Panjachel en de overgang van oud naar nieuw!

Na nog een korte picknick op het dakterras, stappen we na de middag het busje in, die weer een dik half uur te laat is :-) Deze keer hebben we wel wat meer plaats. Zo kan Pieter ook wat liggen tijdens de rit. En ik hoor nog mama haar woorden ‘zorg dat je het niet betrapt hé’ en mijn antwoord ‘ma ba nee!!” als ik de eerste hevige krampen in mijn buik voel toeslaan…. Het zweet breekt mij uit en ik vraag me af hoelang ik dit kan volhouden. Als bij wonder beslist net op dat moment de chauffeur om even te stoppen en een lunchpauze in te lassen. We staan langs de kant van de weg en mijn ogen gaan druk op zoek naar een plaats waar ik even mijn broek kan afsteken. Liefst buiten het zicht van de gretige latino’s! Aan de overkant zie ik een grasveldje, als ik ver genoeg doorloop blijk ik uit het zicht te zijn en geniet daar van de verlossing!!! :-D Buscopan en immodium staan mij bij tijdens de rest van de rit. En zo kom ik toch onbevlekt aan in Panajachel. De rit verliep vlot, met veel bochten en verkeersdrempels (grrr, zo kan ik nie slapen!!) en een non stop gebabbel tussen Sven, Sarah en Dries (ik moest zelfs mijn ipod afzetten want ik hoorde amper mijn muziek…) :-) Langs de weg zag ik heel wat kinderen lopen, wat ze daar precies deden was me echter onduidelijk.
In de late namiddag arriveren we in Panajachel. Zodra we het busje uitstappen worden we omringd door mensen die ons een hostel willen aanbieden. Ik versta er geen bal van en laat het dus over aan Dries :-) ‘de reisleider’ (hoort ie niet graaag!! :-D). We komen terecht in een gezellige en op het eerste zicht rustige hostel. Er is een keukentje beschikbaar, de kamers zijn net en er is wifi (juuuij)! Dat de buren geregeld hun muziek volle bak zetten ontdekken we pas een dag later… De prijzen staan mij echter niet volledig aan. Het komt neer op bijna 7 euro per persoon en ik zit nog steeds met de aziatische prijzen in mijn gedachten. Uiteindelijk kunnen we er een beetje af doen en aangezien Pieter nogal zwakjes op zijn benen staat beslissen we om er toch te blijven. We kunnen later nog altijd zien of we ergens anders gaan, WANT de eindejaarsdagen komen eraan en dan wordt het zo maar eventjes 10 euro per persoon, wat ik veel te veel vind!! Maar dat zijn dan zorgen voor morgen! Ik deel de kamer met Sven en Dries (as usual) en sta met veel plezier het dubbelbed af aan beide heren zelf neem ik het single bed voor mijn rekening! Wat een held ben ik toch, niet?? ;-) Met enig gemor stemmen ze toe en ploffen hun zakken neer. Pieter duikt meteen zijn bed in, die kan nog wel wat rust gebruiken want hij zag er nog steeds slapjes uit. Eventjes later wandelen we met z’n vieren de hoofdstraat in die voornamelijk bestaat uit restaurantjes en (souvenir) winkeltjes. Me like! Panajachel ligt aan het ‘Lake Atitlan’, en als we aan het einde van de lange straat zijn, komen we daar ook op uit. We worden getrakteerd op een prachtig uitzicht met in mist gesluimerde vulkanen. Dit geeft me meteen een heel ander gevoel dan Antigua. Ook al was het daar best gezellig, de aanwezigheid van water geeft me een veel vrijer gevoel. Ik ben en blijf een kind van de zee zeker? :-) De sfeer die er hangt is ook best aangenaam. Locals en toeristen genieten er van het zicht en zitten rustig met elkaar te keuvelen. Ook Dries begint te socializen en is enige tijd aan de praat met een koppel terwijl Sarah en Sven druk bezig zijn met een fotoshoot. Ik staar over het meer en geniet.
Enige tijd later wandelen we verder en gaan we op zoek naar de supermarkt. Aangezien we hier een keuken hebben kunnen we met gemak af en toe zelf ons potje koken! Dat bespaart ons toch wat centen! De weg naar de supermarkt blijkt behoorlijk lang, maar uiteindelijk komen we er toch op uit, nadat we eerst bijna in de meubelzaak terecht kwamen… De inkopen worden gedaan en even later in het hotel gaan we aan de slag. Het wordt een klassieker: Spaghetti! En voor de zieke: een bouillonsoepje met verse groentjes en liefde gemaakt door zijn liefje Sarah :-D Als dat hem niet in een mum van tijd beter maakt, dan weet ik het niet hoor! ;-) Na een stevig bordje soep en spaghetti zijn we voldaan en kunnen we aan de afwas gaan beginnen. Pieter duikt weer zijn bed in. Er wordt nog wat ge-internet en gebabbeld en daarna volgt iedereen zijn voorbeeld. De zin ‘alé Sven, ge pakt al het deken’ klinkt mij na jaren (Laos) nog steeds bekend in de oren! Toen was Dieter het slachtoffer, nu moet Dries alles doorstaan. Maar als je het mij vraagt hadden ze het best knusjes in hun dubbel bed… ;-)
De volgende dag staan we (naar mijn normen) vroeg op. De planning voor vandaag is om een bootje te nemen en de stadjes rond het meer te gaan bezoeken. Maar helaas, we blijken niet vroeg genoeg te zijn opgestaan en missen de laatste publieke boot… Uiteraard worden ons meteen langs alle kanten ‘privé bootjes’ aangeboden maar die prijzen zijn voor mijn géén optie! Het zou ons normaal gezien 100 Q kosten (=10 euro) en deze mannen vragen 175!! Simpel voor mij: betaal ik niet! Dries ziet het echter helemaal niet zitten om hier een hele dag rond te hangen, dus er wordt gediscussieerd over de prijs en op het moment dat ik voorstel om eens een beetje verder te gaan kijken bieden ze ons hun laatste prijs van 120 Q aan… Ok we stemmen in! Een grote ferry die net vertrokken was wordt teruggefloten en we gaan er nog snel aan boord. En daar gaan we!
De zon staat hoog aan de helder blauwe hemel! Het is een prachtige dag en dus zalig voor een boottochtje! Ik leg me languit in de zon in volle verwachting van een mooi bruin kleurtje! Na een dik half uur varen komen we aan bij onze eerste bestemming: ‘San Juan’. Een rustig,authentiek dorpje. Bij het afstappen bieden heel wat gidsen hun diensten aan, doch we hebben maar 45 minuten dus dat is niet echt de moeite. We wandelen het dorpje in en slaan af bij een weverij. Daar krijgen we een rondleiding van een dametje, ze legt ons het hele proces van het weven uit en toont ons hoe het gaat. Onze persoonlijke tolk Dries vertaalt van het Spaans naar het Nederlands! Lief toch?! Op het einde mogen we zelf eens proberen, maar ik pas. Terwijl de andere wel hun kans wagen wandel ik al eventjes de souvenirshop binnen. Zakjes, doeken, bladwijzers, portefeuilletjes, sjaaltjes,… er ligt van alles! Ik heb echter niet voldoende geld op zak om iets te kopen. Maar aangezien de rondleiding voor ’niets’ was, wordt toch verwacht dat we op één of andere manier ons duit in het zakje doen. Pieter en Sven besluiten dan ook om een kleurrijke bladwijzer te kopen. Ondertussen zijn we vergezeld door een Guatemalteekse gids. Hij biedt ons zijn diensten aan en we moeten hem zelfs niet betalen! Hmmm…. Zou hij zich vervelen? Hem wegjagen kan natuurlijk niet, dus wandelt hij rustig met ons mee en geeft hier en daar uitleg bij de dingen. We passeren de kerk, muurschilderijen (over oa natuurrampen), nog een weverijtje,…. Hij vermeld ook even subtiel dat hij acht kinderen heeft die hij te eten moet geven. Dries plooit en zegt dat hij deze man toch wel iets zou willen geven. Sven antwoord echter dat hij daar niet mee akkoord gaat en dat dit een typische manier is om toch een fooi te gaan lospeuteren. Emotionele chantage! Ik zeg helemaal niets. Ik hoef geen toer, ik begrijp er geen snars van en ik heb niet veel geld op zak.
Als we terugwandelen naar de boot koopt Pieter nog snel een ananas! Die kunnen we straks gaan verorberen! Ik ben eens benieuwd of deze even lekker zijn als in Azië! Het antwoord is echter: nee. Ze zijn bijlange niet zo zoet en smaakvol. Helaas, niets aan te doen, elk continent zijn specialiteit zeker? We bedanken het mannetje (geven uiteindelijk niets) en Dries krijgt nog snel zijn emailadres om toch eventueel reclame te maken bij andere toeristen. :-)
Het volgende dorpje, San Pedro, ligt slechts op enkele minuten varen van het vorige. Het is er een stuk levendiger en toeristischer dan het vorige. Na een  stuk bergop te wandelen komen we aan bij een lokaal marktje. Altijd leuk om te zien! De waren liggen open gestald op doeken op de grond, of in zakken en mandjes. Sven koopt een stuk pure chocolade voor op de boot! Mmmmm Chocolade…
Ook hier is onze tijd beperkt dus kunnen we niet al te ver wandelen, waardoor we het al snel gezien hebben. Terwijl we terug wandelen naar de boot besluit ik om toch nog even te stoppen in het welriekende koffiehuisje! Ik bestel er (kan het ook anders?) een chocomelk, net als de andere drie. Pieter gaat voor een espresso. Achteraan staat een grote molen waar massa’s koffiebonen in worden geroerd, het verspreid een heerlijk geur! Kon koffie maar zo lekker smaken als het ruikt! Terwijl we wachten op onze drankjes begint Dries lichtjes te stressen… We hebben nog een kwartiertje om op tijd bij de boot te zijn en de chocolademelk laat op zich wachten. Wanneer dan ook nog blijkt dat ze warm zijn, waardoor Sarah en ik ze niet zooo snel binnenkrijgen, wordt hij nog zenuwachtiger! Zijn ogen flitsen weg en weer van zijn horloge naar de tafel :-) Uiteindelijk gaan de jongens (mannen?) al door en gieten Sarah en ik onze chocomelk van het ene lege glas in het andere om het zo snel mogelijk te laten afkoelen en toch nog tijdig binnen te krijgen!! We zijn de laatsten op de boot, maar we hebben het gehaald. Dries is weer gerust… ;-)
Sven had voor de verandering zijn aankoop (chocolaatjes) laten liggen op de tafel en ik had die voor de verandering weer eens gered. Op het moment dat hij besefte dat hij ze vergeten was kon Sarah haar lach echter niet inhouden waardoor al snel duidelijk werd dat één van ons ze had. Met een zucht overhandig ik ze, waarna Sven ze opent. Laat mij nu maar een deftig stuk van die chocolade krijgen hoor!!! Als hij ze uitdeelt neem ik er ook een stevig stuk van die ik vol verlangen in mijn mond steek… Chocolade Mmmm… JAKKES!!!!!!!! Zo snel als ik kan spuw ik de stukken terug uit mijn mond in het water!! Wat een vieze vuile smaak!! Dit is niet bitter, dit is gewoon SUPER IMMENS OVERDREVEN bitter!!! Dit is geen chocolade!!! Nee…het is pure cacao… :-( Wat een teleurstelling! De indringende smaak blijft in mijn mond hangen en mijn flesje water gaat er nu snel door. De mensen naast ons kunnen geen lachje onderdrukken.  We bieden hen ook een stukje aan en krijgen meteen dezelfde reactie te zien. Locals of niet, ook zij vinden dit niet te eten!!!! Hahahaha wat een lol!
Na nog een kort ‘Titanic’ moment waarbij Pieter en Sarah (met tegenzin) vooraan de boot met uitgestrekte armen op de foto gaan, arriveren we even later op onze laatste bestemming: Santiago.
Dit lijkt me het grootste stadje. Langs alle kanten zijn er winkeltjes met prachtige kleurrijke souvenirs.. Ik heb echter… niet genoeg geld bij!!! Aangezien het al 14u is stappen we een restaurantje binnen om iets te eten. We geven snel onze bestelling door en Dries vermeld ook dat we gehaast zijn. Om kwart voor drie moeten we de boot immers al terug op! We drinken een heerlijke licuado (eigenlijk gewoon een milkshake :-D) en wachten vol ongeduld op ons eten… waarvan we al snel door hebben dat het NIET op tijd zal zijn… Op het moment dat iedereen bediend is, vertrekt onze boot… We moeten dus op zoek naar een andere oplossing, maar kunnen wel op ons gemak de maaltijd nuttigen en nog wat in de zon zitten. Het eiland verder verkennen zit er helaas niet echt meer in, aangezien we nu net alles een beetje téveel op het gemak gedaan hebben. Maar soit, no rush, we hebben nog rustig de tijd om terug te wandelen en even de shops te doen!! Volgens de dame van het restaurant is om half vijf de laatste shuttle boot terug en kost die 25Q.
Sven is in de ban van de kleurrijke doeken die worden aangeboden en wanneer hij de prijs vraagt blijkt deze bijzonder goedkoop te zijn. Hij stelt ons voor om één te kopen aangezien het hier een mooie prijs is, maar heeft kennelijk wat hulp nodig om te beseffen dat hij degene is die er ene wil en dus een batje kan doen… Als hij dan ook door heeft dat we genoeg tijd hebben  (we werden onbewust een beetje gedreven door ‘on time’ freak Dries ;-)) keert hij zijn kar en gaat gaan onderhandelen. Het duurt eventjes voor hij terug komt en ik voorspel dat hij: of geen mee heeft of één gekocht heeft die vervolgens lange tijd in de zak zal blijven liggen en waarvan hij dan zal zeggen: God, ik weet echt niet waarom ik dit eigenlijk gekocht heb!!’. Het blijkt het tweede te zijn want Sven komt met een grote glimlach terug, heeft kennelijk nog iets teveel betaald en als ik hem vraag wat hij er mee van plan is, komt het verwachte antwoord: ‘ik heb er geen flauw gedacht van!!’ :-D
Hoe goed we elkaar toch al beginnen te kennen hé!!!
Even later stappen we het bootje in en varen op een speed tempo terug naar Panajachel. Wanneer we eventjes onnozel aan het doen zijn over Sven en zijn grote ogen vermeld ik ergens in een zin: ‘oh my god, it’s the devil!!’. Het dametje voor mij draait met een ruk haar hoofd om en kijkt ons aan. Of ze het al dan niet verstaan heeft zal altijd een vraag blijven, maar ik was wel eventjes vergeten dat de mensen hier nogal katholiek zijn en dat de duivel niet bepaald een geliefd personage is….
Eenmaal terug in Panajachel gaan we op hosteljacht. Ik ben niet echt van plan om 10 euro per persoon te betalen gewoon omdat het oudjaar is en het hotel niet eens vol zit. We stappen hotel in hotel uit. Verschillende plaatsen zijn een stuk goedkoper maar blijken geen keukentje te hebben waardoor we dan telkens moeten gaan eten en op een zelfde budget uitkomen (al volstaat een boterham met beleg voor mij ook wel). Andere plaatsen zijn stukken duurder. Nog andere lijken ook hun prijs te verhogen met oudjaar…. Hmmm… Wat een vervelende situatie! Het is mij niet echt duidelijk wie mijn mening deelt en al gauw heb ik de indruk dat ik de enige reden ben dat we op zoek gaan naar een ander hotel. Dit vind ik echter heel lastig! Ik ben niet bereid om zoveel geld te betalen, maar ik wil anderen ook niet in de weg staan om daar te blijven als ze dat willen. Dan ga ik gewoon zelf wel op zoek naar een andere kamer, no problem! Maar ik reis met groepsgerichte personen die liefst samen blijven, wat natuurlijk heel erg lief is, dus houden we de opties nog even open en wachten af wat we (Dries) kunnen regelen in ons hotel van nu. Ik haal nog even wat melk en brood in de supermarkt en wanneer ik terug kom is Dries erin geslaagd om een prijs overeen te komen! Die avond blijft de prijs gelijk, oudjaar is net iets duurder en daarna is het weer de gewone prijs. Dit vind ik redelijk, dus ik stem toe en de anderen halen hierbij waarschijnlijk opgelucht adem ;-)
Sarah en ik bakken onszelf een spiegelei en een omeletje terwijl de jongens (mannen??) zich amuseren door samen verloren brood te maken. Die van Sven blijken het meest mislukt… Ai Sven toch! ;-) Daarna is het spelletjes tijd. Na het gebruikelijke UNO wordt er afgewisseld naar Boonanza. Een spel die toch net iets minder eenvoudig is en waarbij al wat meer moet worden nagedacht. Pieter zijn glimlach verdwijnt, hij is tegen, hij wil UNO!! Sarah doet haar best om het spel uit te leggen. Wanneer ze verteld dat ieder vijf kaarten krijgt en Dries antwoord: bij UNO zijn het er zeven! Krijgen hij en Pieter de slappe lach, die vervolgens enkele minuten aanhoudt. Bizarre humor… Sarah krijgt het lichtjes op haar zenuwen maar uiteindelijk slagen we er dan toch in om het spel te spelen en het na een kwartier ook daadwerkelijk te gaan begrijpen. Behalve Pieter, die deed er een half uur over… ;-) Ik vind het best fun, maar de bedenkelijke blikken op de gezichten van Pieter en Dries geven me de indruk dat we dit spel niet al te vaak meer zullen bovenhalen…. Tenslotte duiken we allen ons bedje in en wordt er weer gediscussieerd over hoeveel deken Sven zichzelf nu weer toe eigent :-D
Waarna hij ook midden in de nacht nog eens luidop meedeelt dat de electriciteit is uitgevallen op het moment dat hij zat te kakken… ‘Ssssssssttttt!!!’ sis ik gestoord!!! Het kan immers niemand schelen dat hij om 3u s’nachts het wcpapier niet meer vindt :-D
De laatste dag van het jaar! En vooraleer we gaan vieren willen we toch nog onze komende excursies regelen én een wandeling maken in het natuurpark die hier makkelijk bereikbaar zou moeten zijn. Het opstaan en ontbijten lopen een beetje uit… (weeral), waardoor ons hele schema in de war raakt. Tegen dat we alle inkopen gedaan hebben is het middag en staan we klaar om naar het natuurpark te gaan. Tot we beseffen dat het eigenlijk zinloos is om met al het eten te zeulen terwijl het eigenlijk al bijna 13u is en we even goed in de hostel kunnen pick nick’en…. Zo gezegd zo gedaan! En nadat we daarna nog onze rit naar Chichicastenango én onze trip naar de San Pédro vulkaan geregeld hebben kunnen we eindelijk naar het natuurpark wandelen!
Na een twintigtal minuutjes arriveren we bij de ingang. Dries informeert naar de mogelijkheden en de prijzen. Je kan door het natuurpark wandelen of je kan er door zwieren via ziplines, helaas ligt die laatste nét iets buiten mijn budget (ook al is 25 euro voor zoiets best goedkoop…) en dus kiezen we voor de wandeling. Het eerste wat we op onze weg tegen komen is de vlindertuin. Niet veel bijzonders in vergelijking met die van Knokke, maar dit land is op zich al één grote vlindertuin dus heb je in zo’n serre niet veel te zoeken. Tijdens het wandelen komen we verschillende hangbruggen tegen, daarbij wordt het kind in Pieter wakker en wordt er hard gewiebeld en gesprongen… Met als gevolg dat mijne goedkope zonnebril (ondertussen 8e deze reis!!) kraakt en één van zijn glazen (plastieken) verliest!! Ik had hem namelijk in mijn hand en terwijl ik de zijkanten vastgreep sloeg het noodlot (alé pieter beter gezegd) toe!! Sven en Dries vonden me echter wel stoer met de éénglazige zonnebril, maar ik heb hem toch in de eerstvolgende vuilbak gedumpt! Nu ga ik weer met fel zonlicht door het leven… Zucht! Een stukje verder komen we uit bij het strand, iets wat we totaal niet verwacht hadden, maar goed, nu we er toch zijn lassen we even een genots momentje in. Waarmee ik natuurlijk bedoel dat we met zn allen op onze kont gaan zitten en genieten van het prachtige uitzicht die het meer en de omliggende vulkanen ons bieden!! Wat anders??
Na een dikke 20 minuten is het terug tijd om te gaan, we proberen droog door een ronddraaiende watersproeier te komen om vervolgens te beseffen dat we de verkeerde weg vast hebben en weer het geschikte moment moeten afwachten om snel de sproeier voorbij te lopen. Best wel fun eigenlijk! Tijdens het terugwandelen vallen plotseling de kleine vliegjes op… Ik had me ondertussen al volledig ingewreven met deet aangezien ik hét hapje der hapjes ben voor alles wat bloed zuigt, maar de anderen waren er behoorlijk gerust op. Tot Sven plotseling naar zijn benen keek die vol rooie stipjes stonden…. Trouwe lezers zullen ‘de verraderlijke rooie stipjes’ maar al te goed kennen uit mijn vorige verhalen…! Ze worden namelijk veroorzaakt door het vreselijke kleine zandvliegje en hebben na een 24u een helse jeuk als gevolg. Dit, in mijn geval, gedurende een drietal weken. Paniek in de tent!!!! Sokken worden zo hoog mogelijk opgetrokken (het lijkt wel even het nerd gezelschap) en mijn deet (altijd bij!!!) doet de ronde en wordt rijkelijk aangebracht! Eens benieuwd of de beten bij mijn reisgenoten hetzelfde effect zullen hebben als bij mij… Ik hoop voor hen van niet! We wandelen terug naar de ingang en volgen daar de pijl die ons nu wel naar de waterval brengt. Onderweg houden we nog even halt bij de aapjes. Het zijn spidermonkeys, zwarte aapjes die de langste staart hebben van alle apen. Het is zalig om hen sierlijk van tak naar tak te zien zwieren. Soms verwonderlijk dat ze nooit vallen! Maar met vijf soepele grijparmen is dat eigenlijk niet zo raar :-) We vervolgen onze weg naar de waterval, die we even later tegenkomen en die mooi, doch niet zoo bijzonder is. Het gaat hem vooral om het wandelen in de natuur eigenlijk. Op de terugweg stoten we op een groep Amerikanen, 50-60 plussers, die de adrenaline van hun leven ervaren door het glijden langs de ziplines. Eén voor één gaan ze moedig en vol enthousiasme naar beneden. Het ziet er best leuk uit, maar het zal niet voor nu zijn… Tijdens het afdalen zie ik nog een slang, maar die is net té snel weg om het te kunnen delen met de rest! Mja, ik heb hem in elk geval gezien :-D
Als we terug aan de ingang zijn, trakteren we onszelf op een heerlijke licuado. Even later komen de Amerikanen er aangegleden. Ze lopen over van enthousiasme en dat kunnen we ook wel echt horen want als je een Amerikaan ergens aan kunt herkennen, dan is het wel zijn stemvolume!!
Terwijl we aan het genieten zijn van ons drankje en elkaar foto’s bekijken loopt mijn gsm wekker af. Het is vijf uur, Nieuwjaar in België!!!!! We toosten alvast een eerste keer en vertoeven nog voor zevental uren in 2011.
Tijdens het terugwandelen worden we beloond met een kanjer van een zonsondergang!! De vulkanen weerspiegelen in het meer en aan de hemel komt een palet van kleuren tevoorschijn. Het is een prachtig plaatje en de camera’s doen hun werk!! Heerlijk toch die zonsondergangen! Ze blijven mijn favoriete foto onderwerpen! In het dorpje is er ondertussen al heel wat ambiance, iedereen bereid zich voor op de laatste avond van het jaar! Wij lassen nog even een rustpauze in, waarbij de rum eindelijk wordt geopend, maar het blijkt niet echt mijn ding te zijn. Sarah en Pieter verdwijnen voor enige tijd in hun kamer en Sven doet nog een poging tot een dutje. Het is uiteindelijk al dik acht uur als we vertrekken voor ons laatste maal van 2011! We wandelen door de hoofdstraat op zoek naar een geschikte plaats, wanneer ons een kerel met zijn fiets passeert, afstapt en luidop tegen Pieter zegt: ‘Woooow men, your girlfriend is hot!!!!’! Hilariteit alom :-)
Uiteindelijk kiezen we, na hevig aandringen van Dries, een restaurantje uit waar drie plaatselijke dames op de marimba aan het spelen waren. Een typisch instrument van hier. Ik vond het wel ok klinken en dat is echt wel uitzonderlijk! Want Joke en geluidjes… zijn niet de beste combinatie! Hoe dan ook, het leek me niet echt te storen. Sven en Pieter waren er echter niet echt wild van :-D Dries zat dan weer met een brede glimlachen mee te wippen :-D We werden bedient door een bijzonder sympathieke gualtemalteek die zijn best deed om het ons naar ons zin te maken. Mijn ‘kuip’ sangria stelde helaas wat teleur in smaak, maar het eten was dan wel behoorlijk goed! Toen Pieter het echt niet meer aan kon besloten we om verder te gaan. We stranden even verder in de bar van een hostel waar heel wat volk zit. Ondertussen werd er al volop met vuurwerk geëxperimenteerd! Zo hard er in België gewaarschuwd wordt voor het gebruik, zo los wordt er hier mee omgegaan. Groot en klein, jong en oud, in het midden van de straat, tussen de mensen,… het kan allemaal! Het maakt heel wat kabaal en om de zoveel minuten moeten we onze oren bedekken. Dries vindt het helemaal niet plezant en smijt zijn volledige armen in de strijd voorafgaand van een : alééééééééé jong!! Ik krijg de slappe lach van dit belachelijke gedoe, de rest kijkt me geamuseerd aan en begrijpen niet echt waar de lachbui vandaan komt, maar ik vind het hele gebeuren gewoon bijzonder grappig! Even later biedt een kerel ons oordopjes aan. We kijken eerst allemaal een beetje vreemd als hij een potje met groene knopjes aanbiedt… Ik twijfelde vooral omdat ik dacht te moeten betalen, de anderen dachten vooral dat het iets anders was :-D Uiteindelijk biedt ons dat toch enige rust!! Voor we het goed en wel beseffen is het aftellen begonnen en is het nieuwe jaar van start gegaan!!! FELIZ NUEVOS ANOS!!! 2012!! Sven neemt zich voor dit jaar een vrouw te vinden en een kind te krijgen en ik neem me voor het vierde jaar op rij opnieuw voor om mijn rijbewijs te halen!! :-D Alhoewel, is het nog wel de moeite, want op 21 december zou het toch allemaal gedaan moeten zijn! Misschien wacht ik nog wel tot erna, kwestie dat ik toch niet voor niets geld uitgeef hé!! ;-)
Anyhoe, na het uitdelen van kussen en knuffels wordt er een dansje ingezet om dit vervolgens verder te zetten in een reggaeton café tussen de plaatselijke bevolking! Het gaat er bij sommigen sensueel aan toe! De paal aan de muur beleeft topmomenten als je’t mij vraagt! Onze senior Sven, ondertussen toch al op leeftijd, geeft er algauw de brui aan en keert terug naar het hotel. Wij gaan nog eventjes door en Pieter wordt zelfs nog ten dans gevraagd door een plaatselijke schone!! Hij begrijpt eerst geen snars van wat ze zegt en vraagt Dries om hulp. Hoe hard Pieter ook probeert te argumenteren om niet te moeten dansen, want hij heeft bvb een vriendin (die er overigens helemaaaaal geen problemen mee had) uiteindelijk moet hij toch het onderspit delven en wordt er wel gedanst!!! Vergezeld van een korte conversatie bestaande uit volgende zinnen: ‘do you speak spanish?’ No. ‘Do you speak Espagnol’ No. En dat was dat! Als ze gedaan hebben zie ik het meisje terug keren naar haar vriendin. Ze roept haar iets in de oren, vervolgens lachen ze en geven elkaar een high five :-D Ik zou durven vermoeden dat Pieter het slachtoffer geworden is van een weddenschap!! Jaja!!! :-D  We worden zelfs nog even vast gelegd op de gevoelige plaat en krijgen vervolgens een klein blaadje met de site waarop we binnen twee dagen onze foto kunnen bewonderen! We worden al behandeld als locals zeg! Wat een prestatie toch en dat in vijf dagen! :-D
Soit, de vermoeidheid slaat toe en uiteindelijk wandelen we tussen het vuurwerk en feestgedruis terug naar de hostel. De eerste dag van het jaar start immers ook alweer om een uur of 7!! Zolang dit maar niet voor de rest van het jaar geldt, is het goed! ;-) Tijdens het terugwandelen ligt op de hoek van de straat een hond languit op de grond, rond zijn muil ligt een plasje. Te hard gefeest veronderstellen we…. Het is ook voor hen nieuw jaar zeker??
Er wachten ons nog twee dagen in Panajachel met oa een vulkaantrekking op 3020 meter, daarna gaan we richting Quetzaltenango!
Veel liefs en aan iedereen een prachtig 2012 gewenst!!!
Nieuw Joke jaar
XXX
 

