische grot op. De scherpe geur van vleermuizenstront dringt mijn neus binnen en ik moet meteen denken aan de afvallers in ‘expeditie robinson' die in dergelijke grot terecht komen... Nou...zij liever dan ik eerlijk gezegd! Het is al snel pikkedonker, dus klikken we onze hoofdlampen aan. Eventjes later loop ik helemaal alleen... Sven was al een beetje achter en Kaat is een andere kant opgegaan. Ik wandel rustig door, trap op trap af tot ik plotseling een volledig donker gat zie aan het einde van de grot... Deze grot is zo donker als de nacht maar biedt waarschijnlijk wel de doorgang naar de ‘painted cave' waar je rotstekeningen kan bewonderen. Ik kijk om me heen, maar er is niemand te bespeuren. Heel voorzichtig ga ik de grot in, het is er echt SUPER donker! Zonder mijn hoofdlamp zie ik geen hand voor ogen. Slik... Ik spot enkele kleine vleermuisjes en luister naar de stilte... Geen mens te horen... Mijn fantasie speelt me weer parten (teveel films gezien) en ik besluit om toch rechtsomkeer te maken!! Dit is te griezelig om in mijn eentje te doen!!!!! Een paar minuten later stoot ik op Kaat en Sven en breng ik hen naar mijn ontdekte grot. Met drie is toch een stuk gezelliger weet je....! We haasten ons door de pikkedonkere grot die echt ontzettend groot is!! Niet te vatten! Door de vochtigheid zijn de aangelegde houten paden spiegelglad! Ik vloek verschillende keren wanneer mijn sandalen weer eens wegglijden! Ik haat wegglijden!! Als we dan eindelijk het licht zien en aan het einde van de grot komen blijkt dat we nog een heel eind verder moeten wandelen... en het is nu al 13u... en we moeten nog heel de weg terug... dit halen we nooit, dus helaas moeten we rechtsomkeer maken en zullen de rotstekeningen voor ons nog een goed bewaard geheim blijven....

Eenmaal terug aan de ingang, een zevental minuutjes te laat, gaan we op zoek naar de ‘Marriott mensen' en onze chauffeur/gids. Er valt echter geen mens, noch busje meer te bespeuren.... We informeren bij het onthaal of ze al uitgeschreven zijn, maar het madameke (geen al te rappe) kan ons niet veel verder helpen... WHAT THE...??!! Zijn die er werkelijk van door zonder ons?? We uiten onderling ons ongeloof en ongenoegen! ‘Dit kan toch wel niet?? Ze hebben ons gewoon achtergelaten??? Wat een lef zeg!! Nog nooit heb ik zoiets meegemaakt!! En nu??...' Terwijl ik me nog niet teveel zorgen maak plof ik me neer op de bank en eet op het gemak een boterhammetje met banaan. Daarna zien we wel weer... Sven daarentegen loopt alweer van de ene kant naar de andere kant om alles te regelen en voor we het weten is er een taxi besteld! Jaja, de Sven, die laat er geen gras over groeien! Fantastisch werk! Ware het niet.... Dat enkele minuten later het busje komt aangereden... Blijkbaar was er in hun luxueuze pakket ook nog een lunch in een dorp inbegrepen... Nu goed, we zeggen de taxi af en springen in het busje. Onderweg komen we zo wat het volledige Borneoose (whatever!) leger tegen langs de weg. Allemaal in hun gecamoufleerde pakjes met bijpassend geschminkt gezicht! Een ware attractie!! :-D En dat was ook het enige fijne aan de rit want vervolgens dommelde ik in slaap waardoor mijn hoofd weg zakte en wanneer mijn geest dit besefte het met een schok weer recht kwam, wat af en toe behoorlijk pijn deed!! De rest van de avond vulden we met eten (waarbij ik bijna een uur wachtte op mijn ‘fish and chips') en inkopen doen voor onze grote trek naar de ‘pinnacles'!! Morgen vliegen we immers naar het natuurpark Mulu en beginnen de dag daarna aan onze driedaagse. Daar moeten we zelf voor ons eten zorgen... Dat belooft alvast!! Tot dan voor weer een spetterend avontuur!! Wahaaaa dat klinkt ‘Bassie en Adriaan'!! :-D

Veel liefs

Niet-zo-fan-van-eenzame-donkere-grotten Joke (en Kaat)

Bako national park!

6u45, Kaat haar wekker gaat af en langzaam aan schiet ze in actie. Mijn wekker is een kwartiertje later geprogrammeerd dus blijf ik nog wat liggen... En ook als hij af gaat blijf ik nog wat liggen... Met als gevolg dat ik me uiteindelijk enorm moet haasten en al lopend moet ontbijten om op tijd de bus te halen. We laten onze grote rugzakken achter in de hostel en ‘snelwandelen' naar de zogezegde halte. Volgens de lonely plant stopt de bus ‘naast de chinese pagode'. En daar staan we dan...te wachten... Het wordt 8u, 8u10,... Maar de bus komt niet... Ik veronderstel dat, aangezien alles hier trager gaat, de bussen gewoon ook een stuk later zijn. En ja hoor eventjes later passeert de bus. We doen teken dat hij moet stoppen en uiteindelijk doet hij dat ook, maar wat blijkt... We staan aan de verkeerde kant, bussen zijn hier in tegenstelling tot al de rest juist zéér STIPT en deze bus komt net terug en gaat naar het busstation om om negen uur te vertrekken... Dus ja, onze plannen worden een uurtje doorgeschoven. Ik bedenk dat ik nog een uur langer had kunnen blijven liggen... DJu toch!!
Aan het busstation trekken Kaat en Sven er op uit. Op zoek naar fruit en eten aan de vele standjes. Ik blijf lam op de bus zitten en luister wat naar muziek, de ochtend is niet mijn favoriete moment van de dag... Uiteindelijk ga ik toch nog even een paar slippers kopen, kan altijd van pas komen als we eens door het water moeten. Om vijf voor negen zet de bus aan, richting Bako!! Kaat en ik nemen de hele achterbank ik beslag en doen nog een dutje.

Een uurtje later arriveren we aan het kleine ‘haventje' van waaruit de boot vertrekt die ons ik Bako gaat afzetten. Ik ben zo slim geweest om het ‘reservatie documentje' in mijn grote rugzak te laten zitten en mag het nu natuurlijk gaan uitleggen. Er wordt gebeld naar het park, nogmaals gevraagd naar mijn naam (no reservations founded under your name... Euh... eventjes spellen dan maar) en uiteindelijk komt het in orde. Terwijl ik de papieren invul hoor ik een ouder koppel naast mij babbelen, het taaltje komt me bekend voor... Waar heb ik dat toch nog gehoord....? Het zijn Belgen!!
‘Ook van België?' probeer ik voorzichtig. En ja hoor het contact is gelegd. Later komen we te weten dat ze voor tien maand op reis zijn. Ze komen uit de streek van Brussel, hij heeft als zelfstandige een ‘break' ingelast en zij is met vervroegd pensioen gegaan. Ze zijn al sinds juli weg en hun dochter en zoon komen in de loop van de reis elk om beurt eens achter. Super!

We stappen met ons vijfen (Belgiëeeeeeeeeee!) en twee fransen (saaie pieten, zeiden nooit goeiedag als we ze tegenkwamen!) in het bootje. De rivier waar we nu over varen mondt uit in de zee en zit blijkbaar vol met krokodillen! Best spannend! Het boottochtje is zalig! De wind in je haren, de zon op je snoet, aaaaaaaaah....:-) Maar het is van korte duur, slechts een twintigtal minuutjes later, nog half op zee zegt het mannetje dat we mogen uitstappen. We kijken elkaar een beetje raar aan... Euh, hier?? Maar als we kijken naar het bootje voor ons zien we dat het water best wel laag is. Dus de schoenen vliegen uit en we pletsen erin. De rotsformaties zijn prachtig, net zoals op de foto in de lonely planet!

Even later arriveren we bij de receptie. De kamers zijn pas beschikbaar vanaf 14u en het is nu nog maar 11u... Dus krijgen we een wandelkaart in onze handen geduwd om de uren daartussen te vullen. Als ik vraag of hij me iets kan aanraden, trekt hij met weinig woorden een kringetje rond ‘paku beach'. Volgens de kaart een uurtje wandelen, dus gaan we met z'n allen die richting uit.
Het is knal op de middag en bijgevolg ontzettend warm, gelukkig wandelen we het grootste deel onder de bomen. In het begin moeten we over een lange houten steiger. De oppervlakte bestaat uit een soort droog uitziende bomen die toch nog blaadjes hebben en daar zien we onze proboscis (het heeft me tot nu geduurd voor ik dit deftig kon uitspreken!) apen! Ze waren met een stuk of drie en zaten rustig blaadjes te verorberen. Toen ze echter door hadden dat ze in de gaten gehouden werden dropen ze langzaam af! Enkelen hadden een redelijk gewone neus, maar deze keer zat er ook echt ene met een piemelneus tussen! Hoe zat dat dan eigenlijk, vroegen we ons af? Eerst dachten we dat het een andere soort aap was, maar toen kwamen we tot de logische verklaring dat enkel de mannetjes een piemelneus hadden!!! Uiteraard!! Kan het ook anders?? De vrouwtjes zijn gezegend met een toch wat eleganter snoetje ;-)

Heel wat gewandel later arriveren we uiteindelijk op Paku beach. Een klein strandje omringd door limestone rotsen. Best wel mooi! Ook onze twee Belgen zijn hier van de partij! WE ploffen ons met z'n allen onder een rots in de schaduw en beginnen te lunchen. Kaat en ik heerlijke boterhammetjes (westerlingen die we zijn!) en Sven een raar uitziend pakketje noodles. Zelfs het koppel moet er eventjes mee lachen! Terwijl hij volop aan het socializen is trek ik er stilletjes op uit met mijn camera. Ik loop langs het strand en bewonder de mooie schelpjes. Een minuut op twee later zit ik al aan de andere kant en ga op zoek naar beestjes. Een wandelend schelpje trekt mijn aandacht, ik volg hem onder de rots en kom terecht bij een stuk of vijf grote en kleine kreeftjes in hun huisje. Ze hebben prachtige kleuren en zijn grappig om te zien. Als ik echter te dichtbij kom kruipen ze angstig terug in hun hoorntje. Ik kruip wat verder onder de rots en ontdek tot mijn grote ergernis een halve vuilnisbelt. Het is voor mij onbegrijpelijk dat mensen hun vuilnis hier zo maar kunnen dumpen. Toeristen of locals, whatever, hoe kun je zo respectloos met de natuur omgaan?? Ik kan er niet bij! Wanneer ik me omdraai om verder te wandelen sta ik plotseling op een paar meter van een mini varaan!! Hij kijkt me nieuwsgierig aan. Waaaaaaauw!! Wat een prachtexemplaar!!! Ik tast voorzichtig naar mijn kodak, zodat ik hem kan trekken nog voor hij angstig wegloopt. Maar het beestje draait rustig zijn lijfje en wandelt héééél traag, met enkele stops, verder. Ik kan hem perfect volgen en schiet de mooiste fotos!! Hij voelt zich blijkbaar best comfortabel in mijn nabijheid (woehoe!!) en legt zich rustig neer op een rotsje in de zon. Ik kijk om om te zien of er niemand in de buurt is met wie ik deze ontdekking kan delen. Ik zie Kaat heel traag langs het water lopen en probeer met heel wat armgezwaai haar aandacht te trekken. Na enkele minuten lukt me dat dan ook en komt ze dichterbij om samen de mini-varaan te bewonderen. Hij is zooooo moooi!! Na een foto of 30 hou ik ermee op en klauter verder de rotsen langs het water op, op zoek naar meer beestjes. Maar buiten wat salamanders en visjes kom ik niet veel meer tegen. Wanneer ik terug op het strand kom is Sven blijkbaar uitgebabbeld en staat hij er ook met z'n camera. Ik wijs naar de mini-varaan. Maar door zijn enthousiasme slaagt hij er niet in het beestje te trekken. Het kruipt telkens terug onder een steen wanneer Sven hem vanaf een bepaalde kant benaderd. Rust Sven, rust... Alleen dat kan je redden!!!! ;-)

We zitten ondertussen al veel te lang stil en besluiten om verder te wandelen, op weg naar een andere strandje. We zeggen salut tegen de Belgen en gaan terug op tocht. Ligt het aan ons of is het de warmte, maar we hebben de indruk dat er niemand zo hard aan het zweten is als wij. We zijn nog maar net begonnen aan onze nieuwe route en de druppels rollen alweer van ons gezicht. Na een korte pauze trekken we verder, het pad gaat een heel stuk omhoog. Plotseling staan er een vijftal mensen een eindje voor ons, ze draaien zich om en doen teken dat we stil moeten zijn. ‘There are some maqaque monkeys over there' fluisteren ze. We komen langzaam dichterbij en zien nu ook een paar aapjes in het struikgewas. Iedereen staat ze te bekijken vanachter het venstertje van hun kodak en de beestjes lijken er absoluut geen probleem mee te hebben. Ze doen rustig voort waar ze mee bezig waren, tussen de bladeren zoeken naar vruchtjes, elkaar af en toe aanvallen, van boom tot boom springen,... Het worden er steeds meer en beetje bij beetje komen ze dichterbij, tot we plotseling volledig tussen de aapjes staan. Ze bekijken ons van top tot teen... Enkelen onder ons gaan een paar stappen achteruit en voor we het weten zijn Kaat en ik de enigen die nu volledig omsingeld zijn door maqaques... Wetende dat deze aapjes eigenlijk helemaal niet zo braaf zijn en wel eens agressief uit de hoek kunnen komen, voelen we ons toch enigszins op ons ongemak. Ik blijf zo stil mogelijk staan en niet rechtstreeks in hun ogen te kijken. Ze nemen ons op en zijn duidelijk op zoek naar iets dat interessant zou kunnen zijn. In mijn ooghoek zie ik iets bewegen en voor ik het goed en wel besef springt er één van de aapjes op mijn rugzak!! Iedereen deinst een stap achteruit en houdt zijn adem in. Ik blijf stokstijf staan en gelukkig is hij er even snel terug van af!! Het zweet druipt van ons gezicht en wanneer Kaat een stap vooruit zet beginnen er twee naar haar te blazen, ze schrikt en zet vluchtig enkele passen terug. ‘Niet te hard bewegen Kaat, niet bewegen, gewoon stil blijven staan' zeg ik haar. Wanneer ze verder huppelen gaan we heel rustig opzij, weg van de aapjes. En dan durven we terug te ademen!!!! We wandelen voorzichtig door en vegen het zweet van ons gezicht! Dat was even spannend zeg!!!! Als je weet wat ze met hun nagels en tanden kunnen veroorzaken... Wooooow!!! Kaat is ervan overtuigd dat ze naar de kleurrijke slippers sprongen die aan mijn rugzak hangen. Vermoedende dat het eten was. Hoe dan ook, we hebben eventjes genoeg aapjes gezien en zetten onze wandeling verder. Dit levert weer een mooi stukje blog op denk ik stiekem ;-)

Na een half uurtje doorwandelen komen we aan een splitsing. De ene weg leidt naar het strand, maar lijkt op de kaart nog een eindje. De andere weg is korter en leidt naar een klif met uitkijkpunt. Aangezien het al laat in de namiddag is besluiten we het uitkijkpunt te nemen, we willen immers voor de donker terug zijn. Een klein half uurtje later hebben we een prachtig zicht op de rotsen en een stuk rivier die in de zee uitmondt. Er is ook heel wat begroeiing. Een mooi plaatje! Ik staar naar beneden en zie plotseling een groot kronkelend lijf zwemmen. Is dat...? Zou het...? ‘Kijk daaaaaaar!! Een Krokodil!!!!' Roep ik enthousiast!! ‘Béééééére!!!' (is mijn woordje van de reis!!) Een kanjer van een krokodil beweegt zich langzaam voort in de rivier. Cool!! Ook eventjes later zie ik weer ene zwemmen! Ik begrijp het echter niet goed. Die rivier mondt uit in de zee... Krokodillen zitten toch niet in de zee?? Er is daar zelfs een klein strandje... Stel je voor dat je ligt te zonnen en plotseling komt er zo'n beest op je af!! Flippen toch?!
Nu goed, het bezorgde mij weer heel wat fantasieën en adrenaline!! Het werd stilaan weer tijd om aan te zetten. Sven die altijd traag in gang komt liet weer op zich wachten. Kaat ging al door omdat ze toch de traagste is (al ben ik dat toch wel hoor) en even later liet ik ook Sven voor, aangezien die dan weer stukken sneller wandelt (ik heb een traag tempo) waardoor ik al gauw helemaal in mijn eentje rond liep.

Eenmaal terug in het hoofdkwartier was het al voorbij vijf uur. We arriveren aan de receptie en alles blijkt verlaten!! Oh neeeee onze sleutel!!! We kunnen gelukkig wel nog binnen, want daar lag de rest van ons gerief. Terwijl Kaat en Sven de borden en boeken onderzoeken snuiter ik verder in het gebouwtje. Ik vind een grote kast met allemaal kleine hokjes waar sleutels liggen... Ze hebben allemaal een naam en gelukkig heb ik een uitstekend geheugen en weet ik nog perfect welke kamer we hadden! Hostel kamer B3, kamer B3, hostel kamer B3... Ja gevonden!!! Triomferend toon ik de sleutel aan Kaat en Sven, die ondertussen hadden uitgepluist dat we in de hostel kamer B3 zaten...
Eventjes later worden we betrapt door één van de wachters... Hij neemt eerst de sleutel terug om daarna toch door te hebben dat we inderdaad de juiste sleutel hadden... Op naar B3 dus! We zijn totaal bezweet en verlangen naar een douche! Gelukkiiiiiiiiiiiiig is er terug water!! Want ik had dan wel gezegd dat ik het niet zoooo erg zou vinden mocht er geen water zijn, maar op dat moment, plakkend van top tot teen door een combinatie van liters zweet, deet en zonnecreme... was ik dolgelukkig dat er een douche was!!! We crashen in een klein maar goed kamertje, wassen ons, smeren ons terug in met deet (zucht) en gaan tenslotte de innerlijke mens gaan versterken door een hapje te eten! Om kwart voor acht moeten we immers alweer klaarstaan voor de nightwalk...

Et voila, volledig uitgeput maar onverslaanbaar zijn we mooi op tijd klaar voor de nachtwandeling! Ik heb een lange broek en lange mouwen aan, maar zweet me te pletter! Het is hier echt snikheet! In het begin is het een beetje saai. We wandelen terug naar de steigers waar alles nu onder water staat want het is hoogtij en kijken gedurende een tiental minuten naar de vuurvliegjes... Mooi ja, prachtig zelfs, maar kunnen we nu gaan???? Uiteindelijk keren we terug en al bij al zijn we toch nog heel wat beestjes tegengekomen. We hadden een twee gidsen mee. De ene wist ontzettend veel, de andere was er bij om... euhm... om te schijnen?? Ze brachten ons bij een groene giftige slang die in een lage struik hing. Het beest bewoog amper en heel eventjes dachten we dat het misschien een plastieken was, maar toen de gids er met een stokje tegenaan porde merkten we al snel dat het giftig beestje maar al te levendig was!! Hij lag hier al een week... Blijkbaar had hij iets gegeten en moest hij nu ruim te tijd nemen om dat te verteren. We kwamen nog een aantal slangetjes tegen, maar telkens hele kleintjes. Even later zagen we halverwege een ‘slow loris' tegen. Een superschattig beestje die dus, ja erg traag was hé J Het hing ondersteboven en was op zijn dooie gemak blaadjes aan het eten. Verder hadden we ook nog enkele ontmoetingen met vieze spinnen, gekko's, wandelende takken, kikkers, glimmende paddestoelen en een knalgeel prachtig slapend ijsvogeltje. Hij zat op een tak en bewoog voor geen centimer toen alle schijnwerpers op hem gericht waren. Best grappig! Het wandelen begon echter wel in ons vel te kruipen. Als we terugkwamen waren we DOODOP!!! We gingen nog snel een drankje halen in de cafetaria en doken daarna ons bedje in. Morgen wachtte ons weer een hele wandeldag!!!