Welcome to Central America!! Antigua!

26 december om 6u45 is het weer zover. Na vier dagen vol heerlijk weerzien, warme knuffels, blije gezichten en heel wat ziektekiemen is het terug tijd om opnieuw afscheid te nemen en het tweede deel van mijn wereldreis aan te vatten. Met taxi Vinod (thank youuuu!!) rijd ik de luchthaven binnen en ontmoet, na enige tijd wachten, mijn reisgenoten voor de komende drie weken! De alom bekende Sven, en de nieuwe personages: Dries, Sarah en Pieter (die laatste 2 vormen overigens een koppel).
Het inchecken drukt ons al meteen met de neus op de feiten: de strenge controle van Amerika! Ik word prompt aan een kruisverhoor onderworpen. ‘Hebt u zelf uw bagage gemaakt? Hebt u electrische apparaten mee? Kunt u deze opnoemen? Hoelang blijft u in Amerika? Mag ik uw ticket naar Costa Rica zien? Wie zijn uw reisgenoten? Heeft iemand anders toegang gekregen tot uw bagage? Hebt u zaken mee die niet van u persoonlijk zijn? Wat is uw doel? ….’ Het vrouwtje neemt haar taak doodserieus. Met een strak gezicht doorloopt ze haar vragenlijstje en een glimlach kan er duidelijk NIET vanaf. Ze beëindigd haar kruisverhoor met de duidelijke mededeling dat ik gedurende de tijd tussen nu en het opstappen van niemand niets mag aannemen en mijn bagage in de gaten moet houden.  Ik ben meteen een beetje van mijn melk… Jeetje zeg, wat een vragen!! Je zou jezelf al beginnen in twijfel trekken: ‘euh ik heb hem zelf gemaakt toch? Heeft daar nu niemand anders iets in gestoken? Ik heb toch correct geantwoord?’ Amerika amerika!!! Hoe zal het daar ter plaatse dan verlopen??  Nog strakker?? We zullen zien!
Er rest ons niet bijzonder veel tijd meer voor het opstappen en we moeten nog voorbij de douane, dus het wordt een beetje door doen. Als we eenmaal klaar zijn voor de ‘boarding’ is de lange rij al bijna volledig weg en behoren we bij de laatste die het vliegtuig instappen. Er wacht ons nu een vlucht van acht uurtjes. De vlieger is niet luxueus, slechts twee rijen met stoelen, geen kadootjes, geen televisietjes in de stoelen, en geen lekkere fleecjes om mee te nemen. Er is wel een dekentje voorzien, maar mijn oog valt al snel op het etiketje aan de zijkant waar heel duidelijk op vermeld staat: ‘this is property of american airlines. Please do not remove this from the airplane’. Mijn fantasie slaat op hol en ik zie mezelf al tegengehouden aan de douane terwijl ze met een afkeurende blik het dekentje uit mijn rugzak vissen. Laat maar! Ik koop wel een dekentje ter plaatse dan!!
Het duurt niet lang voor ik in slaap dommel. Ik word verschillende keren wakker, maar kan telkens terug de slaap vatten. Als ik uiteindelijk echt ‘terug’ ben is het nog slechts een tweetal uur vliegen. Naast mij zitten twee zusjes. Voor eerst kunnen ze het nog perfect met elkaar vinden, maar als de ene plotseling per ongeluk een zakdoek laat vallen op het ‘territorium’ van de ander begint de oorlog! Het vodje vliegt over en weer, tot grote zus beslist om de grove middelen in te zetten en met volle hand en nagels in de arm van kleine zus knijpt. Lang en dreigend. Het gezichtje vertrekt, de oogjes worden glazig en even later rollen de tranen over haar wangen. Ze geeft echter niet op en gaat in de tegenaanval. Ik zit…en kijk ernaar, niet goed wetende wat te doen. Wanneer ik echter het zinnetje ‘ik stop niet zolang jij niet stopt’ hoor, beslis ik dat het toch tijd is voor een interventie. Als een echte verklikker tik ik subtiel op de schouder van mama die voor ons zit, als ze omkijkt geef ik haar een betekenisvolle blik in de richting van de meisjes. En dan komt er toch een einde aan de stille koude oorlog tussen de zusjes. Enige tijd later komt er ook een einde aan de lange vlucht en landen we op Amerikaanse bodem! New York!
Wanneer we uit het vliegtuig komen staat er een vrouw klaar die de passagiers voor de ‘Miami’ vlucht staat op te wachten. Ze heeft de tickets bij en deze steken in een fluo oranje ‘Expess flight’ hoesje. We hebben immers minder dan een uur de tijd vooraleer de ‘boarding’ begint… We passeren de bagagecontrole waar we vlekkeloos doorgeraken en haasten ons vervolgens naar de paspoortcontrole waar we meteen mogen aanschuiven in een aparte lijn. Het duurt toch nog wel even. Alle vingertoppen worden ingescant, er wordt een foto genomen en gevraagd wat je precies komt doen in Amerika. Al bij al valt het nog wel mee, maar hoe dan ook moeten ook wij onze beurt afwachten. Wanneer het eindelijk aan ons is komt er een gezinnetje naast ons staan (duidelijk net geprofiteerd van de 2+1 gratis actie bij pearl want ze dragen allen dezelfde nerdbril). Ze verkondigen dat zij voor mogen, want daarnet waren ze aan de beurt, maar waren de ‘arrival’ kaart vergeten in te vullen… Pieter vraagt of zij ook zo dringend een vlucht moeten halen, en uiteraard is het antwoord ‘ja’. Als de douane beambte hen wenkt kunnen we echter niet verder discussiëren, zij hebben gewonnen en wij moeten nog wat langer wachten… Uiteindelijk geraken we er allemaal vlotjes door, pikken onze bagage op, leggen ze een eindje verder terug op de bagageband en kunnen tenslotte naar de gate, waar we nog ruim op tijd arriveren!
Ook de tweede vlucht verloopt vlot! Een kleine drie uur later komen we aan in Miami. Hier brengen we de nacht door. We pikken onze bagage op, lopen ietwat verloren in de grote onduidelijke luchthaven en komen zo eerst bij de ‘hotel shuttles’ terecht. Sven en ik verblijven echter in een ander hotel dan Pieter, Sarah en Dries. Ook al zouden ze zich in elkaars buurt bevinden, er zijn duidelijke verschillen… Ons hotel blijkt namelijk een shuttle te hebben, maar de andere niet… Na heel wat heen en weer geloop besluiten we dan toch maar om een taxi te nemen.
Eenmaal aangekomen zien we dat de hotels gewoon tegenover elkaar liggen. Deze van ons ziet er echter een stuk deftiger uit dan het ‘motelletje’ van Dries en co :-D Ook de chauffeur bevestigd dit: ‘The runway inn is little bit better, you should take that one’. Maar helaas de reservaties zijn al gemaakt… En als we eventjes later elkaars kamers vergelijken blijken Sven en ik inderdaad in de beter versie te verblijven!! Onze kamer is een stuk netter en de airco werkt! Die van Dries, Sarah en Pieter ziet er eerder uit als een louche kamer die als decor gebruikt wordt in één of andere Amerikaanse maffia film :-D
Na een korte verfrissing gaan we eten en merken zo meteen dat we in het echte Amerika zitten! Vettige hamburgers, een tafel met een eigen ‘waitress’, een lage bar waar mensen aan zitten te eten, refill cola’s, dikke mensen,… Die Amerikaanse films zijn dus echt waarheidsgetrouw hé!! We zitten er gewoon middenin! Als we daarna het benzinestation binnenstappen om nog wat drank te kopen, zien we zo al het scenario voor ons waarin op dat moment een boef de zaak binnenkomt en de man achter de kasse overvalt!! Net zoals in de films!!! :-D Oh die fantasie toch! Of nee, misschien gewoon teveel films gezien ;-)?? We ploffen ons in de tuin van het ‘motel’ en eigenen elke persoon die buiten komt een persoonlijke rol toe. De ene is de moordenaar, een ander de ontvoerder, en de volgende dan weer de drugdealer, gevolgd door de vent die straks een orgie heeft in zijn kamer…. Teveel films gezien dus :-D
We zijn echter allemaal een beetje de pijp uit en gaan tegen tien uur naar ons bedje. Ik heb nog enkele dingen af te werken waarvoor ik in België geen tijd had en vergas Sven een half uurtje met een stevige portie ammoniakgeur (ra ra ra wat heb ik gedaan…;-)). Daarna is het goed geweest en rol ik in mijn bedje, morgen moeten we immers alweer om 7u opstaan.
Zo gezegd zo gedaan! Met kleine oogjes staan we op en nemen nog snel een ontbijtje terwijl de anderen al aan de voorkant staan te wachten op ons… Zij hadden helaas geen ontbijt… Hahahahaha! We smokkelen hen op de shuttlebus naar de luchthaven (want ook dat had hun hotel niet en het onze wel :-D) en doorlopen daar voor de laatste maal de hele reutemeteut. Inchecken via de machines, aanschuiven om de bagage af te geven, door de controle (deze keer met optionele bodyscan! Heb ik geskipt) en wachten aan de gate. De vlieger vertrekt deze keer een beetje te laat, maar desondanks zitten we toch wéér als één van de laatsten erop. Ik zit ingesloten tussen twee Guatemalteken die nieuwsgierig zitten te gluren als ik mijn ‘arrival card’ zit in te vullen. Maar blijkbaar wilden ze gewoon mijn stylo lenen… :-) En dan, een dikke twee uur later arriveren we EINDELIJK op onze bestemming! GUATEMALA! Let the travel begin!!
Na het oppikken van de bagage en het ontvangen van een nieuwe stempel (die wederom op een verkeerde bladzijde in mijn paspoort werd gezet! Doeme!) wandelen we de luchthaven uit waar een massa mensen staat te wachten. We zien er twee staan met een bordje waar Dries zijn naam op staat. De ene is ons vervoer en de anderen zijn mensen waar hij een pakketje moet aan leveren. Jaja meteen louche zaken met die Dries ;-) Nadat de ‘deal’ gesloten is kruipen we in het busje en laten ons naar ‘Antigua’ brengen. Guatemala City slaan we over omwille van te groot, te gevaarlijk en niet gezellig.
Veel dingen lijken op het eerste moment hetzelfde aan Azië. Gigantische reclame borden, kraampjes en verkopers langs de weg, stinkende uitlaatgassen,… Maar anderzijds zijn er ook heel wat verschillen! De verkeersdrukte is een stuk minder dan in Azië, er lopen heel wat mensen met cowboyhoeden rond, het is helemaal niet zo warm, de opschriften langs de weg zijn niet in het engels, er zijn amper brommers, veel meer kleuren en er hangt een compleet andere sfeer!
Wanneer we Antigua binnen komen voelen we ons meteen in het typische centraal-Amerika! Mensen in kleurrijke klederdracht, een kasseienweg over de hele stad, kleine kleurrijke huisjes in koloniale stijl, heel wat kerkjes en torentjes en een heerlijke zon die haar warmte mee neemt als ze achter de wolken verdwijnt. We verblijven in een typische hostel met kleurrijke kamers, keukentje, gezellige binnenplaats en een dakterras met hangmatten. Mijn gedachten worden terug gekatapulteerd naar mijn eerste reis in Zuid-Amerika waar alles soortgelijk was. Terug naar waar alles ooit begon :-)
Na het droppen van de bagage wandelen we de stad in. Het is er levendig doch ook rustig. In het centrum van de stad ligt het ‘hoofdplein’ met er rond heel wat belangrijke gebouwen. Er hangt een gezellige activiteit. Mensen zitten op bankjes rond de fontein of verderop in het park. Ze genieten van het zonnetje en de beweging. Ondertussen proberen verkopers hun waren aan te prijzen. Fluiten, armbandjes, doeken, sjalen,… En allen in hun typische kleurrijke kledij. Is het jullie trouwens opgevallen hoe vaak ik het woord ‘kleurrijk’ al gebruikt heb?? :-) Maar het is ook echt van toepassing hier!!
Nadat we onze portemonnee gevuld hebben (met slechts 200 euro want meer kunnen we niet afhalen…zucht) is het tijd om ook onze maag te gaan vullen! Het restaurantje heeft een zelfde gezellige binnenplaats als in de hostel, omringd door planten en bomen. We riskeren ons nog niet echt aan de typische typische gerechten en doen ons tegoed aan wat mini pizza’s, soep, en in mijn geval een croque monsieur :-) Laat die bonen nog maar even voor wat ze zijn!!! ;-)
Het valt me meteen op dat de prijzen hier heel wat hoger liggen dan ik verwacht had… Het goedkope Azië ligt nu duidelijk (effectief) mijlenver weg…
Even later, tijdens onze verkenningswandeling, stappen we een supermarkt binnen waar we informeren naar een sim kaart of gsm. Alé, waar Dries ernaar informeert, hij is immers de enige die vloeiend Spaans spreekt. De rest staat er maar een beetje voor choco bij. We komen al snel te weten dat het onmogelijk is om een sim kaart van hier in je gsm te steken. Blijkbaar kun je enkel gsm’s gebruiken die hier verkocht worden… De snodaards!!! Onze gsm kan wel ‘gedeblokkeerd’ worden, maar dat is eigenlijk illegaal en kan niet gedaan worden bij officiële verkooppunten… Sjit.. Wat een domper! De gedachte niemand te kunnen bereiken en zelf ook onbereikbaar te zijn geeft me maar een naar gevoel. Ik hou er niet van… Duuuus laten we maar even de illegaliteit induiken en die handel deblokkeren! Met geld kun je immers alles voor elkaar krijgen, nietwaar? Binnen een uurtje mag ik hem terug ophalen! We wandelen terug naar het hotel waar we eventjes later allemaal strike op bed vallen en een dutje doen… Om 21u schieten we wakker, allemaal zo groggy als iets! Nog eten of niet? Mijn antibiotica verplicht me tot nog een maaltijd, dus eten ga ik! Uiteindelijk gaat iedereen mee en ploffen we ons neer in een restaurantje waar we tortilla’s en consoorten verorberen. Daarna zit dag één er op en kruipen we allemaal in ons bedje.
De volgende morgen word ik gewekt door Sven die volop in plastieken zakken aan het rommelen is. Het is pas 8u en dit past helemaal niet in mijn schema! Helaas wordt ook naast onze kamer op de binnenplaats het ontbijt uitgedeeld, dus is er heel wat lawaai. Verder slapen lijkt dan ook niet echt een optie. 8u s’morgens… da’s dus 15u in België!! Ideaal moment voor een skypke! Ik zend een smsje met mijn illegaal gedeblokkeerde gsm (die blijkbaar wel kan zenden maar niet ontvangen…Grrr!!) en even later verschijnen de mams en de paps op het scherm. Het doet deugd om hen terug te zien, want na mijn korte en hartelijke tussenstop is het toch eventjes wennen aan het feit dat ik weer zo lang op tocht ben. Het voelt wat onwennig en ik moet mijn draai terug vinden. Maar dat komt wel.
Door mijn skype loop ik vertraging op in tegenstelling tot de anderen. Wanneer ik nog volop aan het ontbijten ben staan zij al klaar om te vertrekken. Ik hou van mijn vrijheid en doe graag alles op mijn eigen tempo, maar ik wil zeker niemand ophouden, dus onze wegen scheiden. En na een frisse douche ga ik alleen op pad. De zon staat hoog aan de hemel en geeft een heerlijke warmte af, als ze echter achter de wolken verdwijnt wordt het al snel wat frisser. Ik kuier langs de straten, bewonder de mooie koloniale gebouwen, en wandel langs het plaatselijke marktje waar een local volop en luidkeels de bijbel aan het verkondigen is… Ze zijn ontzettend christelijk hier! Kerken en jezussen langs alle kanten!!
Ik zou Joke niet zijn als ik niet in een mum van tijd op de souvenirmarkt zou terecht komen! De kleurrijke zakjes, armbandjes en portefeuilles liggen me aanlokkelijk aan te staren… Dit wordt nog moeilijk!! Maar ik ben dapper en koop niets! Nog niet… :-) Dat ik één dezer dagen zal bezwijken, is een feit!
Eenmaal terug in het hotel plof ik me in de hangmat en wieg mezelf in slaap… tot ik eventjes later terug vergezeld wordt door mijn reisgenoten. Om 14u gaan we onze eerste vulkaantrekking doen! Maar de Pacaya, een actieve vulkaan!! Maar daarvoor moeten we nog even de innerlijke mens gaan versterken. Het wordt een rush! Cafeetje binnen gaan, terug vertrekken omdat we vrezen dat het niet tijdig zal klaar zijn, dan maar pizza’s bestellen, binnen schrokken, snel wandelen naar het hotel en vervolgens nog meer dan een half uur wachten omdat ze ons toch te laat komen ophalen…. Had ik het niet gedacht… Haast en spoed is zelden goed!! Mijn lijfspreuk ;-) Zeker in deze landen!
Even later nemen we plaats in een overvol busje. De koffer, waar een gigantische Bass box in ligt (aaaaaaaaaah!!!!) wordt even later nog omgetoverd tot zitbank. Het gedreun gaat echter gewoon door en de muziek zelf horen we niet eens. Ik haat bassboxen!!! Mijn hart raakt daarvan ontregeld en ik laat dan ook duidelijk mijn ongenoegen merken. Gelukkig verdwijnt het irritante geluid eventjes later en kan ik rustig naar mijn eigen muziek luisteren!! Lang leve de Ipod!! :-)
Na een vlotte rit, met een ietwat langere tussenstop bij een benzinestation (chauffeur had geen geld en wachtte tot één van zijn vriendjes het kwam brengen…??!!) arriveren we bij ons vertrekpunt. We komen al snel te weten dat we helemaal géén lava zullen te zien krijgen… Dju toch! We krijgen een gids toegewezen die ons zegt dat we in groep moeten blijven en worden ook meteen omringd door ‘taxi paarden’. Ik ben mijn ezelavontuur van Jordanië echter nog niet vergeten en bedank vriendelijk! Daarbij kom ik hier om te wandelen, niet om de luie seut uit te hangen!
Het wandelen blijkt helaas niet zou eenvoudig te zijn. Het is niet bepaald super steil, maar de ondergrond bestaat volledig uit lavastenen die voortdurend vanonder je voeten rollen… Stapt niet bepaald vlot!! Ik ben al snel weer de laatste en wordt op de voet gevolgd door twee paarden met ruiter.  Net gieren die aan het wachten zijn tot hun prooi het gaat begeven zodat ze kunnen aanvallen!! Het irriteert me mateloos en ik doe teken dat ze moeten doorlopen. ‘Taxi senorita?’ ‘Nooooooo!!! You annoy me!! Go on!!’ Maar engels is niet hun sterkste kant, dus ze verstaan er geen bal van en blijven gewoon achter mij lopen. Grrrrrrrrrrr!!! Met de adem van een paard in mijn nek en de vrees dat er elk moment een hoef op mijn hielen kan trappen, voel ik me niet bepaald op mijn gemak. Bij de eerste stop snel ik dan ook naar voor zodat ik niet meer de laatste moet lopen. Fieuw!
Het uitzicht wordt steeds mooier! We kunnen de enige drie actieve vulkanen in Guatemala aanschouwen!! De lucht is blauw, de zon schijnt vrolijk en de scherpe wind zorgt voor een ijzige kou!!! Je moet haast blijven wandelen om warm te hebben, want zodra je stil staat slaat hij toe en krijg je de bibber om je lijf! Het is mij ondertussen al duidelijk dat ik me mispakt heb aan kledij! Daar sleurde ik dan in de Aziatische hitte met teveel nutteloze warme kledij en nu zit ik hier in de koude met te weinig kleren!! Zucht, wat een voorbereiding…
Het laatste deeltje van de wandeling wordt een geklauter over grote scherpe lavarotsblokken. Vallen is hier geen optie want het gesteente is zo ruig dat de kleinste aanraking je huid open haalt! En dan uiteindelijk komen we bij onze eindbestemming. Geen lava, geen krater, geen top, maar wel een super uitzicht met ondergaande zon vergezeld van prachtige wolkenformaties met de meest heerlijke kleuren! En niet te vergeten, een natuurlijk barbecue! De hitte komt hier uit de aarde waardoor je gemakkelijk je eten kan grillen (en jezelf terug wat opwarmen!)!
 De meesten zijn volop in de weer met marshmallows (de klassieker), maar wij houden wel van wat originaliteit en halen onze mondvoorraad brood en plaatselijke zwan worsten boven! Stokje scherpen, worstjes en brood erop, enkele minuten in de hitte houden, en klaar is kees! :-D
Twee honden komen met zielige smekende oogjes en een kwispelende staart naast ons staan. Mijn dierenliefde verplicht me dan ook om enkele stukjes met hen te delen.
Ondertussen genieten we volop van de prachtige kleurenschouwspel die de ondergaande zon ons biedt! Mmmm i love this part of nature!! Dit zou een ideaal weekendje met de vrienden kunnen zijn. Tentjes opzetten, barbecuetje, ondertussen genieten van de ondergaande zon, kampvuurtje en s’avonds met z’n allen knus in de slaapzak! We komen later van de gids wel te weten dat het hier s’nachts soms tot -10 gaat…. Net iets minder dus…
Door onze bbq en het oneindig aantal fotoshoots (jaja, er wacht jullie weer heel wat zonsondergang fotos :-D) zijn we al snel de allerlaatste groep (Sven en ik ook de allerlaatste van onze groep) die aan de afdaling moet beginnen. De zon heeft ons haar laatste pracht geschonken en neemt dan ook het laatste beetje licht met zich mee… Het wordt al snel pikdonker, wat het wandelen er niet makkelijker op maakt!! Gelukkig hebben enkele een hoofdlamp mee die ons wat licht in de duisternis schenkt!!
Als we enige tijd later eindelijk terug in Antigua arriveren is het al bijna acht uur. We worden gedropt aan het hoofdplein en gaan snel nog een restaurantje binnen waar we nog een maaltijd verorberen. Blijkt al snel dat we niet echt de juiste keuze gemaakt hebben, want mijn lasagne is het enige dat op iets trekt… Goed voor mij dus :-D Daarna wandelen we snel terug naar de hostel, de koude heeft immers ook hier alweer zijn intrede gedaan! Een heerlijk en welverdiend bedje wacht ons op…!
Als ik de volgende dag wakker wordt is het 9u. Nog veel te vroeg, maar toch al een uurtje later dan gisteren! Mijn kamergenoten zijn blijkbaar al uit de veren want ik ben het enige levende wezen in de kamer. 29 december… Mijn verjaardag! Ik ervaar het met gemengde gevoelens. Enerzijds is het wel bijzonder om je verjaardag in het verre Guatemala te kunnen vieren, anderzijds mis ik de belangrijke mensen rond mij waarmee ik mijn verjaardag zou willen vieren…. Mijn reisgenoten zijn het vast vergeten en ik ben ook niet te type om het luidop te gaan uitkramen. Ik trek wat kleren aan en stap de kamer uit. Op de gang kom ik Sven en Dries tegen. ‘Aaaaah daar is onze…’ Sven stopt zijn zin. Hmmm, zouden ze het toch niet vergeten zijn dan? Maar er wordt verder niets gezegd. Ik laat mijn bordje vullen en ga op het dakterras zitten om mijn ontbijt te verorberen. Plotseling komen Dries, Sven en Sarah tevoorschijn, ze dragen een grote mand en beginnen te zingen: feliz compleaños…. !! Ze zijn het niet vergeten!!!!!!!! Joepie!!! Ik neem mijn kadootje in ontvangst en geef hen allen een pieper! De mand is gevuld met allerlei voedingswaren: Pepsi, Bacardi rum, chips, snoepjes, koekjes, perzikken,… En Sven heeft nog een extra bijlage ? een zakje nesquick!! Waauw!! :-D Heel erg fijn!!! Ik ben verrast en blij!!! Maar er komt precies iemand te kort… ‘Pieter wenst je ook een gelukkige verjaardag, maar hij ligt momenteel ziek in bed…’ zegt Sarah. Ai het eerste slachtoffer is gevallen! De diarree heeft toegeslagen! Die italiaan gisterenavond bleek echt de verkeerde keuze te zijn geweest…
Ik vervolledig mijn verjaardag met een skypje naar de mama en de papa! Dat hoort er nu echt wel bij!! Ook ontvang ik met alle plezier de vele wensen van op facebook! Lang leve internet!!! :-D
Er wordt beslist door te reizen. Deze namiddag verlaten we Antigua en rijden richting Panajachel! Daar zullen we de overgang van oud naar nieuw vieren! Nu blijkt de uitdaging: de volledige inhoud van mijn mand in mijn rugzakken te krijgen…!! En dat vinden ze grappig natuurlijk!! 3 liter Pepsi, 1 liter bacardi, 2 zakken chips, een blik perzikken, zakken snoep,… Het wordt een geprop van jewelste en ik heb even terug het gevoel dat mijn rugzak evenveel weegt als in Azië… Gelukkig zal dit gauw terug verminderen!  Op naar Panajachel!!
Veel liefs!!!
27 jarige Joke :-D

Battambang en het prachtige circus!!

Hallo met z'n allen!

Het is een hele tijd geleden en ondertussen vertoef ik zelfs al aan de andere kant van de wereld, maar voor ik overschakel naar mijn Centraal-Amerika verhalen (alé ik zal mijn best doen) wil ik deze toch nog graag met jullie delen!! Het is een lange, maar vooral het laatste deel is zalig! Enjoy!

Derde dag op rij dat de wekker mij nog voor 8u wakker maakt. Het wordt tijd dat ik mezelf eens een uitslaapdagje bezorg, maar dat zal voor morgen zijn, want vandaag wacht mij 12 uur busrit… juij…
Dat hoort er echter bij als je reist! So there we go! De rugzak wordt steeds maar zwaarder en zwaarder, ook al komt er momenteel niets bij. Ik krijg nog eens een verschot!

Als ik op de bus stap merk ik meteen dat ik de enige toerist ben. Ik word langs alle kanten aangekeken en neem de laatste vrije zitplaats naast een ouder madameke. Ze kijkt me niet aan. Aangenaam, fijn dat ik naast je kan zitten. Aan mijn andere kant zit echter wel een enthousiaste cambodiaan. Met een big smile brabbelt hij enkele woorden, maar ik begrijp er voor de verandering geen zak van! Misschien is dat wel hetgeen hij zegt: ‘ik praat tegen je, maar je begrijpt me niet hé, jij rare blanke westerling!’. Ik zit aan het gangpad en heb dus geen enkele steun om mijn hoofd tegen te leggen als ik wil dutten. Dit wordt een laaaaaaaange rit…

We zijn nog maar pas vertrokken of het vrouwtje naast mij staat recht en kijkt rond zich, ze schreeuwt enkele woorden, de kerel naast mij schiet in de lach en slaat op het kotje voor hem, waar de wc zich bevindt. Ik veronderstel dat ze helemaal niet naast mij wil zitten en dus eventjes rond keek om te zien of er ergens anders nog een vrije plaats was, waarop die ander waarschijnlijk antwoordde: ‘ah jaaaa ge kunt misschien in de wc gaan zitten hé!!’. Ik voel me alles behalve op mijn gemak of welkom. Zo voelt racisme dus…snif ;-) Maar als we een kwartier later stoppen springt ze weer recht en stormt naar buiten… ze moest dus blijkbaar ECHT naar de wc… Als ze terug op haar plaats komt zitten gebruikt ze eventjes mijn schouder om haar hele gewicht te ondersteunen zodat ze terug op haar plaats zit. ‘Ja doe maar wi’ prevel ik zachtjes. Ze kijkt me aan, knikt even en schenkt me dan uiteindelijk toch een glimlach. Oef!

Ik heb geluk, want een half uurtje later moet ze de bus al terug uit! Yes , lekker veel plaats voor mij! En vooral een plaatsje aan het raam, dus ik kan leunen! Nog een half uurtje later komt er dan helaas alweer een vent naast mij zitten, niets aan te doen, ik heb tenminste mijn raamplaats!
En uiteraard, wat had ik gedacht, komt de karaoke eraan! Het melige gezanik galmt door heel de bus, eerst nog behoorlijk stil, maar even later volle bak! En daarna wordt er nog een bandje afgespeeld met de plaatselijke ‘Geert Hoste’ ofzo, want de Cambodianen lachen zich te pletter! Ik wou dat ik het kon begrijpen want het scherpe taaltje werkt alleen nog meer op mijn zenuwen. Had ik al vermeld dat ik Aziatische talen echt vreselijk vind?? Ja hé? Wel bij deze wil ik dat nogmaals onderstrepen! Daarnaast word ik ook af en toe nog verwend met het openlijk ‘gesmek’ van degenen die niet geleerd hebben om met hun mond dicht te eten én het heerlijke gerochel die langs alle kanten te horen is! Oh wat heb ik een hekel aan busritten in Azië. Laat mij dan maar net de uitzondering op alle backpackers zijn die NIET van de lokale bussen houdt! Nee, geef mij dan liever een bus vol toeristen. Zo’n slechte backpacker ben ik dan maar! :-p Maar helaas, ik moet erdoor!

Als ik na zes uren aankom in Phnom Penh stap ik van de bus en vraag waar ik mijn aansluiting heb. Het mannetje bekijkt mijn ticket en doet teken dat ik terug op de bus moet stappen. Dat doe ik dus, braafjes. Terwijl ik daar zit te wachten komt er een vrouwtje op de bus die vraagt ‘Battambang??’ (mijn bestemming) en teken doet dat ik mee naar buiten moet komen. Ondertussen ligt mijn rugzak al buiten de bus. Ze bezorgt me een nieuw ticketje en een ander mannetje zegt dat ik nu hier moet wachten. ‘The bus is picking me up here??’ vraag ik hem. ‘Yes yes’ antwoord hij ‘you wait here’. Nog geen minuut later komt het meisje weer en doet teken dat ik terug op de bus moet, want deze brengt mij naar het busstation. ZUCHT en zo struikel ik met volle elegantie en twee rugzakken terug OP de bus. Die organisatie hier, amai, het verloopt even vlotjes en duidelijk als België die een regering vormt! ;-) Maar goed, uiteindelijk geraak ik goed en wel op mijn volgende bus die me naar Battambang gaat brengen. Ook hier weer hetzelfde scenario, karaoke a volonté en nog eens de Geert Hoste van daarnet, maar nu op televisie. Hij is even goed gekleed, maar heeft net nog wat meer haar. Naast me zit een jonge Cambodiaan die erg vriendelijk is en graag een babbeltje slaat, zijn benen staan echter iets te dicht tegen de mijne als ook zijn schouder en ik hou niet echt van lichamelijk contact met vreemden. Dus ik beantwoord zijn vragen kort en met ene geforceerde glimlach want ik ben moe en heb geen zin in sociaal doen. Achteraf voel ik me wel een beetje schuldig, maar eigenlijk is dat voor niets nodig want ik ben niet onbeleefd geweest ofzo. Ik heb het recht om moe te zijn! Ik begrijp trouwens niet waarom hij niet ergens anders gaat zitten, de bus is maar voor de helft vol… Een keurige burger die zich mooi aan zijn genummerde plaats houdt…Heb ik weer pech zeg ;-)
Tijdens één van de stops ga ik me toch nog een zeteltje verder gaan zitten, zo hebben we beiden wat meer plaats. Daar word ik genadeloos aangestaard door het koppeltje die aan de andere kant zit. Het is niet slecht bedoeld, maar op den duur raak je al dat gestaar echt wel moe…

Na nog eens zes uur bus, die meer op een rijdende trilplaat lijkt dan iets anders, arriveer ik eindelijk in Battambamg. Ik word door een vriendelijk mannetje afgezet bij het hotel waar ik wil zijn. Hij herinnert me er vriendelijk aan dat hij me gratis naar hier bracht (hij werkt voor dit hotel!!) en dat ik misschien morgen een toer bij hem kan boeken?? Maar ik ben doodop en het enige waaraan ik nu kan denken is eten en slapen. Dat meld ik hem dan ook. Ik kan kiezen tussen een grote luxe kamer met airco (wat wel van pas komt met al mijn beten want ze jeuken minder als het koel is) die mijn budget vééér overstijgt of een bijzonder sober kamertje op het dak van het hotel die ver onder mijn budget ligt. De andere 40 kamers zitten vol…. Hmmm… Het ventje doet mij een voorstel, ik krijg de luxe kamer voor 11 dollar en kan morgen naar een goedkopere kamer verhuizen. Ik ga akkoord!
Na mijn voorbije vier nachten in het lawaaierige stinkende hotel in Koh Kong verdien ik wel even een beetje luxe! Eindelijk rust!!

Aangezien het vandaag zondag is beslis ik om me er ook naar te gedragen! Lekker lang uitslapen en alles op mijn dooie gemak! Als ik om half elf uit mijn bed strompel, begeef ik me meteen naar het dakterras waar ik, met zicht op een stralend zonnige dag vergezeld van een heerlijk briesje, mijn ontbijtje neem. Als ik terug op mijn kamer ben word ik opgebeld door de receptie die mij eraan herinnerd dat ik van kamer wou wisselen en me meteen een kamer schuin tegenover de mijne aanbiedt. Geen airco, geen terras, geen zeteltjes en geen kleerkast, maar nog steeds, meer dan goed genoeg! Na een beetje lui te internetten hef ik mijn kont op en wandel het stadje in. De zon staat hoog aan de hemel en het is snikheet. Ik wandel wat rond, eet een snack en besluit tenslotte om een fiets te huren en de stad een beetje te verkennen.

Battambang is één van de grootste steden in Cambodja en de vierde grootste toeristenpleister (na Siem Reap, Phnom Penh en Sihanoukville). Het is echter een heel aangename stad. Net niet teveel en niet te weinig toeristen. Het alledaagse leventjes gaat hier gewoon zijn gang, zonder dat je merkt dat de dingen teveel beïnvloed worden door de aanwezigheid van toerisme. De cambodianen sjeesen rond op hun brommertjes, baten een stalletje uit op de centrale markt of liggen languit neer in de schaduw om de hitte van de dag te ontvluchten. Er heerst een aangename drukte en eigenlijk ben je in een klein uurtje al bijna de hele stad rond! S’avonds gaan de kleine winkeltjes toe en maken plaats voor de supermarkten die blijkbaar liever dan hun deuren openen, en de hele reeks stalletjes aan het water waar je voor een klein prijsje een heerlijke maaltijd kan bekomen. Ik besluit dan ook om daar mijn avondmaal te nemen. Ik plof er neer en bestel een eenvoudige rijst met kip en groenten schotel en een mixed fruit shake. Nog geen vijf minuten later krijg ik een kanjer van een bord voor mijn neus met een heerlijke maaltijd!! De shake die volgt is al even lekker! Maar bijzonder heavy! Voor een luttele 2,5 dollar ben ik meer dan verzadigd! Ik sla het hele gebeuren gade. Moeder kookt, grote zus (12 jaar?) dient op en ruimt af en kleine broer (6,7 jaar?) moet het geld wisselen en de afhaalbestelling klaarzetten. Waar papa zit weet ik niet echt. Hoe dan ook, het hele gezin wordt hier ingeschakeld, iedereen draagt zijn steentje bij. Het is best ontroerend om te zien, ook al weet ik dat deze kinderen eigenlijk zouden moeten kunnen spelen. Maar hier is het een kwestie van ’overleven’, zorgen dat er geld in het laadje komt en daar werkt iedereen aan mee.  Ik zoek oogcontact met de vrouw en steek mijn duimen in de lucht als ze kijkt. Ze glimlacht tevreden, en zo voel ik me zelf ook.

Ik besluit om nog een kort ritje met de fiets te maken om mijn eten een beetje te laten verteren en op zoek te gaan naar mijn tutuk chauffeur van gisteren. Na mijn chill dagje is het immers weer tijd voor actie! Dus ga ik de omgeving van Battambang gaan verkennen! Wanneer ik met mijn niet-verlichte fietsje langs de slecht verlichte wegen fiets merk ik plotseling een politie auto op. Hij rijdt me voorbij en ik draai me om zodat ik kan zien wat hij doet. Een eindje verder draait hij en keert terug. De macht der gewoonte (ooooh sjit flikken en mijn lichten doen het niet!!!) zorgt ervoor dat ik zo snel mogelijk uit hun zicht ben en ik sla een willekeurige straat in waar ik enkele minuten wacht tot hij zeker voorbij is…. Ik weet niet of ze zich hier, in het land waar iedereen op een brommer mag rijden, met of zonder helm, op je eentje of met nog 4 passagiers, zonder snelheidsbeperking en soms zonder lichten, druk maken om een fietser die zonder licht rijdt… Maar ik weet wel dat corrupte agenten hier al eens munt durven te slaan uit toeristen in dergelijke situaties en dat ik dan over de brug mag komen met een mooi biljetje. En daar hebben we nu eens geen zin in zie! Ik kan eventjes later gelukkig veilig en wel, zonder mijn portemonnee te moeten bovenhalen, mijn fietsje terug indienen.

Bij het hotel tref ik mijn chauffeur aan. Na wat gekibbel over de prijs krijg ik toch mijn goesting, omdat hij vindt dat ik een ‘good person’ ben aangezien ik hem beloofd had: indien ik een trip ging doen om het bij hem te boeken, en dat ik die belofte ook was nagekomen. ;-) Mooi is dat!

Om 11u stipt stap ik mijn kamer uit en ga naar beneden. Mijn chauffeur zit al te wachten! Ik spring achterop de brommer en we gaan ervandoor! Die brommerritjes beginnen ondertussen echt wel een gewoonte te worden en ik blijf ze leuk vinden! Straks schaf ik me nog ene aan als ik terug ben! :-D
Onze eerste stop is bij de bambootrein! Een ‘must do’ als je in Battambang bent. Bamboo platforms met daar onder kleine treinwielen en een motortje. Ze rijden op en neer tussen verschillende plaatsen en nemen al hetgeen mee die erop kan! Van vee tot brommers! Er ligt een rieten matje waarop ik plaats mag nemen en na mijn betaling schieten we in gang. Het ding gaat toch wel aan een behoorlijke snelheid, ware het niet dat we na 50 meter al in panne vallen :-D Maar, geen zorgen, handige Harry’s als het zijn, is de motor zo weer gefikst en schieten we verder. Het uitzicht is prachtig, tussen de fluo groene rijstvelden en hoge palmbomen!! De zon staat hoog aan de hemel en brand erop los. Mijn petje ben ik helaas vergeten…domme zet…! Halverwege de rit zie ik plotseling tegenliggers komen. We vertragen, naderen tot op een paar centimeter en vervolgens moet ik afstappen, wordt het platform van de rails getild, als ook de wielen en mogen de anderen door. Er zijn vier en de laatste stopt op zijn beurt en helpt mijn chauffeur om ons treintje terug op de rails te placeren! Duidelijk teamwork! :-) Een kwartiertje later zijn we al bij de eindhalte,( althans voor de toeristenroute). Er staan een paar stalletjes en uiteraard word ik meteen uitgenodigd door een lief vrouwtje om bij haar te komen schuilen voor de zon (dan moeten jullie nie meer doen hé? Schuilen voor de zon :-D). Ze legt uit dat we hier eventjes zullen pauzeren en dat we dan straks teruggaan. Mijn chauffeur spreekt immers niet al te goed engels. Ik krijg meteen een geluksster en een sprinkhaan die uit een soort stevig gras gemaakt zijn. Leuke kunstwerkjes. En dan word me natuurlijk gevraagd om iets te kopen… Kan het ook anders? :-) Ik schaf me een zakje bananenchips aan die ik later deel met de locals. Iedereen content! De twee kids die er zitten spreken me aan: ‘do you want to see the bricktour??’ Het ene kindje loopt rond in een pyama, de andere naakt. Ze nemen me mee naar een grote hangaar die wat verderop ligt. Het pyamameisje spreekt zaaaalig lief engels en legt me perfect uit hoe het proces van de bakstenen in elkaar steekt. Het is zooo schattig om te zien! Mijn hartje smelt! Het lijkt wel een lesje die ze aan het opzeggen is. Het kleine naakte jongetje (daar bestond geen twijfel over) herhaalde regelmatig de dingen die ze zei. Als ik haar  vroeg of ze zo goed engels had leren praten op school schudde ze haar hoofd: ‘we don’t have english school in Cambodja, i learned it from the tourists’! Huh??? Waauw wat een prestatie! Dit kind sprak echt wel goed engels, en dat gewoon door met toeristen te praten?? Chapeau! Dat er geen engelse scholen zijn, dat zullen ze haar wijsgemaakt hebben vrees ik… Het meisje was klein en zag er een jaar of zes uit. Ze bleek echter al 8 te zijn!! De kinderen zien er hier echt veel jonger uit dan ze zijn, maar dat komt waarschijnlijk omdat de meesten nogal kleintjes zijn. Aan het einde van haar uitleg kwam dan uiteraard het gebruikelijke vragen: you give me some money?? Het is compleet tegen mijn principes om dit te doen, maar ik had niets anders bij en ze had het allemaal zooo mooi getoond en uitgelegd dat ik haar dan toch maar een centje gegeven heb. Als we later terug bij het stalletje waren kropen ze terug achter hun werkje en letten niet meer op mijn aanwezigheid… Dit is dus een duidelijk ingestudeerd nummertje. Hun werk zat er op :-) Ah ja, ik neem het ze al allemaal niet meer kwalijk. Ze zijn hier zo ontzettend arm weet je… Vervolgens word ik nog even tot bij een ander vrouwtje geleid. Deze heeft allemaal sjaaltjes hangen die ze slechts voor 1 dollar verkoopt. Uiteraard bezwijk ik ook hier en schaf er mij eentje aan, kan ik dan meteen als hoofdbedekking gebruiken :-) Ze nodigt mij uit om even te gaan zitten en de gebruikelijke ‘small talk’ wordt uitgewisseld. Het is mooi om te zien hoe al deze mensen samenwerken. Ondanks hun armoede behandelen ze elkaar niet als concurrenten, ze gaan elkaar eerder helpen, want uiteindelijk zitten ze allemaal in hetzelfde schuitje…
Als ik terug bij de sporen ben komt er nog een voertuig aan met daarop een brommertje. Wanneer alles eraf is kunnen we met de twee bamboo’treinen’ terug naar het begin. Ze worden omgedraaid, aan elkaar vastgemaakt en hop, daar gaan we weer!! Het sjaaltje drapeer ik rond mijn hoofd, zo hoef ik me ook geen zorgen meer te maken over een zonneslag! Ik bedank de vrouw voor haar gastvrijheid en ze vermeld me ook nog even dat ik mss een fooi moet geven aan mijn “machinist”. Deze krijgt namelijk bijna niets van die 10 dollar… Kan ik best geloven dus draai ik hem nog een fooi  in zijn handen waarvoor hij me vriendelijk bedankt (het geld vliegt erdoor :-s) En dan, on the road again! Op naar de volgende bezienswaardigheid.
Deze ligt een eindje verder waardoor ik toch zeker een half uurtje achterop de brommer zit. De zon staat hoog aan de hemel, de wind speelt met mijn haar… en het stof  vliegt in het rond! J We rijden langs het typische cambodiaanse landschap, prachtig groene rijstvelden met werkende boeren, de kleine dorpjes, de zwaaiende kids, de lachende locals, de witte koeien ,…. Wederom, de countryside, heerlijk om te zien! Het echte cambodja!