Om negen uur gingen we vertrekken... Tegen kwart voor tien waren we klaar!! Zo gaat het keer op keer, maar soit, daar gingen we dus! Deze namiddag moesten we om 16u de boot terug hebben. We wilden graag ‘the waterfall trail' doen en deze stond genoteerd als een tocht van 3,5 km die ongeveer 2,5 uur zou duren. In totaal dus vijf uur wandelen! Dat wou zeggen dat we pas tegen 15u terug zouden zijn... Doorstappen dus! Kaat skipte de wandeltocht en bleef vandaag liever wat langer liggen. Het was even genoeg wandelen geweest voor haar. Aan een bijzonder goed tempo gingen we van start, en halverwege kwamen we weer ons stelletje Belgen tegen! De man al goed aan het zweten! ‘Denk maar aan de frisse plons die je straks kan maken' zei ik vrolijk. En we wandelen hen voorbij. Een uur en een kwartier later kwamen we aan bij de ‘waterval'.... Hmmm wat je een waterval kon noemen eigenlijk... Een paar grote rotsen waar een waterloopje langs liep... uiteindelijk kwam het wel terecht in een grote poel, maar daar konden we moeilijker bij. Hier zouden we dus niet echt ons zweet kunnen wegspoelen... Even later kwamen de Belgen toe en ook deze waren niet echt onder de indruk. ‘Vergeet die frisse plons maar' zei ik teleurgesteld. Aangezien we de trail in zo'n recordtempo gevestigd hadden besloten we om terug te wandelen en af te slaan naar ‘Kecil beach', hetgeen waar we gisteren geen tijd meer voor hadden. Zo gezegd, zo gedaan. Na een korte discussie onderweg splitsen onze wegen spontaan, nu ja, zelfde kant uit, maar met een gigantisch gat tussen ons beiden. Ik loop als eerste en stap flink door. De tijd is beperkt en ik wil er nog geraken. Ik loop bijna continu alleen en kom slechts een drietal mensen tegen. Het is nu knal op de middag en het is ontzettend heet. Ik kijk al uit naar de frisse duik in de zee straks. Ik leg mezelf steeds een bepaalde tijd op waarbinnen ik de verschillende stukken moet halen. En ik slaag er in om nog voor één uur op Kecil beach te arriveren!!! Ik plof me neer in de schaduw en begin aan mijn welverdiende lunch. Eventjes later komt ook Sven aan. Ik neem nog een plons in de zee, maar met de krokodillen van gisteren in mijn achterhoofd voel ik me niet honderd procent op mijn gemak en durf me dus niet te ver te wagen! Wanneer ik bijna klaar ben zit sven nog in de zee te plonzen. Ik wil er vandoor want ik heb me daarnet zo hard gehaast dat ik nu echt op mijn gemak terug wil wandelen. Hij komt steeds een beetje achter en dus besluit ik om te vertrekken. Hij wandelt immers veel sneller dan mij. In het terugkeren begint de warmte en de vermoeidheid me echter parten te spelen. Ik ben nog geen vijf minuten ver of ik kom tot de constatatie dat ik geen druppel water meer heb.... Mijn waterzak is leeg en de zon brand hoog aan de hemel... Sjit...! Doorstappen Stubbe! No time to waste! Maar het is onvoorstelbaar hoe snel je voelt dat je lichaam kracht verliest. Het is natuurlijk een combinatie van factoren. Ik ben er in het doorgaan veel te snel doorgevlogen en nu ben ik doodop. Het stappen wordt steeds moeilijker en ik voel me slap, maar ik heb geen keus ik moet zo snel mogelijk in het hoofdkwartier geraken. Het zweet komt langs alle kanten mijn lijf uit en ik heb niets om al het vochtverlies te herstellen!! Afzien!! Ik denk vol verlangen aan het frisse flesje water en de koele douche die me staan op te wachten. Als ik eenmaal terug ben aan de houten steiger kan ik niet snel genoeg de cafetaria bereiken. Ik voel me zo leeg als een ballon die ze net is leeggelopen!! Ik storm de cafetaria binnen, koop een flesje water en een blikje ice tea en heb binnen de vijf minuten alles naar binnen gewerkt! Mijn hoofd staat in brand en mijn hart klopt aan honderd in d'uur! Maar ik ben er!!
Even later komt ook Sven aan. Die had mij daarnet op het strand nog naar het uur gevraagd en dacht dat het toen al drie uur was. En aangezien we de boot moesten halen om vier uur had die zich dus ook meeeeeeeega gehaast. Buy a watch sven! ;-) Na mijn drankje strompel ik naar de douche om daar de meest heerlijke verfrissing aller tijden mee te maken. Het water was koud, maar ik had eigenlijk geen zin om ervan onder te komen! Dit was hemels!!!

Even later ben ik verfrist op alle mogelijke manieren! Ik zie in de verte Kaat op het strand wandelen en ga haar al roepend tegemoet. Zij heeft vandaag twee viewpoints gedaan en is ook behoorlijk uitgeput! We halen onze spullen op aan de receptie en zetten ons op een bankje te wachten tot de boot komt. En plotseling zijn ze er weer! De maqaques! Met een hele groep komen ze dichterbij. Ik steek snel al mijn spullen in mijn rugzak en houdt ze dichtbij me. Kaat is echter te laat en in een fractie van een seconde vliegt één van de aapjes naar haar zak van delhaize. Twee andere volgen! ‘Kaat je zak!!!' Schreeuw ik, niet in staat om iets te doen. Ze beginnen te rukken en te trekken aan de zak. En plotseling beseft Kaat dat er eigenlijk heel wat belangrijke spulletjes in zitten! Ze stapt op de aapjes af en probeert haar zak terug te nemen. Het ene aapje heeft echter een zak chips ontdekt en blijft sleuren tot hij hem eruit krijgt, daarna laat hij los. Kaat pakt snel haar zak en de andere aapjes deinen achteruit. Wat een schouwspel! Aan de cafetaria staan alle mensen recht om dit tafereel te volgen. Wat een gekte! Zotte apen!!!! ‘Doeme mijn zak chips!!! En ik had er nog wel zoveel goesting in! Vuile dieven!' roept Kaat. Aangezien de helft van de groep nog rond ons blijft hangen besluiten we om terug naar de cafetaria te gaan, daar zijn we ietwat veilig. Maar als we er nog geen minuut zijn springt één van de vrouwtjes op één van de tafel waar ze als een dief in de nacht snel alle mogelijke restjes eten in haar handen en mond verzamelt. Daarna schiet ze er weer vandoor! Jaja,we hebben het wel gehad met de aapjes!! En daar zit die ene, in de boom, met Kaat haar zakje chips!!

Ondertussen is het al vier uur en is de boot er nog steeds niet. Ik zie de twee franse kerels nergens staan en loopt wat rond. De Belgische vrouw vraagt hoe laat we onze boot hebben. ‘Zo nu ongeveer, maar hij is hier precies nog niet' zeg ik. ‘Je weet toch als het hoog water is dat je naar de steiger moet??? Dan komen ze niet tot hier!' antwoord ze. Jaaaaaaaaah, weer typisch iets voor ons!! Ik trommel Kaat en Sven op en we wandelen zo snel als we kunnen naar de steiger, die toch nog een tweehonderd meter verder ligt. ‘En die fransen moeten eens niets zeggen als ze mij tegenkomen' mompel ik verveeld. Ietwat teleurgesteld in de trieste communicatie tussen toeristen op Borneo. Meestal zegt iedereen goeiedag, maar hier valt dit dik tegen. We haasten ons en gelukkig ligt het bootje nog op ons te wachten!! Fieuw! Want de bus is om 16u30 dus we hebben niet veel tijd. De terugtocht is wederom zalig maar als we toekomen blijkt de véél te stipte bus alweer vertrokken te zijn. Een ventje probeert ons een taxi aan te smeren. Busje voor zeven man, 50 Ringgit. Sven is pro en overhaalt de fransen en een Belgisch koppel (kijk es aan, de Belgen zijn goed vertegenwoordigt!) en uiteindelijk ook ons om het busje te nemen. Ik mag vooraan bij de chauffeur zitten en hoor hoe er achter mij volop ervaringen worden gedeeld. Nu en dan vang ik wat woorden op: Mount kinabalu....overgeven...ziek....prachtig, mega de moeite...Pinnacles...zot....zwaar.... Achteraf hoor ik van Kaat dat het koppel de Mount Kinabalu beklommen heeft en dat het echt super was!!! Ze waren echter wel beiden ziek geweest, maar denken dat het misschien wel met de jetlag te maken had. Hun gids had hen verteld over ‘the pinnacles' in Mulu en dat zou gewoonweg ZOT zijn. Heel zwaar, puur klimmen, gekte! Kaat begint te twijfelen of ze het wel gaat doen enis anderzijds wel weer een stuk gemotiveerder om de Mt Kinabalu te beklimmen! Maar dat veranderd elke dag bij haar ;-) Twijfelaar!!

Die avond gaan we gaan eten in de ‘Topspot'. Een soort dakterras met tientallen restaurant stalletjes waar je a volonté vis kon eten. De hollanders die we ontmoeten hadden waar er vol van! Letterlijk en figuurlijk! Dus wilden Sven en Kaat er toch ook graag eens heen. De prijzen waren ok, niet te duur, niet zo goedkoop. Sven liet zich gaan, Kaat nam calamares en ik hield het bij een veilige ‘chicken sweet and sour'. En het heeft ons allen gesmaakt! Al moet ik zeggen dat ik daarna toch eventjes sneeeeeeeel naar de wc moest... Kaat en Sven willen nog iets gaan drinken, maar voor mij is het genoeg geweest. Ik ben deze namiddag een beetje over mijn grenzen gegaan en ik ben doodop. Een beetje ‘me time' kan immers ook geen kwaad, dus ik bedank en ga terug naar de kamer.

Morgen hebben we een beetje een rust dag. Een verloren dag vind ik persoonlijk. Ik bedacht net iets te laat dat we onze tickets naar Miri beter verzet hadden naar donderdag avond ipv vrijdagmiddag. We hebben zowat de meeste belangrijke dingen gezien in Kuching. Niets aan te doen, het is zoals het is. Binnenkort volgt Mulu en daar wachten ‘de vreselijke pinnacles' op ons!!!!

Veel liefs
Bako Joke (en kaat)

Nog even een kort bedankje aan alle trouwe en nieuwe lezers! Bedankt voor jullie reacties!! Echt fijn! De verslagen zijn soms super lang, ik weet het, maar eenmaal ik eraan begin ben ik niet te stoppen. Ik probeer het beknopter te doen, maar het lukt niet zo vlotjes, zoals je wel kan
merken ;-)

Kubah National park!

Bie bie biep bie bie biep bie bieb iep... Om 7u15 loopt de wekker af, wederom veel te vroeg. Zelfs om te werken moest ik niet zo vroeg op, maar uiteindelijk is dit natuurlijk een stuk leuker! Vandaag staat Kubah national park op het menu. Een primary rainforest met heel wat wandelwegen en tal van verschillende palm en kikkersoorten. Gisteren kon ik nog een taxi reserveren die ons omstreeks negen uur komt ophalen, maar daarvoor moet ik nog even binnenwippen in het visitors centre! Aangezien we morgen graag in Bako willen overnachten moeten we ervoor zorgen dat we toch zeker zijn dat er een kamer vrij is! Ik had een mailtje gestuurd, maar daar kreeg ik geen antwoord op... Effe op een andere manier proberen dus!

Sven kreeg deze nacht voor de verandering weer een hoestbui... Nacht drie op een rij... Gelukkig verliet hij tijdig de kamer om ergens anders te gaan liggen. Ik doe namelijk geen oog toe als hij ligt te hoesten en dan wordt ik bijgevolg ook erg lastig... We wisten echter niet waar hij heen was en om 8u was hij nog steeds niet te bespeuren. Kaat wou liever wat meer tijd om zich op het gemak klaar te maken, dus ging ik er dan maar alleen op uit om alles snel te gaan regelen. Zo gezegd zo gedaan. In het visitors centre vertel ik over mijn mailtje en dat ik nog geen bevestiging gekregen hebben. Op noncahalante wijze gaat de man naar de reserveringssite, typt mijn naam in en zegt dan doodeenvoudig ‘ah ja, we hebben het ontvangen...' Harde werkers hoor ;-) Wel wil hij er eventjes bij vermelden dat de watervoorziening in Bako een beetje plat ligt... Maw, toiletten en douches marcheren niet, stinken ga je! Ik heb al moeilijkere omstandigheden gekend, dus dit houdt me niet tegen! ‘Don't complain afterwards, I told you...' zei de man nog. Het zou zonde zijn om niet te overnachten in het park, dus ik blijf bij mijn beslissing, boeken die handel!! Op één twee drie is het geregeld! Vooraleer ik vertrek vraag ik hem nog snel welk schoeisel hij me aanraadt voor Kubah NP (wat we vandaag doen) ik steek mijn been in de lucht, toon mijn sandalen en vraag of dat goed is? Hij denkt eventjes na... en beveelt me dan toch gesloten schoenen aan. ‘Leeches....' Zegt hij er nog bij. Ah die etters weer! Voor de leken onder ons: leeches zijn bloedzuigers! Ondertussen komt ook Jade het kantoor binnen. Het engelse meisje die ik leerde kennen op het strand van Damai. Zij waagt haar kans om vandaag nog te overnachten in Bako! We wensen elkaar het beste en ik wandel terug naar de hoste.l Ik ben best fier op mijn prestatie! Een kwartiertje, langer heeft het niet geduurd! Mooi zo Jos! Ondertussen zijn Kaat en Sven nog volop bezig met hun zak te maken. Even later snellen we naar de taxi, die er ondertussen al staat, en laten ons door ‘Job' nog even afzetten aan een winkel voor wat mondvoorraad. We moeten immers toch wat te eten hebben deze middag!