Na heel wat putten en manoevers, waarbij ik eenmaal bijna van de brommer lig (‘i’m sorry i didn’t see it!!!’) arriveren we bij de eerste tempel. Er wachten mij meer dan 300 trappen vooraleer ik bij mijn einddoel arriveer. Langs de weg trekken enkele bordjes met doodskoppen mijn aandacht ‘Danger!! Mines!!’… Liggen hier nog landmijnen?? Brrrr, wat een griezelige gedachte… De overblijfselen van de vreselijke genocide zijn nog lang het land niet uit.
Goed bezweet bereik ik eventjes later de top. Daar staan een heel stel tempels die uit grote steenblokken bestaan. Cambodja is echt een tempelland! Ik stoot er ook op een reeks cactussen waarvan elk ‘blad’ vol gekerfd staat met namen. En ik maak me weer de bedenking die ik me al verschillende keren maakte deze reis: wat een vreselijke soort zijn we toch?! Waarom kunnen we de dingen gewoon niet in hun eenvoud appreciëren zonder altijd onze stomme ‘verwoestende’ handtekening te moeten nalaten? Zelfs op een plant… Zielig.
Na voldoende foto’s te hebben getrokken blaas ik de aftocht en wandel mijn 300 trappen terug naar beneden. Halverwege ontmoet ik een chinees gezelschap, ze moeten weer even giechelen als ze mij zien en vragen in een perfect engels of ik aub met hen op de foto wil. Dat doe ik met plezier! En reken hen vervolgens 20 dollar aan, jah niets voor niets hé!! ;-) Moptje hé pol!!
Als ik beneden kom valt mijn oog op een pijltje die naar een grot leidt. Ik wandel die richting uit, we hebben immers toch nog tijd genoeg vind ik en een wandelingetje zint me wel. Maar eventjes later hoor ik gebrom achter me en blijkt mijn chauffeur me te zijn gevolgd. ‘You want to go to the cave??’ vraagt hij me. Ik bevestig en vervolgens stelt hij me voor om achterop de brommer te springen, hij brengt me wel. Met een beetje tegenzin stap ik op, hij lijkt me een beetje té gehaast, wil waarschijnlijk zo snel mogelijk terug in de stad zijn om nog meer centen te verdienen die dag, maar ik betaal en wil liever alles op het gemak doen!!! We rijden langs een prachtig natuurlandschap en een minuutje later stoppen we bij de grot. Daar vraagt hij me of ik ‘echt de grot binnenwil??’. Ik antwoord overtuigd van ja en stap die richting uit. Er staat een mannetje die volop aan het prutsen is met hoofdlampen. Hij stelt voor om me te begeleiden en neemt me mee naar binnen. Daar is het behoorlijk groot! Gek toch wat een gigantische ruimte zo’n stel rotsen kan inhouden!! Al krijg ik het al snel een beetje benauwd, het is er echt pikdonker en de lamp die ik gekregen heb geeft maar een flauw straaltje licht. Ik ben dus helemaal afhankelijk van mijn gids. Ik hoop dat we niet te diep gaan en dat doen we gelukkig niet, na vijf minuutjes keert hij om en wandelen we terug. Ik kan amper geloven dat er echt mensen zijn die leven in zo’n griezelruimtes! Zij liever dan ik in elk geval! Je zou bijna denken dat ik niet echt een grotliefhebber ben hé? :-) Maar ik vind ze wel fascinerend hoor, als het niet té donker is tenminste ;-)

En tenslotte volgt de laatste stop. We komen aan bij de voet van een berg waarop een stel pagodes staan. Ook hier wacht mij weer een beklimming. Mijn gids stelt me voor aan een jongetje van 14, hij zal me naar de pagode en de tempel brengen. De jongeren doen dit hier om een centje bij te verdienen zodat ze hun school kunnen betalen. Dus ik mag straks weer in mijn buidel tasten… Soit, t’is voor het goeie doel, nietwaar? Laat ons dat toch maar geloven :-)
In het doorgaan nemen we gewoon de weg, de trappen houden we voor straks, meldt het kereltje me. Ik vraag me af of het nu de bedoeling is dat ik een conversatie start met hem, wat niet bepaald mijn sterkste kant is… Ik stel hem toch enkele vragen over zijn leeftijd, waar hij woont en of hij naar school gaat. Hij beantwoord ze en verteld ook nog wat extra dingen waar ik eerlijk gezegd amper iets van begrijp… Maar ik knik enthousiast van ja en reageer af en toe met een ‘ooow i see’.
De beklimming doet mij nog meer zweten en al snel raak ik wat achterop. Als we eenmaal boven zijn komen we aan bij een boedhisstische tempel vol muurschilderijen die het leven van Boedhha schetsen. Ik zie een schilder die nog volop bezig is. Dit volkje heeft echt een onmiskenbaar artistiek talent! Wat een kunstenaars. De schilderijen zijn fijn en prachtig van kleur. Elke wand is van boven tot onder vol geschilderd, een overweldiging voor de ogen! Er wordt mij uiteraard ook een donatie voor de tempel gevraagd, maar ik probeer uit te leggen dat mij slechts 1 dollar rest (echt waar! Alé ofwel eentje van 100, ma ja…) en dat ik anders mijn kleine gids niet kan vergoeden. Wanneer hij dat hoort, wisselt hij snel enkele woorden met de man aan de spaarpot en kan ik doorwandelen… Hij spoort me aan om naar het volgende te wandelen, ‘the killing cave’. Ook hier word ik nogmaals geconfronteerd met de wreedheden van Pol Pot. Een diepe grot/put waar de slachtoffers op de rand de keel werden overgesneden en vervolgens naar beneden werden gegooid bovenop de rest van de levensloze lichamen…. Bah! May he burn in hell!! Ook hier zijn de gevonden kledij en beenderen in een plastieken box tentoongesteld. Om de gruwel en de slachtoffers nooit meer te vergeten… Het kereltje spoort me weer aan om verder te gaan en zijn ongeduld begint me nu toch stilaan op de zenuwen te werken. Waardoor ik alles op mijn gemak begin te doen.
We passeren nog een hele reeks boeddha’s en komen tenslotte na een korte klim, waar het weer krioelt van de maquaqe aapjes (freaky beesten!),  terecht bij de drie grote tempels die je al van ver kan zien blinken. Je hebt er ook een prachtige zicht over de wijde omgeving!! Ik wandel er op mijn gemak rond en verdwijn wat uit het zicht van mijn kleine gids, vooraleer hij me weer opjaagt! Uiteindelijk keer ik langzaam terug en dalen we nu af via de trappen. Ik bedenk of ik hem wel een hele dollar geven wil, ik vond hem namelijk niet echt vriendelijk of zijn best doen. En ondertussen heb ik ook wel honger en dorst. Dus eenmaal beneden koop ik nog een flesje water en een banaan en geef hem vervolgens de rest van mijn geld waarna hij uit het zicht verdwijnt. Enkele seconden later komt er een kindje naast mij lopen met uitgestoken hand. ‘money money’ prevelt ze. Hoe erg ik het ook vind, ik kan dit kind geen geld geven. Enerzijds omdat ik enkel een briefje van 100 op zak heb en anderzijds omdat ik vandaag al zoveel fooien heb uitgedeeld. Ik kan echt niet iedereen geld geven en kinderen geef ik liever niets, maar mijn motivatie daaromtrent hebben we al gehad. ‘If you give children on the street money, they stay on the street’

Een half uurtje later sta ik terug aan het hotel waar ik mijn gids betaal en bedank. Overal in de stad had ik al affiches zien hangen voor een lokaal circus die verzorgt wordt door straatkinderen. Het staat zelfs vermeld in de Lonely planet, dus ik besluit een avondactiviteit in te lassen en koop een ticketje. Mijn lift gaat al om kwart na zes dus moet ik nog snel enkele inkopen doen. Morgenvroeg ga ik immers met de boot richting ‘Siem Reap’ en dus heb ik nog wat proviand nodig voor onderweg! Ondertussen ken ik mijn weg al een beetje in Battambang en weet ik waar ik het nodige kan vinden. Op de markt koop ik twee verse tomaatjes en een mango. In de bakkerij een zak met tien sandwichbroodjes en in de plaatselijke supermarkt een pak chocomelkjes, een pot confituur en een doosje ‘la vache qui rit’ jes. Moet wel voldoende zijn voor zeven uur boot, nee? Tenslotte koop ik aan een plaatselijk kraampje nog een avondmaaltijd: noodles met beef en een ei.

Na het verorberen van mijn heerlijke maaltijd neem ik een verfrissende douche, trek mijn mooiste kleedje aan en ben zo op en top klaar voor mijn avondactiviteit!

Een korte brommerrit (die mijn pas gewassen huid vast en zeker weer vuil gemaakt heeft) brengt mij bij  het domein waar het circus plaatsvindt. Een organisatie die ontstaan is in een vluchtelingenkamp aan de Thaise grens waar tekenworkshops gegeven werden. Daar besloten acht studenten om samen met hun franse leraar de ‘Phare Ponleu Selpak’ op te richten. Wat betekent: ‘the brightness of arts’. Er wordt rond drie thema’s gewerkt: Sociale vaardigheden, educatie en kunst en cultuur. Creativiteit wordt hier gebruikt om de kinderen te benaderen. Muziek, tekenen en schilderen, theater en circus. En het werkt, want een 1400 kinderen kunnen hier terecht!

Zo mogen we eerst een expositie bezoeken. Daar hangen tal van schilderijen en tekeningen die door de kinderen gemaakt zijn. Er zitten echt pareltjes tussen! Ware talenten! We worden verwelkomt met een hapje en een drankje. Het lijkt wel een echt vernissage! Ik ga drie keer terug om mijn glas te laten bijvullen want de fruitpunch is echt zoooo heerlijk!!

Daarna worden verwacht in de tent voor de circusvoorstelling. Als ik eventjes de turnzaal binnen kijk zie ik enkele jongeren de meest fantastische moves maken. Flik flak langs hier, achterwaartse salto langs daar,… Wooooow jaloers!!!!! De show begint iets later dan gepland en de tent zit boemvol. Zowel met toeristen als met locals. Wanneer de lichten uitgaan begint iedereen enthousiast te joelen. We krijgen eerst nog een kort woordje uitleg en vernemen zo dat het jongeren zijn tussen 14 en 17 jaar oud en dat we geen flash mogen gebruiken om hen niet uit hun concentratie te halen :-)
De hele show wordt begeleid door een live orkestje die links van het podium zit. De muziek is prachtig en de instrumenten bijzonder. Wat daarna volgt is adembenemend! Eerst krijgen we een slangenmens te zien die de meest sierlijke bewegingen maakt en vervolgens langs twee lange slierten stof de gekste trucjes uithaalt. Uiteindelijk rolt hij al draaiend naar beneden en raakt vervolgens zachtjes de grond met zijn voeten. Fe-no-me-naal! De rest van de show houdt één en al acrobatie in! Zelfs de grappige clowns doen de meeste gekke kunstjes! Er wordt gebreakdancet, er wordt top gymnastiek gebracht, er wordt over een touw gewandeld, er wordt gebalanceerd op een opeenstapeling van stoelen die bijna de nok bereikt, er wordt gedanst, er wordt ambiance gebracht, het is gewoon FORMIDABEL!!!! Dit is acrobatie op en top!! Dit is gewoon cirque du soleil in het klein, en zoveel intenser!! Gedurende de hele show zit ik met open mond te staren naar het hele gebeuren, soms hou ik mijn adem in omdat het zo spannend is, kreetjes van opluchting ontsnappen zonder dat ik me er bewust van ben, er rust een voortdurende glimlach op mijn gezicht en tranen van ontroering prikken achter mijn ogen. Dit is werkelijk prachtig!! Wat een talent, wat een enthousiasme, wat een overtuiging! Dit is zooo puur, zo echt! Het ontroerd me zo hard! Ik heb genoten als nooit tevoren!

Na de show wordt ons nog even meegedeeld dat twee jongeren enige tijd geleden auditie mochten gaan doen aan één van de grootste circusscholen in Canada, die verwant zijn met het grote Cirque du soleil. De opleiding kost natuurlijk veel geld en daarom vragen ze vriendelijk om nog wat te doneren. Ik twijfel geen moment! Dan geef ik liever mijn geld aan prachtige initiatieven als deze , dan aan dooie monumenten zoals deze namiddag. Als ik de man passeer kan ik het gewoon niet laten: ‘It was amazing, I enjoyed it soooo hard!!!’ zeg ik vol emotie. Hij lacht en bedankt me wel tien keer. Ook als is de artiesten passeer kijk ik hen aan steek mijn duimen in de lucht en brengen mijn handen naar mijn hart. ‘Soooo amazing’ zeg ik er nog bij. Ze lachen tevreden en ook hier krijg ik nog een bedanking. Maar eigenlijk zijn zij bedankt want ze hebben me een prachtavond bezorgt. De glimlach op mijn gezicht blijft nog lange tijd hangen en ook tijdens het typen komen alle fijne emoties terug naar boven. Dit staaltje kunst en talent, die slechts een uurtje duurde, komt zeker en vast in de top tien momenten van mijn reis!! En meer heb ik niet toe te voegen aan deze prachtige avond, een zalig einde van een fijn verblijf in Battambang.

Veel liefs

Ontroerde circus Joke

 

 

Krong Koh Kong

Neem wat tijd, want dit is een lange ;-)

 Vandaag ga ik richting Krong Koh Kong, een stadje dicht bij de Thaise grens, die eigenlijk nog niet echt zo toeristisch is. Joke heeft echter de woorden: ‘jungletrekking en watervallen’ gelezen, en dat is al voldoende om nader onderzoek te gaan verrichten!
Vooraleer ik vertrek wil ik toch nog graag ‘de royal palace’ gaan bezoeken. Dat is ook gisteren niet gelukt aangezien ik veel te lang op mijn andere bestemmingen heb doorgebracht.
Op tijd opstaan is echter nog steeds niet mijn sterkste kant… vooral als het niet echt ‘moet’. Ik sta dus veel te laat op, moet nog onnodig lang wachten om mijn busticket geregeld te krijgen (die mannen hier kennen toch nie veel van zaken doen ze!) en heb maar een uurtje meer om én het paleis te bezoeken én mijn rugzak te maken. Hmmm… Het entreegeld blijkt ook zomaar even 6,5 dollar te zijn, wat ik veel vind om nog geen uur te kunnen rondlopen. Ik besluit om er dus maar gewoon wat rond te wandelen en zoveel mogelijk blinkende pagodetoppen te spotten. Het is snikheet en daar loop ik dan in mijn veel te bedekte kledij!! De ‘Okra’ is blijkbaar ook aanwezig en heeft ervoor gekozen om zich te laten vervoeren door individuele fiets tuktuks ipv de bus. Elke fietsrijder is voorzien van een fluogeel jasje en ze rijden in een lange rij achter elkaar. Super grappig!!

De bus gaat om 11u45. Maar wanneer ik afgezet wordt aan het busstation blijkt hij er nog niet te zijn. Wachten is de boodschap. Ik plof me neer en doe wat me gezegd is. Voor mij staat een oudere europese vent (50-60) die zich ontzettend aan het opjagen is. Hij draait en keert, haalt zijn schouders op, schudt met zijn hoofd en loopt naar de werknemers. Daar zie ik hem, met heel veel gebaren, van zijn neus maken. Tot twee keer toe… Het is nu ongeveer al half één en de bus is er nog niet… Ik kijk hem aan en vraag waar hij heen gaat: ‘Koh Kong’ zegt hij. Oh hoe toevallig, ik ook!! Maar wat blijkt… eigenlijk is er helemaal geen bus om 11u45, de bus vertrekt om 9u30 en dus is hij hier al sinds 9u. Toen hebben ze hem wijsgemaakt dat de bus in panne gevallen was. Wanneer hij nu van zijn neus maakt vertellen ze hem dat ze eigenlijk niet genoeg tickets verkocht hadden en de bus werd afgelast (stel je voor dat de nmbs dat zou doen zeg!!)… Doch, hij blijkt nu wel onderweg te zijn. De man is echt in alle staten! Hij woont hier al vijf jaar en gaat geregeld weg en weer van Koh Kong naar Phnom Penh en enkel deze route heeft telkens problemen. Hij krijgt het op zijn zenuwen van dit land en zijn ‘stomme inwoners’. Hij is zoooo kwaad :-s We blijven wachten en hij wordt alleen nog opgefokter, gaat nog verschillende keren van zijn neus maken en doet dan zijn beklag bij mij. De Cambodianen luisteren gewoon maar blijven bedeesd. Als ik naar de bus ga vragen reageren ze nogal onbeholpen, ze kunnen me niet echt een antwoord geven of hij al dan niet komt en wanneer. Een beetje vervelend natuurlijk, en heel erg typisch! Aziaten kunnen je zelden of nooit een duidelijk antwoord geven, ze kunnen niet gewoon zeggen: ‘Kijk het zit zo, de bus is onderweg, hij komt er zeker aan, maar ik kan je niet vertellen hoe laat het precies zal zijn’. Of ‘de bus is afgelast en komt vandaag niet meer, we zullen je ticket verzetten naar morgen, het spijt ons.’ Dat kunnen ze niet… In plaats daarvan staren ze je met een onzekere glimlach aan en kijken elkaar onbeholpen aan. Dan brabbelen ze iets en weet je eigenlijk nog niets meer…

Maar soit, om 1u15 blijkt de bus er dan toch te zijn. Ik heb gelukkig het nummer ‘25’ onthouden en als ik ga vragen of de bus naar Koh Kong gaat blijk ik prijs te hebben (geen mens die echter zal komen zeggen dat hij er is ofzo)! Eindelijk!! Maaaaaar… hij vertrekt pas om 2u… Zucht… Ik drop mijn gerief en ga nog even wat inkopen doen. Wanneer ik betaal zie ik de bus plotseling niet meer staan… SJIT!!! Hij is al volop achteruit aan het rijden, ik neem mijn wisselgeld en storm naar buiten om vervolgens naast de deur te gaan huppelen om zo aan te tonen dat ik hier nog op moet! Het is pas half twee??!! Nog maar eens bewijs dat tijd en ruimte hier niets waard zijn! Blijkt dat ik daar eventjes massa’s chance heb!! Was ik één minuut later gekomen, dan was de bus weg met mijn bagage, maar zonder mij!!!! Ik moet toch even bekomen bij die gedachte, geluk staat soms echt aan mijn zijde!!

De busrit verloopt vlot. We zijn maar met een stuk of acht en ik blijk de enige toerist te zijn… Ik vraag aan meneertje driftig of er dan zo weinig toeristen naar Koh Kong gaan?? Maar blijkbaar zou daar toch redelijk wat volk moeten rondlopen, de meesten komen echter van thailand aangezien het zo dicht tegen de grens ligt. EN de meesten nemen de vroege ochtendbus…

Rond 19u arriveren we dan eindelijk. Maar de bus maakt eventjes een ommetje en zet eerst wat mensen af bij een busstation een eindje buiten het centrum. En daar gaat meneertje driftig weer! Hij begint keihard van zijn neus te maken dat dit niet kan, dat de bus altijd in het centrum stopt, dat hij al van 9u deze ochtend zit te wachten, dat het prutsers zijn, dat hij wou dat hij in hun taal kon zeggen wat een domme idioten ze wel niet zijn,…. En zo raast hij maar door en door!! Onvoorstelbaar! Twee aziatische meisjes die ook toeristen blijken te zijn gaan er zich mee moeien en proberen hem tot bedaren te brengen. Ze krijgen echter ook de volle lading! ‘Ze moeten hun bek houden en ze weten niet waarover ze praten en ze zijn dom en…..’ Ik ben bang dat hij plotseling uiteen zal spatten van woede!! Ik vraag aan één van de meisjes of we nu al in Koh Kong zijn. Ze verteld me vriendelijk dat we zo dadelijk in het centrum worden afgezet en dat ik me geen zorgen moet maken, dat het ook hun eerste keer in Koh Kong is en dat ze wel samen met mij een guesthouse zal zoeken. Een aardig meisje! Een beetje de Aziatische Selah Sue, want haar haar zit net zo!

En dan komen we even later uiteindelijk aan, de man vliegt naar de plaatselijke werknemers en tiert verder. Wat een gekte! Ik weet ongeveer waar ik heen wil en spring achteraan op één van de brommertjes om naar de guesthouse te gaan, ik bedank de meisjes voor hun hulp, maar het lukt me wel. Eindelijk rust!!! Mijn chauffeur stelt al meteen voor om mij morgen de omgeving te laten zien! Ik vraag zijn telefoonnummer en zeg dat ik wel zal bellen als ik iets wil doen, nu wil ik vooral eten en rusten! Ik eindig de dag met een typisch ‘thuismoment’: sfeerlampje aan, kaarsje aan (beiden aanwezig in de kamer!!), languit in bed en filmpje kijken! Kan toch ook eens deugd doen!!

Koh Kong is een kleine stad, je bent er in een mum van tijd door heen gewandeld. Een deel van de guesthouses liggen aan het water, een deeltje meer inwaarts. De straten zijn ook hier vaak weer veel te donker en de mensen staren je aan alsof je van mars komt. Het is helemaal niet toeristisch, ik zie amper ‘soortgenoten’ lopen en dat voelt toch wel wat raar aan. Ik ben altijd blij als ik nog wat toeristen zie rondlopen, ik hoef heus niet de enige blanke te zijn om het ‘echte aziatische leven’ te kunnen ervaren. De enige ‘blanken’ die ik hier zie zijn oudere mannen en ik weet dan ook meteen dat dit geen toeristen meer zijn…

Wanneer ik om half elf wakker wordt is het snikheet, mijn ventilator draait niet meer op volle toeren en het licht in de badkamer werkt niet meer. Elektriciteit draait overdag maar op halve kracht, ontdek ik later. Mijn kamer ligt in een grote hal waar er al volop kabaal is. Aan de ingang, buiten, zitten een groepje mannen te kaarten en dat moet hier altijd met heel veel lawaai en overacting. Zucht… Ik verorber mijn keiharde boterkoek van de vorige dag en trek de stad in. Ik ben nog geen half uur onderweg of ik krijg al telefoon van Pisar, de chauffeur van gisteren. ‘Of ik iets wil doen vandaag??’. Ik herhaal dat ik hem ZELF wel zal contacteren! Ik hou niet van die opdringerigheid! Maar ik weet al op voorhand dat ik hem vandaag nodig zal hebben. Veel is hier immers niet te doen en als hij mij voor 5 dollar overal heen brengt, dan is dat op alle vlakken de goedkoopste optie. Dus na een broodje tonijn contacteer ik hem en ontmoet hem 10 minuten later voor mijn hotel.
‘5 dollar en je laat me alles in de buurt zien?’ Check ik nog even. ‘Yes yes! Waterfall, big and small and mangrove!’ Ok deal en weg zijn we!

Onze eerste stop is bij het benzinestation waar de werknemers vragen ‘waarom de vreemdeling zo mooi is?’, dat is althans Pisar zijn vertaling! Hahahhaha! We starten bij de mangrove. Een steiger van 6OO meter lang leidt ons door dit mangrovegebied. Om te eindigen bij een hoge uitkijktoren die je een zicht heeft over het hele gebied. Pisar is onder de indruk, het is de allereerste keer dat hij mee komt met een toerist, meestal blijft hij buiten wachten bij zijn brommertje. Hij verteld mij het één en ander, maar door zijn gebrekkig engels versta ik er bijna geen fluit van.
Daarna kruipen we terug op de brommer en rijden richting waterval. Halverwege de rit vraagt hij me of ik de grote of de kleine wil zien. Eigenlijk wil ik beide zien, maar dat lijkt hij niet te (willen) begrijpen, dus ga ik voor de grote, uiteraard! In volle vaart rijden we door het landschap. De zon aan de hemel, de wind in mijn haren, heerlijk! Een half uurtje later arriveren bij het watervaldomein, ik betaal één dollar en zwaai naar de kinderen die weer enthousiast ‘hello hello hello’ roepen en vervolgens rijden we verder. Off road, nog een tweetal kilometer… Het is onvoorstelbaar wat deze scooters hier allemaal doorstaan! De baan ligt er erbarmelijk bij! Overal zijn er diepe putten, geulen, scherpe stenen, watertjes,…. Met één hand hou ik me goed vast en met een andere hand ondersteun ik de lichaamsdelen die nu wat extra ondersteuning vereisen! Af en toe knijp ik mijn ogen hard dicht en durf ik niet te kijken, dat is misschien beter! Hij had me gerust mogen vragen om af te stappen, maar dat deed hij niet en ik zweeg dus ook maar.
De waterval zelf was best wel mooi! Niet erg hoog, maar wel behoorlijk breed! We wandelen een stukje de natuur in, maar heel erg veel valt er niet te zien. Behalve een val, ‘for tigers’ zegt Pisar doodleuk. ‘Euhh tigers??’ herhaal ik verrast. Blijkbaar zouden hier dus een soort tijgers zitten, maar uiteraard komen die niet eens doodleuk tevoorschijn. Jammer! :-) Of gelukkig maar?
Ik vraag of we niet een stuk rond het water kunnen lopen en dan halverwege via de rotsen over steken om dan terug te keren via de overkant. Hij ziet het wel zitten en knikt van “ja”. Het is wel wat zoeken naar een goeie doorgang, want hier en daar is het water te diep, of de stroming te hevig. Maar door wat samenwerking geraken we beiden aan de overkant! Woehoe! We wandelen het hele stuk nu terug en ook hier moeten we af en toe zoeken langs waar we best gaan. En dan komen we terug terecht bij de hoofdwaterval….maar aan de verkeerde kant! Hier moeten we dus terug zien over te raken. Het is voor hem ook de eerste keer dat hij dit met een toerist doet, maar t’is hier duidelijk klant is koning :-D Nu moeten we echter aan de overkant raken en dat blijkt niet zooo eenvoudig!! Na enkele fotos onderaan de waterval klimmen we terug naar boven en gaan op zoek naar een doorgang. Er zit niets anders op dan een heel stuk, dieper, door het water te gaan. Ik draai mijn camera twee maal rond mijn hals en trek mn rugzak hoog op. We zitten hier op een punt waar het water bijna naar beneden valt, de stroming is dus behoorlijk krachtig. Ik weet, als mijn voet nu wegslipt dat ik mee slip, met de stroming, naar beneden… Spannend dus!!! Stap voor stap ga ik vooruit, heel langzaam en met volle concentratie. Mijn spieren vechten tegen de kracht van de stroming. Gelukkig is het stukje niet te lang en kom ik snel terecht bij de verlossende rots. Nu moet ik er echter nog weten op te klimmen, want hij reikt tot mijn borst en hier kan ik niet bepaald een aanloopje nemen… Ik doe een poging maar het lukt me niet. Ik geef pisar mijn rugzak en kodak. Die moeten alvast in veiligheid gebracht worden, als ik dan toch nog in het water zou donderen dat mijn waardevolle spullen niet nat raken! Hij wil me helpen en trekt me op aan één hand, zo kan ik echter nergens steun vinden waardoor ik maar wat hang te bengelen! Uiteindelijk sla ik mijn ene been over de rots en rol met heel mijn lijf op het stuk steen! Fieuw! Mission accomplished! En wat ben ik lekker vuil nu :-D Hoort erbij, hoort erbij!! Een half uurtje later zijn we terug aan het hotel. Ik betaal en we nemen afscheid, ik ben dooooodmoe!

De rest van de avond modder ik maar wat aan. Languit op mijn bed liggen, me door de straten sleuren om toch nog iets te gaan eten, internet checken, skypje doen, en mijn dagtrip voor morgen boeken. Het nadeel aan alleen reizen is dat je bij dergelijke trips nooit met voldoende bent. ‘How many person?’ ‘Just me!’. En dan blijkt dat ze er toch minimum twee willen hebben. Ga ik volledig mee akkoord hoor, op mijn eentje een trip doen vind ik ook maar niets, tenzij het achterop de brommer is, maar met overnachting, hmm nee. En nu heb ik natuurlijk net een oord gekozen die nog door weinig toeristen ontdekt is… Ik moet mijn jungletrekking uitstellen en besluit om de volgende dag een ‘riverboat’ trip te doen, in het stadje blijven is immers geen optie want het is hier doodsaai! Ik wacht in het cafétje op de eigenaar om mijn uitstap te regelen. Binnen vijf minuten gaat hij er zijn. Een half uur later zal hij nog vijf minuutjes weg blijven. Aziaten en tijdinschatting…ramp!!In het cafétje zit een gezinnetje. Mama zit op de bank terwijl haar kleine dochter van zes flink haar huiswerk aan het maken is. Er is ook nog een kereltje die ik een jaar of tien schat, hij was me al eerder opgevallen omdat hij constant roept en dat is nu niet anders… Hij zit met zijn rug naar mij gekeerd en blaft iedereen af, er wordt amper of niet op gereageerd. Tot ik verschillende keren met fronsende wenkbrauwen zijn richting uit kijk. Plotseling gaan zowel de grote broer als de moeder hem berispen, niet dat het veel uithaalt, maar ze doen het wel. Het kleine meisje kijkt me aan en zegt met een onschuldig glimlachje: ‘sorry’… Mijn hart smelt! Het is duidelijk dat, nu ze zien dat ik erop reageer, ze zich enorm schamen in zijn gedrag. Dit is naar mijn mening een kind die één of andere gedragsstoornis heeft, maar dat zullen ze hier wel nooit te weten komen.  Even later vertrekken ze, met z’n vijven op de brommer naar huis.
Terwijl ik verder zit te wachten en te skypen komen er twee cambodianen op me af. ‘Aaaah Paddy??’ vraag ik ‘is the rivertrip going on tomorrow??’. De man kijkt me aan en geeft een ‘no’ antwoord, dan brengt hij zijn vingers naar zijn lippen en zegt ‘sssttt’. Ok, dit bijkt niet meneer paddy te zijn!! Twee onnozelaars die wat teveel binnen hebben ofzo! Of die benieuwd zijn naar mijn skype gebeuren. Toen ik gisteren aan het internetten was keek een man gedurende een half uur, ongegeneerd, mee over mijn schouder. Tjah, ze kunnen het toch niet lezen! Soit, ik blijf geduldig wachten en even later stopt er een brommertje en stapt er een half blanke vent af die vervolgens aan mijn tafeltje komt zitten. ‘Are you paddy?’ vraag ik wederom. De vent kijkt me raar aan en schudt zijn hoofd. Ladderzat! Twee minuten later houdt hij het voor bekeken en stapt weer op, om vervolgens over een stuk steen te struikelen en languit op de baan te vallen! Heb ik per ongeluk een bordje ‘Rare zwiebers kom hierheen’ boven mijn hoofd hangen ofzo?? Paddy krijg ik niet meer te zien, ik krijg wel een telefoon in mijn handen geduwd en op een paar seconden blijkt mijn uitstap geregeld te zijn. Heb ik daarvoor drie kwartier zitten wachten??? Man man man…

Het is voor mij de volgende ochtend toch een beetje afwachten of ik nu daadwerkelijk zal worden afgehaald. Ik sta om 8u klaar, zoals afgesproken. Het wordt 8u05, 8u10, 8u15,… En ik begin al te twijfelen… vijf minuten later kom er dan toch een tuktuk aangereden en stap ik in! Er zit een koppel in die van tjechië komen. Ook al een paar van die kanten tegengekomen eigenlijk! We rijden naar de boot en stappen in. Niet veel speciaal, een vissersbootje waar we allen op de grond zitten.
Ik placeer enkele reddingsvesten onder mijn rug en kont en nog kwartier later dommel ik in slaap. Voertuigen maken me altijd zooo moe! Ik word verschillende keren wakker, maar iedere keer zitten we nog op de zee en besluit ik om verder te dutten. Als ik om 11u wakker wordt en we zijn nog steeds aan het varen bedenk ik me dat het echt wel een ‘boat trip’ is!! Een half uurtje later arriveren we dan toch eindelijk op Koh Kong Island. Het typische plaatje van een tropisch eiland met palmbomen, zon, zee, strand en helder water. Tijd om te relaxen. Er komen al gauw wat toeschouwers die ons nieuwsgierig aangapen. We blijven echt een attractie, zeker in zwemkledij!!

Terwijl de ‘gidsen’ ons eten klaarmaken hebben wij tijd om te chillen. Beetje zwemmen, beetje zonnen, beetje wandelen, beetje lezen,… Er vliegen allemaal mini vliegjes rond en ik zie Jana op haar benen slaan. ‘They bite’ zegt ze. Ik kijk naar mijn benen en zie hier en daar kleine rode vlekjes, waarvan ik vermoed dat het van het zoute water komt. Wanneer ik even later echter zie dat mijn benen volledig onder de rooie vlekjes zitten, haal ik snel mijn deet tevoorschijn. Vooral als ik één van de vliegjes op heterdaad betrap, hem vervolgens plet en er een vinger met bloed aan over hou. De kleine krengen!!! Ze hebben zich ondertussen al enorm tegoed gedaan aan mijn lijf en tot mijn grote schrik zie ik dat het rode vlekjes met een kleine bloedstip in het midden zijn. Exact dezelfde zoals ik eens in Zuid-Amerika gehad heb… Ze jeuken niet of vormen geen bobbel, maar de volgende dag is het tien keer zo erg!!!! Als ik zie hoeveel beten ik heb…. Dit wordt een regelrechte ramp! Laat het niet dezelfde zijn, laat het asjeblieft niet dezelfde zijn!! Maar ik vrees ervoor… De verrassing zal voor morgen zijn…

Even later is het etenstijd. Vis, groentjes, taai vlees en- hoe kan het ook anders-rijst. Het is niet echt honderd procent mijn ding, maar ik ontdek wat patatjes tussen de groenten en die smaken me wel. Ik bedenk dat pé hier waarschijnlijk helemaal niets van zou moeten hebben. ;-)
Na het eten wandel ik een beetje langs het water tot er plotseling een kereltje achter me aan komt. Hij lacht en zegt allemaal rare dingen waar ik geen snars van begrijp. Ik vraag of we misschien vertrekken en of ik moet terugkomen?? Hij brabbelt wat woorden en wijst naar de boot. Hij is echt overenthousiast en komt een beetje te dicht naar mijn goesting…. Hij doet teken naar mijn borsten en vormt zijn handen alsof hij er zou in knijpen, dan vormt hij een hartje met zijn handen en lacht een beetje zenuwachtig, maar ik doe alsof er allemaal geen zak van begrijp! En dat is ook zo! Ik heb zo wat vage vermoedens, maar ik sta er liever niet bij stil. Dus wandel ik terug met hem om te ontdekken dat we eigenlijk helemaal niet vertrekken. Wat hij me allemaal kwam vertellen, god mag het weten! Hij blijft nog een tijdje staren en brengt me zelfs een kokosnoot om uit te drinken, maar ik zou toch liever hebben dat hij me wat met rust laat…!!!

Om drie uur is het dan toch echt tijd om terug te keren. We moeten door het water om bij de boot te geraken en daar weer op één of andere manier proberen van erin te klauteren! Er hangt een auto band uit de boot waar je je voet in kan zetten, maar dat blijkt toch niet zo evident. Ik krijg dus een beetje extra hulp in de vorm van een vlakke hand op mijn kont! Nu ja, ik raak zo toch in de boot :-)
Ik bouw weer een nestje, leg me neer en ben binnen de kortste keren terug in dromenland. Ik word verschillende keren wakker van het zeewater die over de boot in mijn gezicht spetst. Eén van de gidsen vind het kennelijk een grappig gebeuren en zit met een brede grijns te kijken.
We gaan niet het volledige stuk door de zee, maar varen nu ook een stuk door de mangrove! Waar ik gisteren gelopen heb, vaar ik nu! Prachtig stukje natuur!! Tot we plotseling vast komen te zitten… Laag tij… De mannetjes stappen uit en beginnen aan de motor te prutsen. Het Tsjechische koppel wisselt enkele woorden en even later gaat de jongen vooraan gaan staan en begint ongegeneerd in het water te plassen. En het blijft maar komen!!! Hij stond er zeker een volle minuut te pissen! Enkele seconden later springt het meisje in het water… Ieuw!!! Je zwemt wel in de pipi van je vent hé nu!!! Maar volgens mij moet ze gewoon ook pipi doen. Ik hou me, zo ver mogelijk van het water…

Als we eindelijk terug toekomen in de stad is het al donker. We wandelen terug naar ons hotel en na een verfrissende douche wandel ik de stad in, ik heb zo’n ontzettende honger!!! Ik ga terug naar het restaurantje waar ik de eerste avond gegeten heb. Daarnaast bevindt zich ook het reisbureau waarmee ik de jungletrekking van morgen wil doen. Nu blijkt echter dat de twee personen die hadden ingeschreven, slechts één dag doen ipv een overnachting… Zucht… Aan een tafeltje zit een meisje die de trekking al gedaan heeft en die me er wat kan over vertellen zegt de kerel.
Ik ga me erbij zetten en we slaan een babbeltje. Het is mij al snel duidelijk dat het een nederlands meisje is, dus na het gebruikelijke ‘Where are you from? – Holland – aaah ik dacht het al’ zinnetje, kunnen we gewoon verder in het Nederlands praten. Het is fijn om nog eens Nederlands te kunnen praten! Je kunt jezelf zoveel beter verwoorden! We eten wat en slaan een babbeltje over van alles en nog wat. Ze blijkt orthopedagoge te zijn, dus daar vinden we ook een mooi gespreksonderwerp! Uiteindelijk beslis ik om toch de trekking van één dag te doen. Anders kom ik hier overmorgen om 11u s’morgens aan en moet ik nog een hele dag schimmelen in Koh Kong, vooraleer ik de volgende ochtend de bus naar Battambang kan nemen. Ik heb het hier ondertussen wel gezien! Tijd om door te reizen!

Als we even later naar de hostel wandelen gaat het plotseling over de kleine bijtgrage vliegjes op het ‘Koh Kong island’. Ze stelt me gerust en zegt dat ze bij haar de volgende dag verdwenen waren. ‘Echt waar???’ reageer ik super opgelucht!! Wat een geruststelling!

Wanneer ik de volgende ochtend wakker word zijn de stipjes echter NIET verdwenen…  Ik maak me klaar voor de trekking en wandel naar het restaurant waar ik nog snel een ontbijtje neem. Mmmm cornflakes! Eventjes later word ik opgepikt door de tuktuk. Een koppel van nieuw zeeland vergezelt  me vandaag!
We rijden een eindje langs een baan die meer uit putten bestaat dan iets anders! Aan het einde stappen we in een bootje. Nog kleiner dan gisteren en geen mogelijkheid om een slaapplekje te creëren. We varen gedurende een uurtje door de mangrove en het prachtige omringende landschap! Heel erg mooi, maar het weerhoudt er me niet van om af en toe in slaap te dommelen. Ik heb dringend nood aan actie! En dat krijg ik wanneer we eventjes later aanmeren en aan land gaan. Het is snikheet, maar  toch zitten we allen goed ingeduffeld in een lange broek die dan nog eens lekker elegant in onze sokken verdwijnt… Er zouden  namelijk bloedzuigers zitten en die heb je toch liever niet aan je benen kleven! We banen ons een weg door de brousse. De voorste gids heeft zijn machete mee en gebruikt deze af en toe om het pad wat vrijer te maken. Het is op zich geen zware wandeling, het grootste gedeelte is effen, hier en daar een beetje klimmen, maar dat wordt tot een minimum beperkt. Ik ben ondertussen meer gewoon ;-)
En toch gutst het zweet weer van onze lijven. De druppels vallen zo van mijn gezicht! Ik rits mijn broek toch een beetje open om zo wat lucht binnen te laten. En merk meteen… dat mijn vrees omtrent de onschuldige rooie vlekjes gegrond was!! Ik heb de jeuk proberen te negeren, maar ik kan niet anders dan de waarheid onder ogen zien en vooral voelen!! Mijn benen, voeten, billen, armen en rug zijn slachtoffer geworden van de vreselijke zandvlieg! Curse them!!!!! Ik weet dat de jeuk alleen maar erger wordt en dat is geen plezante gedachte!
We stoppen één maal bij een uitzichtpunt en vanaf daar zou het nog drie uur wandelen zijn vooraleer we bij de waterval, onze eindpunt, terecht komen. Het blijkt uiteindelijk maar een uurtje te zijn… Nogmaals: aziaten en tijdinschatting… We komen terecht bij een prachtig stukje natuur waar een waterval het landschap siert. Tijd voor verfrissing! Maar hoe hard ik ook zweet, volledig in dit koude water plonsen zit er niet echt in. Ik geniet echter met volle teugen van de verkoeling op mijn beten. Het meisje vraagt wat me in godsnaam overkomen is? En als ik mezelf eens goed bekijk, dan vraag ik me dat ook af!! Mijn benen lijken wel een mijnenveld!!! Pffff…dit wordt leuk de komende dagen…

We chillen een drietal uurtjes aan de waterval, waarbij ik me toch uiteindelijk helemaal in het water waag. Heerlijk fris!! Visjes komen nieuwsgierig dichterbij, maar geen één die eens een hapje      neemt :-) We krijgen onze sobere lunch, rijst met stukjes vlees die wederom wat taai zijn, en een heerlijk dessert: twee verse ananassen!! IK vraag me af hoe ik daar ook vanaf zal moeten kicken!! Ze zijn zoooo lekker hier!! Een streling voor de smaakpapillen! Als we voldoende gerust en genoten hebben zetten we onze tocht weer verder. We moeten over het water om aan de overkant te geraken. Een klein brugje, bestaande uit twee dikke takken, moet er ons droog heen leiden. Voor mij geen enkel probleem, maar het andere meisje is duidelijk nog niet veel trekkings gewoon. Dit vind ze té eng (??)en gaat dus al eventjes voor ons, door het water, naar de overkant en kleed zich daar om. Het terugkeren gaat behoorlijk vlot, soms té vlot als de stenen glad zijn en ik weer een slippertje maak! Ik heb al sinds het heengaan mijn broek afgeritst en mij opengesteld voor bloedzuigers. Liever dat, dan het schuren van de stof over mijn beten! Uiteindelijk is er maar één viezerik die zich vol zuigt aan mij. Valt best mee dus!! Voor we het weten zijn we terug aan de boot en daar ontvang ik het leuke berichtje dat mijn lieve collega bevallen is van een dochtertje!!! Woehoe!! Bij deze nog eens een super dikke proficiat Hélènetje!!!!

Tijdens het terugvaren slaag ik er wel in om niet in slaap te dommelen. Het uitzicht is echt super en hier en daar zien we een hele reeks kleine visjes uit het water springen! Precies een privé show!
Als ik terug in de hostel ben val ik uitgeput neer op bed. Het was dan misschien geen zware trekking, maar de warmte zuigt alle energie uit je lijf! En de non stop jeuk doet ook zijn deeltje denk ik!

Mijn dagen in Koh Kong zitten er op! En ik heb het hier nu ondertussen wel gezien. De omgeving is erg mooi, maar in het stadje valt er geen zak te beleven. De hostel waar ik verblijf wordt vooral bezocht door locals en ik kan je verzekeren dat hun mama hen nooit geleerd heeft ‘dat je stil moet zijn s’avonds en respect moet hebben voor de andere mensen die willen slapen’! Hun schelle stemmetjes galmen als klokken door de grote hal en hun tv’s staan volle bak terwijl de kamerdeur gewoon open blijft staan! Zowel gisteren als vandaag ben ik twee keer uit mijn kamer moeten komen om teken te doen dat ik WEL wil slapen! Ik wil RUST!!! Lawaaierige Aziaten!

 Er rest mij nog een weekje Cambodja en morgen wacht me een hele dag bus! Hoi hoi Karaoke, ik kom eraan..zucht!! Reizen is fun, maar het heeft zo ook zijn nadelen….;-) Die nemen we er echter gewoon bij, nietwaar? Zei ze al krabbelend!