Drie kwartier laten arriveren we aan Kubah National park. De zon staat hoog aan de hemel en het is warm. We spreken met Job af dat hij ons rond half zes komt halen. Hij herhaalt tot drie keer toe dat het niet erg is als we wat later zijn, dat we het op ons gemak moeten doen en van de natuur moeten genieten. Pole pole in Azië J We begeven ons naar het hoofdkwartier waar een vriendelijke man ons ontvangt en op een plannetje al de wandelroutes aanduid. Hij toont ons ook welke wandelroute hij aanbeveelt en geeft wat tips. Damn, alle mensen hier zijn zo lief!! Terwijl ik me insmeer tegen de muggen passeert hij en vraagt me of ik niet van mosquitos houdt? Ik antwoord volmondig van ‘nee!!' en toon hem de beten die ik reeds verzamelt heb (vijf om precies te zijn). ‘Where did you get them?' ‘In Kuching' zeg ik hem. ‘Kuching???? But that's a city!!!!' zegt hij verbaasd. Jaja... ze weten me te vinden, die dekselse muggen!

Even later beginnen we dan eindelijk aan onze wandeltocht. Het is ontzettend warm en het zweet gutst van onze lijven. Binnen de kortste keren is mijn rug kletsnat! Het eerste stuk is asfalt en gaat stijl omhoog. We stoppen eventjes bij de ‘frog pond' maar op het bordje staat dat de beestjes eigenlijk enkel na zondersondergang tevoorschijn komen... Geen succes dus! We zetten onze tocht verder en slaan wat later af aan de ‘waterfall trail'. We bevinden ons nu volledig onder het bladerdek dus de warmte is een stuk draaglijker. Gigantische bomen sieren het zicht. Het is een primary forest dus deze bomen moeten al eeuwenoud zijn! Er zitten toch enkele prachtige exemplaren tussen! Beestjes komen we niet zoveel tegen, hier en daar een insect of salamander, maar toch ook eens een eekhoorn die in een fractie van een seconde verdwenen was! In een uurtje kom ik als eerste aan op onze bestemming, een zalige waterval in trapjesstijl in het midden van de jungle! Heerlijk!!! Ik moet een eindje door het water om op de grote rotsen te geraken en het is verdomd slipperig! Uitkijken geblazen dus! Eenmaal op de rotsen is het zalig. De zon schijnt en het uitzicht is fenomenaal! Wat later komen ook Kaat en Sven aan. Ondertussen ben ik al aan het eten van mijn cheesedonut. Sven ploft zich naast me neer en Kaat loopt nog wat verder over de rotsen om dichter bij de waterval te gaan. Ik kijk haar na, en plots... Slipt ze weg en valt met een harde kwak zijdelings op de grond. Ze blijft liggen. Mijn hart en maag krimpen ineen!!! Dit gaat me door merg en been. Ik roep haar naam, haast me overeind en snel haar, zelf half uitglijdend tegemoet. ‘Gaat het?? Gaat het???' vraag ik haar met een angstig stemmetje. Ze komt zachtjes terug recht en grijpt meteen naar haar nek, die heeft eventjes een flinke knap gekregen. Ze draait wat met haar hoofd, maar uiteindelijk stelt ze het goed. Haar lichaam heeft geen pijn en haar nek is gauw weer in orde. Ik voel me plots heel erg klein en kwetsbaar. Zoiets zien grijpt me ongelofelijk naar het hart. En ik heb zelf eventjes tijd nodig om te bekomen. Gelukkig is alles ok met haar!! Was dat effe schrikken zeg.
Wat later valt ook Sven pardoes op zijn kont (verschillende keren trouwens) en zien we ook de mensen na ons verschillende keren een slippertje maken. Ik blijf er gelukkig gespaard van. Al had ik tijdens de wandeling ook serieus wat uitschuivers gemaakt! Mossige ondergrond....
Na de lunch spring ik in mijn bikini en ga voorzichtjes op handen en voeten tot bij de waterval. Het water is heerlijk koud en de zon doet nu ontzettend veel deugd. Eventjes wat wennen aan het frisse water en vervolgens een douche nemen onder de spetterende waterval! Zaaaaaalig!!! En ik zie overal regenbogen! Fantastisch gewoon!! Ik heb beslist, ik wil later een waterval in mijn tuin! :-D
Na een kwartiertje ben ik nat genoeg en hou ik het voor bekeken, genoeg afgekoeld om nu lekker te kunnen drogen in de zon! Wat wil een mens nog meer? J Intussentijd komen er ook nog andere mensen toe. Een koppel maakt de leukste foto's terwijl ze onder de waterval staan! Ik ben een beetje jaloers dat ik dat ook niet gedaan heb, maar ondertussen ben ik droog en wil ik het liever zo houden. We moeten immers nog een eindje terug. Na een uurtje te hebben genoten van deze pracht zetten we onze route verder. Terwijl we onze schoenen aan doen spot ik nog even een mini klein kikkertje! Nog eentje om aan de dierenlijst van deze dag toe te voegen. Het terugwandelen gaat behoorlijk vlot! Tot plotseling enkele druppels het mooie plaatje in de war sturen... Eerst horen we enkel het vallen van de druppels op de bladeren. Maar snel daarna valt het water met bakken uit de hemel!! En wat zijn we vergeten?? Jawel, onze regenjas! Aan een nog sneller tempo stappen we nu door het regenwoud, terwijl we beetje bij beetje doorweekt worden. Sven en ik kunnen nog snel een zeil over onze rugzak doen, maar dat heeft Kaat niet, dus ook daarin wordt alles kletsnat. Het stappen in de regen gaat echter een stuk vlotter dan in de hitte! Maar we worden drek drek nat!! Al bij al vind ik het best wel grappig! Dit is net avontuur! Niet weten wat je overvalt, het ondergaan en toch blijven doorgaan! Mijn gezicht gloeit van de inspanning, maar de rest van mijn lijf drupt van de nattigheid. Ah ja, nat zijn van het zweet of nat zijn van de regen, nat zijn we hoe dan ook! We nemen de afslag naar de volgende wandelroute waar een uitkijkpunt zou moeten zijn. Heel erg de moeite als het een klare hemel is.... Hmmm... What's the chance...? Die hards als we zijn gaan we toch door en twijfelen even om te schuilen onder iets dat waarschijnlijk ooit een ‘rain shelter' moet geweest zijn... Het is echter volledig ingestort en de houten balken zijn zeker en vast rot... We nemen het risico niet en wandelen gewoon door. Schuilen heeft eigenlijk toch geen zin meer. De regen neemt stilaan af en wat later arriveren we bij het uitkijkpunt. Voor hetgeen je kan zien, door de mist heen, is het wel behoorlijk de moeite. Maar alles blijft wazig. Terwijl we zitten te genieten vindt de weergod dat het tijd is om verder te wandelen en zet terug volledig zijn waterkranen open. We klauteren snel de stelling af en haasten ons verder door het woud. Het hoofdkwartier is nu niet ver meer. Hier en daar slippen we bijna tegen de grond want alles is nu natuurlijk nog een stuk gladder. Maar de drang om uit deze douche te kunnen stappen en te schuilen wordt steeds groter! Onze schoenen beginnen de strijd nu ook op te geven en raken stilaan doorweekt. Sop sop sop hoor en voel je bij elke stap. Toch niet zo'n bijzonder lekker gevoel. Maar hééééééé, dit is avontuur!!! :-D Een stuk vroeger dan gepland arriveren we bij het hoofdkwartier! Eindelijk een afdak! Maar we blijven natuurlijk kleddernat. We mogen niet binnen en moeten dus tevreden zijn met de overdekte trap. Schoenen en sokken gaan uit, Kaat ontdekt een bloedzuiger in haar schoen, drank en koekjes worden bovengehaald en intussentijd blijft de regen maar van katoen geven! Dit lijkt wel de zomer van België!! :-D Maar dan toch nog een stuk warmer!
Eventjes later komt de taxi aan. Kletsnat en al rillend stappen we in. De volgende passagier zal een natte kont hebben vermoed ik... In de hostel crashen we neer. Zo'n wandeling gaat wel in je vel zitten. We zijn alle drie doodop. Veel spectaculairs zal er vanavond niet meer gebeuren, morgenochtend vertrekken we immers naar Bako national park, waar een nieuwe reeks wandelingen ons op wachten. We hebben een nieuwe grote supermarkt ontdekt en gaan daar nog snel onze inkopen gaan doen. De winkel sluit om negen uur, wij komen er aan om twintig voor... Hoe typisch toch... We slaan onze voorraad in voor onze tweedaagse van morgen. We moeten zowel ontbijt als lunch mee hebben. Avond eten kunnen we daar gelukkig wel. En tenslotte ploffen we alles neer op de kamer om dan eindelijk voor avond te gaan eten, het is tien voor tien... De regen is nog steeds niet volledig gestopt dus maak ik gebruik van mijn plastieken regencape van de HEMA. Zo eentje waar je twee keer in kan en die ongeveer tot aan je knieën reikt.... Wanneer ik Ricky van de hostel tegen kom zegt hij enthousiast: ‘Oooooh Merry Christmas!!!' Met andere woorden: IK ZIE ER BELACHELIJK UIT!!! Maar ik blijf wel lekker droog! We eten in een plaatselijke tent op de hoek waar we zelf een beetje onze maaltijd mogen samenstellen. Het smaakt!!!

Eenmaal terug in de hostel vliegen Kaat en Sven aan het werk. Terwijl zij daarnet internetten en slapen bracht ik mijn grote zak al in orde, nu is het hun beurt natuurlijk. Omdat er teveel gebabbeld wordt zet ik me op de gang om verder aan mijn verslagje te werken. Even later passeert het ventje van het hotel en verdwijnt in zijn kamer. Een kwartiertje daarna komt er een jong koppel voorbij die op zoek zijn naar hem. Hij had hun kamer gekuist en de sleutel dus nog bij zich. Ze mochten hem gaan wakker maken in kamer 10. De jongen beukt hard op de deur en roept verschillende keren zijn naam, er komt echter geen reactie. Hij blijft doorgaan tot hier en daar een deur open gaat en de mensen van hun neus beginnen te maken... Het is immers ook al twaalf uur s'nachts.... Hoe luid of hoe stil hij ook probeert, het mannetje wordt niet wakker, is hij eigenlijk wel in de kamer? Het lijkt me een mottige situatie, maar veel kan ik helaas niet doen. Ik wens hem succes en kruip mijn kamer in. Het is ondertussen al bijna half twee en morgen moeten we er weer uit om 7u.... Zucht... Zo zie je maar, op reis gaan is niet altijd zo ontspannend, maar soms keihard... ;-) Na drie dagen van ‘in gang komen' zijn we dan eindelijk vertrokken! De natuurparken komen eraan en ik heb er zin in! Bereid jullie al maar voor op heel wat avontuur!