 

Veel liefs
Mijnenveld-been Joke

 

 

De gruwel van de 'Killing fields' en 'Tuol Sleng -S21'

Aangezien ik geen tour gevonden heb moet ik op eigen kracht bij de ‘killing fields’ proberen te raken. Mijn plan is als volgt: ik stap naar buiten, wordt natuurlijk meteen aangesproken door een stuk of zeven tuktuk drivers, biedt 7 dollar, te nemen of te laten, wie brengt mij??? Vervolgens staat iedereen te springen! Strak plan me dunkt! Vol goeie moed stap ik stipt om tien uur de hostel uit. Volgens plan word ik meteen aangesproken (door 2 ipv 7). ‘Motorbike??’ Ik stap op de kerel af en vraag hem hoeveel hij wil om mij naar de killing fields te brengen. Hij denkt eventjes na en zegt vervolgens: ‘six dollar?’. Zes dollar?? Hahaha perfect! ‘Heen en terug?’ vraag ik nog even. Hij knikt en ik stem toe. Er verschijnt een brede glimlach op zijn gezicht gevolgd door een korte ‘ha’ en een voldane blik naar zijn collega. Het mannetje had waarschijnlijk niet gedacht dat het zo vlot zou gaan, zonder over de prijs te moeten discussiëren. Maar mijn maximum was zeven dollar en hij biedt minder, dus waarom ook niet?? Als ik zelf een brommertje zou huren, dan kom ik nog niet toe met dat budget! Win win situatie, toch?? Hij bekijkt me even en doet teken dat ik mijn camera meer naar voor moet hangen. Als ik dat gedaan heb knikt hij en kunnen we vertrekken. Een 45tal minuten later arriveer ik bij ‘Choeung EK’, aka ‘the killing fields’, althans één van de 300(!!) in dit land. Mijn gezicht vuil, mijn ogen rood en mijn haar stijf van al het stof tijdens de rit. Het domein ligt er vredig bij. Het gras is groen, er staat een grote blinkende stupa, bomen bewegen rustig in de wind, de zon schijnt en de hemel is blauw. Niets doet vermoeden dat hier ooit zo’n gruwelijke taferelen hebben plaats gevonden… Tot voor kort wist ik bijna niets over de vreselijke geschiedenis van Cambodja. Ik had wel vaag iets gehoord en gelezen over het onmenselijke regime van ene Pol Pot. Dat zijn daden zo wat even zwaar zijn als wat Hitler met de joden deed in WOII had ik nooit gedacht. Toen ik net in dit land aankwam ben ik me, met behulp van het internet, wat gaan verdiepen in hun verleden. Wat ik hier echter te horen krijg gaat veel verder dan beknopte uitleg op wikipedia…. Bij de ingang krijg ik een bakje met koptelefoon. Een audiotour leid je naar de verschillende plaatsen op het domein en verteld wat er waar precies plaatsvond. Het begint op 17 april 1975, dan krijgt Pol Pot het in zijn lelijke kop om zijn eigen landgenoten te gaan uitroeien. Alle mensen in de stad worden teruggedreven naar het platteland waar ze onder barre omstandigheden keihard moeten werken. Intellectuelen, buitenlanders, professoren, advocaten,…. worden genadeloos een kopje kleiner gemaakt. Een bril dragen was al genoeg om vermoord te worden. Niemand wordt gespaard, kinderen, mannen, vrouwen, rijken, armen, ouderen, monniken, nonnen… iedereen moet hetzelfde lot ondergaan. Pol pot’s leger, de Khmer Rouge, bestaat uit jonge mannen die ofwel aanhangers zijn ofwel absoluut geen andere keuze hebben dan mee te doen. Cambodianen die Cambodianen vermoorden, zoek de logica… En blijf zoeken want die is er niet. Geen onderlinge strijd over geloof, ras, stukken land, geslacht, overtuiging,… gewoon landgenoten die elkaar om onverklaarbare redenen harteloos martelen en doden. In S21, Tuol Sleng, een reeks gebouwen die voorheen als lagere school dienden (!!) worden mensen zomaar gemarteld en vernederd. Ze worden er opgesloten in ruimtes die zelfs niet kunnen dienen als kippenhok en moeten er dagelijks luisteren naar het gekrijs van anderen die de pijn van hun leven doormaken. Ze worden ondervraagt over dingen waar ze niets mee te maken hebben of feiten die ze niet gepleegd hebben, sommigen bekennen gewoon en verraden familie en vrienden om toch maar aan de pijn te ontsnappen… En kun je het hen ook kwalijk nemen? Ze hebben niets op te biechten, want ze hebben helemaal niets misdaan. Dit is complete waanzin! In S21 werden 20000 mensen gevangen gehouden, waarvan 7 overleefden… Om de zoveel tijd werden ze naar de ‘killing fields’ gebracht, onder het mom dat ze naar een andere ‘thuis’ mochten. Geblinddoekt en vastgebonden werden ze daar gedumpt in bunkers. Wachtend tot het hun beurt was om op brutale manier te worden afgeslacht. Gereedschappen die door de boeren gebruikt werden om op het land te werken worden nu gehanteerd om mensen te vermoorden. Schedels worden ingeslagen met hamers, harde gekartelde takken (van de ‘sugar palm’) worden gebruikt om de hals over te snijden, messen om neer te steken, bamboostokken om dood te slaan,… Een kogel is immers te veel waard. Het zou een verspilling zijn om die te gebruiken… Alles wordt nauwkeurig gecontroleerd met naamlijsten. Iedereen die S21 verlaat moet ook aankomen bij de ‘Killing fields’, niemand mag ontsnappen. Het is immers ‘beter om een onschuldige ‘by mistake’ te vermoorden, dan het risico te nemen een vijand te hebben gemist’ vindt Pol Pot. Het domein zelf bestaat uit heel wat putten, dat zijn de massagraven waar de lijken in gedumpt werden, als vuil in een container. De grootste omvatte 450 mensen. De lichamen werden nog eens overgoten met een chemische stof, enerzijds om de half levenden volledig te doden en anderzijds om de stank te beperken zodat men in de buurt geen argwaan zou krijgen van wat zich hier afspeelde. Men vond een massagraf vol lichamen zonder hoofd, een massagraf vol naakte vrouwen met baby’s… Ik hoorhet verhaal van een vrouw die door twaalf mannen verkracht werd tot ze het bewustzijn verloor. Later werd ze naakt wakker in een rijstveld. Ze heeft de gruwel overleeft maar heeft haar dorp en familie verlaten omdat ze niet kon leven met de schande… Baby’s werden met hun hoofd dood geslagen tegen een boom, want wie weet, die konden later misschien wel wraak nemen… De boom hing vol bloed en hersenen… Hoe gek kun je zijn? Dit waren geen mensen, maar monsters!! Ondertussen werd er luide muziek gespeeld zodat de andere gevangen het gekrijs van de geëxecuteerden niet zouden horen… 3 miljoenen cambodianen kwamen om tijdens deze wrede periode van vier jaar, zomaar, zonder reden. Niemand in het buitenland wist wat er aan de hand was want de grenzen waren afgebakend met landmijnen. Pol Pot kon gewoon zijn zin doen, de gore klootzak! Cambodja raakt me, door zijn prachtige natuur, door de lieve mensen, maar vooral door zijn onverbiddelijk harde geschiedenis. Ik kan er niet bij dat iemand in staat is om dit aan te richten. Ik kan er al helemaal niet bij dat één persoon zoiets kan veroorzaken! Hoe is dat mogelijk?? Hoe kan één nietig persoontje zoveel macht hebben dat hij 3 miljoen mensen de dood kan injagen, zonder er zelfs maar één persoonlijk te hebben vermoord! Hoe kun je zoiets willen? Hoe kun je ermee leven?? Dit is compleet ziek!! Dit is geen persoon die een land mag leiden, dit is een persoon die thuis hoort in de zwaarte psychische instelling die er maar bestaat! Vastgebonden aan zijn bed of opgesloten in een isoleercel. Hoe kan niemand hier ooit tegenin gegaan zijn? Ik kan er werkelijk niet bij… En wat me nog het meest van al stoort is dat deze gek er ook nog mee is weg gekomen. Hij is nooit opgesloten of veroordeeld, hij is verdorie 82 jaar geworden en heeft zelfs nog zijn kleinkinderen gekend!!!! Twintig jaar heeft hij terug getrokken geleefd, zonder dat er iemand hem ook maar iets heeft kunnen doen. En uiteindelijk is hij ‘natuurlijk’ gestorven of misschien vergiftigd, men is het niet zeker. Ik hoop, uit de grond van mijn hart, dat er een hel bestaat en dat hij er brand!! Ze hadden hem verdorie exact hetzelfde moeten aandoen. Hem dagelijks martelen, elke techniek die gebruikt is op hem toepassen en telkens wachten tot hij er terug bovenop komt om dan weer een andere techniek toe te passen! Dat hij alles meemaakt wat hij al die onschuldige mensen heeft aangedaan!! In het Tuol sleng museum hangen duizenden foto’s van de mensen die hier verbleven hebben, gemarteld werden en vervolgens overgebracht naar de killing fields waar ze tenslotte werden geëxecuteerd. Hun wezenloze gezichten staren je aan, hun ogen zijn leeg. Ze tonen weinig emoties vind ik persoonlijk. Geen angst, geen verdriet, gewoon leeg… De ruimtes die ooit als klassen dienden werden omgevormd tot martelruimtes, je kunt er de verroeste bedden nog zien waar de slachtoffers op werden vastgebonden. Waar hun nagels werden uitgetrokken, vingers werden afgesneden, waar hun tepels met tangen werden afgeknepen, elektrische schokken werden toegediend,…. Andere ruimtes werden verbouwd tot cellen. Ongeveer een meter op anderhalve meter… En dit diende dan niet voor één persoon, oh nee, hier werden meerdere mensen in ondergebracht. Huilen mocht niet, praten ook niet. Gruwelijk, onmenselijk, wreed, barbaars,…. ONVOORSTELBAAR!! En steeds opnieuw moet ik maar denken aan wat mijn ouders me altijd zeggen: ‘we kiezen niet waar we geboren worden, maar wij mogen blij zijn dat we hier in het westen zijn geboren, dankbaar dat we de kans hebben op een deftig leven’. En ja België heeft nog steeds geen regering, de belastingen zijn veel te hoog, banken gaan failliet, verzekeringen betalen vaak niet uit, ministers verdienen veel te veel in vergelijking met de rest van de bevolking, het weer zit vaak tegen, de maandelijkse rekeningen zijn soms onredelijk,…. Maar er is tot nu toe nog geen enkele gek geweest die het in zijn kop gehaald heeft om een regime te starten waarin hij ons zonder reden, genadeloos kan gaan vermoorden. Dat is, in onze maatschappij, ondenkbaar. Of heeft de man van de audiotour gelijk? Kan het om het even waar en wanneer gebeuren…? Ik mag hopen van niet…. En vooraleer je gaat denken: ‘euhm, is die hitler en zijn daden vergeten?’. Uiteraard helemaal niet! Het is erg vergelijkbaar en ligt op dezelfde lijn vind ik persoonlijk. Ik heb dezelfde walgelijke gevoelens over zijn praktijken! Het is onmogelijk om in dergelijke situaties over ‘erger of ergst’ te spreken. Het Pol Pot regime is nu gewoon gelinkt aan het land die ik bezoek en eigenlijk wist ik er amper iets over, dit in tegenstelling tot WOII. Die historie kent iedereen. Maar dat er dertig jaar later in één land een gelijkaardig drama plaatsvond, daar is niet iedereen mee bekend denk ik… Het hele gebeuren is amper veertig jaar geleden.. Je bent er toch eventjes door van je melk. Ik zie mensen lachen wanneer ze deze sites bezoeken en ik begrijp niet hoe ze het doen. Ik begrijp niet hoe je bij deze gruwel kunt glimlachen. Bij de killing fields is een grote stupa gebouwd, deze bewaart duizenden schedels en botten van de mensen die hier zijn omgekomen. Sommigen vertonen gaten of breuken ten gevolge van de manier waarop ze vermoord zijn… Maar goed, genoeg geschiedenisles ? Terug naar de orde van de dag. Mijn lieve brommerchauffeur blijft maar telkens op mij wachten tot ik klaar ben. Oorspronkelijk was het de afspraak dat hij me heen en terug naar de Killing fields zou brengen, nu heeft hij me ook nog eens afgezet aan het museum en wacht zelfs daar nog om me vervolgens terug te brengen. Maar aangezien ik in de buurt van de ‘russische markt’ ben wil ik ook graag nog eventjes daarheen. Dus ik laat me daar afzetten, bedank hem vriendelijk voor zijn diensten en betaal hem nog een dollar meer dan we hadden afgesproken. En zo zijn we beiden tevreden!! Het is eventjes tijd om terug in het heden te komen, terug in het Cambodja van nu die uit een hele diepe donkere put geklommen is, en het ondanks alles toch wel goed doet. De markt bestaat uit allemaal kleine kraampjes en smalle wandelgangetjes. In het ene deel verkopen ze kleren, souvenirs, stoffen, schoonheidsartikelen, brommermateriaal,… wat je maar wil! En in het andere deel zijn het voornamelijk etenswaren. Daar heerst weer die typische scherpe geur die je hier op alle (voedsel)marktjes tegenkomt. Een mengelmoes van fruit, rauw vlees en vis. Vreselijk!! Vaak worden de markten in Azië geprezen voor hun heerlijke ‘kleuren en geuren’, maar ik vind die geuren toch maar niets! Bah, mijn maag keert er van om! Het is een marktje zoals ik er ondertussen al vele gezien heb. Buiten een lekker zoete mango koop ik er niets. Het is immers tijd om eens iets deftigs te eten dus placeer ik me in een restaurantje waar ik een ‘welriekende’ panini verober! Daarna wandel ik de hele route terug, wat toch wel een dik uurtje in beslag neemt. Wanneer ik bijna terug aan de hostel ben word ik aangesproken door een Aziatisch meisje die mijn piercing en oorbellen enig vindt! Jaaa ik scoor hier met mijn piercing hoor :-D We raken aan de babbel en zetten ons op een bankje. Ze is van de Fillipijnen en samen met haar broer op bezoek bij familie die hier woont. Ze vraagt me uit over België en mijn reis. Het is best een gezellige babbel! Ik moet er toch ook maar eens heen! Dit is niet de eerste sympathieke fillipijn die me aanspreekt deze reis! Als ze daar allemaal zo gastvrij en vriendelijk zijn, dan lijkt me dat echt wel super! Dominique ik kom eraan!! ;-) Eventjes later scheiden onze wegen want ik moet eigenlijk dringend naar de wc! De rest van de avond is het chillen. Beetje computeren, skypen met de mama en de papa, iets gaan eten en tenslotte, om de dag af te sluiten nog een heerlijke full body massage! Yes yes! Ik heb nog nooit zoveel massages gehad in mijn leven! :-) Als ik terug wandel is het 23u, de straten liggen er al behoorlijk verlaten bij, ook al is dit een hoofdstad. Maar zoals eerder vermeld, het merendeel van deze mensen leeft met ‘het komen en gaan van de zon’. Het is een behoorlijk dagje geweest. Met heel veel indrukken en hersenpinsels. Maar dat hoort erbij, dat vind ik net belangrijk. Dat je tijdens je reis geconfronteerd wordt met de dingen des levens, met de harde realiteit. Puur, zoals ze is. En dat je erover kunt nadenken en filosoferen. Vergelijken en concluderen. Reizen is niet enkele de leuke en mooie dingen van een land zien, maar ook de pijn en de littekens. Dat hoort er nu eenmaal bij. Ik wil er niet blind voor zijn of mij ervan afwenden. Als je zo’n belangrijke dingen van een land niet ziet, dan heb je het land ook niet echt ervaren denk ik. Maar dat is maar een persoonlijke mening, hoe ik reizen ervaar. :-) Veel liefs ‘Ferm onder de indruk’ Joke

Phnom Penh

Deze ochtend zei ik ‘byebye Kukuluku’ en nam de bus richting Phnom Penh. Klaar om de hoofdstad van Cambodja te gaan ontdekken. Een viertal uurtjes later arriveren we bij het busstation. Nog vooraleer de bus tot stilstand komt wordt hij al omringd door een zwerm mannetjes die je kost wat kost hun tuktuk of brommer willen aanbieden. Aangezien de hostel waar ik heen wil een heel eindje hiervandaan ligt, kan ik niet anders dan beroep doen op hun diensten. Ik zie het namelijk niet zitten om gedurende 45 minuten rond te wandelen met meer dan 20 kilo rond mijn lijf. 1 dollar, neem ik me voor, meer ga ik niet geven!! Als ik uit de de bus komt trek ik het gebruikelijke ‘ik heb je niet nodig’ gezicht. Wanneer er mij gevraagd wordt waar ik heen wil zeg ik op nonchalante wijze de naam van de hostel. De tuktuk chauffeurs vragen 2 dollar… ‘Noooo, it’s not that far, 1 dollar, nothing more’ hou ik vol. En ondertussen wandel ik al een beetje weg, ik weet toch dat ze me gaan volgen. En na wat gekibbel gaat er, zoals verwacht, eentje akkoord. Een brommerje, maar dat ben ik ondertussen al gewoon. Hij spreekt echter geen engels en zijn vriend moet hem duidelijk maken waar ik precies heen wil. Ja maar jaaaa zo niet hé!!! Uiteindelijk knikt hij enthousiast en stap ik achterop. Hij weet dat het in de buurt is van de ‘royal palace’, maar dat is ook alles… Zo stopt hij eerst bij een hotel waar noch het woord ‘lazy’, noch ‘gecko’ en nog ‘guesthouse’ te bespeuren valt. ‘Noooo not here’ ik blijf rustig zitten en herhaal nog eens langzaam de naam: ‘L-a-z-y  g-e-c-k-o’. Hij draait zijn brommertje en rijd volgens mij de verkeerde kant uit. Wat ik hem ook duidelijk maak en daarbij de tip geef om het eens te vragen aan één van zijn collega’s. Dat begrijpt hij kennelijk wel en zo geschiedde dat ik een vijftal minuten later uiteindelijk toch bij het correcte guesthouse wordt afgeleverd! Ik vind er een goedkope en deftige kamer en trek vervolgens de stad in. Op de stadskaart staat de top tien ‘must see’. Ik besluit er zoveel mogelijk van te doen! Maar eerst ga ik op zoek naar een lunchstop. Bij het eerste restaurantje waar ik de menukaart inkijk word ik meteen omringd door twee obers. Ik kijk hen om beurten aan en zeg ‘dat ik wel weet hoe in de kaart te kijken’. Bah ik hou niet van die opdringerigheid en stap verder. Bij het tweede is het rustiger en plof ik neer. Voor mij komt een tiener die boeken verkoopt even rusten op een geparkeerde brommer. Hij staart me langdurig aan. Grrrrrrr!!! Laat me toch met rust!!! Vervolgens begint hij irritante liedjes af te spelen met zijn gsm. Weer de verkeerde keuze gemaakt joke!! Ondertussen passeren er steeds maar kinderen die mij een boek of iets anders willen verkopen. Ze zijn vaak nog heel jong… Ook de gsm jongen probeert mij verschillende keren zijn waren aan te prijzen, dit doet hij op een treiterig toontje omdat hij ziet dat het me niet zint. De eerst keren schud ik mijn hoofd, daarna negeer ik hem.

De Royal palace wordt al meteen doorgeschoven naar morgen wegens onfatsoenlijke kledij. Met mijn blote schouders en knieën ben ik té naakt om de domeinen van de ‘koning’ te betreden. Dan maar het ‘nationaal museum’. ‘Serieus? Een museum? Das toch niets voor jou?’ Ja Joke gaat naar een museum! En inderdaad, het blijkt niets voor mij! Maar ik wil per se zoveel mogelijk items op mijn ‘must see’ lijstje afkruisen en uiteindelijk wil ik de stad gezien hebben! In een half uur ben ik er echter doorgewandeld… Veel hindoeïstische beelden en uitleg over de angkoriaanse periode. NEXT!

Wat Phnom, een pagoda, waar de stad naar genoemd is. Te bezichtigen op de enige heuvel in Phnom Penh. Er wordt een ‘contribution’ gevraagd van 1 dollar, maar het loket ligt zo ver van de trappen dat ik het dus ‘toevallig’ niet gezien heb en gewoon doorloop. Tsssss wat een schande! Ik geef mijn ‘contribution’ liever aan mensen, niet aan monumenten! Het is mooi, maar ook hier ben ik na tien minuten voldaan. 2^e item op mijn lijstje wordt afgekruist! NEXT!

De nightmarket! Aaaaaah das klappen zie! Al wat meer mijn ding! En, extra chance, enkel te bezichtigen in de weekends en nu past het toch wel dat het net zondag is zeker!! Ik ben waarschijnlijk een beetje te vroeg want van de 12O kraampjes die er zouden moeten staan, zie ik er misschien 30? Langs alle kanten galmt er muziek uit grote boxen, allemaal door elkaar, om onnozel van te worden! Op het einde staan er allemaal eetkraampjes in een vierkant en in het midden liggen er overal rieten matten waar de locals op zitten te eten. Super gezellig! Ik schuif aan bij een kraampje die een soort gebak met chocolade verkoopt! Mmmm! Er staan een koppel toeristen voor me, het meisje zet een stap achteruit en trapt op mijn voet. Ze kijkt om te zien wat het is en draait vervolgens weer gewoon haar hoofd. ‘Jaaaa tis niet erg wi, geen probleem nee’ zeg ik luidop. De kerel kijkt me vreemd aan en ze wandelen verder… Arrogante boeren!!! Geen beetje beleefdheid geleerd misschien?? Als je op iemand zijn voet trapt zeggen wij sorry in België!!! Italianen, Spanjaarden, portugezen weet ik veel, onbeleefderiken in elk geval. Bah! Ik schenk mijn glimlach aan de vriendelijke mensen achter het kraampje en krijg er meteen ene terug. Veel beter!

Ondertussen wordt het langzaamaan donker en wandel ik terug naar de hostel. Het is nog een héél eind voor ik er ben en ik begin toch wat moe te worden van heel te dag te hebben rond geslenterd. De plaatselijke vervoersvereniging begint mij dan ook danig op de zenuwen te werken, aangezien ze mij, de voorbij vier uur, om de vijf stappen een tuktuk of een brommer aanbieden. ‘Madaaam tuktuk? madaaaam motorbike?? Where are you going?? Cheap cheap!! Ladyyy transport?’… Ik denk dat ik een hele dag ‘no’ heb lopen zeggen en met mijn hoofd heb lopen schudden. Ook wanneer je hen niet aankijkt en gewoon verder loopt blijven ze je toch vragen of je geen vervoer nodig hebt. Het begint me mateloos te irriteren en mijn ‘no’s’ veranderen algauw in ‘NOOOOOOOOOOOOOOO!!!’ of een antwoord in de zin van ‘There are plenty tuktuks here, if i really need one i can ASK for it!!!!’. Ik voel me als een fluitketel die op punt staat om te gaan koken!!! Zo zenuwachtig ik werd van het getoeter in Vietnam, zo zenuwachtig word ik hier van de ‘tuktukaanbiedingen’. NEEEEEEEEE IK HOEF GEEN TUKTUK EN GEEN BROMMER OOK!!! ALS IK JE NIET AANKIJK,DAN HOEF IK HELEMAAL NIETS VAN JE!!!! Dat begrijpen ze hier echter niet. Ik probeer altijd zo lang mogelijk vriendelijk te blijven, maar nu spelen ze toch echt wel met mijn grenzen! Ik ben blij als ik eindelijk arriveer in de hostel en mij op mijn bed kan laten vallen, ware het niet dat ik eerst nog eens de sleutel van mijn kamer afbreek in het slot om vervolgens nog twee keer de vier reeksen trappen op en neer te doen. Maar dan eindelijk: RUST!!!!!!!!

Ik verzet mijn gedachten wat met een luchtig filmpje (met dank aan Joyce J) en ben daarna weer helemaal klaar om de stad terug in te trekken. Diner time! Ik nestel me in een gezellig zeteltje op het terras van een klein restaurantje en daar word ik gedurende het komende uur met de realiteit van Cambodja geconfronteerd… Het aantal kinderen, soms zeer jonge kinderen (4 jaar), die hier passeren om dingen te verkopen, zijn talrijk. Ze lopen rond met een plastieken mand die via een schouderband rond hun lijf hangt. Ze hebben boeken of prulletjes en smeken je soms echt om te kopen. Eén jongetje vraagt of ik een spelletje met hem wil spelen? Blad steen schaar, als ik win krijg ik een boek, als hij wint dan koop ik er één, tien dollar… Ik sla zijn voorstel af… Op vele plaatsen zie je posters en slogans die je vragen om kindermisbruik te melden als je het tegenkomt. Dit is uiteraard gericht op het pedofilieprobleem waar Cambodja serieus mee te kampen heeft. Maar ik vraag mezelf af, in hoever deze kinderarbeid ook geen ‘misbruik’ is? Kinderen horen s’avonds (en overdag) niet langs de straten te dweilen om dingen te verkopen. Of is dit geen arbeid, is dit puur overleven? Geen andere keus hebben? En is mijn gedacht hierover maar de slappe mening van een rijke westerling die niet weet hoe het is om arm te zijn en niets te hebben??

Terwijl ik aan het eten ben loopt een vent traagjes heen en weer. Duidelijk eentje die zijn vervoer aan de man wil brengen. Ik kijk hem aan en trek zo zijn aandacht. Hij begint te babbelen, vraagt waar ik vandaan kom, wat mijn plannen zijn voor morgen,… En zo heb ik hem meteen waar ik hem wil hebben. ‘I want to go to the killing fields, you have a motorbike?’ vraag ik hem. Nee, zo blijkt, maar wel een tuktuk. Zijn prijs is tien dollar, maar dat vind ik teveel. Hij lacht en zegt plots: ‘but for you i can do it for free…’. Ik verslik me bijna in een rijstkorreltje! ‘For free??’ vraag ik argwanend ‘Why would you do that?’ en eigenlijk weet ik daar het antwoord al op… Hij begint nerveus te lachen. ‘You know, happy happy!!’ En daar hebben we het!!! ‘But i am very happy’ zeg ik hem met een overtuigde glimlach. Hij bevestigd mijn gedachten wanneer hij antwoord: ‘Come with me i can do happy happy!!’ Ik laat een verontwaardigd lachje horen en zeg van nee. Waarom niet vraagt hij me, even verontwaardigd. ‘Why not??? Because I don’t want that!! I am happy!’ antwoord ik hevig maar nog steeds met de glimlach. ‘Okay okay, sorry’ lacht hij zenuwachtig en geeft vervolgens de strijd op. Deze man moet gedacht hebben: als de blanke mannen zo gewillig zijn, misschien de blanke vrouwen ook dan! Treft hij dan net het poesje die je beter niet zonder handschoenen aanpakt ;-D! Male prostitution, de next generation??