Tot gauw!!

Veel liefs
Verzopen kat(ten) Joke (en Kaat)

De oerang oetans!!!

Eindelijk! Dag drie en we zijn dan toch toe aan ons bezoek bij de oerang oetans! De ‘must do' van Borneo. Hier zou immers de enige plaats zijn waar je hen nog in het wild kunt vinden!
Na weer een hoest en snurk nacht hebben sommigen onder ons er een kort nachtje op zitten... Toch zijn we allen razend enthousiast om de apen te gaan zien! Misschien zien we Ritchie wel, de leider van de groep, zo maar eventjes goed voor 160 kg!!!

Na een snel ontbijtje komen Kaat en ik als voorlaatsten bij het busje aan. We zitten er met vier Nederlanders (je komt ze echt ooooooooveral tegen), een ouder engels koppel en een aziatische (god mag weten van waar, ik kan het onderscheid niet maken!). Tegen kwart voor negen komen we bij het centrum aan. Mooi op tijd want het voedermoment start om negen uur. We krijgen kort enkele instructies en daar gaan we dan! We zijn nog niet door de ingang of we zien er al twee in de bomen zitten! Super gewoon. Tientallen camera's klikken er op los! Klik klik klik klik! Iedereen wil natuurlijk dé foto! We gaan eventjes het park binnen maar worden door de opzichters al snel terug naar de ingang gejaagd. ‘Come on Come on, if you want to see the big one, get back! Come on!' Alsof we een massa betogers zijn worden we door hen teruggeduwd. Daar staan we dan, terug bij de ingang, te wachten... Tot plots, een gigantisch geritsel komt uit de bomen links van ons en het komt steeds dichter en dichter en... Waaaaaaaauwww!!!! Daar is Ritchie een kanjer van een mannetjes oerang oetan met ontzettend lang haar! Hij zwiert zich behendig langs het touw naar de volgende bomen. Hij wisselt telkens van hand waardoor hij iedere keer ofwel volledig zijn rug ofwel volledig zijn voorkant toont! Wat een kanjer!!! Zijn hoofd is groot en is omringd door een drietal kwabben. Zijn haren zwieren vrolijk mee met elke beweging die hij maakt! Wat een plaatje! Eén ding ben ik wel zeker: met dit wezen zou ik nooit oog in oog willen staan!! Hij is gewoon GIGANTISCH!! En daar gaan de camera's weer! Klik klik klik klik! Ik vermoed dat er wel duizenden fotos getrokken worden!! Ondertussen hebben de bewakers eten op de platformen gelegd en kunnen de apen eraan als ze willen. We mogen terug het park binnen en verzamelen op het middenveldje. Langs alle kanten zijn er nu wel oerang oetans te zien. Maar de meeste aandacht gaat nog steeds naar Ritchie! Hij is echt zot! Eventjes later komt er ook een vrouwtje met een kleintje op haar rug tevoorschijn! Keischattig! Maar naar het schijnt zou ze gevaarlijk zijn momenteel... Dus best niet te dichtbij komen!
Iedereen is volop bezig met de apen in de bomen te bewonderen. Wanneer ik net een beetje voldaan raak beslist mama aap om even over het grasplein te wandelen.... Ze daalt naar beneden uit de boom en springt op de grond met het kleintje op haar rug! Wat een schouwspel! De bewakers zijn paraat, en manen de hele groep aan om flink wat stappen achteruit te zetten. ‘Back!!! Back!! Back!!!!'. Ze komt ontzettend dichtbij maar loopt uiteindelijk mooi langs de menigte. De foto's aan de ingang toonden ons wat een beet van dit dier kan veroorzaken en ik zeg het je, erg netjes zag het er niet uit... En een mama is altijd net dat beetje gevaarlijker denk ik J Dus was het erg belangrijk dat we haar alle ruimte gaven. Ik vind het stiekem toch wel mega spannend!!!! Stel je voor dat ze plotseling op de groep afstormt!!! Woooow!! Soit, is niet gebeurt natuurlijk. Ze wandelt een eindje verder en zet zich op het platform waar het eten ligt, daar neemt ze samen met haar kleintje rustig de tijd voor een maaltijd. Een ideaal plaatje om vast te leggen!!! Echt prachtig!!
Ondertussen houdt Ritchie alles nauwkeurig in het oog... En alsof hij eventjes terug de aandacht naar hem wil trekken, besluit hij ook van even op de begane grond te komen! Weer schieten de bewakers in actie. Ze zijn zeer streng en correct en dwingen ons echt om een heel stuk achter uit te gaan. Ritchie schijnt immers al enkele dagen in een ‘bad mood' te zijn - Edwin heeft zijn vrouw afgepakt- hoor ik later. Met grote stappen wandelt hij over het graspleintje. En net op dat moment is mijn batterij leeg... Zucht... De bewakers lijken een beetje zenuwachtig. Het is ook niet eenvoudig om zo'n fotogeile bende ( we waren toch zeker met 60 man), waar iedereen dé foto wil schieten, achteruit te doen wijken. Maar ze houden vol en dreigen zelfs om het bezoek te beëindigen als we nu niet snel genoeg achteruit gaan. Het is immers voor onze eigen veiligheid. Zo'n kanjer hou je liever wat uit de buurt!! Toch giert de adrenaline door mijn lijf!! Woehoe, wat is dit toch allemaal spannend!!! Er ontsnapt me een zenuwachtig lachje :-D Ritchie kruipt terug in de bomen en even later beslist ook mama aap dat het genoeg geweest is voor vandaag. Er blijven genoeg apen zichtbaar, maar ondertussen trekken de kooien achteraan, waar ik even geleden nog vlak naast stond, mijn aandacht. Als ik dichterbij kom, merkt Sven op dat er krokodillen inzitten!! Waaauw wat een kanjers! De kooitjes zijn ietwat klein voor de gedrochten, dus kan je ze van betrekkelijk dichtbij bewonderen. Hun tanden glinsteren in hun bek, hun handtas gekrulde staart bedekt de helft van de oppervlakte. Wat een zotte beesten! Zo lelijk als de nacht, maar oh zo fascinerend!
Ondertussen nadert de grote wijzer nummertje 12 terwijl de kleine al even op 10 stond. Wat wil zeggen dat de voedertijd voorbij is en wij naar buiten worden gejaagd. De opzichters vragen ons verschillende keren om de apen nu met rust te laten zodat ze nog wat op hun gemak kunnen eten. Maar het duurt toch wel even voor iedereen buiten is. In tussentijd staat de zon al hoog aan de hemel en blijkt het een hete dag te worden...

Terug in Kuching gaan we snel nog op zoek naar een nieuwe hostel. Onze bagage staat nog in de andere, maar daar kunnen we niet meer blijven. En eigenlijk hebben we alle drie wel even zin in een bed. Uiteindelijk vinden we een kamertje naar onze goesting. Deftig en toch wel een stukje goedkoper. Kaat heeft toch wat moeite om afstand te doen van onze gezellig ruime hostel met dakterras... Helaas de portemonnee roept... Ik besluit om in de namiddag met de shuttledient een ‘beachke' te doen. Na super veel twijfelen (Mja, is dat wel iets voor mij? Ma ja wat ga ik hier anders gaan doen? Pfff het zal daar zo warm zijn. God ja waarom ook niet...) besluit Kaat om mij te vergezellen. Sven heeft gesocialized met de Nederlanders en besluit om samen met hen de tour te doen die Kaat en ik gisteren deden.

Even later sleuren we onze zakken naar de nieuwe hostel. Ricky (een jong gastje die daar alles in zijn eentje moet klaren) haast zich om onze kamer voor twee uur nog klaar te hebben. Het lukt hem, en steeds alles met de glimlach hé! We moeten ons haasten om tijdig te shuttle dienst te halen. Kaat heeft echter wat last van de warmte en ziet het niet echt zitten. Ik ga dus alleen.
En ik blijf alleen, want blijkbaar ben ik de enige die met dit busje die kant uigaat... Ik mag naast de chauffeur zitten en we babbelen een beetje. Hij verteld mij over Ritchie, dat hij kwaad is omdat Edwin zijn vrouwtje heeft afgepakt (heel erg menselijke apen dus), over de twee helften van Kuching, de noordelijke helft heeft met Maleisische burgemeester, de andere helft met chinese (wij zitten op de chinese helft), en dat de chinezen de economie hier in handen hebben (alé?? De chinezen? Suprise suprise), enzovoort,... Ik word afgezet aan een luxe resort waar ik nog even ingang betaal (profiteeeeeeeeurs!!) om op hun privé strandje te mogen vertoeven. Nadat ik nog eens een ringgit betaald heb om mij om te kleden (nog meer profiteurs!!) kan ik mij eindelijk op een ligzetel nestelen. Zaaaaaaaaalig!! Ik besluit om eerst een frisse duik te nemen. Het water is echter behoorlijk warm, het lijkt wel of ik in bad zit :-D maar voelt toch erg goed aan!! Een warme zee, dat kennen wij niet hé! Daarna nestel ik me terug op de ligzetel, probeer een beetje te lezen, maar val tenslotte in slaap... Mmmm slapen,... Relaxeeeeeeeen!!! Tot er plotseling een kerel naast me komt zitten. Filip de duitser, met knal blauwe ogen in een blond omringd gezicht. Zuiver arisch ras! Het is best een leuke kerel! Hij toont me de cartoons die hij getekend heeft en verteld me over wat hij al allemaal heeft gedaan tijdens zijn reis. Het zit er ondertussen bijna op voor hem... De hemel is intussen volledig overtrokken en in de verte begint het serieus te rommelen. Het lijkt wel oorlog. ‘Oh the japanese are coming' zegt Filip. ‘No no' verbeter ik hem ‘the germans are coming!!'. En hij kan er mee lachen! Hij zegt dat iedereen het vooroordeel heeft dat duitsers geen humor hebben. Dat men bang is om iets over de oorlog te zeggen, maar hij kan er goed mee lachen en vindt dat allemaal niet erg. Ik verwijs eventjes naar de beruchte aflevering van fawlty towers waarin Basil duitsers op bezoek heeft in zijn hotel en steeds tegen zichzelf zegt: ‘do NOT mention the war!! Do NOT mention the war!!!' Maar toch voortdurend in situaties komt waar hij dat wel doet. ‘Fawkty towers' zijn hem echter volledig onbekend. Het meisje die naast me zit reageert wel, ze is dan ook van Engeland en kent de serie uiteraard! Ondertussen is het bijna kwart na vijf en wandelen we terug naar de ingang. Mijn busje is er als eerste en ik neem afscheid. In het terugrijden komen we in de regen terecht en passeren we plaatsen waren gigantische takken van de bomen gerukt zijn en op de baan liggen. Aluminium schutsels langs de weg zijn omver geblazen!! What the...?? ‘Mini tyfoon' lacht de chauffeur. ‘Just mini one!'. Ik lach een beetje groen en kijk verbijsterd naar wat de kracht van moeder natuur hier zo eventjes heeft aangericht...