Even later komen een tweetal vrouwen aan mijn tafeltje staan, ze duwen mij vriendelijk een boekje in de hand die vraagt om te doneren voor de kinderorganisatie, ondertussen speelt één van hen een liedje voor mij en zingt daarbij. Zucht… Ik vertel de dame dat ik in België al maandelijks twee organisaties steun voor het goeie doel.  Maar het hoeft niet veel te zijn zegt ze, een kleine bijdrage is voldoende. Ik trek mijn schouders op en haal één dollar uit mijn portefeuille. Ze glimlacht breed en is tevreden. Ik ook :-)
Nog geen vijf minuten later passeren er twee jongeren, de ene zit in een rolstoel, hij heeft geen armen en mist een been, zijn vriend duwt hem. Ze doen teken, maar ik kijk de andere kant uit. Een koppel die achter me zit wandelt hen tegemoet. Ik hoor het meisje zeggen: ‘did you eat the pringles, the chips?’ en daarbij duwt ze hem nog een zak met eten in zijn hand. Mooi, die zijn ook weer geholpen.
Er passeert nog een half naakt kind die op zeurderige toon meermaals om geld vraagt en ik word ook nog even aangeklampt door een vrouw met baby die mij om hetzelfde bedelt. En alsof ik net nog niet alles gehad heb wandel ik per toeval de straat in met bars die de namen ‘mr butterfly, Candy bar, 69, dream bar…. dragen. Ik moet er verder geen tekeningetje bij maken, toch? Zoals ik de winkel binnenstap en een chocomelkje koop als ik daar goesting in heb, zo stappen blanke mannen hier een bar binnen en kopen daar sex als ze goesting hebben! Zo klaar als een klontje! De meisjes zijn slank, mooi, lief, zacht en zo gemakkelijk als iets. Hoe zou het zwakke vlees van een vent daaraan kunnen weerstaan?? Het dient zich gewoon aan op een blaadje!! En hoelang ik nu ook al rond loop in Azië, hoe vaak ik dit al gezien heb, het blijft wringen. Maar ook hier word ik weer geconfronteerd met de realiteit. Met de denkwijze van een rijke westerse vrouw die alle kansen kreeg in het leven, die geëmancipeerd KAN zijn omdat ze die luxe heeft in het land waar ze woont, die gestudeerd heeft en een job kan uitoefenen die gelinkt is aan die studies VERSUS de vrouw die niet alle kansen heeft gekregen, die moet leren overleven op welke manier dan ook, en die in een land woont waar het woord ‘emancipatie’ zelfs niet eens bestaat. Wie ben ik om een oordeel te vormen over hetgeen ze doen? Wie ben ik om een oordeel te vormen over de mannen die er voor zorgen dat ze kunnen overleven?

Ik wandel nog voorbij heel wat bedelende mensen, voorbij verkopende kinderen en gezinnen die op straat liggen te slapen. Dit is Cambodja, dit is de realiteit en je kan het allemaal aan je laten voorbij gaan en doen alsof je het niet ziet, het koudweg negeren. Maar dat lukt mij helaas niet. Ik kan het wel negeren, maar het blijft hangen. Elke keer ik mijn hoofd schud voel ik me schuldig. Ik vind het zoooo dubbel, want enerzijds heeft het geen zin om deze mensen geld te geven, ik haal er hen niet mee uit hun ellende, en als ik de ene help, waarom dan de andere niet? Als ik kinderen geld geef dan motiveer ik hen alleen maar meer om bij toeristen te gaan bedelen, want het werkt!! Ik ben niet bij machte om deze mensen te helpen, hoe graag ik ook zou willen. Hoe weinig 1 dollar voor mij ook is en hoeveel het voor hen kan betekenen. Het is allemaal oppervlakkige hulp, een geweten susser… En anderzijds, het is voor mij maar een kleintje om wat geld te geven, in vergelijking met hen heb ik er bergen! En nee ik kan niet iedereen helpen, maar ik kan er misschien wel voor zorgen dat die ene persoon vandaag wat kan eten, weer een dag kan overleven. Een druppel op een hete plaat, maar tenminste toch een druppel…

Cambodja doet zijn best, je ziet langs alle kanten scholen en verenigingen die de kinderen helpen. Zodat de volgende generatie meer mogelijkheden heeft. Zodat een kind krijgt waar het recht op heeft: onderwijs. Dat het tenminste kan leren lezen, schrijven en rekenen, dat hij of zij kunnen overleven en de kans krijgen om een deftige job uit te voeren. Maar ik vrees dat het niet voor iedereen is weggelegd. Ik denk niet dat het kind van die bedelende moeder daarstraks binnen een jaar of twee op school zit… Dit land is arm en daar wordt je genadeloos mee geconfronteerd, als je het nu wil of niet.

Veel liefs

Geconfronteerde Joke

 

 

Kep en Rabbit Island

Deze keer heb ik niet tot half vier wakker gelegen, ik had namelijk een deur… Na een ontbijt met, stel je voor: NUTELLA(!!!) ben ik er helemaal klaar voor! Heeft dat even deugd gedaan zeg, een echte ‘stutte met choco’, dat moet van in september geleden zijn! De zon staat hoog aan de hemel en het is alweer snikheet! Ik loop een rondje op zoek naar de plaats waar de bus mij twee dagen geleden heeft gedropt. Vandaag wil ik immers richting ‘Kep’ gaan om daar nog twee nachtjes door te brengen (mss wel eens in hetzelfde hotel! :-D) Terwijl ik langs de staten wandel komt er plotseling weer een wild blaffende hond op me afgelopen, het reeds aanwezige zweet begint nu nog sneller te stromen! Ik negeer hem en wandel gewoon verder, maar het beest blijft blaffen en loopt me ook nog enkele seconden achterna. Ik herinner me dat ik ongeveer een week geleden tegen Kim zei dat de honden hier een stuk rustiger waren dan in Europa. Ze lopen wel overal rond en ze kijken wel eens naar je, maar geen enkele die echt op je afkomt. Wel, laat het mij zo stellen: dat gold voor Vietnam, NIET voor Cambodja!!! Hebben ook de honden hier nog trauma’s overgehouden aan het pol pot regime, ik weet het niet, maar dit is al de derde op twee dagen tijd die zo agressief doet! Plotseling ben ik erg blij dat ik ben ingeënt tegen rabiës!! Soit, ik kan ontsnappen aan het gekke beest, boek mij een ticketje en zit ongeveer een uurtje later op de bus richting Kep! Ik stap uit aan ‘Kukuluku guesthouse’ die weer een eindje uit het centrum ligt. Maar deze heeft een eigen strandje en belangrijkst van al: van hieruit kun je de zonsondergang zien!! :-) Kep is ook nogal uitgestrekt, alles ligt hier ongeveer in één lange straat die best wel nog even van het kleine centrum verwijderd is. Ik neem er een bed in de dorm, huur een fiets, geef mijn laptop af (voor in de safe) en trek er op uit! Ik heb gisteren gezien dat hier een natuurpark is en dat zou ik natuurlijk graag even van dichtbij willen zien. Ik begin te fietsen en merk meteen dat ik dit niet meer gewoon ben!! Het is ook een bijzonder slechte fiets, niet gelogen!! De ketting is nog roster dan mijn haar en het ding heeft maar één rem die, als je hem gebruikt, ervoor zorgt dat je met een harde snok tot stilstand komt en er bijna een whiplash aan overhoudt! De brommer van gisteren was toch wel veel beter!! Na vijf minuten trappen ben ik volledig buiten adem, als dan ook nog eens blijkt dat ik naar boven moet om bij het natuurpark te raken geef ik het op, stap af en wandel al hijgend verder.
Een paar minuten later kom ik bij een kotje met een wachter aan. Ik vraag hem of ik in het natuurpark mag en dat blijkt geen probleem te zijn (mits 1 dollar entree). Ik bekijk de kaart en hij licht me toe dat ik volledig rond het park kan wandelen, wat ongeveer twee uurtjes duurt. Ik zie echter ook lijntjes die naar binnen wijzen, wat aantoont dat je er ook echt ‘in’ kan trekken ipv saaitjes er rond te lopen. Ik wil avontuur verdikke!!! Als ik erachter vraag trekt hij zijn neus op en schudt zijn hoofd ‘difficult’ zegt hij. Als ik vraag waarom het ‘difficult’ is moet hij zoeken naar woorden, ik help hem een beetje en suggereer dat het is omdat het omhoog gaat, steil is? Hij knikt hevig van ja en toont het ook nog eens met zijn hand. Ja maar jaaaaaaaa, makker!! Weet deze kerel wel met wie hij hier te maken heeft?? Deze jongedame heeft dus wel de hoogste berg van Zuid-Oost Azië overwonnen hé!! En de Pinnacles niet te vergeten! Genoeg saaie vlakke landschappen gehad, waar zijn die beklimmingen??! Tijd voor avontuur! (Ja we gaan het puffen na vijf minuutjes op de fiets nu even volledig terzijde laten, ok? Dank u!). Met een brede glimlach knik ik en trek vervolgens het park in. Ik maak nog een korte stop bij een restaurantje waar ik een fruitsalade verorber voor wat extra vitamientjes en mijn watervoorraad aanvul, dan ben ik er helemaal klaar voor! Ik heb de indruk dat ik helemaal alleen in het park ben. Het is best raar om hier tussen al die bomen in mijn eentje te lopen, maar ik ben vastbesloten om hier deze namiddag rond te trekken! Het lijkt wel alsof de mensen geen oog meer hebben voor de jungle als de zee in de buurt is…. Boe! Flauw! Gelukkig ben ik er nog, om dit stukje natuur te voorzien van wat bewondering! Ik passeer enkele ‘viewpoints’ waar ik een mooi overzicht heb over de stad en de zee. Bij de eerste wegwijzer zie ik een heleboel kleine bordjes. De ene wijzen gewoon verder naar de hoofdweg en plaatsen die daarlangs te bereiken zijn en enkele andere borden wijzen in de richting van de begroeiing en tonen dus wandelpaden die effectief in de jungle gaan, het pad gaat inderdaad héél steil omhoog… Ik besluit om nog een eindje door te lopen en eerst naar het grootste uitzichtpunt te wandelen, daarna zie ik wel. Als ik daar toekom staat er een pijltje naar een waterval die slechts een honderd meter verder ligt, ik besluit er deze ook nog bij te nemen, maar kom van een ‘droge reis’ terug. Niets waterval, geen spettertje water zelfs. Tenslotte besluit ik om nog verder te wandelen naar de ‘summit’. Dat is meestal de basis. Wanneer ik een bocht omsla staat er plotseling een vent in mijn zicht. In eerste instantie ervaar ik dit als een verrassing omdat ik helemaal niet gedacht had hier nog mensen tegen te komen, dus schrik ik even. Maar direct erna besef ik dat het perfect normaal is en vind ik het fijn te weten dat ik toch niet de enige ben!! We slaan kort een babbeltje en dan wandel ik door, tot er plotseling een belletje gaat rinkelen. Ik draai me om en vraag hen van waar ze komen. ‘The Netherlands!’… Natuurlijk! Dat accent valt niet te verbergen :-D We wandelen samen verder tot de summit en daar scheiden onze wegen, ik keer terug om toch nog inwaarts te trekken en zij wandelen verder rond het park. Mijn doel is om bij de ‘sunset rock’ te komen. Daar moet je een mooi uitzicht hebben, kan niet anders. Deze is echter wel nog twee kilometer wandelen, voornamelijk klimmen waarschijnlijk… Ik denk terug aan de pinnacles die 2,5 km waren en waar we 3,5 uur over deden… Binnen die tijd is het echter pikdonker. Dit kon natuurlijk nooit zo hard zijn als de pinnacles en ik zie wel hoe ver ik raak! En hup, op mijn sandalen trek ik het woud in. Het eerste stuk gaat inderdaad steil omhoog, het zweet stroomt, mijn ademhaling flipt! Maar na een kwartiertje heb ik het wel weer onder controle en gaat het wandelen vlot. Ik steek er behoorlijk wat vaart achter want ik wil mijn doel bereiken en hier weg zijn voor de zon ondergaat! De wegeltjes zijn smal en bij elke stap blijft er een spinnenweb aan mijn lijf kleven! Jakkes! Wanneer ik me vooroverbuig om een tak te nemen zie ik een hele horde muggen rond mijn benen zweven!! Aaaaargh!!!! De bloeddorstige krengen zijn weer op jacht!!! Met een ongekende snelheid grijp ik naar mijn deet en spuit er op los!! De schade blijft beperkt tot 2 beten! 2 teveel, maar kom… Ik stap weer stevig voort en wapper voortdurend met een tak voor mij uit, kwestie van de spinnenwebben toch al te vernietigen voor ik erdoor zou lopen. Het werkt…. Zo ongeveer voor 50 procent. Maar kijk, dat is trekken in de natuur hé! Ik ben vuil, ik ben bezweet, ik stink en ik hang vol met onzichtbare spinnenwebben. Zolang er hier geen groot exemplaar voor mijn neus verschijnt, kan ik daar allemaal nog mee leven! Ik stap een heel eind door en kom zowel bij het noordelijk uitzichtpunt, als het westelijk uitzichtpunt om vervolgens weer bij een reeks wegwijzers te komen die mij uiteindelijk de weg naar de ‘sunset rock’ wijzen. Hij is niet veraf meer!! Ik had mezelf nog een half uur gegeven voor ik zou terugkeren, maar kijk, missie geslaagd!! Ik moet mij nu zelfs ongeveer op de top bevinden want er hangt een bordje met een pijltje naar beneden als  opschrift: ‘Probably exactly the top’ :-D Alles wat ik daarnet geklommen heb, moet ik nu afdalen. Er staat een bordje met ‘steepy’. Ik vraag me even af welk uitzichtpunt dat precies is, maar als ik twee keer bijna op mijn snoet val tijdens het afdalen begrijp ik dat het slaat op de steilheid van de afdaling… Ik besef dat ik hier heel voorzichtig moet gaan zijn want als ik nu mijn voet verstuik dan ben ik gescheten! Ik grijp de ene boom na de ander waar ik me stevig aan vasthoud. En even later kom ik dan eindelijk bij mijn welverdiende ‘sunset rock’ terecht! Het uitzicht is inderdaad de moeite waard en waarschijnlijk nog veel meer als het effectief zonsondergang is… Zolang ga ik hier echter niet blijven! En na enkele fotos daal ik verder af. De weg gaat zigzag naar beneden, maar je kan ook voor de shortcuts kiezen en gewoon recht afdalen… Ik twijfel eventjes maar gezien mijn elegante ‘slipperkunde’ besluit ik toch maar de lange zigzag weg te nemen. En zo kom ik een half uurtje later veilig en wel (afgezien van het feit dat ik bijna verkeerd afsloeg én de blaffende hond die weer op me afkwam(!!)) terug bij het begin. Tevreden en voldaan over het feit dat ik toch maar weer mijn doel bereikt had en er nog eens een mooie trekking op had zitten, fietste ik vermoeid terug naar het hotel waar een heerlijke frisse douche mij verloste van al het vuil, zweet en spinnenwebben.
Als ik terug beneden kom vraag ik vriendelijk naar mijn laptop. Het kereltje wijst naar de computer die beschikbaar is voor de gasten. Hij begrijpt me duidelijk verkeerd, ik herhaal nog eens mijn vraag. Het rekje waarop hij deze middag lag is leeg… de twee jongens kijken elkaar verward aan. Mijn hart staat even stil. Ik herhaal op ietwat hardere toon dat ik deze middag mijn laptop afgegeven heb, dat men mij verzekert had dat hij ‘safe’ was. Ze vallen uit de lucht. ‘One moment please’ komt er uiteindelijk uit. De ene kerel verlaat de balie en loopt van de ene kant naar de andere kant, hij spreekt al het personeel aan en loopt tenslotte naar boven. Ik voel de paniek zo opborrelen… ‘dit kan niet waar zijn, dit kan niet waar zijn… Ik ga uit mijn dak gaan, ik ga zoooo hard uit mijn dak gaan’. De andere kerel staat er onbeholpen en ongemakkelijk bij. Hij weet duidelijk niet hoe zich te gedragen. Enkele minuten later komt iemand anders van de staf eraan. Duidelijk een persoon die hier wat meer leiding heeft. Op rustige en zelfzekere toon vraagt hij of hij me kan helpen. Of hij me kan helpen??? Precies of hij weet niet wat er aan de hand is??? ‘Yes you can!’ zeg ik hard en ik herhaal de situatie. Op dezelfde rustige en zelfverzekerde toon antwoord hij dat er geen probleem is dat hij die wel vind voor mij. Zijn manier van doen irriteert me en hitst me nog meer op. Ik ga weer in de aanval terwijl hij achter de bar kruipt, sleutels uithaalt en vervolgens met een brede zelfvoldane glimlach mijn laptop tevoorschijn tovert. De spanning valt van mijn schouders en ik haal opgelucht adem. Met een nerveus glimlachje bedank ik hem en meld toch even dat ik wel ongerust was door de reactie van deze gasten want dat deze computer mij wel veel waard is. Beetje beter communiceren met elkaar adviseer ik hem. Maar blijkbaar zijn deze kerels nieuw en mogen ze nog niet van alles op de hoogte zijn…Blablabla…‘When you give something in Kukuluku it is save’ glimlacht hij. Ik blijf zijn houding toch net ietwat arrogant vinden. Maar soit, mijn laptop is terecht! FIEUW! Drama vermeden!

Na een korte rustpauze spring ik weer op de fiets en waag mij in het pikkedonker om in het centrum iets te gaan eten. Straatverlichting blijkt hier een optie, geen verplichting!! Gelukkig krijg ik af en toe licht van de guesthouses langs de weg en de passerende brommers. Ik sla af naar een baantje die langs de zee loopt, daar zijn een reeks restaurantjes, maar ik ga toch liever nog wat verder. Aan de ene kant de zwarte zee (nee niet ‘de’ zwarte zee) aan de andere kant bomen en hier en daar een huis… Ook af en toe wat verlichting, vergezeld van een regenbuitje. Ik fiets dapper door, met een hart die net een tikkeltje sneller slaat dan gewoonlijk, tot ik plotseling de bocht om sla en in volledige duisternis terecht kom… Je ziet geen hand voor ogen… Ik zie zelfs niet waar het volgende stuk baan terug verlicht is… Tot zover mijn dapperheid, in een fractie van een seconde heb ik mijn kar…euh fiets gekeerd om in volle vaart de verlichting terug op te zoeken!! Dan maar één van de vorige restaurantjes!!
Na een welverdiende pizza keer ik terug naar de hostel waar ik de rest van de avond doorbreng. Voor mij even geen donkere straten meer!

Mijn laatste dag in Kep breng ik niet ter plaatse door, maar op het paradijselijke ‘Rabbit island’. Na een ontbijtje brengt de tuktuk mij naar de overzetplaats. Onderweg pikken we ook nog Timo op. Een eind de dertig Finse vent die in Bangkok woont er werkt. Hij moest op congres naar Phnom Penh en pikte meteen nog een weekendje Kep mee! Waarom ook niet? :-)
De zon zit nog diep verscholen in het wolkendek, hopelijk komt ze vandaag nog tevoorschijn! Het wordt tijd om mijn kleurtje weer wat bij te schaven ;-)
Na een half uurtje op de boot komen we toe op het eiland. Langs de hele kustlijn staan grote mooie palmbomen. Het water is helder en er staan heel wat tropische houten bungalows. De achtergrond wordt gevuld met een heldergroen regenwoud. Overal lopen er kippen, kuikens, honden en katten die zich hier blijkbaar ook wel in hun sas voelen. Ik plof me neer op één van de vele platforms en neem mijn boek bij de hand. Timo gaat eerst even rond het eiland wandelen. We spreken af om deze middag samen iets te eten.
Dit is puur relaxen! Beetje lezen, beetje rusten, effe afkoelen in de zee, nog een beetje lezen,… En toch hou ik dit niet super lang vol. Na een uurtje besluit ik om ook maar te gaan wandelen. Ik drapeer mijn sarong rond mijn lijf en ga op stap! De weg leidt mij door het groen en komt af en toe uit op verlaten stukjes strand. Op sommige plaatsen wandel ik langs de plaatselijke bevolking. Hun ‘nederzetting’ bestaat uit niet veel meer dan een paar hutjes waar de meesten volop aan het werk zijn en enkele beesten die hier ook vrij rondlopen (varkens, kippen, honden…). Blijkbaar hebben ze hier ‘zeewier’ plantages. Wat ze daar precies mee doen weet ik niet, maar je ziet in het water inderdaad bepaalde delen die met touwen en plastic flessen zijn afgebakend.

Na een half uurtje wandelen kom ik Timo tegen. Hij is moeten terugkeren omdat hij niet verder raakte. Ik ben benieuwd hoe ver ik het schop en stap verder. Het zou mogelijk moeten zijn om het hele eiland rond te wandelen maar een bepaald deel zou zo begroeid zijn dat je eigenlijk zelf een weg door het struikgewas moet banen. We zullen zien!! Ik raak in elk geval al een stuk verder dan hij en spring over de lage rotsen die langs het strand liggen. Normaal gaat de weg van het strand terug in het struikgewas, maar hier is er inderdaad geen duidelijke weg meer. Ik kom langs een ouder koppel en vraag hen of ze nog verder raken. De man haalt zijn schouders op en zegt dat hij denkt dat het hier ophoudt. ‘C’est fini’ herhaalt hij tegen zijn vrouw. (Fransen…kom je hier echt ook ooooooveral tegen!!) Fini? Denk ik bij mezelf. Dat zullen we nog wel eens zien. Ik glimlach en passeer. Ik loop nu volledig langs het water. Het struikgewas ingaan is geen optie meer. Veel bewandelbaar land is er ook niet. Enkel wat stenen, bomen en de zee. Ik beslis om verder te ploeteren door het water. Het wandelen gaat op die manier een stuk moeizamer, maar ik zou toch zo graag weer mijn doel bereiken en rond het eiland geraken! Mijn legging, die al opgerold was, is ondertussen al voor de helft nat. ‘Loopt ze daar nu weer met een legging??’ Ja ik weet het, maar anders wrijven mijn billen tegen elkaar en dan ligt mijn huid open!
Intussentijd heeft de zon de strijd met de wolken gewonnen en begint ze langzaam maar volop tevoorschijn te komen. Wat ervoor zorgt dat het hele tropische plaatje nog mooier tot zijn recht komt! De begroeiing gaat nu steeds verder het water in waardoor er helemaal geen stukjes ‘strand’ meer zijn om op te wandelen en je steeds dieper in het water terecht komt. Ik doe een poging om toch inwaarts te gaan en baan mij een weg door het struikgewas. Aan de vuilte te zien moeten hier duidelijk wel mensen langs geweest zijn! Ik moet erdoor geraken, dat kan niet anders, als anderen het kunnen, ik ook dan! Ik kruip onder takken, blijf hangen aan doornen en kom uiteindelijk terecht bij een stuk die zo vies en modderig is dat ik mijn wandeling moet staken. Ik zie ook nergens nog iets dat op een pad lijkt en als ik hier wegzak of verdwaal, dan ben ik helemaal de Jos (En dat ben ik eigenlijk al!). Wanneer enkele muggen zich ook nog eens gaan tegoed doen aan mijn bloed, hoef ik niet lang meer na te denken en keer ik mijn kar! Ik probeer nog even te zien of ik er niet langs het water kan geraken, maar als ik hier uitglijd en mijn camera wordt nat, mja…. Dat is het niet waard! Een beetje teleurgesteld druip ik dan maar af. Dju, mission failed! Ik kijk ertegenop dat ik nu dit hele stuk nog moet terugwandelen. Ik zal misschien wel even veel kilometers gewandeld hebben als wanneer ik het eiland had rondgewandeld, maar dat had op zich veel meer voldoening gegeven! Tja, niets aan te doen. De ‘c’est fini fransen’ hebben dan blijkbaar toch mijn voorbeeld gevolgd en komen net aan wanneer ik terugkeer. Ik moet hen meedelen dat het deze keer echt wel FINI is! Ze doen nog een poging maar ook zij keren na enkele minuten terug. Ondertussen is het middag en heb ik een ongelofelijke honger! Het wandelen door het water en de warmte hebben mij uitgeput. Ik kan niet snel genoeg terug bij af zijn!

Wanneer ik een klein uurtje later eindelijk arriveer zit Timo nog geduldig te wachten om iets te eten. Ik bestel mijn eten en spring vervolgens meteen de zee in. Heeeeeeeeeeeerlijk!!!! Wat doet dit deugd zeg!! Timo volgt mijn voorbeeld. Het is een vriendelijke man, maar toch ook een raar typetje. Hij heeft een scherpe stem en spreekt met een accent die mij soms aan de fransen doet denken. Hij werkte nog als freelance journalist en trekt van de meest bizarre dingen fotos (waaronder mij). Dit alles in combinatie met zijn fijne blonde haar en felle lichtblauwe ogen zou het de perfecte psychopaat kunnen zijn... En daar gaat mijn fantasie weer!!! :-D Hij doet me denken aan een acteur die ooit dergelijke rol vertolkte, maar ik kan niet op zijn naam komen. Hoe dan ook, hij is wel aangenaam gezelschap voor vandaag. Ik vul de namiddag met afwisselend lezen, zonnen en zwemmen. ‘Het echte vakantiegevoel’ zou Kaat zeggen :). Oorspronkelijk vond ik het jammer dat ik hier toch niet een nachtje doorbreng, zeker wanneer ik boven Kep een ongelofelijk donker en dik wolkendek zie. Het gedonder is tot bij ons te horen! Maar beetje bij beetje trekt de hele zooi ook onze kant uit. De zon wordt opgeschrokt door de wolken en de zee wordt onrustig. Ik ben klaar om terug te keren! Om vier uur gaat de boot en ondertussen is het ook zo laat. We hebben ons deeltje zon gehad voor vandaag! We klauteren één voor één al stuntelend in de boot (niet gemakkelijk zonder ladder of steiger!!) en zetten koers naar het vasteland. Op naar het onweer! En alsof dat nog niet duidelijk was krijgen we halverwege de trip een gigantische douche! Het water valt met bakken uit de lucht! Ik doe mijn rugzak zijn regenvestje om, maar heb er echter geen voor mezelf. Ik ben nat tot op het bot! Als ik aan land kom kan ik mijn kleedje gewoon uitwringen. Waar is die warme douche?? Oh ja thuis! We kruipen terug in de tuktuk en worden elk bij ons eigen hotel afgezet. Ik stel me tevreden met een koude douche en wat verse warme en vooral droge kledij!! Ik besluit om me deze avond niet meer in het donker te wagen en blijf gewoon in de guesthouse. Als ik ‘meneer zelfzeker’ om mijn laptop vraag weet hij deze keer echter niet zo vlot waar hem te vinden… De zelfzekerheid van gisteren is nu ver te zoeken. Ik besluit om rustig te blijven. Hij loopt ongemakkelijk weg en weer en belt uiteindelijk naar zijn collega. Ik wijs hem de plaats aan waar ik deze morgen mijn laptop zag verdwijnen en dan vind hij hem. De triomfantelijke glimlach ligt op mijn gezicht deze keer!
Ik passeer de baas (fransman, voor de verandering) die zijn nieuwe vrouwelijke personeelslid aan het voorstellen is aan een koppel gasten. Ze spreekt echter geen woord engels en begrijpt er dus duidelijk ook geen snars van. Ze glimlacht wat ongemakkelijk. Als de vrouw vraagt of ze gaat kuisen antwoord de baas: ‘These?? No these is for the reception’. These?? Denk ik meteen. Dit is geen voorwerp oetlul, dit is een persoon!! Zijn manier van doen en het feit dat er elke dag verschillende (local) meisjes, gehuld in handdoek, uit zijn kamer (die ligt in de slaapzaal) komen geven mij niet bepaald een positief beeld van deze vent. Als hij praat lijkt hij ook een mettrailette (of hoe schrijf je dat??) die afgaat. Het is een bizar figuur, ondanks het feit dat hij de ventilator naast mijn bed hersteld heeft, ligt hij me niet echt. Het is mooi dat hij deze mensen werk verschaft, maar wat ze ervoor moeten doen, dat wil ik liever niet weten. Een knappe jonge cambodiaanse, die geen woord engels spreekt of begrijpt, achter de receptie zetten….? Lijkt mij geen professionele zet, maar soit… Wie ben ik?

De rest van de avond breng ik door in de hostel. Ik computer een beetje, eet een gevulde franse crêpe, (her) ontmoet er een nederlands meisje die ik in noord vietnam leerde kennen en maak zo ook kennis met een koppel Belgen die een jaar op reis zijn.

Kep zit er alweer op voor mij. Morgen keer ik terug naar Phnom penh waar ik twee dagen uit trek om de stad te bezoeken!

Liefs
Ge’kep’te Joke

Kampot

Om acht uur dertig gaat de wekker. Eindelijk eens iets langer slapen dan anders, maar nog steeds véél te vroeg! Ik maak me op mijn gemak klaar, met als gevolg dat ik al snelwandelend naar het busstation moet gaan! De rugzakken wegen loodzwaar en het is op dit uur van de dag al behoorlijk warm in Phnom Penh!! Vers gedoucht of niet, het zweet loopt alweer langs mijn gezicht! Ik kom echter meer dan tijdig aan! Ik zit als één van de eersten op de bus en even later komen er nog een pak andere toeristen mij vervoegen. Naast me zit Emilie, een Frans meisje die ondertussen al bijna haar zes maanden reizen achter de rug heeft! Ze gaat haar laatste maand tegemoet en wil echt niet naar huis… Zal ik me ook zo voelen binnen zes maanden? :-) We babbelen een tijdje en doen daarna een poging om te slapen. Uiteraard, wat had ik gedacht, worden de busritten in Cambodja ook vergezeld door vreselijk dramatische karaoke clips (Laos deja vu!)!! Ik meen het, er is tot nu toe nog geen enkele Aziatische taal die niet op mijn zenuwen werkt!! Ik vind het een verschrikkelijk geluid!!! Hun klanken zijn scherp en kort en klinken ofwel als gejank ofwel als gescheld! Ik hou er NIET van!!!

Na vier uur in slaap dommelen en wakker worden, wrikkelen en op zoek gaan naar een tevergeefse goeie slaappostitie komen we eindelijk aan in Kampot. De paar keren dat ik wakker was en door het venster keek werd ik beloond met prachtige uitzichten!! Mooie frisgroene rijstvelden, met hier en daar tropische palmbomen en op de achtergrond karstrotsen! Mijn eerste indruk van de Cambodjaanse natuur is positief! Ik vind het hier alvast prachtig! Méér van dat! Zou Cambodja mijn topper worden tijdens deze reis…? We will see! :-)

Als we nog in de bus zitten komen er al enkele ventjes op de ruit tikken: ‘where you go, where you go??’. Dezelfde vraag wordt me gesteld als ik uit de bus stap. Ik doe teken dat ze me even met rust moeten laten. Ik ben nog een beetje verdoofd door de busrit (die maken me altijd zooo moe!) en voel dat mijn lichaam echt een beetje rust tekort heeft. Mijn drukke schema laat misschien toch zijn sporen achter. Het wordt alvast chillen vandaag! Ik ben van plan om naar ‘Bodhi Villa’ te gaan, een guesthouse die me aangeraden werd door een meisje die ik ken. Het zou er super relax zijn! Het ding ligt echter wel eventjes uit het centrum, dus ik ben verplicht om met één van de mannetjes mee te gaan in een tuk tuk. Twee dollar is de prijs, maar ik wil één dollar. ‘Ok motorbike’ zegt er eentje en wijst naar een jong kereltje. Voor ik het weet zit ik achteraan op de brommer met mn twee rugzakken en nog eentje tussen de benen van mijn chauffeur. Wat ben ik toch een pakezel!! De guesthouse ligt inderdaad een heel stuk uit het centrum… Wanneer ik er even later arriveer merk ik dat het idd heel erg chill is. Het ligt langs de rivier en heeft in totaal een drietal te verhuren ruimtes
 :-D De ene is een bungalow op het water, met slechts drie wanden en volledig open zicht op de rivier (iedereen die voorbij vaart kijkt dus lekker binnen J), de andere is een rooftop bungalow, same same but different en de laatste ruimte is een slaapzaal. Na enig getwijfel kies ik uiteindelijk voor de bungalow op het water. Die ligt een beetje afgelegen en ik hou wel van het gedobber. Dit is inderdaad, volledige rust! Ik vul mijn namiddag dan ook door gewoon lekker lui te relaxen. Beetje lezen, beetje internetten, beetje op mijn bed liggen en naar buiten kijken en zwaaien naar de lachende mensen die voorbij passeren. Ik heb er ook een huisdier bij gekregen! Een soort gecko, ongeveer 20 centimeter lang, groen met felle oranje stippen. Ik doop hem ‘Fons’ en als hij de insecten weghoudt mag ie blijven vannacht! :-D (Deskundige schoonbroer, wat zou Fons kunnen zijn voor reptiel??)

 Ik besluit om toch nog even de stad in te gaan om iets te eten en na een verfrissende douche wandel ik naar buiten. Ik veronderstel dat ik wel snel iemand met een brommertje ga tegenkomen die mij naar het centrum kan brengen. Niets is echter minder waar… Veel brommertjes passeren, maar geen eentje die mij aanbiedt om mee te gaan… Waar zijn ze toch als je ze écht nodig hebt??? Ok, dan wandel ik wel gewoon verder, ik vind vast wel iemand. Het is ondertussen echter pikdonker en de straat waarin ik wandel is amper voorzien van verlichting… Met een klein hartje en mijn vingers rond mijn zakmes gekneld trotseer ik de donkere stukken. Alsof dat nog niet genoeg is komen er ook eventjes twee blaffende honden op mij af! Gewoon doorlopen joke, kijk ze niet aan, gewoon rustig doorlopen. Ze blijven van hun tap maken en lopen een paar minuten achter me aan (het kunnen ook seconden geweest zijn, maar op zo’n moment duurt alles erg lang!). Tenslotte geven ze op en keren ze terug. Pfieuw!! In de verte zie ik een drukkere straat en meer verlichting. Ik zet moedig door en hoop nog steeds op een brommertje. Ik herken de brug waar we over gereden zijn en wandel nu een heel eind door. Op het plannetje in de LP staan geen straatnamen dus het is echt zoeken. Ik ga op mijn gevoel af en na 1u15 wandelen ben ik eindelijk in het centrum!! En er valt eigenlijk geen bal te beleven!! De straten zijn heel rustig en er zijn ook niet zo super veel toeristen. Er is geen enkele buurt waarvan je echt kan zeggen: ok dit is the place to be! Ik besluit om morgen naar een guesthouse te komen die iets meer in het centrum ligt en stop tenslotte bij een restaurantje aan de rivier waar een bandje aan het optreden is. Er zitten heel wat oudere mannen met jonge cambodiaanse vrouwen… Dit plaatje zie ik steeds meer de voorbije dagen! Saigon was er ook een topper in… Ik heb er mijn bedenkingen over, maar ach ik kan er toch niets aan doen, leven en laten leven zeker? Omdat het eten te duur is naar mijn goesting kies ik voor een fruitsalade met yoghurt en een heerlijke ijskoffie (ben ik sindskort verslaafd aan geraakt!). Ik hang in de zetel van het restaurant; luister naar het bandje en dokter mijn verdere route door Cambodja uit.

Om half tien besluit ik terug te gaan naar het hotel en weet langs de baan een brommer op te scharrelen (nu ga ik eeeeecht niet terug wandelen!). Wanneer hij een straat te vroeg afslaat word ik even ongerust. Ik probeer hem duidelijk te maken dat het eentje verder is, maar hij zegt gewoon al knikkend de naam van de guesthouse. Enkele seconden later slaat hij af en komen we in de juiste straat terecht :-) Het was gewoon een shortcut! Soms ben ik een beetje te wantrouwig en op mijn hoede denk ik…

En zo zit ik in mijn bungalow, op het water met twee gordijnen die mij afscheiden van de rivier. Best wel spannend eigenlijk! Ik hoop toch dat er mij vannacht niemand komt verrassen :-) Geen mens, maar liefst ook geen dier!

Die gedachten zorgen ervoor dat ik zo ongeveer tot half vier, om de vijf seconden mijn ogen open!! Deze bungalow is top ‘by day’, maar niets voor mij ‘by night’!! De schijtluis in mij komt naar boven en mijn fantasie neemt er een loopje mee!! Gedurende de eerste twee uur slaap ik met het licht aan. De wind is behoorlijk opgekomen en de speelt volop met de twee gordijnen die mij moeten afscheiden van de buitenwereld. Plotseling begin ik mij ook af te vragen of er misschien krokodillen in de Mekong zitten??? Maar als ik denk aan de mensen die ik er vandaag in zag zwemmen wordt dat wilde idee snel de kop ingedrukt. Bij elk geluidje, bij elk beetje water die te hard tegen de onderkant klotst schieten mijn ogen open. Ok, dit is niets voor mij! Toch niet in mijn eentje! Had er nu iemand bij me gelegen dan was dit een zalige nacht geweest, maar ik heb teveel fantasie en dat speelt nu niet in mijn voordeel. Eventjes bedenk ik om stiekem naar de rooftop bungalow te glippen, of misschien, als er een nachtwaker is, hem te vragen of hij aub gewoon naast me wil komen liggen? Of zou er in de dorm nog een bed vrij zijn? ‘NEE NEE NEE!! Je hebt dit gewild, je gaat er nu blijven ook! Geen getrunt!’ denk ik. Ik besluit om het licht toch uit te doen. Nu kan ik perfect door de gordijnen kijken, die eigenlijk volledig hun functie missen aangezien ze meer weg en weer wapperen dan iets anders. Ik blijf toch vinden dat ik hier bijzonder open en bloot lig, ook al heb ik mijn pyama aan…
En uiteindelijk rond half vier wint de vermoeidheid het van de angst en val ik als een blok in slaap….

Als ik mijn ogen terug open doe straalt de zon, lig ik nog steeds in mijn bed en is alles in orde :-) Wat had ik ook gedacht…? Na een ontbijtje raap ik mijn spullen samen en ga voor de zoveelste keer op rij gaan veranderen van accommodatie! Ik heb de voorbije week nog geen 2 nachten op dezelfde locatie doorgebracht… Al stuntelend kruip ik wederom achterop een brommertje en laat mij afzetten bij een guesthouse in het centrum. De kamer is in orde, ik drop er mijn gerief, ga een motorbike regelen en scheur eventjes later door de straten van Kampot! Er zijn enkele bezienswaardigheden hier in de buurt die makkelijk met eigen vervoer te bereiken zijn. En het is heerlijk om hier met een brommertje rond te rijden!!! Ik vind mijn weg gemakkelijk en stop eerst bij de Tek Chou falls. Een plaatsje langs de rivier, die voorzien is van tal van overdekte platforms waar de locals vaak komen picknicken. Niet zo veel bijzonders, maar best een mooie omgeving. Terwijl ik op een grote rots een koekje eet komt een kleine jongen een paar meter van mij zitten. Als ik hem er ook eentje aanbiedt verschijnt er een glimlach op zijn gezicht en komt hij het snel halen. Zalige kids hier! Zo snel content!! :-)

Ik rij terug naar het centrum waar ik een stop maak voor de lunch. Omdat ik niet kan kiezen bestel ik zowel een baguette chicken als een bord met fruit. Daarna zit ik uiteraard propvol! Terwijl ik zat te wachten op mijn eten krijg ik bezoek van de Amerikaan die ik daarnet in de hostel leerde kennen. Een oudere vent die zich hier is komen vestigen en volop geniet van elke ochtend wakker te worden en zich af te vragen waar hij vandaag eens goesting in heeft! Hard genoeg gewerkt, tijd om te genieten nu! En gelijk heeft ie! Hij was met zijn fietsje om gas-pulletjes geweest, had ze in zijn mandje gelegd en was een andere winkel binnen gegaan. Een paar seconden later schrok iedereen zich te pletter door twee gigantische knallen!!! Zijn gas-pulletjes waren ontploft en de bodem van zijn mandje was daarbij verdwenen :-D :-D Mega grappig!!!

Ik zet mijn tocht verder en ga nu in de richting van ‘Kep’, een stadje aan de zee. Onderweg zou ik wat grotten moeten kunnen vinden en al bij al lukt me dat vrij snel! Ik laat de hoofdweg achter me en sla een zijstraatje in. Hier bestaat de baan uit rood grind en zit ik volop tussen de lokale bevolking! Het is ronduit prachtig!!! De rijstvelden zijn fluogroen, palmbomen torenen er hoog bovenuit, koeien grazen ertussen en heuvels in de verte maken het plaatje compleet!! Cambodja lijkt mij steeds meer te veroveren, want ook de mensen hier zijn een stuk vriendelijker en vrolijker dan de voorbije maand! Kinderen zwaaien en roepen van ver ‘Hellooooooooooo!!’ en ook volwassen kunnen hier weer glimlachen! Zowel ouderen als jongeren! En ik kan je zeggen: it totally makes my day!! Het is gewoon heerlijk om een glimlach te krijgen en te schenken van of aan een wildvreemde! Het verwarmt je hart zo ontzettend! Wat mis ik dit toch in Europa!! Als je bij ons lacht naar iemand die je niet kent, dan denken ze dat je kierewiet bent!! :-D En zeggen dat deze mensen nog niet zolang geleden door de hel gegaan zijn! Al mijn respect!

Na enige tijd op brommer begin ik het rijden toch al aardig te beheersen! Het gaat al een stuk vlotter, de snokjes zijn steeds minder, ook bochten gaan beter en de snelheid gaat een beetje omhoog (neee ik overdrijf niet, ik blijf voorzichtig! Beloofd!). Heerlijk, zo’n ding! Pas op, straks schaf ik mij nog ene aan als ik terug in België kom! Nog een reden om mijn rijbewijs uit te stellen ;-)
In de namiddag kom ik aan in ‘Kep’. De blinkende zee rust onder de stralende zon. Het is overal behoorlijk rustig en ik maak een stop aan het strand voor een verfrissende plons! De temperatuur zit hier makkelijk boven de 30° (Wat? Bij jullie niet? Ah jammer zeg…;-)) en het frisse water doet deugd! Wanneer ik de zee in wandel word ik toegeroepen door een stel lawaaierige lokale vrouwen die een eindje verder in het water zitten. Ze zwaaien enthousiast, lachen en roepen ‘hallo’. Ze hebben allen hun kleren nog aan en ik vermoed dat mijn weelderige bikiniboezem hun aandacht moet getrokken hebben want ik liep hier toch al een tijdje rond voor ik in de zee ging. :-) Ook wanneer ik een tijdje later mijn kleedje aandoe en daaronder mijn broekje uitdoe om terug in mijn slip te kruipen word ik nauwlettend in de gaten gehouden door een stelletje vrouwen die op het muurtje zitten. Ze giechelen erop los en kijken ongegeneerd toe hoe ik me omkleed! Ik vind het best grappig, maar voel nu toch wel wat stress om zo behendig mogelijk mijn onderbroek weer aan te doen, zodat ze niet toevallig een stukje van mijn kont te zien krijgen. Dat zou waarschijnlijk tot algehele hilariteit leiden! Ik slaag in mijn missie en werp hen nog een brede glimlach toe.

Toen ik daarnet uit de zee kwam en mij stond af te drogen liet een prikkerig gevoel mij even weten dat ik met mijn lompe poot in een rode mierennest stond! Als een gek huppel ik naar de zee waar ik snel mijn voet in het water steek! Het prikt langs alle kanten! Dan nog wel net de voet die al onder de muggenbeten en opengekrabde wondjes zit!! Doeme! En om te bewijzen dat ik geen ezel ben (want die stoot zich geen twee keer) zet ik ook mijn andere voet eventjes later nog eens in een kolonie mieren… Jap, ik ben nog steeds even elegant!

Ik besluit om de terugtocht aan te vatten en kruip op mijn brommer. Het gaat nu echt heel vlot! Ik begin het goed gewoon te worden. Ik snor voorbij een brommertje met vier mensen, die mij wat later, met een big smile, weer voorbij snorren. Zie je, zo snel rijd ik nog niet hé :-) Op de terugweg ga ik nog even op zoek naar het ‘secret lake’. Ik had deze op de kaart zien staan en wou er toch nog even langs. Daarvoor moet ik weer de hoofdbaan verlaten en het platteland door. En ook hier krijg ik weer hetzelfde scenario. Kinderen die van heel ver soms hysterisch hallo roepen of keihard zwaaien en glimlachende cambodjanen met hun koeien die van het veld komen. Ik kom even niet meer bij wanneer ik twee stemmetjes ‘hallo’ hoor roepen en wanneer ik opzij kijk, alleen twee kleine lachende kinderhoofdjes boven het water van een vijvertje zie uitsteken. Hilarisch!! Die mensen leven hier gewoon zooooo in de natuur! De max!
Door al die afleiding vergeet ik natuurlijk af en toe op de baan te letten… En aangezien ik nu ‘off road’ rijdt kom ik heel wat putten en stenen tegen!! Dat zorgt af en toe eens voor een ferme bonk of een wup in de lucht! Op de weg focussen joke, op de weg focussen! Het lijkt een heel eind en ik stop eventjes om mijn kaart bij de hand te nemen. Nog vooraleer ik hem open plooi wordt mijn aandacht getrokken door een man die staat te roepen en met zijn hand teken doet ik de richting waarin ik sta. ‘Secret lake??’ Vraag ik. En hij knikt enthousiast van ja! ‘Thank youuuu!!’. En daar gaan we weer. Het is behoorlijk druk, in die zin dat de mensen (en hun koeien) waarschijnlijk net allemaal terug komen van het werk en dus langs dezelfde weg lopen als ik. Wat later kom ik dan eindelijk bij het grote meer terecht. Mooi plaatje! Het ligt inderdaad wel goed verstopt! Ik vraag me af wat het verhaal hier rond is? Ik schiet nog wat foto’s en maak tenslotte rechtsomkeer. Wanneer ik een dik half uur later terug in mijn hostel kom ben ik ronduit VUIL! Een combinatie van zweet en (vééél) stof die ik onderweg op me kreeg. Ook mijn ogen hebben hun deel gehad en staan een beetje rood van alle vuiltjes die zelfs onder mijn zonnebril raakten! Een douche heb ik wel verdiend!
Een uurtje later ga ik samen met mijn boek gaan eten. Ik nestel me in een Frans restaurantje en bestel daar ‘hummus’ met broodreepjes en dan nog eens noodles met kip. Ik hoor de man achter de bar herhalen: ‘first hummus and then noodles??!’ gevolgd door een gefluit a la ‘ja wadde!’. Ik hef eventjes mijn hoofd op en lach. En dan begin ik me af te vragen of het echt zoveel is?? Het is natuurlijk wel de tweede keer vandaag dat ik twee dingen bestel! Maar ah wat, ik heb het verdient! En wat blijkt: ik krijg het bijna allemaal op ook! Ware het niet dat de noodles net iets pikanter waren dan gepland… Wanneer ik dan ook bijna mijn tweede halve liter water naar binnen heb en mijn lippen volledig in brand staan geef ik het op. Ik heb mijn best gedaan, het bord is zeker voor meer dan de helft leeg!
De straten liggen er weer ontzettend verlaten bij. Je zou denken dat hier geen mens leeft, of dat het een spookdorp is. Maar als ik de Amerikaanse man mag geloven is het hier heel veilig en leven de mensen gewoon met het komen en het gaan van de zon. S’morgens zijn ze al vroeg uit de veren en s’avonds liggen ze snel in hun bed. Hij zat daarnet nog even bij mij in de hostel om een babbeltje te slaan. Het zat me een dilemma: ofwel naar huis gaan en in zijn hangmat liggen ofwel nog naar het centrum gaan om een stuk cake te eten?? Wat een tweestrijd!! Talking about the good life!!! ;-) Hij heeft dan toch maar besloten om in zijn hangmat te gaan liggen.

Morgen ga ik richting ‘Kep’ om daar twee nachten door te brengen en te genieten van zon, zee, strand en natuur!

Liefs
Schijtluis Joke

Volgende pagina »