Terug in't stad vind ik Kaat op de hotelkamer. Ze ziet er alweer een stuk beter uit en we gaan naar buiten om te shoppen en iets te eten. Even later komt Sven er ook bij. Hij heeft helemaal niets gezien... Geen krokodillen, geen apen, geen dolfijnen, enkel wat vuurvliegjes... Dikke pech dus! Maar het was leuk met de Hollanders, dus da's ook wat! Voor morgen heb ik al een taxi geregeld via mijn buschauffeur. Hij pikt ons om 9u op! Als dat geen luxe is! Al moeten we daarvoor wel nog eventjes snel naar het ‘visitors centre' om onze overnachting in Bako vast te liggen. Er wordt niet gereageerd op mijn mail en als we daar niet voor choco willen staan moeten we zekerheid hebben!!!
Veel te laat kruipen we weer in bed, hopelijk deze keer voor een nacht vol rust, zonder gehoest of geknor,... Want morgen wacht ons eindelijk eens een deftige daguitstap met een flinke portie wandelen! Zoals het hoort op reis!!!

Veel liefs
Oerang oetan Joke (en Kaat)
xxxxxxxxxxx

De eerste dagen in Kuching!

Onze eerste dag in Maleisië start met een verrassing! Ik had de wekker van mijn gsm om 10u gezet, maar was ook zo slim geweest om te vergeten de klok op Maleisisch uur te zetten... Dus omstreeks 20 voor 12 schiet ik wakker en kijk om me heen. Zowel Sven als Kaat liggen nog te slapen. Onmogelijk toch! Zelfs Kaat?? Ik wandel naar het venster en open het gordijn om even naar buiten te piepen. De hitte straalt me tegemoet! Dat belooft voor straks, als er geen venster meer tussen mij en ‘buiten' zit! Langzaamaan worden ook Sven en Kaat wakker, verbaasd over het uur, die verklaard wordt door mijn flater. Het ontbijt is voorbij, dat hebben we gemist, maar het heeft ons toch deugd gedaan om eens lekker lang te slapen! Na een verfrissende douche stappen we de warmte tegemoet. Het is om te smelten... We wandelen langs het waterfront en nestelen ons in één van de restaurantjes om onze eerste echte Aziatische maaltijd te nuttigen... Ik kies een chickenburger :-D :-D and off course mijn eerste (maar zeker niet laatste) pineapple juice! Heerlijk! Kaat is natuurlijk meteen enthousiast over het eten hier. Had ik ook niet anders verwacht. Na de rekening te hebben gevraagd, deze eerst volledig te hebben uitgepluisd om te zien wie nu wat moest betalen, waarop één van de dienster spontaan het blaadje van onder onze neus gritste om te zeggen dat ze zich vergist had, betaalden we en gingen er vandoor. Het was de bedoeling om in het visitor's centre te raken zodat we onze overnachting voor Bako National park konden boeken, maar achteraf zou blijken dat we volledig de verkeerde kant uit wandelden... Hoe dan ook, we gingen op verkenning in Kuching, haalden geld af, wachten op Sven die er bijna 20 minuten over deed om een nieuwe filter voor zijn kodak aan te schaffen en belanden uiteindelijk in het bureau van toerisme. Daar vroegen we een kaartje en ontdekten zo dat we helemaal nog niet in de buurt van het visitor's centre geweest waren... Het was ondertussen al vier uur en het leek me geen slecht idee om een beetje door te zetten want vele dingen zijn hier om vijf uur al gesloten. Zo gezegd zo gedaan, allen daarheen! Ware het niet... dat de regen er plotseling een stokje voor stak. De eerste druppels konden we nog trotseren, we komen tenslotte van België. Maar algauw volgde een enorme plensbui die ons toch verplichtte om eventjes te schuilen. Onderweg werden we spontaan aangesproken door een breedglimlachende bouwvakker (ja ze zijn toch overal hetzelfde die bouwvakkers). Hij vroeg ons waar we vandaan kwamen, hoe lang we hier bleven en waar we naar op zoek waren, dan toonde hij ons waar we moesten zijn. Zijn collega's aanschouwden alles met een brede grijns. Vriendelijke man, hoe dan ook! We stopten nog even bij een reisbureau, maar de prijzen voor de excursies swingen de pan uit, dus dat werd een ‘njet!'. En zo kwamen we uiteindelijk terecht bij het visitors centre...en waren we natuurlijk te laat, het was net twee minuten gesloten... Beter nog zelfs, morgen en overmorgen (zaterdag en zondag) gingen ze niet meer open. Dat wou zeggen dat Bako zondag moeilijk ging kunnen doorgaan... Tenzij we een mailtje stuurden om te reserveren? Hoe dan ook, we wandelen nog een eindje door en kwamen terecht bij Alladin's paleis met gouden torentjes en een kerkhof errond. De graven waren heel somber en rond elke steen hangt een sjaaltje. Waar zou dat voor dienen...? Moeten we eens voor informeren. Tijdens het terugkeren wandelen we door chinatown, veel is er niet meer te zien want bijna alles is al dicht. We springen hier en daar nog een hostel binnen om de prijzen en kamers te checken. Onze hostel is dan wel méér dan ok maar de prijs ligt mij net iets te hoog. Ik moet immers nog zes maand toekomen... Terug in de hostel word ik aangesproken door een gast die me vraagt of ik geen zin heb om iets mee te gaan eten. Ze gaan met een klein groepje van daar naar de ‘blablabla'. Lijkt me wel een leuke gelegenheid om eens wat mensen te leren kennen en eerlijk... Ja tis wel een knapperd ;-) Sven en Kaat gaan akkoord en even later zitten we met een bende van tien man in het restaurant. Er wordt wel wat gesociallised maar het is niet echt wat we ervan verwacht hadden. En het eten is nogal aan de dure kant... maar al bij al toch wel lekker. Er wordt wat heen en weer gebabbeld over wie wat al gedaan heeft, wie van waar is en hoelang reist, wat de moeite is,... En tenslotte vertrekken we naar een cafeetje ernaast. De ‘leader of the gang' (één van de twee knappe duitsers) wordt meteen aangesproken door een groep maleisen, krijgt een pot aangeboden om te proeven en keldert het in één slok naar binnen. Er wordt luid gelachen en geapplaudiseerd! Wat een held... ;-) Het is echter niets voor ons drie en het lukt ook niet heel vlot om contact te leggen met de anderen dus besluiten we om terug te keren naar de hostel. We maken nog een ommetje, drinken toch nog een drankje op een terras en belanden tenslotte nog even op het dakterras van de hostel. Het is ondertussen al laat. Morgen zou het een ‘feestdag' zijn en zou er een stoet over straat lopen. De mannetjes van de hostel vallen echter uit de lucht en weten van niets. We zien wel wat het brengt. Op de planning staat alvast om de oerang oetans te gaan bewonderen in de namiddag! Een must do! Spannend....!

De tweede dag begint nog net binnen de ontbijt uren. Om kwart na tien zitten we op het dakterras te genieten van een simpele eerste maaltijd. Een geroosterd boterhammetje met confituur, enkele stukjes watermeloen en een glaasje lemon juice. Meer moet dat ook niet zijn! We zijn al blij dat het geen rijst is ;-) Sven heeft de hele nacht liggen hoesten, Kaat heeft liggen snurken. Ik voelde me precies op de boerderij, aan de ene kant iemand die ligt te knorren als een varken, aan de andere kant iemand die ligt te hoesten als een hond en ik morgen zo vies gelijk een paard! Mijn humeur viel al bij al nog wel mee, maar veel slapen had ik niet gedaan. Sven zag er ook niet echt fris uit en voelde zich ook helemaal niet zo. Hij besloot een dokter te gaan bezoeken. Een klein griepje, zo bleek. Hij besloot om terug in zijn bed te kruipen zodat hij vanmiddag toch kon meegaan naar de apen.
Een man kwam op de deur kloppen en vroeg of we wilden gaan betalen als we van plan waren nog een nachtje te blijven. We besloten nog één nacht in het leuke, maar duurdere hostel door te brengen. Kaat ging gaan betalen en kwam eventjes later met een andere boodschap terug... ‘Er waren net mensen die wilden boeken voor de oerang oetans, maar dat meisje achter de balie zei dat het geen goed idee was om in de namiddag te gaan, het is veel te warm vandaag en we zullen waarschijnlijk geen apen zien,....' Oei, wat nu gedaan...? We besloten om onze trip te verzetten naar morgenvroeg, het kon toch niet zijn dat we speciaal gingen en dan niets zagen??! Nee, dan maar vroeg uit de veren morgen en iets anders doen vandaag, maar wat?? In de lonely planet stond iets over de ‘santubong wetlands'. Dat zou een boottocht zijn waar je krokodillen, speciale dolfijnen, proboscis apen en vuurvliegjes kon spotten. Sprak mij enorm aan! Dus gingen we (Kaat en ik) de stad in op zoek naar het reisbureau die ons dé goedkoopste prijs zou bieden! Maar we vergaten een beetje dat het zondag was en menig reisbureau's dus gesloten.... Toch vonden we er eentje en besloten om daar onze namiddag trip te boeken. Beetje buiten budget, maar laat ons eerlijk zijn, we konden toch niet nog een hele dag niets doen??? We bezochten ook een vijftal hostels op zoek naar een plaatsje voor morgen. Het leek wel alsof we op ‘kottocht' waren. Alle kamertjes die we zagen waren echter te klein naar ons goesting, hoe dan ook, morgen gingen we er ene moeten uitkiezen!
Na een middagpauze maakten we ons klaar. We wilden graag nog eventjes een bezoekje brengen aan de ‘weekend market' maar toen we we hoorden dat die een half uur wandelen van ons lag moesten we die plannen echter opbergen... Even later zaten we samen met een Singaporees (???) koppel in het busje. We arriveerden bij een aanlegsteiger waar we de grappigste beestjes zagen! Een amfibie! Een soort vis die ook op het droge springt. Ik ben de naam vergeten, maar ze waren mega de max en zagen er zo ‘evolution' achtig uit!! Er liepen ook honderden krabbetjes die je maar zag bewegen wnn je zelf bewoog. Ze hadden de prachtigste kleuren!! Felblauw, geel, rood,... Heel tof! Die mensen moeten toch wel eventjes gelachen hebben met de fascinatie van de vreemde blanke scheten voor de diertjes die zij dagelijks zien!!! Wat later kwam er nog een groep met zestien singaporezen (jaaaaaa weet ik veel wat de juiste naam is) af!!! We waren euh... omsingelt!! De gids toonde dan ook veel meer intresse in de twee blanke jongedames! Whoop whoop! :-D
Het eerste uurtje op de boot was een beetje saai. We kwamen maar niets tegen en buiten een babbeltje met de sympathieke gids was er niet veel te doen. Net op het moment dat voor een derde keer mijn ogen wegdraaiden en mijn hoofd zich liet hangen hoorde ik de motor stilvallen en de gids iets zeggen. Iedereen ging naar de linkerkant van de boot en keek naar de bomen op de oevers.... En warempel!!! Een heel stel proboscisapen (ook wel piemelneus apen (met dank aan Kaat) genoemd) sprong van boom tot boom!!! Fantastisch! Wat een prachtig schouwspel. De apen zijn fel oranje en hebben een speciale neus. De vrouwtjes een nog redelijk normale, de mannetjes een.... Nou ja.... Euh.. piemelneus hé ja! Ze noemen deze apen ook wel ‘de Dutch monkey'... Ik zie geen gelijkenis, maar kom! De gids kwam bij ons staan en vertelde dat dit ‘the biggest monkey' was. ‘Up to 25 kilo'. Nu was ik toch wel even in de war... Oe, en dat oerang oetan dan?? Die waren toch nog véél groter??
‘Oerang oetans are not monkey'. Huh??? ‘Oerang oetan are apes'. Euh.. En het verschil is...? Iemand een antwoord? Iemand die het weet? Waar zijn de slimmerikken onder ons?? Nee geen enkel? OK dan! Wij hebben er natuurlijk maar één naam voor, maar het verschil is dat ‘Apes' veel dichter bij de mens staan, de grootste gelijkenissen vertonen met mensen, genetisch dan. Er zijn slechts een vier tal ‘apes': Oerang oetans, gorillas, Bonobos en chimpansees. Dat wisten jullie niet hé?? Ja nu dus wel! Ge zult nog iets bijleren van ‘joke op wereldreis' ;-)! Hoe dan ook, het was super om de beesten bezig te zien. Met grote sprongen gaan ze van boom tot boom om de blaadjes te eten. Als ze springen spreiden ze hun armen en benen wijd open! De max! Na ons een klein kwartiertje te staan vergapen aan deze aapjes besluiten we om de tocht verder te zetten. We passeren nog een dorpje langs de oever. De huizen en de mensen zien er nog redelijk ‘hip' uit, maar het is raar om je voor te stellen dat je zooooo ver van de bewoonde wereld zou wonen. Een bestaan dat wij ons toch niet meer kunnen voorstellen. De gids vertelt ons dat er wel wordt gezorgd dat er in elk dorpje een lagere school is zodat de kinderen kunnen leren. Wat toch goed is als je't mij vraagt! Het wordt ondertussen al behoorlijk donker. We krijgen allemaal een heerlijk stuk ananas, een flesje water en een klein banaantje. De rest van het fruit wordt achteraan geplaatst (achter ons) en ik eet uiteindelijk nog twee stukken ananas! Ah ja, als niemand er nog neemt??? Kaat en ik vragen ons af wanneer precies ze ons gaan afzetten op een onbewoond stuk om onze ingewanden er uit te halen ofzo. We zijn zover weg van de bewoonde wereld en hebben zoveel films gezien dat dergelijk scenario in ons opkomt :-D
Maar als verloopt natuurlijk heel rustig en goed! We keren terug in de duisternis en gaan met een grote spot op zoek naar de lichtgevende ogen van de dieren aan de oevers. En oooooooh wat hebben we geluk! We spotten een drietal lange krokodillen die we ontzettend goed kunnen zien. Als we dichterbij komen heffen ze hun kop op en rennen het water in!!' Béééééééééére' herhaal ik steeds opnieuw!! Eindelijk eens een krokodil in actie! Anders zie je ze altijd maar gewoon liggen en dat is niet spannend. Dit daarentegen...Waaauw!!! Super grappig hoe die beesten lopen, met hun kop in de lucht, lange lijf en korte pootjes stuiven ze vooruit! Het zou natuurlijk nog spannender zijn mocht er plotseling eentje langs de boom tevoorschijn komen. Maar mijn wilde fantasieën blijven onbeantwoord. Tenslotte gaan we nog eventjes dichtbij een boom. De gids knippert met een licht en eventjes later zie je tal van lichtjes aan en uit gaan!! Wat een prachtig schouwspel! De boom zit vol met vuurvliegjes! Eigenlijk zijn het vuur kevers en zijn ze nog kleiner dan een vlieg! Toch geven ze ontzettend veel licht!! Het lijkt wel een kerstboom! Wat een pracht!! Onze uitstap begon een beetje saai, maar uiteindelijk hebben we drie van de vier dingen gezien en dat is toch wel een mooie score!! De gids zei dat het echt heel uitzondelijk was dat we de proboscis apen gezien hadden. Normaal komen die niet tevoorschijn als er zoveel wind is. Dat gold ook voor de dolfijnen en die hebben we helaas ook niet gezien. Al bij al was het toch heel geslaagd!!

We laten ons afzetten aan de grote weekend market en ontmoeten daar ook Sven. We bestellen iets aan een lokaal standje maar zijn behoorlijk teleurgesteld wanneer we een hondekom met aiki noodles en koude kip krijgen... L Sven krijgt wonder boven wonder een deftiger bord! ‘Discriminatie!' mompel ik met een zuur gezicht. Na ons pover avondeten gaan we de markt gaan verkennen. Jammer genoeg is het al laat en zijn er al veel kraampjes die opkramen... Sven verteld ons dat de dame van de hostel gezegd had dat we zeker de ‘pannekoeken' moesten proberen! En dan laat ik mij geen twee keer zeggen!! Ze maken een soort pannekoek en bestrooien die vervolgens met kleine nootjes, dan plooien ze hem toe. HEEEEEEEERLIJK!!!!! Ik at er twee, want eentje is geentje! Zeker niet wat dit betreft! Tenlotte eindigen we nog aan kraampje waar er ‘layer' cake verkocht wordt. Een typische cake die uit verschillende lagen bestaat, die elk afzonderlijk gebakken worden. De cakes zijn bijzonder kleurrijk en je mag van alles eens proeven. De man is super grappig en vriendelijk! Wanneer Kaat een stukje laat vallen roept hij: Ooooh my goodness, take a new one!!!! En de ‘oh my goodness' volgt nog verschillende keren. Veeeeeel te grappig! Uiteindelijk kiezen we (typisch belgen) voor een niet kleurrijke cake, MET chocolade :-D We wandelen terug naar de hostel waar een welverdiend bedje op ons wacht. Morgen gaan we dan EINDELIJK naar de oerang oetans! Spannend!!!

Veel liefs en tot de volgende!!!

Vuuvlieg(jes) Joke (en Kaat)
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Ps: beste Robin, ik probeer me te herinneren van wie ik toch nederlands gekregen heb....? Die man moet toch geen al te goed werk geleverd hebben, denk je ook niet...? ;-) Wil ik ook nog even vermelden dat ik echt niet in staat ben om na mijn verslagen ook nog eens alles te herlezen en dat de warmte hier mijn hersenen een beetje trager doet werken, vandaar... weet je wel... de kleine foutjes hier en daar.... Je begrijpt het wel.... Zal ik ze anders eerst doorsturen naar jou?? Dan kun je ze verbeteren!!! :-D

En een dikke merci aan al mijn trouwe lezers!! Jullie reacties doen deugd!! Thx!!!

Het vertrek, de reis en de hereniging!

21 september, om 6u15 wordt er op de deur geklopt. De mama en de papa zijn al volop bezig met zich klaar te maken voor het grote vertrek. En zo begin ook ik eraan. Met kleine oogjes en wat zenuwen in de buik, want nu is het wel echt zover, sta ik op en kleed me aan. We haasten ons naar de trein die we, volgens mijn normen, mooi op tijd halen. Ma en pa vonden het nipt:-)

Een kleine twee uur later arriveren we in Zaventem. Het komt steeds dichterbij... We ontmoeten sven onder het grote vertrekbord en gaan aanschuiven in de rij om ons in te checken. Ik hou even mijn adem in wanneer mijn rugzak op de weegschaal gaat... 18,6 kilo!!! Fieuw, onder het maximum, maar potverdorie wel veel te zwaar!! Wat heb ik daar toch meer in gestoken dan anders???
Na de kolos te hebben afgeleverd en de tickets te hebben ontvangen gaan we nog iets drinken. Papa trakteert een laatste keer... in zes maand:-) Ondertussen krijg ik nog twee telefoontjes, van mijn lieve moatje Inge en mijn grote zus Nele. Elk telefoontje bezorgt mij een krop in de keel, en de tijd tikt steeds verder... Tot het eindelijk zover is en we afscheid moeten nemen... Een moeilijker afscheid dan dit bestaat er nu niet. De tranen steken achter mijn ogen en het is slikken geblazen. Ook voor de mam en de pap is het keihard. Daar worden de oogjes glazig. We geven elkaar een dikke knuf en kus, want dit zal de laatste zijn voor de komende drie maand. Mama zegt me voorzichtig te zijn en ik wijs haar erop niet meer te vallen met de fiets! Ik bijt keihard op mijn tanden, want dit is echt moeilijk...
We blijven zwaaien tot we niet meer in elkaars zicht zijn. En dan is het juist nog Sven en ik.
Ondertussen is het al ruim tijd om naar de gate te gaan. Het inchecken kan beginnen. En zo verlaat ik enige tijd later de Belgische bodem voor een lange maar hopelijk onvergetelijke drie maanden. De vlucht verloopt goed, de service is in orde en de tv'tjes in de stoelen verdrijven de tijd. De knoop in mijn maag blijft echter nog een tijdje aanwezig... Ik ben doodop en probeer een beetje te slapen, maar dat lukt niet altijd even vlot, er zijn namelijk betere plaatsen dan een vliegtuigstoel om een dutje te doen. Uiteindelijk stort ik mij toch op de films (RIO is de max trouwens) en series.

Rond 19u komen we aan in Abu Dhabi. Wanneer je de vlieger uitwandelt voel je meteen dat je in een ander klimaat terecht gekomen bent! Als we aan de paspoortcontrole aankomen zien we een rij waar zelf een bellewaerde attractie niet aan kan tippen.... Sjiiiiit moeten we hier aanschuiven??? Sven is al meteen van plan om stiekem ergens tussen te schuiven maar ik roep hem tot de orde! Aan voorsteken doen we niet mee Sven! Teleurgesteld volgt hij me tot het einde van de rij en daar wachten we, als eerlijke mensen, onze beurt af J Al bij al vlot het wel en staan we al snel in de winkelhal. De luchthaven van Abu dhabi (het shopgedeelte althans) is bijzonder klein, ik denk dat we toch wel vijf keer hetzelfde rondje gedraaid hebben (oooe?? Nu zijn we weer hier??). De tijd verdrijven doen we door een vettige burger te eten in de burger king, mijn sjaal vol te spuiten met parfum zodat ie lekker lang goed ruikt (joy of pink moatje, denk ik meteen nog es extra aan jou ook ;-)) en een spelletje te spelen op de WII. Dat laatste geldt echter alleen voor Sven, ik ben te schijterig om als enige in een electrowinkel te staan gamebowlen en liep dus met rode wangen en mijn sjaal voor mijn gezicht weg :-). Uiteindelijk wandelden we door naar de lange gang met de gate en werd ik daar (hebben we een lichte verslaving??) meteen aangetrokken tot de gratis internetcomputers!!! Sven koos liever voor een luchthaven wandeling terwijl ik geconcentreerd naar het scherm keek. Het duurde echter niet langer dan een half uurtje, maar daarna kon ik languit relaxen op de ligzetels(!!) in de wachtruimte. Ondertussen krijg ik ook bericht van Kaat dat ze goed en wel op de vlieger naar Kuala Lumpur zit, een hele geruststelling!

Om 2u was het dan eindelijk zo ver en mochten we opstappen. Deze keer had ik een zitje tegen het raam, veel beter! En ook al was ik doodmoe, toch startte ik de vlucht met een filmpje, waarvan ik echter na een uurtje in slaap viel.... Nu weet ik nog steeds het einde niet! Het geheim van ‘midnight in Paris' zal voor mij nog even een raadsel blijven. Deze vlucht bracht ik vooral al slapend door, tot sven plotseling iets in mijn neus stak (ik denk nav het feit dat ik eerder met de koptelefoon contact wou maken door de staafjes in mijn neus te steken) om mij te wekken voor het ontbijt. Ik had dit echter nog niet door, duw verveeld zijn arm weg, draai me om en mompel gestoord dat hij me met rust moet laten. Je weet wel, mij ambeteren als ik lig te slapen of net wakker ben...Sleeeeeeeeeeeeecht idee! Hé Rob ;-)! Sven trekt toch nog eens aan mijn arm en wanneer ik mijn ogen open doe kijk ik in het lichtelijk geamuseerde gezicht van de stewardess... Oeps.... Wat een figuur sla ik nu weer... ‘it was not my idea to do that! I swear' zegt ze al lachend. Ik forceer een flauw glimlachje en zoek verward achter mijn menu om eindelijk te kunnen antwoorden op de vraag, wat ik nu wil eten. Het worden ‘scrambled eggs'. Nog steeds in mijn alom bekende ochtendhumeur zet ik mijn koptelefoon terug op en selecteer een aflevering van ‘how i met your mom'. Ik hoor Sven nog net: ‘Jah, slecht gehumeurd' mompelen maar blijf ondertussen star naar het scherm staren. Na drie jaar zou je dit toch moeten weten hé Sven, ik ben geen geschenk als ik net wakker ben!! Dan laat je me gewoon beter met rust. Tenslotte rol ik terug in een bolletje en zet mijn slaapje verder.

Een uur of twee later arriveren we eindelijk in Kuala Lumpur. En zodra je buitenkomt ruik je het, die typische geur die je verteld: ‘Je bent ik Azië!!'. Mijn humeur is ondertussen al terug een beetje gestabiliseerd:-) Wanneer ik Sven na mijn korte toiletstop echter al kwijt ben begint de vermoeidheid weer op te spelen! Waar hangt die nu weer uit??? Na een vijftal minuten weg en weer lopen besluit ik om toch bij de wc's te blijven staan en even later komt Sven op zijn gemakje de mannenwc uit gewandeld, hij was zich gaan verfrissen... Maar dat had ik helemaal niet meer gehoord toen ik meedeelde dat ik ging plassen... Soit, we hebben elkaar teruggevonden en moeten nu de weg naar de immigration vinden. Als we daar toekomen wacht ons wederom een kanjer van een rij... En deze keer gaat ze niet zo snel, want het paspoort moet gecontroleerd worden, vingers moet gescand worden, stempels gezet,... Pffffffff... Het gaat tergend traag, het is veel te warm, er staat een krijsend kind voor mij (ik was toch in verlof??), en de mensen achter me stoten voortdurend tegen mijn rugzak! Ik krijg even een geïrriteerde blik van van een gesluierde dame die aan mijn rugzak plakt waarop ik in plat west-vlaams antwoord ‘da ze ton mo nie zo dichte tegen mien moet anschuven, zie beslist toch oe verre da ze deureschuuft zekers?? Ton moe ze mo u bitje afstand bewoaren hé!!! Joenges toch!!!' Sven pleegt een Clabotske (= onhandige, soms lompe daad) en laat tijdens het kuisen van zijn filterlens, het ding pardoes met een klak op de grond vallen. Met als gevolg een gigantische ster, hier kan carglass niet meer baten, de grote van een 2euro stuk is verdubbeld. Enkele ‘ooohs' en ‘ooows' gaan door de massa.

De vermoeidheid, de warmte, het lange wachten, de zware rugzak,... Het is nu effe afzien, maar tja, dat hoort erbij, nietwaar? Na een dik uur in de mensenmassa is het eindelijk onze buurt om de vingers op het scannertje te leggen en onze eerste stempel te ontvangen!! Eindelijk!! Ik bedenk dat Kaat maar een kleine twee uur heeft om de vlieger naar Kuching te halen, en als ze even lang als ons moet aanschuiven aan de immigration, dan is ze gescheten.... Alsof dat nog niet genoeg is komen we te weten dat onze vlucht naar Kuching vanuit een andere luchthaven vertrekt, twintig minuten met de taxi... Oh my god... Dit haalt ze nooit!!! Paniek begint langzaam zijn intrede te maken... Sjit sjit sjit, hoe moeten we dit klaarspelen. Sven stelt voor om te informeren wat we kunnen doen als ze hem mist en of ze eventueel de vlucht kan verzetten. Zo gezegd, zo gedaan! Ik leg het mannetje de situatie uit, ga nog speciaal op internet (9 dollar!!) om haar reservatienummer op te zoeken, om vervolgens te horen wat ik al wist (hij herhaalde gewoon de vluchturen) en te vernemen dat ik niets kan doen. Ze zal een nieuw ticket moeten boeken als ze het niet haalt.... Sjit... Ik probeer alles zo goed mogelijk in detail door te geven via sms en hoop dat ze wonder boven wonder de vlucht mss toch nog haalt! Ondertussen moeten wij gewoon wachten. We vallen weer in slaap, als ook op de laatste vlucht die ons eindelijk in Kuching aflevert. We zijn zowat anderhalve dag onderweg geweest en zijn K-A-P-O-T! In Kuching verloopt alles zeer vlot, en voor we het goed en wel weten zitten we in de hostel. In tussentijd zijn we ook te weten gekomen dat Kaat haar vlucht gemist heeft en dus een nieuw ticket heeft moeten boeken... Bummer! Maar ze komt eraan en ze heeft het fantastisch gedaan, zo voor de eerste keer en helemaal op haar eentje! Applaus voor Kaat!!!!

Ik ben tot niet veel meer in staat, op mijn bed liggen, staren naar het plafond, een douche pakken (heerlijk!) Sven is nog gaan eten en heeft zo ook meteen de eerste sociale contacten gelegd! We brengen nog een bezoekje aan het dakterras met bar (your Shoes!! Your Shoes!! We mogen hier geen schoenen dragen binnen en vergeten dit steeds) maar ook daar houden we het niet zo lang meer vol. Het is nu gewoon afwachten tot Kaat er is om dan allen eindelijk van onze welverdiende rust te kunnen genieten. Ik leg mij op bed met een boek en krijg af en toe berichtjes waarin Kaat mij verteld: dat ze gearriveerd is, dat het taxiloket niet meer open is, hoeveel ze max moet geven voor een andere taxi, dat ze teveel vragen en wat ze nu moet doen,...:-) :-) :-)Hoe dan ook , ze heeft er haar plan getrokken en ondertussen hou ik het niet meer vol en sukkel in slaap....
Enige tijd later word ik geschrokken wakker en grijp snel naar mijn gsm! Sjit, Kaat! ‘ Ik ben aan de hostel, kom je naar beneden??'. Ik spurt als een gek de kamer uit en storm naar beneden, en halverwege de trap kom ik een grote zak tegen....met Kaat eronder!!! :-D Jipieeeeeeeeeeeeee!! Het is gelukt!!! We zijn herenigd! Het is een hele geruststelling voor ons beiden alsook voor het thuisfront dat we nu allen samen zijn en dat de heenreis goed verlopen is! Het avontuur kan beginnen!
Na nog een after middernacht burger kruipen we allemaal uitgeput en doodmoe in ons bedje, zodat we morgen klaar zijn om Kuching te gaan verkennen!

Veel liefs
Maleisische Joke (en Kaat)
xxxxxxxxx

Finally, de grote trek!!!

Lieve iedereen

Eindelijk is het zover, het 'najaar van 2011' zit eraan te komen. De periode die ik sinds 2007 gepland had om mijn kleine 'wereldreis' te gaan doen. Zo gezegd, zo gedaan, binnen exact twee weken laat ik het koude en herfstachtige België achter me om mijn grote avontuur aan te gaan!

In april zag het er naar uit dat ik alles alleen ging moeten ervaren, mijn grote droom veranderde heel eventjes in een kleine nachtmerrie... Gelukkig bleef ik niet lang bij de pakken zitten en ging vol enthousiasme op zoek naar mensen die deze ervaring wilden delen met mij! Want hoe dan ook, deze reis ging ik maken!!! Gezegend met een fantastische familie en heerlijke vrienden, lukte het mij om medereizigers te vinden!!! Ik ben erin geslaagd om deze reis te vullen met heel wat lieve mensen die dit samen met mij willen delen en daar ben ik hen nu al enorm dankbaar voor! Ik hoop dat het een knaller van een reis wordt en een overgetelijke ervaring!!

Net zoals altijd ben ik van plan om jullie een beetje te laten mee genieten en zorg ik geregeld voor een sappig verhaal waarin je al mijn avonturen kan mee beleven.Van jullie verwacht ik dan weer dat je af en toe eens een berichtje na laat, die hebben mij in het verleden altijd zo veel deugd gedaan!! Ik weet dat ik op een paar super trouwe lezers kan rekenen en ik beloof jullie dat het de moeite zal zijn!

Op woensdag 21 september begint mijn grote avontuur. Dan trek ik richting Borneo met mijn grote zus Kaat en de alom bekende reispartner Sven ;-).Vervolgens ga ik Vietnam verkennen om daarna door Cambodja naar Thailand te trekken en daar te eindigen. Deze vier landen zullen dus mijn Azië gedeelte vullen. Na een korte Belgische tussenstop in december, vertrek ik de 26e richting Centraal-Amerika. Daar ga ik, wederom met Sven en nog wat anderen, Guatemala gaan ontdekken. Daarna een tweetal weken spaanse les volgen in Costa Rica om dan tenslotte met mijn goeie vriendin Sofie, datzelfde land, als ook Panama en ten-aller-slotte Nicaragua door te trekken.

Dat het een avontuur wordt, dat ligt vast, als ook dat het een onvergetelijke ervaring zal zijn! Ik hoop jullie allemaal een beetje te kunnen laten mee genieten!!

Veel liefs en tot in Borneo!!!

'Mini wereldreizigster' Joke